Mostrando entradas con la etiqueta Pesca.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pesca.. Mostrar todas las entradas

31/1/24

Rogelio Santos Queiruga, marinero: “No tengo nada en contra del PP, pero que me tenga que enterar en qué puntos de la costa hay pellets por las redes sociales y no por la Administración, e ir a una playa y ver a cien personas limpiando y nadie de la Xunta, o que cuando vengan se limiten a hacer el paripé, ¿qué querían? ¿Que aplaudiese?”

 "No tengo nada en contra del PP, pero que me tenga que enterar en qué puntos de la costa hay pellets por las redes sociales y no por la Administración, e ir a una playa y ver a cien personas limpiando y nadie de la Xunta, o que cuando vengan se limiten a hacer el paripé, ¿qué querían? ¿Que aplaudiese?”. Rogelio Santos (Porto do Son, 1977) es marinero (en Galicia, los pescadores son los de caña), influencer y, ahora, diana de los improperios por parte del PP por su postura reivindicativa en la crisis de las bolitas blancas.

Rogelio Santos tiene las raíces tan hondas que hasta su segundo apellido, Queiruga, es el topónimo de la aldea donde nació. Y es marinero porque lo vienen siendo en la familia al menos desde su bisabuelo. Hasta su barco, el Milena (se llama así por un mercante noruego en el que navegó su padre), es el de la familia. “Bueno, lo que heredamos es la licencia. El original era de madera, y cuando mi padre vino de trabajar en las perforadoras [las plataformas petrolíferas del Mar del Norte] hicimos una planeadora de poliéster, la primera que hubo en la ría, cuando aquí ni se conocían las de los narcos”. El Milena actual es una barca de siete metros de eslora que anda a la pesca de bajura, con permiso para cinco artes tradicionales. A sus vídeos describiendo especies marinas a bordo, se suman estos días los de gente recogiendo pellets, o el desmentido de bulos como la foto de un lomo de pescado con bolitas (que resultan ser de porexpan).

De pequeño ya tenía claro lo que quería ser de mayor. Nada de dudas vocacionales.

Yo me crié nadando entre botes. En un puerto natural que teníamos cerca de casa, Nadelas, cuando era pequeño había unas 70 barcas: dornas, gamelas, lanchas… Tanto los niños como las niñas, con 10 o 12 años, ya ayudábamos ordenando redes y queriendo hacer trabajos de mayores. Ahora no hay ningún bote.

 ¿Cómo se hizo ecologista?

Lo llevo dentro, como mucha gente que sabe que somos parte de la naturaleza. Aunque en mi caso supongo que hubo mucha influencia de los programas de Félix Rodríguez de la Fuente y del comandante Cousteau. Y también de una profesora que tuve en EGB, Luz Divina, era de Ourense… También eran los valores que tenían mi padre y mi abuelo, que querían a todos los animales que teníamos en casa, porque entonces, en cada casa había una vaca, cerdos… Yo soy igual, la única diferencia es que yo lo cuento.

¿Y cómo surgió lo de contarlo?

Cuando empecé a estudiar la ESO de adultos, por la mañana pescaba y por la tarde iba a clase, tuve un profesor de Lengua que me comentó que tenía dotes para comunicar, y me animó a escribir. Lo hacía con muchas faltas de ortografía, así que me dijo que le llevara lo que escribía para arreglármelo. Empecé a poner cosas en la página de Facebook que todos teníamos entonces, y me di cuenta que lo que más llegaba era lo que tenía que ver con el mar. Y seguí por ahí.

Ahora tiene 90.000 seguidores en Facebook, 40.000 en Instagram, 20.500 en Twitter y alrededor de 24.000 en TikTok, que es la última red a la que se ha apuntado. Y eso escribiendo temas de divulgación en gallego, sin hacer chistes ni memes. Le llaman de institutos y de televisiones… ¿Cómo ha llegado a eso desde ahí?

