16/11/18

O Oceanográfico de Vigo confirma que deu reproducido o polbo en catividade

"Adiantárao o xornal científico GCiencia e o Instituto Español de Oceanografía vén de confirmalo. Un equipo do Oceanográfico de Vigo vén de lograr, en colaboración con outro de Tenerife, a reprodución do polbo en catividade. Ou, o que é o mesmo, veñen de ratificar o "fito científico" que, agora si, abre as portas á cría en piscifactoría do cefalópodo en plena alerta pola súa escaseza mentres a demanda segue a medrar, co consecuente incremento dos prezos.

O IEO explica que, tras "vinte anos de investigacións" sobre o cultivo do polbo común (octopus vulgaris), agora foron capaces de achar "novas técnicas de cultivo e alimentación consistentes no crecemento das larvas cunha metodoloxía máis rendible e replicable" que todas as utilizadas ata o momento. Durante anos, a supervivencia dos exemplares era moi escasa, case nula.

"O polbo -explica a institución científica- ten un ciclo curto de vida, pero con potencial de crecemento" e isto "convérteo nunha especie idónea para o seu cultivo e desenvolvemento en catividade". No entanto, ata agora non era posible reproducilo. Así e todo, a enorme demanda a nivel global "provocou un incremento da súa pesca" e, ao tempo, "o incremento de estudos e investigacións" para crialo. "Este feito, xunto ao seu elevado prezo no mercado, fai que sexa un excelente candidato para a diversificación da acuicultura.

Ata acadar este fito o equipo científico centrouse en cada unha das fases do desenvolvemento do polbo: ovos, paralarvas, xuvenís e adultos. "Os ensaios realizados no IESO melloran os resultados obtidos ata agora no cultivo larvario e lograron obter xuvenís, cos cales iniciar a fase de engorde ata chegar a adultos. As fases futuras da investigación van ser desenvolvidas sobre a base dun contrato do IEO con Nueva Pescanova, "polo que esta empresa ten unha opción preferente de licenza da patente do IEO sobre estas investigacións".

Segundo o instituto, "ambas institucións teñen interese en pechar o ciclo en catividade a nivel comercial do polbo común. É por iso que equipos públicos e privados traballarán conxuntamente para tentaren que o polbo de acuilcultura poida ser unah realidade en, aproximadamente, media década."                     (Praza Pública, 08/11/18)

15/11/18

“A velutina afectará á sociedade de Lugo”

"Xesús Feás: “A velutina afectará á sociedade de Lugo”.

 O académico Xesús Feás é un investigador multidisciplinar, centrado no estudo da velutina e o seu impacto nas abellas. En 2017 foi seleccionado para coordinar a obtención dun biocida contra a vespa asiática, investigación que permitiu paralelamente sintetizar dúas feromonas e obter o veleno da especie

 Canda este labor, Feás aspira a concienciar dos efectos globais da vespa invasora e combater a desinformación, e con tal fin presentou unha proposta para os orzamentos participativos de Lugo. Este mércores tivo a ocasión de adiantar detalles desta iniciativa no salón de actos do Pazo de San Marcos.

Identificación da velutina


“Dóeme cando vexo imaxes en medios que non corresponden coa vespa velutina”. A pesar da enorme cantidade de información que xera a expansión da especie por Galicia, segue a haber confusión arredor das características distintivas. “Se das un aviso e non é unha vespa velutina, estás mobilizando recursos e persoas. O básico ten que ser a identificación, e aínda non a hai, non todo é velutina”. 


Inquirido por un retrato rápido, Feás comenta que “a velutina é de corpo negro e ten as patiñas amarelas, nas últimas porcións das patas”, en contraste coa vespa crabro ou europea, máis grande e totalmente marrón. A especie asiática “é máis oscura no abdome, cunha banda alaranxada”. O investigador opina que “tamén é responsabilidade dos científicos baixar á rúa” e transmitir as características básicas. “Non busco que a xente quede co ciclo de vida da velutina, pero si poder identificala e o que supoñen as especies invasoras”. 


“A información sobre a velutina ten que ser honesta”. A pesar do seu coñecemento, recoñece que “non me atrevería a dicirlle a alguén picado por unha velutina que facer, á parte de ir ao Centro de Saúde”, papel que reserva a médicos e alergólogos. Compara o seu caso co dos apicultores, que “son especialistas porque coidan abellas, non porque maten vespas”. “Os apicultores deben ser os ollos dos científicos, pero hai que graduar as gafas: é importante rexistrar e tomar datos, con datos podes ter unha conclusión”.

Erros a corrixir



Pensando nas zonas aínda por colonizar pola velutina, Feás pide dotalas de coñecemento previo para non repetir os errores de Francia, España, Portugal ou Inglaterra. “Cando pasa o primeiro ano, o primeiro ciclo biolóxico, hai que prepararse para o peor”.


Un dos métodos probados na provincia de Lugo, e con aparente éxito no Valadouro, é a captura de raíñas con trampeo selectivo. “Hai experiencias en Australia con outros véspidos invasores que amosan que, con respecto ao ano en que máis raíñas se capturaron, ao seguinte houbo unha explosión grandísima na poboación”. Á parte deste resultado contraproducente, o investigador do Campus Terra alerta contra os efectos colaterais. 


Sucede co biocida que están a investigar. “Non se trata de matala rapidamente, senón de que poida voar e levar o insecticida ao niño”. Para iso fixeron commprobacións sobre se a velutina detecta o compoñente, medindo a concentración que permite unhas horas de vida no insecto. “Buscamos un medio máis eficaz para acabar cun niño, que non se empreguen litros de insecticida que gotean no ambiente”. 


“Ten que ser unha loita intelixente”. Manipular o biocida pode comportar riscos. “Como limpas o traxe? Non é quitalo e deixalo”. Axentes ambientais, de protección civil e bombeiros deben retirar niños en distintas condicións, tanto en superficies arboradas como en zonas urbanas. Feás insiste en que deben contar con distintos medios para a retirada, e proteccións axeitadas. “Está por aparecer un traxe de protección cunha tea que sexa pouco pesada, transpirable e que protexa contra a picadura do insecto; non a hai”.


O académico traballou recentemente canda os Bombeiros de Santiago, experiencia que engade a colaboracións anteriores, coma un curso de capacitación para este corpo en Cantabria. “O que temos é un traxe inviable, abafas nel da calor. Os bombeiros non teñen un protocolo previo e posterior de actuación, moitos chegaban decatándose logo de que lle choraban os ollos e se sentían mal”. Esta situación é compartida polos bombeiros de Ourense, “que reclaman medidas de protección”.


Outro factor é a manipulación de biocidas. “Ten o seu risco. Despois de retirar o niño, como limpas o traxe? Non é quitalo e deixalo”. A realidade é que carecen de formación, eiva que podería atallarse a través dun “mando único”. “O que vaiamos a facer, o facemos porque o puxemos na mesa e tomamos esa decisión. Un protocolo e un director de orquestra”.

Pedagoxía



As especies invasoras son unha das causas principais da perda de biodiversidade, mais semella que o foco está sempre nas abellas. “A min preocúpame moito a apicultura, un piar fundamental para a biodiversidade e a nosa alimentación, proque se non hai polinización non hai froitos, non hai sementes, iso afecta aos campos”. 

Malia isto, matiza Feás que hai outras especies en risco. “Os apicultores dan a alarma porque cada parte ten o seu interese no asunto. Pero o resto de insectos que a velutina depreda, quen os coida?”. “As abellas sairán adiante, os apicultores as reproducen e coidan”. 


Xunto a este aspecto, cuestiona a actitude da sociedade fronte a velutina, a tentar erradicar a súa presenza cando xa forma parte do ecosistema. Por iso di estar en contra do trampeo masivo. “Temos datos: un estudo no País Vasco, trampeo do 1 de setembro ao 30 de novembro; de 54.303 insectos, só 55 eran velutinas”. Asegura que os científicos deben avaliar a efectividade de toda acción, polo que é a súa responsabilidade ter en conta os efectos colaterais.


Nese senso, di estar totalmente en contra do trampeo. “Agora ben, tampouco lle podes dicir ao sector apícola que non poña trampas; pero o que se faga, que sexa selectivo e baixo control”. A escolla está lonxe de ser sinxela, pois esixe atender ás condicións físicas, a substancia colocada na trampa, o deseño da mesma, e o lugar e o momento da colocación. “Valoro a dispoñibilidade da xente e a súa boa intención, pero non pode ser unha mensaxe para os escolares, aos cativos, para que fagan trampas”. 


