"Armando é unha bomba de reloxería, o día que estoupe
xa verás”. Con estas palabras, caídas en saco roto, dirixíase un garda
civil ao seu superior en relación a Armando Lorenzo Torre —daquela cabo
primeiro e responsable case exclusivo da xestión do Equipo da Muller e o
Menor (EMUME) da Comandancia da Garda de Civil de Lugo, malia non
contar con ningún tipo de especialización—. Armando, presunto cerebro da
maior trama de prostitución investigada no Estado, é o obxecto
principal de investigación da peza separada número 1 do caso Carioca,
dun total de 47 pezas: 274 tomos e un volume de folios que triplica os
43.000 do sumario do 11M dan conta da complexidade da causa.
A investigación da Carioca comeza en decembro de
2008, tras a denuncia interposta pola testemuña protexida 123-B, unha
prostituta brasileira que tería sido agredida sexualmente polo cabo da
Garda Civil. Segundo detallou, Armando realizaría unha inspección
—irregular— no club no que exercía, e pediríalle o seu número facéndose
pasar por Xefe de Estranxeiría. Despois chamaríaa para arranxarlle os
papeis para permitirlle tres meses máis de estancia legal en España. Con
este motivo o cabo primeiro acudiría ao seu domicilio, onde nada máis
entrar pousaría a pistola sobre a mesa do salón e a forzaría a
practicarlle unha felación e a consumar unha relación sexual. Tras isto,
segundo ela, entregaríalle un documento aparentemente oficial que lle
outorgaría permiso de residencia.
O auto, emitido o luns 25 de marzo pola maxistrada
Pilar de Lara, explica a vinculación de Armando con mulleres en
situación irregular adicadas á prostitución, maioritariamente
brasileiras, ás que ofrecería axuda, blindaría protección fronte ás
redadas e trasladaría aos clubes no seu propio vehículo oficial a cambio
de relacións sexuais.
Tamén se recolle a vinculación do cabo con
propietarios, xerentes e encargados dun total de trece prostíbulos a
cambio de diñeiro, favores sexuais e copas gratuítas. Estes vínculos
levaron á apertura de pezas separadas para clubes como o Queens, La
Colina, Eros, Liverpool ou Eclipse. Así a todo, aos proxenetas José
Manuel García Adán, Marcos Grandío e Jesús González Varela tamén se lles
imputan delitos de suborno continuado e aproveitamento de información
privilexiada no marco desta peza.
Para favorecer a estes clubes Armando dirixiría
redadas naqueles que non eran afíns co gallo de “buscarlles mulleres” e
“eliminar a competencia”. Nalgúns casos, tras recibir as denuncias das
mulleres prostitutas polas débedas coas que viñan a España, no canto de
buscarlles casas de acollida e darlles protección trasladábaas ao clube
Queens para exercer a prostitución, chegando a facer el mesmo as
xestións cos proxenetas e mesmo a sacar as mulleres da casa de acollida
para levalas a outro clube.
A Dirección Xeral da Garda Civil, responsable
Dúas axentes do EMUME denunciaron que presenciaron que Armando Lorenzo
—encargado do equipo que xestionaba a asignación de pisos de acollida a
mulleres que saían dunha situación de prostitución— facía comentarios
machistas, tiña vínculos coa “madame” dun clube, comportaríase dun xeito
sospeitoso e, presuntamente, tería inducido mulleres a volver exercer a
prostitución. No mesmo sentido detallarían os tratos de favor de dous
clubes cara a Lorenzo nos que el era habitual, e sinalarían que o cabo
se facía pasar por Xefe de Estranxeiría para ameazar con expulsar a
mulleres en situación irregular.
Este escrito non sería a única denuncia
ao respecto que tería chegado ás mans de Andrés Velarde, superior de
Armando Lorenzo e Julio Baquero (inmediato superior a Armando que tería
feito caso omiso ás denuncias orais das axentes). Porén, Velarde non só
non fixo nada senón que presuntamente se negou a tramitar o escrito.
Ante
esta negativa as axentes remitiron o texto á Unidade Central de
Información, que dirixiría unha nota a partir desta denuncia ao Tenente
Coronel Xefe da Comandancia de Lugo, quen tampouco emprendería accións
ao respecto.
As axentes tamén puxeron estes feitos en coñecemento da
concelleira de Servizos Sociais, naquel momento Carmen Basadre, e
información similar chegou á coordinadora da Casa da Muller, que
realizou un informe sobre o traslado de dúas mulleres dos pisos de
acollida a un clube para exercer como prostitutas. Ambas as dúas
reuníronse co entón Subdelegado do Goberno Jesús Otero para
comunicárllelo, quen se tería comprometido a investigar o caso, mais non
iniciou ningún tipo de indagación.
De Lara atribúe a Armando Lorenzo un total de máis de
70 delitos (pese teren prescrito outra vintena deles). Agresión sexual,
suborno, extorsión, revelación de segredos, tráfico de influencias,
falsidade documental, omisión do deber de perseguir delitos e
favorecemento da prostitución son algúns deles.
A Julio Baquero
atribúelle omisión do deber de perseguir delitos ao haber indicios
claros de coñecemento destas irregularidades por parte de Armando, así
como de diversos delitos relacionados coa prostitución e un de
matrimonio de conveniencia, e atribúelle tamén delitos de suborno ou
abuso de superioridade.
Pola contra, sobresé os feitos relacionados con
Jesús Otero e tres altos mandos da Garda Civil “non por inexistencia de
feito delitivo senón por prescrición”, pero sitúa ao Estado como
responsable civil subsidiario polos delitos cometidos por Armando
Lorenzo e Julio Baquero, ao entender que os danos causados son
consecuencia directa do funcionamento dos servizos públicos confiados a
estes axentes.
A Xunta poderá exercer como acusación popular
Por outra banda, a maxistrada libra oficio para que se ofreza á Xunta de
Galicia presentarse como acusación popular, algo que desde a sociedade
civil se leva reclamando desde que os primeiros arquivos desconcertantes
deixaban entrever o cariz que podía tomar o xuízo do resto das pezas.
En xaneiro de 2018, o avogado Gerardo de Vera transmitiulle esta
posibilidade á Administración en representación de Aliad, entidade
integrada na Rede Galega contra a Trata, e é tamén unha das principais
vindicacións da Plataforma contra a Impunidade do Caso Carioca.
O
Ministerio Fiscal pediu o arquivo en máis de 20 pezas que compoñen a
macrocausa, algunhas con conclusións tan sorprendentes como as relativas
á peza do equipo de fútbol da Policía Nacional, a que investigaba ao
inspector da Policía Local Vázquez Río por negociacións prohibidas, a do
Liverpool ou a do Queens e La Colina, que neste último caso continúa
exclusivamente contra os proxenetas García Adán e Marcos Grandío e a
encargada Graziela Pereira, quedando libres os axentes da Policía
Nacional e a Policía Local que foron investigados.
A causa, que identificou máis de 200 mulleres vítimas
de trata e tomou declaración a 377 testemuñas, estase vendo desinchada
ante a ausencia de acusación particular e a liña que está seguindo a
Fiscalía. Así, o auto da xuíza deixa a pelota no tellado na Xunta ao
darlle a posibilidade explícita de presentarse como acusación popular no
prazo fixado para elaborar os escritos de acusación." (Fran Pérez, El Salto, 27/03/19)
No hay comentarios:
Publicar un comentario