El salto creo que fue una vez que andaba al mar con mi hermano Juan Carlos y cogimos un bogavante grande, de cuatro o cinco kilos. No sé si estaba en veda o tenía huevas, y mi hermano comentó: “Ya podía venir dentro de 15 días, arríalo ahí”. Yo estaba harto de tanta noticia de que si los gallegos esquilmábamos, que tanto marisco furtivo intervenido, y le dije: “Espera un momento, que grabo cuando lo devolvemos”. Dudé mucho de darle o no al enter, le di, y aquello impactó muchísimo.

Esquilmar no sé, pero es cierto que pescamos todo lo que se mueve.

Hay de todo. Ya cuando era niño, en Nadelas, y buceaba para buscar nécoras, los mayores me gritaban: “Suéltala, que está blanda” o “es muy pequeña”. Hay dos dichos marineros contrapuestos: “El mar es madre” (da de todo) y “el mar es el pañol grande” (la bodega que todo lo aguanta). Sí, se ha arrasado mucho. Como también hay los que niegan el cambio climático, cuando cualquier marinero lo nota, porque el agua del mar está caliente como el caldo.

Volviendo a las otras redes, fue en ellas donde se puso el foco en la arribada de pellets, más que en los medios tradicionales. Ahora, desde la Xunta, se les acusa de alarmismo, de que por su culpa ha descendido la venta de pescado.

Sí, fue la gente por sus propios medios la que denunció y la que se unió para limpiar. Y también es la gente, incluso empresas concienciadas, quien pone en valor el pescado… Están haciendo lo que no fue capaz de hacer la Administración, porque tanto el consumo como las capturas y los precios llevan tiempo bajando.

Le acusan particularmente a usted. Incluso la exministra Ana Pastor lo acusó de ser hermano de Carmen Santos, ex secretaria general de Podemos Galicia y exdiputada de En Marea.

Carmen es mi hermana, sí. ¿Y? Lo que les debería de dar vergüenza es que la tía del presidente Alfonso Rueda se va a llevar millones por coordinar un estudio sobre microplásticos. O que los compañeros de gobierno que tenía Ana Pastor hayan sido encarcelados por corrupción. Por no hablar del ridículo que hizo la portavoz del PP de Galicia, diciendo que las críticas a la Xunta eran una campaña orquestada por bots rusos y filipinos y de no sé dónde. Quien piense que yo iba a reaccionar de otra forma, o que me iba a preocupar tener que dejar de ir a la TVG, es que no me conoce.

También han criticado las protestas y las han calificado de “políticas” representantes del sector, como el patrón de la Cofradía de Muxía, o el presidente de la Federación Nacional de Cofradías, que consideró la manifestación del pasado domingo “inoportuna”.

Al patrón de Muxía le tengo un enorme respeto, ha navegado mucho y es un auténtico héroe del mar, pero hacer esas acusaciones de “politizar” rodeado de cargos del PP y del conselleiro de Mar… es como el patrón mayor de Porto do Son, que en las redes sociales sólo habla de ETA, de amnistía o de Venezuela. La manifestación de Santiago, en la que participaron 20.000 personas en defensa del mar, no la convocó ningún partido político, sino 155 asociaciones de marineros, vecinales… y nadie de los convocantes va en una lista electoral. Yo acusé allí de dejadez a todas las administraciones, incluido al Gobierno central, delante de Besteiro [José Ramón Gómez Besteiro, candidato del PSdeG-PSOE a la Xunta], y no me tiraron tomates.

Dígame un ministro o un conselleiro de Pesca que lo haya hecho bien.

Ninguno. Bien es cierto que es un trabajo muy complejo. Y que se han conseguido logros, sobre todo en lo que respecta en el tema de cuotas en la UE, pero la verdad es que aquí, en España y en Europa, cada vez hay menos barcos y menos puestos de trabajo. Y menos gente que quiera ir al mar por un sueldo de 800 o 900 euros. Y el mar podría dar para mucho.