A importancia desta mensaxe vai alén da velutina. “Non poden ser cazadores de insectos, teñen que ser protectores de insectos”. Así, pide a educadores e pais que “inciten a que fagan casas e hoteis para polinizadores, pequenas piñas e troncos para as abellas solitarias e outros insectos, inciten a plantar flores na contorna escolar”. Feás observa que a curiosidade dos rapaces pode colaborar a controlar as poboacións de velutina, pois “os nenos son todos ollos e teñen que poder saber identificar un niño de velutina, e deben ter un recoñecemento”. 


“En termos científicos e pedagóxicos, non se lle pode falar a un cativo de que hai insectos bos e malos. Non hai vida boa ou mala”. Esta concepción “simplona” debe ser substituída pola divulgación das características do insecto, “explicar a súa importancia, por que chegou a velutina e como, e como pode ser útil para axudar a ter un medio ambiente san”.

Impacto ambiental, social e económico 

 Toca prepararse. “O ano que vén en Lugo, polos ciclos de auga, a vexetación e a situación dos núcleos rurais… afectará á sociedade”. A velutina estará presente en actividades cotiás, no desbroce, no coidado de monumentos, no tráfico e na intendencia. E chegará a crebar os ecosistemas máis delicados. “Teño referencias de que chegou ás Illas Cíes, co seu fráxil equilibrio: flores, insectos, paxaros”.


“O paradigma das especies invasoras” afectará ao turismo e especialmente ao sector primario. Ademais de afectar ao traballo no campo, a velutina dana a froita e a uva, iniciando antes de tempo a fermentación. Feás cita casos do País Vasco nos que a vespa asiática ataca o peixe nos barcos, “peixe danado que non vai ter saída comercial”. 


E, por suposto, está a apicultura, afectada directa e indirectamente. “Teño constancia do risco que supón manexar insecticidas no ambiente do apiario. E das implicacións que pode ter na saúde das persoas e das abellas”. 

Os mesmos investigadores descoñecen se o uso de biocidas é efectivo.


Logo está a afectación psicolóxica nos apicultores, que desenvolven un vínculo coas abellas. “Cando morre unha colmea, a enterra coma se fora familia”. Entender o impacto global da velutina implicaría recursos nas áreas sociais para comprobar como empeorou a súa saúde dos criadores dende a aparición da especie invasora.


“A saúde das persoas non é só a ausencia de enfermidade. O sector apícola vén da barroa, dos pesticidas agrotóxicos que danan as abellas, dos transxénicos… e agora chega un novo depredador”. Feás explica que podemos ver reflictido nas abellas problemáticas que afectan ás xentes da provincia. “Son un espello de nós, con novas enfermidades, falta de recursos, despoboamento…”.


E de novo aparece a importancia da abella na biosfera. “O máis importante da apicultura non é o mel, é o servizo público de polinización. Sen abellas os ciclos naturais non se renovan, todo está en relación, os froitos polinizados por insectos duran máis tempo e son máis sabrosos”. 


“É unha actividade discreta pero fundamental para a agricultura e a gandería, a de Galicia non é unha apicultura intensiva, é respectuosa, multifuncional”. Claro que, onde hai un problema, pode aparecer unha oportunidade. “A velutina ten que servir para reformular o sector apícola e coidalo como se merece, mimalo”. Para Feás, os apicultores deben acadar novas cotas de calidade, para prescindir da alimentación artificial para as abellas e empregar as paraxes naturais. 


Tal avance comprendería novos aproveitamentos e produtos, coma o propoleo e o polen. “Coñecendo a flora apícola podes esmolgar meles monoflorais, que teñen un valor altísimo para o consumidor, igual non o de aquí, pero si para exportar”. Entende que “por descoñecemento” os apicultores mesturan variedades e eliminan o valor engadido. “É coma se xuntaras albariño con uva catalana”.        (Xesús Feás, Óscar Bernárdez, Lugo Xornal, 31/10/18)

"Coa axuda da Xunta en tres anos poderíamos comezar a controlar a expansión da velutina".

"A praga está descontrolada". Suso Asorey, voceiro de Asociación Galega de Apicultores e representante da Plataforma Stop Velutina, fala claro sobre a praga que dende hai anos se estende por Galicia e que prexudica moi directamente aos apicultores, pero tamén a labregos e a calquera persoa que realice traballos no exterior. E á sociedade no seu conxunto, dada a vital importancia das abellas, ás que as avespas atacan.

 "Os apicultores en ningún momento quedamos de brazos cruzados. Aprendemos bastantes cousas sobre a velutina e puxemos en marcha moitas ideas para conter a súa expansión, pero chegou un momento que xa non demos avanzado máis", sinala en conversa con Praza.


A pasada semana a Plataforma Stop Velutina presentou senllas solicitudes nas consellerías de Medio Ambiente e Medio Rural en demanda dunha liña de financiamento específico para investigación de novos métodos para frear a expansión desta praga e de axudas directas ao sector apícola para facer fronte á protección das colmeas. Reclaman "a implicación real e efectiva" da Xunta "nesta problemática", asumindo "as competencias que lle corresponden". Piden, ademais, ser recibidos polos conselleiros Ángeles Vázquez e José González Vázquez. 


Hai meses investigadores e investigadoras das tres universidades galegas xunto coa Plataforma Stop Velutina decidiron abordar xuntos esta situación, creando un grupo estable de traballo. Chegaron á conclusión de que a pesar de que existen avances na investigación faltan recursos e financiamento para continuar cun traballo que chegue a plasmarse en métodos eficaces de control da praga.

Asorey sinala que "estamos traballando xuntos todos os colectivos afectados e os investigadores das tres universidades. Agora falta o outro pé, que é a Xunta, que é quen ten que poñer os medios. Se o Goberno galego tivese vontade e se unise ao grupo poderiamos avanzar moito: nun prazo de tres anos teriamos posibilidades de comezar a frear a expansión desta praga. Sen a súa axuda será imposible"

"Ante o avance da praga ano tras ano e a constatación de que a erradicación é practicamente imposible, a investigación é indispensable para mellorar os sistemas actuais de loita e atopar novas ferramentas máis eficaces e selectivas", explica, en referencia á mellora dos sistemas de loita biolóxica con feromonas, con bacterias ou fungos.


Nas solicitudes entregadas ante as dúas consellerías tamén se piden ferramentas que melloren a comunicación entre os diferentes axentes implicados e a xestión da información, comezando pola creación dunha Mesa Sectorial "para traballar unidos nesta loita todos os sectores afectados xunto co científico e a administración". A praga debería ser tratada de forma transversal implicando a todo o aparato administrativo a nivel autonómico, estatal e europeo", subliña a Plataforma




A Plataforma Stop Velutina demanda igualmente axudas para cubrir os gastos derivados de protexer as colmeas, como por exemplo coa instalación de trampas eléctricas. "Esta é unha das medidas que demostrou ata o momento resultados positivos, tal como sinalan estudios realizados dende a Universidade de Vigo e financiados pola propia Xunta de Galicia", di. 

"Pero o seu uso xeralizado require dunha grande inversión, gasto que está sendo asumido directamente por cada apicultor e apicultora de xeito individual", explica. "Hai que ter en conta que a apicultura non é só unha actividade gandeira produtiva, da que se benefician produtores e consumidores. As abellas son clave para o mantemento da biodiversidade a través da súa función polinizadora, polo tanto o seu coidado e protección non debe recaer exclusivamente nos apicultores e apicultoras", engade.

Lembran tamén "a necesidade de realizar campañas de divulgación social, dirixidas á cidadanía en xeral e tamén a colectivos específicos, como o caso do sector apícola, pola súa afectación directa co problema, ou o educativo, pola importancia de sensibilizar a poboación e conseguir a súa colaboración". Así mesmo, propoñen "establecer protocolos de actuación unificados, elaborados de forma consensuada entre administración, sectores e investigadores, dirixidos tanto á prevención como na retirada de niños".


“Os apicultores e os labregos e agora tamén os investigadores universitarios facemos o que podemos para conter a súa expansión, pero nós sós non damos feito”, alerta Asorey. “A Xunta, que é o noso goberno máis próximo, ten que colaborar”, di. “Non entendemos por que a Xunta non se está implicando suficientemente nesta loita”, conclúe.

