Mostrando entradas con la etiqueta Buenas prácticas pesqueras. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Buenas prácticas pesqueras. Mostrar todas las entradas

24/5/21

Un capitán de pesca de A Pobra pone el pie en tierra para crear una empresa artesanal y sostenible destinada a congelar productos de flotas de la comarca... envasarán en bandejas realizadas con fibra de pino procedentes de bosques certificados

 "Además de poner en valor las capturas de la pesca artesanal, Pablo Fernández Piñeiro también apuesta por la sostenibilidad y, conjugando ambos elementos, sigue paso a paso la obra de lo que representa un cambio radical en su vida: la construcción de su propia empresa.

Este capitán de pesca pobrense de 39 años, que durante más de una década faenó en las Malvinas y que anteriormente tuvo una embarcación de artes menores, ha decidido poner el pie en tierra para fundar Frigoríficos Mar da Pobra. Explica que no se trata de una compañía al uso, sino de un proyecto que busca potenciar la riqueza de las aguas gallegas «dunha maneira tran respectuosa para as persoas como para o medio ambiente e ofrecer unha alternativa inexistente a día de hoxe».

 En una parcela de 1.125 metros cuadrados está levantando una nave de 586 que contará con seis cámaras frigoríficas, una sala de elaboración y una oficina. Su puesta en marcha, prevista para finales de año, supondrá la creación de cinco empleos, pero Pablo Fernández confía en poder incrementar pronto el número de trabajadores. 

Economía circular

Frigoríficos Mar da Pobra estará dedicada a la transformación de las capturas del día de la pesca local en productos ultracongelados. Todo el proceso se hará de forma manual. Sus puntos de aprovisionamiento, comenta Pablo Fernández, serán las lonjas de Ribeira, Rianxo y Catoira, aunque sin renunciar a ninguna.

Si algo caracteriza a esta nueva iniciativa empresarial es el hecho de que, subraya su promotor, «lévase a cabo nun marco de desenvolvemento industrial sustentable e de economía circular real».

 Así, cada una de las cámaras frigoríficas es un contenedor marítimo reciclado y adecuado para su nueva finalidad. De igual manera, Pablo Fernández recalca que los productos salidos de Frigoríficos Mar da Pobra estarán libres de plásticos porque se envasarán en bandejas realizadas con fibra de pino procedentes de bosques certificados: «Serven para conxelar a menos 40 graos e para enfornar a máis de 200». Además, serán compostables.

En esta preocupación por la sostenibilidad, este capitán de pesca convertido en empresario también ha pensado en el suministro energético, que vendrá de una instalación fotovoltaica procedente de 190 módulos.

Afirma que tal y como está concebido su proyecto, se evitará la emisión de 33,5 toneladas anuales de CO2 a la atmósfera.

Aunque todavía faltan varios meses antes de que esta planta destinada a ultracongelar productos del mar esté lista, Pablo Fernández tiene claro ya con qué artículos iniciará su andadura. Será con merluza, pulpo, chopo troceado y con un surtido de chopo, mejillón y berberecho para añadir a las paellas.

Además, procesará la volandeira con media concha, un producto por el que, afirma, ya se han interesado restaurantes.

Y es que también en la comercialización ha comenzado a trabajar ya el empresario. Explica que la compañía no tendrá grandes producciones, sino que el propósito es colocar la mercancía en pequeños establecimientos. Con algunos de ellos ya ha comenzado a establecer contactos: «Colocaremos un expositor cos nosos artigos».

Otro aspecto es la versatilidad de las instalaciones que está construyendo: «Podemos facer pedidos de 300 gramos e ata de dous quilos».

Los cimientos de la futura nave que ya se está levantando son el resultado de una idea madurada durante un largo tiempo. Sabe que constituye un riesgo: «É unha empresa innovadora na que estou investindo capital persoal que me custou unha vida gañar. Hai que facer algo, non podes quedar de brazos cruzados»."                (A. Gerpe, La Voz, 21/05/21)

10/10/19

O futuro dos pescadores artesanais galegos... máis de tres mil barcos á deriva

"A flota artesanal séntese discriminada. É sustentable segundo a maneira de traballar. O perigo está en que os prezos non son competitivos, como si son os da pesca industrial, e falar de vedas e reservas mariñas para recuperación de especies é complicado. De feito, esta flota considera os topes de capturas unha mala práctica e temen polo futuro de máis de tres mil barcos.