¿Se arriesga a aventurar un resultado de las elecciones?

No pienso en elecciones. Creo que es necesario un cambio, pero en lo que pienso es en el mar."

(Entrevista a Rogelio Santos,  Xosé Manuel Pereiro  , CTXT, 27/01/2024)

17/2/22

Las olas de hielo se tragaron al pesquero Villa Pitanxo: "No sé cómo aguantaban ese clima... Veía a aquella gente sacudiendo las manos, los brazos, muriéndose literalmente de frío, y aguantando las inclemencias del tiempo mientras reparaban una red, o hacían cualquier otro trabajo. Era realmente sobrecogedor”

 "El frío extremo, un temporal impredecible y solo un trozo de metal sobre el que unos marineros, que bien podrían ser soldados, enfrentan su trabajo en Terranova (Canadá). 

 “Es uno de los sitios más duros del mundo para trabajar”, define Antonio Soage, que, tras 40 años a sus espaldas en la pesca de altura, recuerda su primera experiencia trabajando en el mar, de ayudante de cocina, allí, en un lugar de suma dureza para ejercer la profesión de marinero. Aunque también reconoce que, “en los últimos años, los barcos se han modernizado y son más seguros”, si no las desgracias allí, y en otros lugares, donde las mareas también son complicadas, serían más habituales que puntuales.

Al Villa de Pitanxo se subieron 24 tripulantes, 16 de ellos españoles, para dirigirse a las aguas de Terranova. Allí trabajan a diario varias embarcaciones. Un desafío para cualquier marinero. La fama de las aguas canadienses es conocida por todo el gremio marítimo. “Mi marido nunca quiso ir a Terranova, ir allí es jugarse la vida”, afirma Maria José, mujer de un experimentado capitán de barco en pesca de altura como es Antonio Cidrás, que actualmente se encuentra trabajando en Namibia. Siempre hay un porcentaje de riesgo cuando un marinero se dirige a Canadá.

El marido de Maria José, Antonio Cidrás, desde el puerto de Namibia, reafirma para El Confidencial su reticencia a trabajar a la zona de Terranova, argumentando las conocidas condiciones climáticas: “Allí algunos me decían que era literalmente el infierno”. Cidrás habla también sobre el constante mal tiempo que se vive allí. “Las olas de entre tres y cuatro metros para ellos es calma. Si no trabajas con temporal, directamente no trabajas, allí el tiempo es todo el rato igual”. 

Sobre el rescate, el capitán afirma que, “allí, en Canadá, los medios de rescate son muy buenos, pero, dadas las circunstancias de la zona, no da tiempo a llegar”. En la embarcación había un total de 16 españoles, algo "que no es habitual", según comenta Antonio Cidrás, ya que suele haber más marineros de otras nacionalidades. Y añadió sobre el trágico hundimiento: “Por mucha experiencia, y muchos cursos, vivir una situación límite, como la que habrán vivido allí, es muy difícil. En esas situaciones, salvarte o no depende de la suerte”.

“Yo, cuando estuve en Terranova, tenía 16 años, estaba empezando en esto, y me subí a aquel barco como ayudante de cocina”, cuenta Antonio Soage. La dureza de trabajar en la cubierta de ese barco aún la recuerda el ahora experimentado capitán en los ojos de aquellos marineros. “Veía a aquella gente sacudiendo las manos, los brazos, muriéndose literalmente de frío, y aguantando las inclemencias del tiempo mientras reparaban una red, o hacían cualquier otro trabajo. Era realmente sobrecogedor”. Soage comenta que recuerda cómo las olas golpeaban el barco, incidiendo en que "el gran peligro de Terranova es que, cuando el oleaje golpea el barco, la temperatura del agua es extremadamente fría, tanto que deja hielo en el barco y dificulta mucho la labor".