Unha gran propagación en toda Galicia


"Todo o mundo está sorprendido pola gran propagación que está habendo en Galicia, superior á que se dá no resto da cornixa cantábrica", comenta Suso Asorey. A pasada primavera fora chuviosa, o que pareceu que ía diminuír a expansión da praga, pero ao final o tempo seco e cálido dos meses seguintes fixo que o número de exemplares de avespa asiática fose finalmente semellante ao do ano anterior. Ademais, continuou a súa estensión por todo o territorio galego, mesmo polas terras altas de Lugo e Ourense, ata onde non chegara ata agora. 

De feito, os datos ofrecidos por Medio Rural sobre o número de niños detectados en cada concello amosan que nun número moi importante de localidades da provincia da Coruña atopáronse máis de 100 niños no que levamos de ano, ao igual que nas Rías Baixas. Pero, ademais, o sur das provincias de Lugo e Ourense, que ata agora presentaban cifras moito menores, comezan a sumar cifras moi importantes."                   (Marcos Pérez. Praza Pública, 06/11/18)

14/11/18

“Voltamos a Mazaricos para que a nosa filla saiba o que é vivir aquí”

"Que importante é que a Costa da Morte comece a recuperar toda esa xente válida que tivo que marchar a traballar fóra. Que importante para o desenvolvemento da nosa comarca, e a loita contra o envellecimento e a desertización das áreas rurais como a nosa. Por iso, exemplos como os de Silvia González Sieira e Marcos Alvite Barca deben ter máis protagonismo.

Silvia e Marcos vivían en Santiago, con todos os servizos dunha gran cidade, tanto en infraestruturas como en oferta de ocio. Pero decidiron voltar a casa. A Antes, Mazaricos. Aproveitando varias axudas de Fondos Europeos, e facendo unha forte inversión, deixaron as súas urbanas vidas para volver a terra.

Recuperaron unhas pequenas explotacións que apenas tiñan 20 vacas dispersas en varias leiras, e as convertinron nunha explotación con máis de 200 vacas, que produce arredor dos 6.000 litros de leite diarios (para Celta), que xera 5 postos de traballo. Postos de traballo de calidade, ademais.

”Temos unha filla de 3 anos e queríamos que ela vivise o que vivimos nós cando eramos nenos. Se non crece aquí ela nunca vai querer volver, pero se o vive despois xa ela decidirá se quere quedar ou marchar”, explica Marcos coa súa pequena granxeira.

“Non é o mesmo que antes, que eramos 800 nenos no cole de Mazaricos e agora hai apenas 80, pero vívese doutra maneira que na cidade”, valora.

Non todo é marabilloso, dende logo. “A verdade é que por agora temos un horario case de 24 horas os 365 días ao ano, que as vacas non collen vacacións. Pero ímonos acostumando e imos conseguindo bos traballadores que nos axudan a conciliar mellor a vida familiar e laboral”.

Botan de menos a vida social (“a maior parte dos nosos amigos están fóra, e ademais aquí non hai moita variedade que facer comparado con Santiago, a verdade”) e sobre todo lamentan a falta de servizos no rural, como a pediatra (apenas unhas horas ao día) ou internet.

Unha demostración, en todo caso, de compromiso ca súa terra, que fai boa a elección do lugar no que o Concello de Mazaricos quixo presentar a Semana Gandeira que se celebrará do 28 de novembro ao 2 de decembro. Por cousas coma estas, Mazaricos é toda unha referencia nacional en materia gandeira."                   (Que pasa na costa, 08/11/18)

13/11/18

Comeza a folga indefinida en Urxencias do Hospital de Santiago, co apoio da Asociación de Pacientes e Usuarios

"O persoal do Servizo de Urxencias do Hospital Clínico de Santiago (CHUS) convocou a partir deste luns, 12 de novembro, unha folga indefinida para reclamar máis persoal e medios. Os paros levaranse a cabo todas as semanas, desde este luns ás 8.00 horas até o xoves á mesma hora. Unha decisión que se toma tras "tentar un diálogo" cos responsables da administración sanitaria que non chegou a ningún acordo concreto.
 
Ante a convocatoria desta folga, a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS expresa o seu total apoio a esta medida de presión do persoal sanitario: "Como pacientes e usuarios que padecemos o sistemático maltrato asistencial que se practica no servizo e que coñecemos como afectados directos, queremos expresar a nosa satisfacción pola resposta unánime do persoal sanitario ante a conduta neglixente e intolerante da xerencia que se nega a admitir a realidade e que non está disposta a dotalo dos medios que se reclaman, aínda que iso poida producir danos e prexuízos irreparables, como xa aconteceu en tres ocasións con pacientes graves que faleceron en padiolas no corredor de acceso", expón a asociación.

A organización de pacientes considera que non se resolverá o conflito mentres o Sergas non ofreza máis medios humanos e materiais para satisfacer as demandas asistenciais deste centro hospitalario. "Os medios actuais son manifestamente insuficientes e non hai marxe para aumentar un uso eficiente destes que redunde na mellora da atención", advierten.  (...)

Entre outras cuestións, o persoal sanitario reclama a elaboración dun plan funcional negociado coa Comisión de Centro e acordado co equipo multidisciplinar, que estea "adaptado á realidade asistencial" e contemple a utilización do 100% do espazo na área de urxencias, con "dotación de persoal de maneira estable".

Do mesmo xeito, reclama unha "dotación suficiente de persoal en todos os colectivos" que traballan en Urxencias, que permita abarcar o volume de pacientes.

A maiores, pide a reposición de material "deteriorado e obsoleto", a dotación do material necesario para cada posto e a reparación de elementos danados; a elaboración de protocolos para a asistencia de pacientes pendentes de ingreso mentres permanezan en Urxencias e a priorización das interconsultas que se xeran en urxencias, co obxectivo de "evitar atrasos".

Para concluír, incide na necesidade de cubrir o 100 por cen das ausencias de traballadores."              (Galicia Confidencial, 11/11/18)

12/11/18

"La estrategia del Gobierno del PP era dilatar el sector naval, desmantelar los astilleros públicos de Ferrol"... José Manuel Revuelta 'fué el presidente más nefasto y destructivo, que desde lo inició venía con el encargo de desguazar las factorías de Ferrol y Fene y reconvertilas en un modelo privado similar al de la automoción"

"No teníamos conocimiento alguno de que el retraso se debiese a las peticiones de la empresa de Morenés". Javier Galán, presidente de la coordinadora de comités de empresa de los astilleros de Navantia en la ría de Ferrol, confirma que ni los representantes del personal conocían los motivos del aplazamiento de la construcción de las fragatas F-110. "Todo lo que supimos fue lo que se deslizó en el Parlamento hace unos meses", confirma.

El Gobierno central del PP, como destacó eldiario.es, frenó la construcción de las fragatas en Ferrol para adaptarlas a los misiles de la empresa del ex-ministro Morenés. Además, la entonces ministra de Defensa, María Dolores de Cospedal, encargó por 9,5 millones a la compañía del propio Morenés evaluara la idoneidad de este armamento que aplazó durante meses a carga de trabajo de la que dependen miles de empleos en la ría ferrolana.

"Estuvieron jugando durante dos años con qué empresa iba a fabricar los misiles cuando la Armada ya había dejado claro cuál era el tipo de armamento que iba a llevar; retrasaron una carga de trabajo que podía estar finiquitada hace tiempo", denuncia Galán sobre un contrato que aún no está firmado pero que prevé rubricarse antes de final de año.

Los sindicatos evitan cifrar lo que supondrá en empleo, pero el Ejecutivo aclara que la inversión de 4.000 millones de euros traerá consigo carga de trabajo a los astilleros ferrolanos durante por lo menos una década. Calcula la creación de 7.000 puestos directos e indirectos en la comarca de Ferrolterra, una zona muy castigada por la reconversión naval en las últimas décadas. De ellos, 1.300 empleos serían directos, 2.000 asociados a la industria auxiliar y otros 3.500 empleos indirectos generados por otros suministradores.

Desde 2009, la grave crisis económica provocó, según aclara la propia Navantia, que se esfumase el 50% de su cartera de pedidos. En Galicia, las eternas promesas de la Xunta tras su acuerdo con la petrolera mexicana Pemex quedaron en mucho menos de lo anunciado por Feijóo. Para Ferrol, el Gobierno gallego llegó a hablar de 2.000 empleos con la construcción para el país azteca de un flotel (un buque concebido para alojar trabajadores de una planta petrolífera), pero la cifra máxima fue de 500 a pleno rendimiento. 