 A pesca artesanal é a que se fai con artes tradicionais que non teñen evoluído tecnoloxicamente de maneira destacable. Esta actividade é a que se fai perto da costa e economicamente en Galicia supón unha porcentaxe do PIB galego do 11% incluído o marisqueo en 2018, datos que aparecen no informe sobre a pesca en Galicia realizado polo Consorcio da Zona Franca de Vigo, mais o peso económico da pesca en Galicia está na flota de altura e na industria conserveira.

O sector vive nun momento en que non sabe se continuará a súa actividade de aquí a uns anos ou decenios. Un motivo desta situación sería a falta de man de obra. O interese de novas xeracións para pescar decae ante o escaso rendemento económico das capturas. Aínda así, considérase que a pesca artesanal é un factor clave no desenvolvemento de e vertebración territorial. Isto tradúcese en postos de traballo directos e indirectos dentro do sector onde está asentado.

A PESCA ARTESANAL


“Definir a pesca artesanal non é doado, mais eu diría que é  a arte en que incide directamente a man de obra” di Roberto Rodríguez de Artesáns da Pesca, organización sita en Ribeira. “Son respectuosas co medio e coas especies, con todo, tamén se pode dar o mal uso da arte de pesca e non ser sustentable, que é un requerimento da pesca artesanal”. Por outra parte, tamén segundo os medios, a diferencia coa pesca industrial, a potencia das embarcacións marcaría tamén unha diferenza notable entre as dúas concepcións pesqueiras. Os límites para “artes menores” son 16 metros de eslora e 225 cabalos de potencia.


“A pesca artesanal é unha pesca sustentable, unha pesca que crea emprego directo e indirecto, multiplicaríase a cantidade e calidade do peixe no mercado grazas a ela” di Pepe Rodríguez, patrón maior de Corcubión.
 
O factor determinante moitas veces é a man de obra abordo en artes menores, porque os aparellos ou as artes, a man de obra é imprescindible. Mais hoxe en día, ademais do escaso interese das novas xeracións para a actividade pesqueira, a concesión da licenza de mariñeiro é complicado. “Tes que ter un número elevado de cursillos que pagas do teu peto, hai xente que non ten ese diñeiro e non pode acceder á profesión” di Rodríguez, “o que non me parece correcto é que persoas que fixeron cursiños hai vinte anos e non fan reciclaxe”.


A sustentabilidade da pesca artesanal é un punto que a define, non obstante, hai momentos en que, como hai un ano e pico, houbo que parar a pesca de sardiña por falta de peixe” di Xandro García, do colectivo ecoloxista Verdegaia. A interpretación é que as artes menores, ou pesca artesanal, pode esquilmar recursos tamén, mais apúntase como un motivo a mala utilización desas artes cando diminúe o número de capturas. “Non é a que ten máis impacto medio ambiental e eu creo que si ten futuro” di García.

DEFENSA DA PESCA ARTESANAL


O número de embarcacións que traballan dentro deste tipo de pesca en Galicia, superan os 3.000 barcos. Todos eles vense influídos polos TAC (Tope Admisible de Capturas) que establece a UE para algunhas especies peláxicas. “A xarda está suxeita a un TAC, o arrastre en todo Cantábrico e Noroeste creo que non chega a 70 embarcacións agora mesmo e ten un terzo de cota de toda a xarda” apunta Roberto Rodríguez que sinala a contradicción de que “a flota artesanal, a máis numerosa e maior número de tripulantes, anda polas mesmas porcentaxes”.


Hai falta de interese en protexer esta flota? “Hai intereses económicos que non pensan en pequenas empresas, o que pedimos é un reparto máis xusto” di Pepe Domínguez. Os intereses económicos en pesca van desde a influencia de empresas pesqueiras ata as políticas pesqueiras nacionais e internacionais.
A necesidade de protexer a pesca artesanal tamén pasa por rebaixar a incidencia da pesca industrial. “A flota artesanal galega faena perto da costa e ademais, emprega moita xente, cada barco que sae pescar sardiña é unha empresa” di Xandro García, “e esa embarcación pequena deixa máis pegada social que un barco de altura onde o beneficio vai para un armador que ao mellor non ten saído nunca ao mar”.