El pesquero Villa de Pitanxo y las 24 personas que había en él se dirigían, como tantos otros barcos en aquellas aguas, a la pesca fletán negro. Las inclemencias del tiempo allí son habituales. “Yo únicamente salía a cubierta para llevarles a los marineros café en una cafetera”, rememora Antonio de su experiencia allí. “Asomaba la nariz fuera, a la cubierta, a entregarle la cafetera a esos hombres y ya salía disparado de vuelta para la cocina a meter los pies dentro del horno porque me moría de frío”, narra el veterano capitán pudiendo prácticamente sentir el frío calando en sus huesos cuando salía al exterior del barco en aquel tiempo en Terranova.

Sobre las seis de la madrugada, hora española, del martes 15 de febrero, la embarcación, con sede en Marín (Pontevedra), Villa de Pitanxo se encontró con uno de esos temporales que nunca ningún marinero quiere encontrarse. El fuerte oleaje, la inestabilidad del mar, una temperatura prácticamente inhumana, a muchos grados bajo cero, sumaban factores en una situación que se antojaba temible. La furia del mar complicaba hasta la extenuación la labor de los marineros. Una situación extrema, trágica, cayó del lado del mar, dejando varias víctimas en el naufragio y únicamente tres recatados en un bote salvavidas en estado de 'shock hipotérmico'. Un dolor inmenso para las familias, que pese a ser conscientes del riesgo de la profesión, nunca están preparadas para una triste noticia como la vivida en la madrugada del martes.

“Es una profesión de alto riesgo, siempre estás encima de las aguas del mar en un medio completamente inestable, donde los riesgos conviven contigo día a día y puede pasar cualquier cosa”. Así define Antonio Soage la profesión de marinero después de muchos años en ella, y después de haber estado en lugares como islas Malvinas (Argentina), Namibia, Angola, Mauritania o Marruecos, además del propio Terranova.

Para Antonio, la experiencia en las aguas canadienses, pese a ser su primer trabajo en el mar, fue algo que le marcó. “Yo, sinceramente, de todo corazón, cuando estaba allí veía a aquella gente y no sé cómo aguantan”. Tras su experiencia allí en Terranova, el capitán (en aquel entonces un precoz ayudante de cocina) tomó una de sus primeras decisiones profesionales: “Tras ver aquello, yo me juré que no iría nunca como marinero a Terranova, porque lo que vi sufrir a aquellas personas es inexplicable”.

La dureza de los marineros que trabajan en Terranova

Los marineros que encontró allí Antonio eran personas peculiares, con rasgos diferenciales, gente con carácter y curtidos por la crudeza de aquellas aguas. “Los marineros que yo vi en Terranova eran gente dura como piedras, verdaderos animales en cuanto a fortaleza, rudos, toscos, de muy buen corazón, gente espontánea que, si tenían que decirte algo, te lo decían, y, si tenían que arrearte un sopapo, también te lo arreaban”.

“Allí conocí gente que llevaba toda su puñetera vida en Terranova, toda su puñetera vida… Echándose año tras año 10 u 11 meses trabajando en aquellas aguas. De aquella, lo normal era hacer mareas de cinco o seis meses, ocasionalmente. Aquellos hombres se tiraban unos siete meses al año sin pisar su casa. Yo me encontré a gente entregada a su trabajo en uno de los lugares más duros de todo el mundo”.                   (Lino Vargas, El Confidencial, 16/02/22)

24/5/21

Un capitán de pesca de A Pobra pone el pie en tierra para crear una empresa artesanal y sostenible destinada a congelar productos de flotas de la comarca... envasarán en bandejas realizadas con fibra de pino procedentes de bosques certificados

 "Además de poner en valor las capturas de la pesca artesanal, Pablo Fernández Piñeiro también apuesta por la sostenibilidad y, conjugando ambos elementos, sigue paso a paso la obra de lo que representa un cambio radical en su vida: la construcción de su propia empresa.