En el limbo quedaron el resto de los numerosos anuncios del Ejecutivo para la comunidad: tres buques tanque, un atunero, un barco de apoyo a plataformas petrolíferas, la renovación de parte de la flota, dos quimiqueros y los remolcadores. Nada se hizo.

La leve recuperación económica llegó también al naval ferrolano, que en los últimos meses ha trabajado en dos buques de apoyo logístico para Australia, en los BAM (buque de acción marítima) para la Armada española o en el mantenimiento de fragatas para Noruega, además de diversos e importantes encargos para la eólica marina.

Además, la entrada en vigor del polémico contrato de construcción de cinco corbetas para la Armada de Arabia Saudí también supuso un respiro, ya que aunque sólo medio centenar de los 6.000 empleos creados serán en la ría ferrolana, posibilita que las fragatas F-110 se construyan en Ferrolterra sin necesidad de compartir la carga con Andalucía.

Durante el año 2017, según Navantia, la empresa pública aportó a Galicia unos 4.000 empleos "de calidad directos y de industria auxiliar". "Si a eso se le añaden los empleos inducidos generados en la zona por la actividad de Navantia, la cifra alcanza los 15.500 puestos, el 23% del empleo industrial de la provincia de A Coruña", explicaba la compañía hace unos meses.

Para el alcalde de Ferrol, Jorge Suárez, el freno a la construcción de las fragatas para adaptarlas a los misiles de la empresa de Morenés "pone de manifiesto, de manera palmaria y documental, lo que era un secreto a voces: la intención del Gobierno del PP de desmantelar los astilleros públicos de la ría de Ferrol".

 Y recuerda, además, que en juego están "miles de puestos de trabajo y familias" que están "pendientes de un sector estratégico y estratégicamente dilatado desde el Ejecutivo", que se une a la "pérdida demográfica para el municipio, con todo lo que eso lleva aparejado para la economía local, que depende del naval como cabeza tractora".

Ahora, una vez se firme el contrato de las fragatas, llegará "una necesaria y muy esperada concreción de un programa del que se venía hablando desde hace años, pero que no se había comprometido realmente". "Tiene que venir, indisolublemente, acompañado del Plan Industrial que el plantel de Navantia Fene y Ferrol lleva años demandando y del Astillero 4.0", dice Suárez, que no ahorra críticas hacia José Manuel Revuelta, antiguo presidente de Navantia y que dejó el cargo en abril de 2017.

"Fue el presidente más nefasto y destructivo, que desde lo inicio venía con el encargo de desguazar las factorías de Ferrol y Fene y reconvertilas en un modelo privado similar al de la automoción", dijo.
Desde el PSOE ferrolano, por su parte, exigen respuestas al presidente de la Xunta, Núñez Feijóo, sobre el "fragatazo". 

La secretaria general de la formación, Beatriz Sestayao, considera de una "enorme gravedad" la informacion publicada por eldiario.es y exige la comparecencia del jefe del Ejecutivo gallego para explicar "el pelotazo que se pretendía dar a costa de los puestos de trabajo de miles e empleados".              (Miguel Pardo, eldiario.es, 09/11/18)

9/11/18

Feijóo critica las autovías con peaje en sombra que él mismo diseñó como conselleiro de Fraga

"En junio de 2005, cuatro días antes de las elecciones autonómicas que apartarían al PP de Manuel Fraga de la Xunta, el entonces conselleiro de Obras Públicas, Alberto Núñez Feijóo, adjudicó con un modelo de colaboración público-privada de peaje en sombra el desdoblamiento en autovía de la anterior vía rápida de la comarca de O Salnés y dejó licitada la de O Barbanza. 

Este miércoles, más de trece años después, el propio Feijóo culpó al gobierno bipartito de PSdeG y BNG que gobernó Galicia entre aquel momento y su vuelta a la Xunta en 2009, que ejecutó aquellas obras, de la deuda pendiente de pagar por aquellas autovías diseñadas por él mismo. “Dejaron a deber más de mil millones de euros en concesiones que estamos pagando año tras año de todas las autovías que ustedes desdoblaron”, dijo.


En la sesión de control al Gobierno de este miércoles en el Parlamento gallego el PSdeG preguntó a Feijóo por el incumplimiento del plan de nuevas infraestructuras viarias que presentó en 2010. El presidente se escudó en la crisis que se vivió en esos años y en las deudas heredadas, obviando la apreciación del portavoz socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, de que el plan fue lanzado un año después de la vuelta de Feijóo a la Xunta, por lo que debiera ser conocedor de la situación existente. “O bien era pura propaganda”, sentenció Leiceaga.

Según la última evaluación realizada por el Consello de Cuentas, el ente fiscalizador de las cuentas públicas autonómicas equivalente al Tribunal de Cuentas estatal, a finales de 2016 la Xunta tenía pendientes de pagar por la Autovía de O Salnés 145 millones de euros hasta 2035, por la de O Barbanza 281 millones hasta 2036 y por la de la Costa da Morte 622 millones hasta 2038."                    (David Reinero, eldiario.es, 27/09/18)

8/11/18

La austeridad que se cebó con Genoveva...

"Dos fuerzas castigan desde hace una década el anciano cuerpo de Genoveva González Dosil: el alzhéimer y la austeridad económica. Las dos llegaron a la vida de esta gallega de 94 años, vecina de Costa da Morte, casi al unísono. Mientras la primera le ha ido robando el movimiento y la voluntad, la segunda le ha arrebatado las ayudas públicas que le corresponden

Para ella, el recorte de 4.600 millones en dependencia que se impuso en España desde 2012, según datos de la Asociación Estatal de Directoras y Gerentes en Servicios Sociales, significó tener que recorrer cada día durante cinco años unos 60 kilómetros en furgoneta para recibir cuidados en un centro de día. Hoy, con su anatomía encogida y en peso muerto, alimentándose ya solo por jeringuilla, no tiene siquiera asistencia a domicilio.




Genoveva, que reside en una aldea del municipio coruñés de Carnota de 80 habitantes llamada Quilmas, donde nació y de la que emigró a Argentina entre 1955 y 1986, ha vivido el alumbramiento y temprana recesión de la Ley de Dependencia. Su único hijo, Xosé Manuel Casais, cuenta que el diagnóstico de la enfermedad le llegó a su madre en 2008, al año siguiente de la entrada en vigor de la norma.

 Con su grado dos y bastante más movilidad que ahora, la Xunta, gobernada entonces por PSOE y BNG, le otorgó un servicio de transporte público especializado y gratuito, además de una plaza en un centro de día de Carnota, a solo ocho kilómetros de su casa. La cuota total de ambos servicios que pagaba Genoveva con su pensión de 360 euros era de 47 euros al mes.

Para sus cuidadores, en aquel momento su hijo y la pareja de este, el programa Respiro Familiar les otorgaba un fin de semana de descanso al mes. A Genoveva se le adjudicaba una plaza en una residencia durante esos días, que abonaba “proporcionalmente a su pensión”.

Pero en 2009, tras el estallido de la crisis económica, la vida de esta familia de Costa da Morte cambió radicalmente. El nuevo gobierno autonómico del PP, presidido por Alberto Núñez Feijóo, abanderó en España la avanzadilla de la austeridad.

El centro de día de su pueblo se cerró en 2013 porque estaba en "malas condiciones", según explica la Consellería de Política Social, y ella fue trasladada a otro ubicado en Muros, condenándola a una hora de trayecto al día entre la ida y la vuelta, cuenta su hijo. En el vehículo que hasta hace poco la recogía cada mañana a las 9.30 viajan otros compañeros de ruta que residen en Fisterra y que soportan un tute diario de 135 kilómetros.

La medida tomada en los despachos de la Xunta no solo supuso para esta anciana con alzhéimer una paliza diaria de 60 kilómetros sino que el transporte dejó de ser gratuito y la cuota a pagar subió de 47 a 125 euros mientras el Gobierno central metía su exigua pensión en el congelador. La tijera presupuestaria alcanzó también a sus cuidadores.

El Respiro Familiar de un fin de semana al mes se quedó “en un mes sí y otro no” y empezó a extenderse la falta de plazas. “La Xunta lo hace a través de conciertos en residencias privadas y para ellas no es muy rentable. En verano si no hay plazas, te quedas sin respiro”, explica Xosé Manuel, que se declara “harto de escuchar a Feijóo decir que no hubo recortes en dependencia”.