A potencia e envergadura dos barcos de arrastre fronte aos artesanais, permite unha maior captura. Iso tradúcese na diminución dos bancos pesqueiros. “Para a provincia da Coruña tiña un tope de 300 quilogramos por semana de xarda, cos prezos que se pagan á pesca artesanal, con 300 kg non vives, ao mellor si con 500” di Rodríguez. Unha solución para os pescadores artesanais sería a eliminación de TAC. Ademais, a pesca artesanal é pasiva, é dicir, non se decide cando e onde ir pescar o día que se embarca, pois dependen das condicións metereolóxicas. Non así a pesca industrial que vai dirixida sexa cal for a condición do mar.

SELO DE CALIDADE


Sería posible que desde a política pesqueira común se aplicase unha sorte de discriminación positiva para a pesca artesanal? Existe un exemplo, os “under ten”, barcos británicos que non teñen cota cando o Reino Unido queda sen cota. En Galicia hai iniciativas aínda en primeiras fases, para recadar apoios para que a flota artesanal non se vexa afectada polas cotas. A isto sumarlle tamén os “descartes”, aquelas especies que non se van pescar e que deben ser devoltas ao mar. O descarte en tempos servía para a venda en B de peixe.


A colocación dun selo de calidade podería ser tamén un factor que axudase á pesca artesanal. “Hai unha iniciativa que é “Pesca de rías” que agora mesmo depende do que cada confraría entende como sustentable ou non sustentable” di Roberto Rodríguez. Para Rodríguez aplicar este tipo de selos debería ser máis específico “porque debería levar o nome de quen pescou, porque a maioría dos que compran a pesca son xente que nos coñece, esa é a garantía”.


“Para este tipo de pesca non estaría de máis un selo de calidade, a cuestión é que para aplicalos hai que chegar a acordos, iso pode levar tamén restriccións” di Xandro García. “Os selos de calidade benefician un produto, din que está capturado dunhas determinadas características”.

VEDA E RESERVAS MARIÑAS


As vedas son unha cuestión polémica porque supón parar a faena e non poder pescar, por tanto falta de ingresos. A súa aplicación pode ser un camiño para recuperar recursos, con todo, insistir na polémica que desatan ás veces.


Outro punto que se tratou para a preservación da materia prima para flota artesanal foi a creación de “reservas mariñas”, zonas acoutadas para preservar recursos pesqueiros onde aplican unha lexislación especial de cara a diminuír o traballo pesqueiro en áreas de alto valor pesqueiro e ecolóxico. En teoría son zonas protexidas para a reprodución e cría que permita a recuperacións dos recursos. “Estou a favor das reservas” di o patrón maior de Corcubión, Pepe Domínguez, “estou en contra das malas reservas que se fan cun único interese económico”. Domínguez menciona as reservas de Lira e Cedeira. “Costoulle á Xunta de Galicia tres millóns de euros a de Lira, son creadas con intereses económicos particulares e se a cousa non sae ben, deixan as confrarías empeñadas”.

A parte negativa que se lle ve ás reservas é que “aos que pescan con liña e anzó, aplícaselles a lexislación da reserva, mais os grandes arrastreiros poden pescar libremente a tres ou catro millas da reserva” di Domínguez. Sobre o reparto de capturas, Domínguez explica que “se de tres millóns de quilos de sardiña, un vai para o arrastre entre sesenta e setenta barcos no noroeste, outro millón o cerco que son 140 barcos e o millón que queda vai para toda a flota do Cantábrico-Noroeste, o 40% dese millón lévao só Cantabria e logo unha parte moi miuda Galicia” e todo isto “sendo 3.000 barcos en pesca artesanal, por que nos tratan así?”              (Moncho Mariño, Galicia Confidencial, 04/10/19)

18/6/19

¿Por qué el puerto de Vigo es uno de los más sostenibles?

"Por qué no crear ciudades de la innovación vinculadas al mar, como hizo EEUU en Silicon Valley con las empresas tecnológicas?”. Es la pregunta que deja en el aire Carlos Botana Lagarón, responsable del Departamento de Sostenibilidad del Puerto de Vigo, pionero en España de una estrategia de crecimiento azul que ha sido incluso objeto de estudio por parte de la UE en su más reciente informe sobre este sector emergente.

Porque, aunque España mira cada día más al mar, lo hace por ahora lenta y desigualmente. Sus casi ocho mil kilómetros de costa son el escenario ideal para la creación de riqueza, empleo de calidad, innovación, investigación científica y sostenibilidad. La llamada economía azul emplea en nuestro país a casi 700.000 personas y genera al año 23.000 millones de euros según datos de la UE relativos a 2016.