Este capitán de pesca pobrense de 39 años, que durante más de una década faenó en las Malvinas y que anteriormente tuvo una embarcación de artes menores, ha decidido poner el pie en tierra para fundar Frigoríficos Mar da Pobra. Explica que no se trata de una compañía al uso, sino de un proyecto que busca potenciar la riqueza de las aguas gallegas «dunha maneira tran respectuosa para as persoas como para o medio ambiente e ofrecer unha alternativa inexistente a día de hoxe».

 En una parcela de 1.125 metros cuadrados está levantando una nave de 586 que contará con seis cámaras frigoríficas, una sala de elaboración y una oficina. Su puesta en marcha, prevista para finales de año, supondrá la creación de cinco empleos, pero Pablo Fernández confía en poder incrementar pronto el número de trabajadores. 

Economía circular

Frigoríficos Mar da Pobra estará dedicada a la transformación de las capturas del día de la pesca local en productos ultracongelados. Todo el proceso se hará de forma manual. Sus puntos de aprovisionamiento, comenta Pablo Fernández, serán las lonjas de Ribeira, Rianxo y Catoira, aunque sin renunciar a ninguna.

Si algo caracteriza a esta nueva iniciativa empresarial es el hecho de que, subraya su promotor, «lévase a cabo nun marco de desenvolvemento industrial sustentable e de economía circular real».

 Así, cada una de las cámaras frigoríficas es un contenedor marítimo reciclado y adecuado para su nueva finalidad. De igual manera, Pablo Fernández recalca que los productos salidos de Frigoríficos Mar da Pobra estarán libres de plásticos porque se envasarán en bandejas realizadas con fibra de pino procedentes de bosques certificados: «Serven para conxelar a menos 40 graos e para enfornar a máis de 200». Además, serán compostables.

En esta preocupación por la sostenibilidad, este capitán de pesca convertido en empresario también ha pensado en el suministro energético, que vendrá de una instalación fotovoltaica procedente de 190 módulos.

Afirma que tal y como está concebido su proyecto, se evitará la emisión de 33,5 toneladas anuales de CO2 a la atmósfera.

Aunque todavía faltan varios meses antes de que esta planta destinada a ultracongelar productos del mar esté lista, Pablo Fernández tiene claro ya con qué artículos iniciará su andadura. Será con merluza, pulpo, chopo troceado y con un surtido de chopo, mejillón y berberecho para añadir a las paellas.

Además, procesará la volandeira con media concha, un producto por el que, afirma, ya se han interesado restaurantes.

Y es que también en la comercialización ha comenzado a trabajar ya el empresario. Explica que la compañía no tendrá grandes producciones, sino que el propósito es colocar la mercancía en pequeños establecimientos. Con algunos de ellos ya ha comenzado a establecer contactos: «Colocaremos un expositor cos nosos artigos».

Otro aspecto es la versatilidad de las instalaciones que está construyendo: «Podemos facer pedidos de 300 gramos e ata de dous quilos».

Los cimientos de la futura nave que ya se está levantando son el resultado de una idea madurada durante un largo tiempo. Sabe que constituye un riesgo: «É unha empresa innovadora na que estou investindo capital persoal que me custou unha vida gañar. Hai que facer algo, non podes quedar de brazos cruzados»."                (A. Gerpe, La Voz, 21/05/21)

17/5/21

A pesca artesanal sae en bloque en contra do novo Regulamento Europeo de Control... ”Somos pescadores, non delincuentes”

 "Lonxas pechadas, barcos nas ensenadas facendo soar as bocinas, mariscadores de a pé nos peiraos con pancartas… Así se desenvolveu un novo parón, unha nova folga do sector da pesca artesanal na Costa da Morte, e en toda Galicia, en contra do novo Regulamento de Control Europeo de Pesca.

Todas as confrarías da zona (agás a de Corcubión, onde onde todos os barcos volveron acordar, como na folga de abril, por unanimidade non facer paro) paralizaron a súa actividade, en protesta polas novas obrigas de control que a EU quere instaurar nas pequenas embarcacións de baixura, tratadas coma se fosen grandes buques de altura.