"Las decisiones en esta crisis han sido inmisericordes con las personas más vulnerables de este país", subraya José Manuel Ramírez, presidente de la Asociación Estatal de Directores y Gerentes en Servicios Sociales. Recuerda que fueron dos decretos de Rajoy, uno de julio de 2012 y otro de diciembre de 2013, los que propiciaron los recortes sufridos por Genoveva.

Un tercero, aprobado en febrero de 2012, impuso un nuevo baremo "más estricto" que también rebajará sus prestaciones si revisa su nivel de dependencia. "Ha habido personas que incluso han tenido menos suerte", añade Ramírez, "en el último año murieron 36.000 dependientes en lista de espera sin recibir la prestación".

Nueve años de austeridad después y tras escuchar repetidamente a los gobernantes proclamar el comienzo de la recuperación económica, la situación de Genoveva y su hijo ha empeorado. El avance del alzhéimer ha agarrotado completamente el cuerpo de la enferma y Xosé Manuel, de 70 años, casi no puede mover a su madre. Es incapaz de vestirla y así no puede enviarla al centro de día. Ha solicitado asistencia a domicilio pero asegura que en el Ayuntamiento de Carnota le han contestado que “no tienen personal”. “¿Cómo puede ser eso con la de gente que hay en el paro y quiere trabajar?”, se pregunta.

Fuentes del Ayuntamiento de Carnota esgrimen que su servicio de asistencia a domicilio no puede ser utilizado para atender a dependientes porque estos enfermos son competencia de la Xunta. El problema, explican desde el Consistorio, es la incompatibilidad de servicios que se implantó en Galicia en 2012 y que impidió que una persona pueda ser asistida en el hogar y a la vez disponer de una plaza a tiempo completo en un centro de día. En los servicios sociales municipales creen que Genoveva debería ser internada en una residencia. Su hijo asegura que hace casi dos años que la solicitó pero que no ha obtenido respuesta.

El pasado julio Xosé Manuel pidió a la Consellería de Política Social la revisión del nivel de dependencia de su madre porque los estragos de la enfermedad ya hace tiempo que rebasaron el grado dos. “No lo he pedido antes porque me dijeron que si le aumentaban el grado de dependencia no podía ir al centro de día.

Y si no iba allí, sé que iba a perder la movilidad más rápido. El personal de estos servicios es muy bueno, la mueve y le hace ejercicios”. Cuando la obtenga, previsiblemente se le otorgará la asistencia a domicilio y tres días de centro de día. Pero la fecha es una incógnita.

En el Ayuntamiento le han advertido de que la revisión puede tardar un año: “Una señora de 94 años no puede estar en estas condiciones un año. No la puedo vestir, es un peso muerto”. Mientras crece su desesperación, Xosé Manuel asegura que en los servicios sociales ha escuchado que antes de la crisis “se tiraba la casa por la ventana”.

 “Eso no es así. Lo que se hacía era dar servicios a las personas dependientes porque los necesitan y es su derecho”. Y recibe con un suspiro de escepticismo los anuncios del nuevo Gobierno socialista sobre la revocación de los recortes del PP: “Lo de la dependencia siempre es a largo plazo”.



S. V.

Dentro del recorte total de 4.600 millones que sufrió la dependencia en España, la Asociación Estatal de Directores y Gerentes en Servicios Sociales cifra en 2.700 millones de euros la cantidad de dinero que dejaron de percibir las comunidades autónomas desde que en 2012 el Gobierno de Mariano Rajoy impulsó el tijeretazo.

Los datos de esta organización sitúan a Galicia entre las cuatro comunidades que aún no han recuperado el gasto en servicios sociales previo a 2009, junto a Andalucía, Cataluña y Castilla-La Mancha.

En 2017, según la asociación, la Xunta dedicó a esta partida un 5,7% de su presupuesto, frente al 9,9% de otro territorio especialmente envejecido como es Asturias. Desde el Gobierno gallego defienden su "esfuerzo por reforzar el gasto social incluso en tiempos de crisis" y aseguran que el gasto social creció "un 25,28% en los últimos tres años".

Desde la Asociación Estatal de Directores y Gerentes en Servicios Sociales reclaman al Gobierno de Pedro Sánchez que cumpla el Pacto de la Dependencia, firmado por todos los grupos políticos menos el PP, para recuperar el dinero y los derechos perdidos. Para ello, explica su presidente, José Manuel Ramírez, se debe aumentar la financiación autonómica, eliminar las listas de espera e impulsar una mayor transparencia."                   (Sonia Vizoso, El País, 02/10/18)

7/11/18

Pecha a última cooperativa téxtil de Carnota deixando na rúa 25 veciñas

 
 A última cooperativa textil de Carnota, en Lamas de Castelo, ten que botar o peche polo dumping de Inditex

"O drama do desmantelamento do sector textil en Galicia segue medrando. A deslocalización dos traballos de confección está provocando a desaparición das cooperativas que tanto traballo feminino xeraron en Galicia nos últimos 30 anos, e que tanto fomentaron a emancipación da muller.

A última vítima deste proceso de descomposición é a a última cooperativa téxtil de Lamas de Castelo, en Carnota, que bota o peche deixando na rúa ás súas 5 socias e 20 empregadas. Dende o grupo de goberno do Concello de Carnota, queren amosar a súa solidaridade coas veciñas, lamentando o peche provocado polo cambio de criterios de INDITEX, empresa para a que subministraban a forza do seu traballo, en canto á diminución do prezo que o xigante téxtil lles aboa por cada prenda confeccionada. 

Para o grupo do BNG carnotán, “a merma é tal que pode considerarse un auténtico dumping, tan grave e repentino que literalmente as socias da cooperativa tiveron que tomar a decisión de pechar a porta por non ser quen de rendibilizar xa a súa actividade, quedando sen traballo tanto elas coma as súas operarias”.

A de Lamas de Castelo xa era a última destas características que seguía traballando en Carnota, e son poucas as que quedan na bisbarra. Por iso dende o Concello aseguran que farán o posible para manter a continuidade da iniciativa (aínda que sexa redimensionado) despois de recibir, durante varios encontros, o pesar das traballadoras.

Aprovieta o Concello de Carnota para “denunciar que INDITEX, malia presumir de abandeirar o tecido empresarial galego, en realidade está a empobrecelo coas súas decisións tendentes a unha cada vez maior deslocalización da súa produción en países do chamado terceiro mundo; estas decisións empresariais só buscan un beneficio rápido e a calquera custo, acabando cun sector puxante que empregaba a moitos miles de persoas no medio rural galego, na súa inmensa maioría mulleres que logo non dan atopado outra alternativa laboral”.                    (Qué pasa na costa, 16/10/18)

6/11/18

Cal é a medida máis efectiva ata o momento para rematar coas velutinas?

"As trampas eléctricas. Esa é a unha das medidas que demostrou ata o momento resultados moi positivos para rematar coas velutinas. Así o sinalan estudios realizados dende a Universidade de Vigo e financiados pola propia Xunta de Galicia.

Pero o seu uso xeralizado require dunha grande inversión, gasto que está sendo asumido directamente por cada apicultor e apicultora de xeito individual. Por iso, desde Stop Velutina pídenlle á Xunta que se implique máis directamente na erradicación desta praga. Fixérono xa directamente este venres cunha iniciativa presentada na Xunta na que piden axudas para cubrir os gastos derivados de protexer as colmeas, como por exemplo coa instalación de trampas eléctricas.

Lembran que o ataque deste animal nas colmeas supón un debilitamento da saúde do enxame, podendo provocar a súa mortantande directa ou indirectamente, o cal supón a redución na produción de mel e doutros produtos da colmea.

 Hai que ter en conta que a apicultura non é só unha actividade gandeira produtiva, da que se benefician produtores e consumidores. "As abellas son clave para o mantemento da biodiversidade a través da súa función polinizadora, polo tanto o seu coidado e protección non debe recaer exclusivamente nos apicultores e apicultoras", indica a entidade nun comunicado.

LIÑAS DE AXUDA

A Plataforma demanda neste senso a convocatoria para o 2019 dunha liña de axudas ó sector apícola para financiar sistemas de protección das colmeas e realizar esta convocatoria en colaboración co sector apícola, acordando os contidos, condicións e orzamento necesario.