 Los mares Mediterráneo y Cantábrico y el océano Atlántico nutren el crecimiento azul español, aunque de forma asimétrica, puesto que es el turismo costero el sector que genera el 77% de los empleos y el 75,5% del Valor Añadido Bruto de las actividades españolas en este ámbito. Otros nichos de gran dinamismo potencial están lejos todavía de la aportación turística. Son la biotecnología marina, la acuicultura, la explotación de la energía oceánica o la exploración minera de los fondos marinos, entre muchos otros.
Un foro con el mar como protagonista
Prueba de la efervescencia que vive el sector es la iniciativa InnovAzul, que reunió a finales del año pasado en Cádiz a expertos internacionales, empresas y más de 1.200 participantes claves en la innovación y desarrollo de la economía azul con el respaldo institucional del Banco Santander. El foro se ha convertido ya en un referente nacional.

El Puerto de Vigo ha sido pionero en la puesta en marcha en España de una estrategia en este sentido. “Es necesario crear en España un plan de economía azul, como parte de la estrategia de país, donde se impulsen todos los sectores con la misma intensidad de forma armónica y con un único objetivo: crear empleo de calidad, que sea sostenible y donde la innovación sea la llave que vertebre todo”, indica el responsable de Sostenibilidad del Puerto de Vigo.

Allí se implementó en 2016 una estrategia de crecimiento azul con una visión integral. “Participaron más de 300 personas de diferentes sectores, con apoyo de la universidad, centros tecnológicos y sociedad civil”, indica Botana. “Dicho plan se materializó en 45 proyectos aprobados y 46 acciones que responden a retos y oportunidades en más de 14 áreas de conocimiento, como energía azul, biotecnología, construcción naval, pesca fresca y congelada, mercancías, formación (las llamadas "carreras azules"), náutica y marinas deportivas, turismo de cruceros...”. Según este experto, la vocación azul viguesa “es un proceso vivo que incorpora de forma continua nuevos proyectos desde los sectores involucrados, que se reúnen cada seis meses”.
En lo alto del ‘ranking’
Según el Informe sobre Economía Azul 2018 de la UE, España es la segunda potencia comunitaria en generación de riqueza en este sector, con 23.200 millones de euros anuales, solo por debajo –aunque a mucha distancia– del Reino Unido, que encabeza el ranking con un Valor Añadido Bruto de 39.000 millones de euros anuales, según cifras de 2016. Italia, con 19.700 millones de euros generados en torno al mar, completa el cuadro de honor.

Y, aunque lentamente, el ejemplo de Vigo cunde en otras latitudes. La Autoridad Portuaria de Almería ha anunciado recientemente una estrategia similar, al igual que el antiguo astillero de Naval Gijón, donde se proyecta un gran campus del mar con aulas y espacios abiertos para empresas vinculadas a la sostenibilidad marítima. Canarias es otra comunidad muy activa en este campo. 

Tendrá diseñada su propia Estrategia de Economía Azul para finales de este año, con la Plataforma Oceánica de Canarias (PLOCAN) –punta de lanza en el campo de la investigación y las ciencias marinas–, como gran consorcio dinamizador de las actividades. En Andalucía, el Campus de Excelencia Internacional del Mar, integrado por cinco universidades andaluzas, dos extranjeras y siete institutos de investigación, ha sido la semilla de la Plataforma de Economía Azul, que cuenta con presencia de los puertos de Algeciras, Cádiz, Huelva y Motril.
Un puerto sostenible
En el Puerto de Vigo, todos los proyectos vinculados a la economía azul responden a cuatro objetivos, según su responsable de sostenibilidad: “llegar a ser un puerto verde, innovador, inclusivo y conectado. Su contribución a ello se mide a través de un sistema de evaluación de impacto, que es además abierto y accesible a todos los que estén interesados a través de nuestra web”. Porque el Puerto de Vigo, en efecto, tiene su propia web azul.

Según este experto, “no se puede hablar de economía azul desde una visión unisectorial. Si bien es cierto que el turismo puede ser el sector más representativo en una zona, hay muchos más. En otros lugares será la pesca, la acuicultura, las energías marinas, los astilleros, la actividad mercantil en puertos o la ciencia”.