A frota costeira considera que xa está de sobra controlada, e que a instalación de videocámaras, un diario electrónico de abordo e un sistema de xeolocalización son excesivos e mesmo incompatibles coa actividade. Todo para unhas artes que xa son moi selectivas, non como a pesca industrial, e precisamente por aí intenta a Federación de Confrarías, e grupos como o BNG, facer entender en Europa a diferencia entre pesca artesanal e pesca industrial.
“Consideramos moi lesivo ese regulamento”, denunciou hoxe a voceira do BNG en Europa Ana Miranda, lembrando que PP e o PSOE votaron a favor da súa aprobación. “Desde o BNG queremos que a frota artesanal galega sexa excluída do regulamento de pesca”, manifestou Miranda.

Na meirande parte da comarca o seguemento foi completo. Peiraos como Malpica ou Muros enchéronse de barcos que fixeron soar as bocinas por toda a vila. Noutros como Camelle, Fisterra, Muxía ou Corme a actividade realzouse en terra, con concentracións importantes.

”Somos pescadores, non delincuentes” foi un dos lemas máis utilizados polo sector."    (Ubaldo Cerqueiro, Qué pasa na costa, 14/05/21)

31/3/21

En Galicia non tiramos aos observadores mariños, xornalistas, investigadores, ongs, nin aos inspectores da Xunta e á Garda Civil pola borda tras asesinalos... e non, o 40 % da basura mariña non provén da pesca. O 80 % da basura e contaminantes no mar proveñen de terra

Rogelio Santos Queiruga @QueirugaRogelio

 En Galicia non tiramos aos observadores mariños, xornalistas, investigadores, ongs, nin aos inspectores da Xunta e á Garda Civil pola borda tras asesinalos, e no noso caso concreto sempre son ben recibidos na Milena. O certo é que os temos en estima.

O digo por un documental que está sendo moi comentado de Netflix, sobre a pesca.
Non, o 40 % da basura mariña non provén da pesca. O 80 % da basura e contaminantes no mar proveñen de terra. Os mariñeiros non somos mellores que o resto da poboación por natureza en canto a esto:

Simplemente a xente en terra é máis. Non hai máis que ir a moitas praias ás 7 da mañán tras San Xoan. Non hai máis que ver os grandes ríos europeos na desembocadura ou que ata os máis pequenos perderon as troitas. Non hai que ir moi lexos para ver como está o aire en Madrid....

Non solo é a auga, é tamén o aire a terra e a auga. As xeneralizacións e o sensacionalismo non están ben. Con todo, os crímenes concretos e as prácticas malas e pouco sostibles está moi ben que se mostren e condenen, pero é mellor poñer exemplo e perseguilo.

Perseguir o que se fai mal, me refiero. 

10:33 a. m. · 29 mar. 2021 de Porto do Son, España
11 Retweets 2 Tweets citados 55 Me gusta

29/3/21

A pesca artesanal da Costa da Morte secundou a folga contra a criminalización do sector por parte da UE... “non somos delincuentes”

 "Día histórico de folga no mar galego, este venres 26 de marzo. Poucas folgas globais se lembran na baixura galega, e practicamente todas as confrarías do país permaneceron pechadas. 

Na comarca só saíu traballar Corcubión, a única que non quixo sumarse ás mobilizacións en contra da criminalización do sector por parte da UE, coa aprobación da modificación da Regulación de Control da Pesca, pola cal todas as embarcacións terán que ter un sistema de xeolocalización, de videovixilancia e un diario electrónico de abordo.

Unha Regulación pensada para a gran flota industrial, sendo as pequenas embarcacións da pesca artesanal as que sofren as consecuencias das malas artes da altura. Esa é precisamente a problemática de fondo de todos os problemas dende hai unha década, que se exemplifica perfectamente coa implatación de cotas e TACs: a falta de diferenciación entre a pesca artesanal de baixura e a pesca industrial, que debería provocar a exclusión das pesca artesanal das cotas

”Non nos opoñemos ao control, de feito somos o sector máis controlado”, matizan os mariñeiros, “pero non somos delincuentes”, sinalan os mariñeiros, que mantiveron as lonxas pechadas.