 Outras peticións incluidas nesta solicitude son a mellora na xestión da retirada de niños, que presenta moitas deficiencias en función do persoal encargado en cada concello, e a continuación das axudas para o trampeo preventivo que, mentres non se desenvolvan outros métodos máis selectivos, é indispensable para o control da praga.

Esta proposta, presentada no rexistro da Xunta, di "está elaborada dende unha visión científica e integrando a experiencia e necesidades dos sectores afectados". E, o principal obxectivo é que se inclúa de forma urxente no orzamento xeral da Xunta de Galicia a financiación suficiente para desenvolver esta investigación a partir do ano 2019. Ademais, pide que se establezan protocolos de actuación unificados, elaborados de forma consensuada e dirixidos tanto á prevención como na retirada de niños."                      (Galicia Confidencial, 03/11/18)


"A Xunta quere aprender do resto de Europa como loitar contra as velutinas.

A Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, participará no proxecto 'Positive', destinado ao intercambio de experiencias e coñecementos para o control da avespa velutina entre países do suroeste de Europa.

Segundo informa a Xunta nun comunicado, esta iniciativa, enmarcada nos proxectos 'Interreg-Sudoe', ten o obxectivo de contribuír á preservación dos insectos polinizadores que son atacados por especies como a avispa asiática. Así, buscaranse métodos conxuntos para o control deste exemplar invasor.

O proxecto conta cun orzamento de case dous millóns de euros --o 75 por cento provén de fondos da Unión Europea-- e promoverá a transmisión de coñecemento neste ámbito entre os socios máis experimentados, como Francia, e os que levan menos tempo convivindo coa velutina, como España ou Portugal.

Este plan fomentará a colaboración entre organizacións académicas, administrativas, produtivas e sociais, así como xerentes das áreas naturais destas rexións e do sector apícola como principal implicado no deseño das ferramentas que xurdan no proxecto."            (Galicia Confidencial, 05/11/18)

5/11/18

La Xunta, condenada a anular una plaza creada para la cuñada de la secretaria de Igualdade


La anulación por el alto tribunal gallego confirma todas las acusaciones realizadas durante años por el sindicato nacionalista CIG que lleva años alertando de que se pretendía incorporar irregularmente a una lista de interinos a la cuñada de la alto cargo de la Xunta, una funcionaria de carrera en Asturias y la única persona en España que pidió una plaza de una especialidad que no existía. Y la consiguió.

El sindicato destaca que la sentencia del TSXG tilda de “torcida actuación” del Gobierno gallego, el intento de “integrar” a esta persona en la función pública de Galicia creando una plaza de Conservación y restauración de documento gráfico, una especialidad que no se imparte en esta comunidad y que no era necesaria en el centro. 

El TSXG señala que contra este fallo puede interponerse recurso ante el Tribunal Supremo. No obstante, la CIG ha exigido la "inmediata ejecución de la sentencia" y ha reiterado su demanda de asumir una política de “total transparencia en la gestión de las plazas que se ofertan en los diferentes concursos”.

La docente enchufada queda sin destino. El Gobierno de Alberto Núñez Feijóo insistió en la creación y adjudicación de ese puesto a la cuñada de López Abella pese a la advertencia del sindicato. 

“La Consellería de Educación justificó la oferta de la vacante basándose en que al haber materias comunes podían ser impartidas por cualquier profesor de las especialidades de estudios superiores de restauración”, explicó la CIG en su momento denunciando que el departamento presidido por Román Rodríguez no había tenido en cuenta que, al no impartirse esa especialidad, no era necesario el perfil de la cuñada de la alto cargo y que, además, había profesorado en el centro con la doble especialidad que reunía los requisitos.

El sindicato denunció entonces que la “obstinación” del Ejecutivo gallego por sacar una vacante innecesaria de manera irregular e ilegal” ocultaba el deseo de “beneficiar a una docente con nombre y apellidos”. La CIG responsabilizó al conselleiro de Educación y al propio Feijóo por “no poner impedimento en saltar la legalidad y actuar con nepotismo para favorecer y enchufar a familiares de su gobierno”. 

Lejos de recular, el Ejecutivo gallego se mantuvo en sus trece mientras los representantes sindicales acudían a la Valedora do Pobo para intentar paralizar la irregularidad. Ante la falta de respuestas de la Xunta al sindicato y a la Valedora, la denuncia acabó en los tribunales.

En su defensa, el Gobierno gallego presentó en el juicio un informe de la Subdirección Xeral de Aprendizaxe Permanente e Ensinanzas de Réxime Especial, en el que se afirmaba, sostiene el sindicato, que “la incorporación de docentes de especialidades distintas… podría reportar beneficios para una mejor formación del alumnado a través del conocimiento de todas las especialidades”. La CIG valora positivamente que la sentencia “critique duramente el ocultismo y la falta de transparencia da Consellería de Educación” que negó información y respuestas en todo momento."               (Cristina Huete, El País, 25/10/18)

31/10/18

Guerras nacionalistas. En 2012 o BNG rachaba á metade. Moitos dos que estaban entón no BNG, están hoxe en En Marea e volven reproducir seis anos despois os mesmos erros que case que afundiron ao BNG electoralmente.En Marea sae desta asemblea moi tocada

"En 2012 o BNG rachaba á metade. Milleiros de persoas acudían a histórica asemblea de Amio, en Santiago de Compostela, que resultou a máis bronca da historia recente desta formación. Moitos dos que estaban entón no BNG, están hoxe en En Marea e volven reproducir seis anos despois os mesmos erros que case que afundiron ao BNG electoralmente.

E por que lembrar Amio?. Porque Amio estivo na boca dos moitos dos asistentes a asemblea, tamén histórica e tamén en Santiago, que En Marea celebrou esta fin de semana. Unha asemblea na que os críticos enmendaron de plana as políticas da actual dirección de Luís Villares e na que tamén se reproduciron comportamentos inauditos e case esperpénticos como os vividos hai case sete anos.

En Marea sae desta asemblea moi tocada. Tan tocada que será difícil endeireitar o seu rumbo. Xa non se trata de alianzas ou consensos entre os sectores enfrontados, senón de conseguir dominar o partido, a marca. Esa é a nova guerra entre os críticos, que agora son os oficiais, e os oficias que agora pasan a ser os críticos.

GUERRA NACIONALISTA

Porque neste crebacabezas é difĺicil saber quen está con quen. As loitas en En Marea son, principalmente, entre o sector nacionalista. Ese sector que, dun ou doutro xeito, formou parte do BNG, e mesmo da UPG, e que logo tamén marchou e fendeu esta formación. Antes aliados, en Amio, e agora inimigos.

A metade de Anova, na que está a FPG, apoiada por sectores podemitas e de Esquerda Unida, e as mareas das principais cidades, contra a outra metade de Anova, Cerna e independentes afíns a Luís Villares, e outras candidaturas locais. Unha guerra fraticida entre dous clans que, de estourar, abrirá unha fenda e unha ferida que xa, nunca mais, será pechada polo nacionalismo.

E, quizais, aí estea a chave para entender certas estratexias dos principais actores de En Marea. Quen cubrirá ese vacío cando os sectores nacionalistas de En Marea se teñan consumido entre eles?. Por que na histórica asemblea do sábado non estaban outros líderes que, supostamente, apoian o proxecto de En Marea pero que non son nacionalistas?. Por que non acudiu Antón Gómez-Reino, novo dirixente de Podemos Galicia, ou os dirixentes de Esquerda Unida, ou os alcaldes da Coruña e de Ferrol?.

O sector crítico impuxo as súas teses e agora haberá que agardar a decembro para saber quen lidera En Marea. Pero no aire quedan moitas dúbidas, entre elas, dúas fundamentais para entender o que acontece dentro desta formación; o modelo de primarias e o papel de En Marea noutras institucións non galegas como o Congreso, o Senado ou o Parlamento Europeo.

AS NOVAS DIVISIÓNS

Por que houbo consenso en todo entre os críticos e non no modelo de Primarias?. Compostela Aberta era partidarios de listas abertas e candidaturas individuas, fronte ao modelo de listas pechadas de Luís Villares que foi, curiosamente, o que ao final saíu adiante.

Unha derrota do sector nacionalista de Martiño Noriega que propiciaron outros sectores que o apoiaron na asemblea, nomeadamente, Podemos e EU. E, por que?. Terá que ver con que estas formacións queren impoñer listas, candidatos ou mesmo líderes nunha negociación que se antolla difícil de cara as vindeiras europeas, ás municipais ou mesmo xa de cara a un anticipo electoral en Madrid?.