En el plano internacional, el Puerto de Vigo es también uno de los faros de referencia en la creciente tendencia económica azul. “Tenemos acuerdos de colaboración con la Dirección General de Asuntos Marítimos y Pesca de la UE, con Unesco y con la FAO. Con esta última trabajamos en la creación de una red de puertos pesqueros azules mundial y con la Unesco en ejercicios de planificación marítima para extender conocimiento a otros países”, concluye Carlos Botana.




Cuatro años de resultados palpables


Desde el punto de vista de los resultados obtenidos en el municipio gallego, este especialista en economía azul subraya la mejora de la imagen internacional, pero también un mayor conocimiento local del puerto y de sus necesidades, que ya no se ve como algo ajeno a la sociedad.

 “Desde el punto de vista económico, vemos cómo se refuerzan los sectores más representativos de nuestra economía azul: tenemos una construcción naval en auge, la pesca experimenta un fuerte repunte y trabajamos para atraer a los jóvenes hacia el sector marítimo, empleando nuevas tecnologías como la realidad aumentada para el diseño de buques o para mejorar su habitabilidad”, explica Carlos Botana.

La estrategia de crecimiento azul debería ir más allá de una contribución cuantificable en el PIB según este especialista: “Se trata de identificar y analizar los sectores económicos y su contribución al desarrollo directo del entorno. No debemos menoscabar ninguno: el marisquero, el energético, la pesca, el turismo, la construcción naval, la ecología…”, añade."             (Javier de la Cruz, El País, 13/06/19)

16/11/18

O Oceanográfico de Vigo confirma que deu reproducido o polbo en catividade

"Adiantárao o xornal científico GCiencia e o Instituto Español de Oceanografía vén de confirmalo. Un equipo do Oceanográfico de Vigo vén de lograr, en colaboración con outro de Tenerife, a reprodución do polbo en catividade. Ou, o que é o mesmo, veñen de ratificar o "fito científico" que, agora si, abre as portas á cría en piscifactoría do cefalópodo en plena alerta pola súa escaseza mentres a demanda segue a medrar, co consecuente incremento dos prezos.

O IEO explica que, tras "vinte anos de investigacións" sobre o cultivo do polbo común (octopus vulgaris), agora foron capaces de achar "novas técnicas de cultivo e alimentación consistentes no crecemento das larvas cunha metodoloxía máis rendible e replicable" que todas as utilizadas ata o momento. Durante anos, a supervivencia dos exemplares era moi escasa, case nula.

"O polbo -explica a institución científica- ten un ciclo curto de vida, pero con potencial de crecemento" e isto "convérteo nunha especie idónea para o seu cultivo e desenvolvemento en catividade". No entanto, ata agora non era posible reproducilo. Así e todo, a enorme demanda a nivel global "provocou un incremento da súa pesca" e, ao tempo, "o incremento de estudos e investigacións" para crialo. "Este feito, xunto ao seu elevado prezo no mercado, fai que sexa un excelente candidato para a diversificación da acuicultura.

Ata acadar este fito o equipo científico centrouse en cada unha das fases do desenvolvemento do polbo: ovos, paralarvas, xuvenís e adultos. "Os ensaios realizados no IESO melloran os resultados obtidos ata agora no cultivo larvario e lograron obter xuvenís, cos cales iniciar a fase de engorde ata chegar a adultos. As fases futuras da investigación van ser desenvolvidas sobre a base dun contrato do IEO con Nueva Pescanova, "polo que esta empresa ten unha opción preferente de licenza da patente do IEO sobre estas investigacións".

Segundo o instituto, "ambas institucións teñen interese en pechar o ciclo en catividade a nivel comercial do polbo común. É por iso que equipos públicos e privados traballarán conxuntamente para tentaren que o polbo de acuilcultura poida ser unah realidade en, aproximadamente, media década."                     (Praza Pública, 08/11/18)

23/6/16

O mundo do mar esíxelles aos partidos 8 compromisos para garantir o futuro do sector: o saneamento integral das rías...

"O sector do mar -unha vintena de confrarías, organizacións de produtores de mexillón, plataformas en defensa das rías, cooperativas, armadores (Asoar-Armega e Acerga) e sindicatos (CC.OO., CIG e UXT)- trasladoulles este martes as súas demandas ás principais forzas políticas galegas (PP, En Marea, PSdeG-PSOE, Ciudadanos e BNG). (...)

un documento que alerta "da grave situación que atravesa o sector e que precisa dunha urxente solución", un sector do que -lembran- dependen "33.000 empregos directos e un amplo tecido socioeconómico intimamente vencellado ao mar".