E, o segundo punto que pode abrir fendas nese sector crítico. Que modelo de coalición é o que quere En Marea no futuro; o de Compromís, como pide o sector nacionalista, ou o actual que, na práctica, supón ser “unha sucursal de Unidos Podemos en Madrid”?. De feito, iso foi o que durante a asemblea da fin de semana dixo a deputada Alexadra Fernández ao denunciar públicamente que o grupo de En Marea no Congreso non ten autonomía propia. Un grupo que, ademais, non quixo dar conta do que fai en Madrid porque, oficialmente, “non depende de En Marea”.

E, DE FONDO, AS MUNICIPAIS

E, no futuro máis próximo, as municipais, na que hai unha nova fronte aberta; as candidaturas municipalistas que, por unha banda promove a direción de Luís Villares, vinculadas, precisamente a En Marea, e as candidaturas críticas que lideran Compostela Aberta, Marea Atlántica e Ferrol en Común.

Precisamente, esta fronte é a que se antolla máis perigosa para algúns dos principais actores involucrados de cheo na actual situación de En Marea, nomeadamente, Compostela Aberta. Cun candidato socialista consolidado xa en Santiago e apoiado polos medios, Martiño Noriega terá que evitar que estoupe unha revolución interna en En Marea que o salpique directamente a el a poucos meses das municipais. Unha revolución e división da que, a priori, quedarían a salvo os principais actores de Podemos e de EU. E é a aí onde acabaría... ou volvería a comezar... esta crónica dunha morte anunciada."                  (Xurxo Salgado, Galicia Confidencial, 29/10/18)

30/10/18

Descobre por que e como arde o monte en Galicia




"Ivan Pérez é veciño de Lourizán, en Pontevedra. É técnico superior en xestións e organización de espazos naturais e paisaxísticos e graduado en ciencias ambientales. Ten tamén un master en profesorado e, por iso, lanzouse cun grupo de amigos a realizar este vídeo que pretende combinar a educación coa xestión natural.

 Este proxecto ambiental foi gravado en Cuspredriños, en Cotobade, unha zona arrasada polos lumes e, desde este espazo queimado, Iván tenta explicar dun xeito moi didáctico porque arde o monte, porque se progpaga e porque se xeran incendios de grandes magnitudes."             (Galicia Confidencial, 19/10/18)

29/10/18

Obligada a dejar su casa y vivir en un hotel tras el acoso inmobiliario de la Xunta

"Hace ya varios meses que Lucila Vázquez —una anciana ourensana a la que la Xunta de Galicia, su casero, lleva 17 años intentando desalojar del piso en el que vive desde 1963— se ha trasladado a un hotel. Los infructuosos intentos del Gobierno gallego por desahuciarla judicialmente culminaron con la supresión de la limpieza, iluminación y mantenimiento del inmueble y, finalmente, del servicio del ascensor. Incapaz de subir y bajar las escaleras a diario, la inquilina, que ronda los 90 años, acabó confinándose en el piso. 

Devastada por el encierro y tras sufrir una caída, se trasladó a un hotel. Ahora, el ministerio público se querella contra dos cargos del Ejecutivo presidido por Alberto Núñez Feijóo (PP): la secretaria general técnica y de Patrimonio de la Consellería de Facenda, Socorro Martín Hierro, y su subdirector, Pablo Jacobo Moure. Los acusa de acoso inmobiliario.




Lucila Vázquez suspira por regresar al piso, en el que ha vivido más de medio siglo, en un céntrico edificio de Ourense propiedad del Gobierno autonómico, que lo quiere libre para trasladar a él oficinas administrativas.

Pero, de momento, se gasta la pensión pagando un hotel: se estaba muriendo en vida sin poder salir a la calle desde que, tras fracasar en el intento por desalojarla por vía judicial, la Xunta abandonó el mantenimiento del inmueble suprimiendo la limpieza de las zonas comunes y, el pasado enero, el servicio de ascensor. Esa fue la puntilla. Un caída sufrida en verano le rompió la cadera. Acabó trasladándose a un hotel.

Aún reconociendo el Ejecutivo autonómico el pasado mayo a este diario su intención de "rehabilitar y dar nuevos usos administrativos" al edificio con el objetivo de "reducir el gasto en alquileres" de sus dependencias en Ourense, negó que la clausura del ascensor obedeciese a un "intento de forzar una salida del inmueble o causar molestias" a la anciana.

La Xunta achacó la supresión del ascensor a unas "deficiencias técnicas detectadas por la empresa responsable de la inspección" en aquel momento. Transcurridos cinco meses, no han sido solventadas.

La inquilina tiene sus dudas de que el edificio cumpla con la normativa de agua y luz ya que sostiene que lleva años sin pasar inspecciones. "Es cierto que el alquiler es de renta baja, pero lo es porque el propietario no se molestó nunca en revisar la Ley de Arrendamietos Urbanos de 1994", sostiene.

La Fiscalía entiende que la mencionada actuación de la Xunta constituye acoso inmobiliario. Asegura que con el objetivo de disponer del inmueble los cargos del Ejecutivo gallego están utilizando con la inquilina "medidas de compulsión irregulares y no amparadas en Derecho, con dejación consciente y manifiesta de las obligaciones que, como propietarios-arrendadores cuya representación ostentaban, tenían", según consta en la querella firmada por el fiscal jefe de Ourense, Florentino Delgado.

El ministerio público, que sostiene que la supresión de los servicios básicos del edificio, convertido en "insalubre", se produce tras fracasar en el desahucio judicial, alude al intento de la Xunta de "forzar y doblegar" la voluntad de la anciana para que abandonara el piso o aceptara un acuerdo "sin especificar" y que "de antemano sabía que no iba a ser concretado ni aceptado porque habría de ser con condiciones peores que la situación actual".                    (Cristina Huete, El País, 19/10/18)

26/10/18

El candidato de Pablo Iglesias derrota a Carolina Bescansa. Podemos-En Marea toma el camino hacia el mareante baile de confluencias y marcas... hacia la irrelevancia. Como el Bloque. Hemos descabalgado a Bescansa, la única candidata capaz de unir a toda la izquierda para ganarle al PP. Feijóo debe estar celebrándolo... va a ser presidente hasta que se canse...

"Un hombre muy cercano a Pablo Iglesias y abanderado de las mareas municipales que en 2015 arrebataron al PP de Alberto Núñez Feijóo dirigirá Podemos Galicia. Antón Gómez-Reino Tone (A Coruña, 1980), diputado de En Marea en el Congreso de los Diputados, se ha impuesto en las primarias a la cofundadora del partido, la compostelana Carolina Bescansa, que presentó por sorpresa su candidatura a liderar la formación gallega en lo que suponía su regreso a la primera línea política después de destapar por error en una red social sus planes para desbancar a Iglesias.

A unos meses de las municipales, la votación de los algo más de 3.000 militantes que han participado en la cita supone una apuesta clara por que Podemos siga participando en Galicia en las candidaturas de unidad popular, unos espacios que han provocado malestar en parte de las bases y a los que Bescansa se ha guardado de dar un respaldo contundente. 

El resultado supone además un duro varapalo para la exsecretaria de Análisis Político y Social del partido, quien no ha desvelado qué piensa hacer con su carrera política a partir de ahora. (...)

La elección de la nueva cúpula de Podemos Galicia se produce solo dos días antes de otra cita importante para el partido morado. Este fin de semana se celebrará un plenario de En Marea, el partido impulsado para las autonómicas de 2016 por la formación de Iglesias junto con las mareas municipales, Anova y Esquerda Unida.

 En la reunión se debatirá el futuro de una organización controlada actualmente por un equipo liderado por el exmagistrado Luís Villares del que no forman parte ninguno de los partidos que promovieron su constitución. Esta situación ha provocado un conflicto interno en la segunda fuerza parlamentaria de Galicia."                (Sonia Vizoso, El País, 26/10/18)

25/10/18

A inmobiliaria do Santander ameaza con botar das súas vivendas medio cento de familias de Cambre

"Medio cento de familias residentes no edificio A Patiña (Cambre) poderían ser expulsadas das súas vivendas nos vindeiros meses. O inmoble foi construído por Fadesa a mediados dos noventa e un acordo coa Xunta garantiu que as casas, de protección oficial, serían alugadas por un período de vinte anos a persoas con escasos recursos, que non puidesen pagar un alugueiro meirande.