 O texto, elaborado consensuadamente entre un total de 52 colectivos, desenvolve as reivindicacións que xa se recollían no texto unitario lido na manifestación do sector que o pasado 27 de febreiro encheu a Praza do Obradoiro. (...)

 En Marea, PSdeG-PSOE e BNG asumiron o contido na súa totalidade e dixeron que se comprometían a levalo adiante e a defendelo. Ciudadanos valorou positivamente o documento, dixo que había cousas moi positivas e comunicou que o estudaría. O PP, representado polo deputado autonómico e concelleiro en Noia Ramón Santos e polo alcalde de Porto do Son, Luís Oujo, tamén se comprometeu a estudalo. (...)

O sector presentoulles aos partidos oito grandes reivindicacións:
  • Esixen o saneamento integral das rías. Estas organizacións denuncian que "as administracións competentes incumpren a normativa de protección das augas e de tratamento correcto das augas residuais urbanas e industriais". E sinalan, igualmente, que "diversas administracións teñen promovido e permitido o establecemento e continuidade nas augas galegas de actividades que poñen en risco o medio natural e as actividades de pesca artesanal, marisqueo e acuicultura extensiva galegas". Alertan da situación que se vive, entre outros lugares, na ría de Pontevedra por mor da actividade de ENCE-ELNOSA, ou na boca da ría de Arousa polo vertido de sedimentos e refugallos. Piden establecer "un estatus de protección específico" para aquelas áreas onde se practican a acuicultura extensiva, o marisqueo e a pesca artesanal.
  • Piden o cambio do "obsoleto" sistema de Totais Admisibles de Capturas (TACs) e de cotas "que só enriquece a unha minoría". Denuncian que a actual situación prexudica especialmente á pesca artesanal, "xustamente a pesca que se recoñece como máis sostible, tanto para o medio natural como para a sociedade.
  • Apostan por "unha maior defensa do sector pesqueiro artesanal". Defenden que "o reparto da cota debe facerse co criterio de garantir a actividade, atendendo ao tamaño da flota de cada comunidade autónoma e a criterios socio-económicos e non en base aos dereitos históricos; ou sexa, débese perseguir a viabilidade do barco e dos tripulantes, cun reparto máis xusto e equitativo".
  • Afirman que "a normativa xeralista da UE non é xusta para a pesca artesanal". Salientan a forza dos "grandes lobbies en Bruxelas" en favor das grandes corporacións industriais. Critican a normativa que elimina as redes de enmalle á deriva non reguladas (prohibindo a pesca co arte do xeito) e a normativa de obriga de desembarque (prohibición dos descartes) que -din- "vai repercutir nos ingresos dos pescadores e na dispoñibilidade das cotas, xa bastante escasas".
  • Reivindican "unha verdadeira política en defensa do marisqueo". Entre outras medidas, pídese a rexeneración de zonas marisqueiras de baixo rendemento e a recuperación de zonas improdutivas; que se evite a introdución e dispersión de patóxenos e especies foráneas; ou o apoio á identificación diferenciada do produto autóctono.
  • Reclaman recursos para avanzar no coñecemento das mareas vermellas, "que nos permitan coñecer as súas causas e atopar solucións para atallalas". Destacan que "é necesario que o sistema de control sobre as importacións de moluscos de terceiros países sexa exhaustivo"
  • Demandan medidas de apoio e recoñecemento para a mitilicultura, o cultivo do mexillón, que -lembran- "está baseado nun modelo propio de produción extensiva, amigable co medio ambiente e con marcada significación socio-económica" que xeran 13 mil empregos directos e indirectos. Denuncian que os acordos comerciais desenvolvidos pola UE con terceiros países propiciou o aumento das importacións de produtos do mar foráneos no mercado común, entre eles o mexillón, o que provocou unha caída da demanda de mexillón galego. Piden "fomentar o correcto etiquetado de todos os produtos de mexillón", "promover e apoiar a DOP Mexillón de Galicia" e "propiciar a investigación e innovación desde o propio sector para avanzar en procesos, produtos e modelos de xestión sostibles".
  • Piden o fomento dos produtos galegos, da súa identificación e etiquetaxe. "Débese fomentar o consumo de produtos do mar galegos, frescos, elaborados e transformados que teñan vinculación coa orixe, en detrimento dunha imaxe xenérica dos produtos do mar, que non protexe a actividade específica do noso país", destacan. "              (Praza Pública, 22/06/16)