 Na actualidade están a pagar entre 200 e 300 euros mensuais. A crise económica levou a Fadesa a vender o edificio a Altamira, división que xestiona os activos inmobiliarios do Banco Santander.

 Nas últimas semanas as familias cuxos contratos acaban de rematar ou o farán en breve comezaron a recibir comunicacións de Altamira, na que se lles indica que os seus contratos non serán renovados e que, polo tanto, deben abandonar os seus fogares, co agravante de que en moitos casos lles será difícil ou directamente imposible alugar unha vivenda na zona.

Despois de recibir estas comunicacións, os veciños e veciñas comezaron a informarse sobre a súa situación e a organizarse, celebrando asembleas e levando a súa problemática aos medios de comunicación, entidades sociais e partidos políticos. Contactaron, por exemplo, coa plataforma social Vamos! e coa iniciativa comunicativa IrreversibleTV, que publicou un vídeo que explica o caso. 

O acordo de vinte anos de duración que garantía o carácter social destas vivendas rematou en 2017 e dende entón os veciños e veciñas denuncian que Altamira está a desatander as súas obrigas como administrador do edificio, deixando de realizar as reparacións correspondentes ou o necesario mantemento. 

Afirman que a división do Banco Santander tería vendido o edificio ou a xestión dos alugueiros a algún fondo voitre, como Fidere, Cerberus ou Blackstone. Nos últimos meses veñen denunciándose casos semellantes en toda España: inmobles nos que tras seren adquiridos por algún destes fondos, os veciños e veciñas son expulsados, por aumentar de súpeto o custo do alugueiro en varios centos de euros ou, directamente, por non seren renovados os seus contratos.

Nando Allegue e Eva Prado levan 16 anos vivindo en A Patiña. El antes traballaba en Unipost, pero quedou no paro en marzo. Ela sufre parálise cerebral e ten unha discapacidade dun 85%. En abril recibiron un burofax no que se lles informaba de que o 31 de outubro remataría o contrato da súa vivenda e aínda que nun primeiro momento pareceu que sería posible renovalo, a finais de setembro un e-mail do Banco Santander lles comunicou que o contrato non sería renovado.

 Destacan que cos seus ingresos e pola necesidade de contar cunha vivenda adaptada (ela desprázase en cadeira de rodas) non poden facer fronte ao actual custo dun alugueiro na zona, que supera os 400 euros en todos os casos. Por ese motivo están dispostos a resistir no seu actual edificio.

Algún dos veciños e veciñas xa finalizou o seu contrato nas últimas semanas, outros (como Nando e Eva) farano en breve, e o resto irá caducando nos vindeiros dous anos. A continuidade nas súas vivendas destas familias -na súa maioría con escasos recursos e mesmo en situación de emerxencia- está no aire. E a propia empresa propietaria do edificio confirmou que non renovará os contratos que vaian caducando.

Os veciños e veciñas recibiron xa o apoio de Stop Desahucios, do alcalde de Cambre (aínda que o Concello comunicou que neste momento non dispón de vivendas sociais dispoñibles) e doutros representantes políticos, como Antón Sánchez (En Marea), que mesmo levou o tema ao recente debate de política xeral celebrado no Parlamento Galego. A plataforma veciñal colocou xa varias faixas na fachada do edificio e prepara mobilizacións ante as sedes do Banco Santander.  

"Ao longo destes 16 anos que levo vivindo no edificio nunca tiven ningún problema co alugueiro do piso nin cos propietarios do mesmo. Formei a miña vida neste edificio e era feliz. Caeume o mundo enriba, xa que teño que deixar a miña vivenda actual o 31 de outubro e non atopo por ningún sitio unha vivenda de alugueiro que se adapte ás miñas necesidades como na que estou a vivir", afirma Eva Prado.

Nando Allegue lamenta que non todos os veciños están dispostos a participar nas mobilizacións, sobre todo aqueles aos que aínda lles queda por diante un tempo maior de contratos. "Pero afectados estamos todos. Algúns estamos nunha situación máis vulnerable ou os nosos contratos rematan antes, pero máis tarde ou máis cedo todos van estar na mesma situación", di."               (Marcos Pérez Pena, Praza Pública, 17/10/18)

24/10/18

O pago da débeda absorbe a metade da suba do orzamento da Xunta ao aumentar un 40%

"Os décimos orzamentos do Goberno de Alberto Núñez Feijóo manexarán en 2019 un total de 11.291,18 millóns de euros, un incremento de 817,5 millóns de euros dos que algo máis da metade, 453,8 millóns, corresponden á suba dos fondos destinados ao pagamento da débeda da Administración autonómica, que nesta década pasou de algo máis de 4.200 millóns de euros no ano 2009 a uns 11.500 millóns a mediados de 2018 -un dos menores incrementos entre as comunidades autónomas, segundo vén destacando a Xunta-. 

Segundo o proxecto orzamentario entregado este 19 de outubro polo Goberno galego ao Parlamento o incremento dos fondos destinados a pagar débeda case cuadriplica a segunda área do orzamento que máis sobe con relación ao 2018, a sanidade. Os recursos para afrontar endebedamento soben un 37,1% interanual e máis dun 300% con relación ao ano 2009. 

Os Orzamentos Xerais que agora comezan o seu percorrido parlamentario esgotan a capacidade de gasto non financeiro -a débeda é gasto financeiro- en virtude da normativa estatal, ata os 9.850 millóns. Sobre estas regras de xogo a área de xestión da Xunta que máis incrementa os seus recursos con relación ao ano anterior é a sanitaria, con 117,4 millóns máis, ata os 3.782,34. 

Séguea a educación, que suma 70,9 millóns con relación a este ano ata chegar aos 2.351,6 millóns de euros. Deste xeito, o orzamento sanitario da Xunta volve estar por segundo ano consecutivo por riba do que o PP atopou en 2009 cando regresou ao poder, mentres que os fondos para o ensino seguen lixeiramente por baixo.

Entre as áreas de xestión que tamén avanzan en diñeiro dispoñible con relación a 2018 destaca tamén a acción social, con 47 millóns máis, os fondos de I+D, que gañan case 29 millóns, a área de fomento empresarial, con 25 millóns máis que nos anteriores orzamentos, e a de fomento do emprego, á que o proxecto suma 16 millóns. As infraestruturas, pola súa banda, tamén experimentan un avante interanual de 16 millóns de euros.

 Os eidos de xestión da Xunta que ven diminuídos os seus recursos con relación a 2018 son actividades económicas, estatística, comercio, ordenación do territorio, actividades ambientais, a administración xeral e os fondos destinados á "Sociedade da Información", que no global da década gañaran case 60 millóns de euros.

En termos porcentuais o cremento dos fondos públicos galegos destinados a pagar a débeda pública son tamén os que máis medran tanto a respecto de hai un ano como con relación ás derradeiras contas públicas do Goberno de coalición de PSdeG e BNG. Alén da débeda as partidas de sociedade da información (+179%), xustiza (+51%), acción social (+35%) ou I+D (+28%) están xa claramente por riba daquel orzamento de hai unha década. Entre esas partidas que suban a que menos ascendeu dende aquela en termos porcentuais foi a sanidade.

Entre as partidas que aínda seguen por baixo dos fondos de 2009 a que está máis próxima ao equilibrio é a educación, que tras avanzar un 3,1% a respecto de 2018 queda un 2,2% por baixo de hai unha década. Entre as que seguen a dispoñer dun volume de recursos notablemente inferior ao de hai unha década destacan, no ámbito de xestión directa da Xunta, a ordenación do territorio (-69%), a normalización lingüística (-62%) e o comercio (-55%). 

Tamén seguen amplamente por baixo áreas como a cooperación internacional, a cultura, os deportes, a pesca ou as infraestruturas.

No que atinxe ao reparto de fondos entre consellerías desta volta non é posible realizar unha comparación de xeito mecánico, toda vez que a recente crise de Goberno supuxo a separación das competencias de Educación e Cultura en dúas áreas diferentes, así como traspasos dalgúns departamentos da Consellería de Infraestruturas á de Medio Ambiente. 

Partindo da imposibilidade de equiparar valores entre ambos anos, esta é a distribución dos Orzamentos Xerais de 2019 entre consellerías."                 (David Lombao, Praza Pública, 20/10/18)