 Moi contentos quedaron en Malpica, onde houbo un 100% de seguimento da folga e unha marea de barcos percorrendo a costa, contando mesmo co apoio dalgún cerqueiro, volanteiro ou palangreiro, que se uniron ás protestas da curmá pequena, a baixura.

En Fisterra tamén houbo un amplo seguemento da folga (algúns aproveitaron para facer as típicas labores de fin de semana), pero non houbo concentración nin saída ao mar. En todo caso, quedaron algo descontentos polos 4 barcos (dos 70 e pico de flota artesanal que hai no pósito) e os barcos grandes que si saíron ao mar. Uns barcos de altura que se ben xa teñen diario electrónico, tamén están afectados polas videocámaras.

En portos como o de Muxía, os mariñeiros deixaron os barcos amarrados e se concentraron ás portas da Confraría, acompañados por grandes pancartas.

Semellante foi a folga en Camelle, onde “todos arrimamos o hombreiro”, facendo unha concentración ás portas do pósito.

Noutros como o de Muros, onde tamén houbo un seguemento maioritario, os barcos saíron e fixeron algo de balbordo para compartir o seu cabreo coas administracións.

Fermosa estampa a vivida en Laxe, onde por exemplo, ademais de aproveitar para facer o seu chamamento ”Polo Futuro da Pesca”, lembrándolle á UE as súas erróneas políticas para salvar o sector, se viviu a unión da ría coa visita dos barcos de Corme. Xuntos fixeron soar as bocinas por toda a ría."               (Qué pasa na costa, Ubaldo Cerqueiro, 26/03/21)

2/12/20

Os pescadores recreativos saen aos portos para pedir que non se lles trate como delincuentes... os urbanitas seguen a atacar as tradicións galegas

 Pescadores de Laxe protestando contra o acoso das autoridades nos portos

 " Surrealista é a situación na que se atopan, no último mes, centos de pescadores afeccionados que están sendo tratados coma delincuentes, por culpa da irresponsabilidade dun medio de comunicación e a connivencia das autoridades. 

Nestas últimas semanas, as autoridades están sacando a centos de pescadores recreativos dos portos, dende Malpica ata Muros. Pescadores que poden ser moz@s, avós, familias enteiras… de total diversidade cun único nexo común: a afección pola pesca recreativa do calamar ou da xarda.

Ante esta situación, insostible dende que La Voz de Galicia, como vén facendo recurremente nos últimos anos, comezaba a guerra contra este sector a raíz dun suceso acontecido no peirao de Malpica, centos de pescadores reuníanse este sábado no porto de Laxe para amosar a súa repulsa.

Conscientes de que a pesca recreativa nos portos está prohibida, non consideran normal que se prohiba así “dun plumazo”, como explica Emilio Cambre, un dos voceiros desta loita. ”Estamos aquí representando ao sector da pesca deportiva nos portos… para que non se nos trate como delincuentes, para que non se nos exclúa dunha zona case pública, que dean unha marxe, ou que se normalice cunha licencia específica, por exemplo”.

”Non entendendo como unha información sesgada consegue acabar cunha práctica como esta. Somos deportistas, de todas as idades, persoas que nos gustan estas actividades que non temos onde ir nestes tempos de pandemia. Non molestamos a ninguén”, explícan, deixando claro que moita xente gustaría de ir ás pedras, onde si está permitido, pero non poden por simples aspectos de accesibilidade, coma si poden facer nos portos."                    (Ubaldo QPC, Qué pasa na costa, 28/11/20)


 Manifestacion en Malpica dos pescadores recreativos. Imaxe: TVG

"Os pescadores recreativos de Malpica tamén protestan pola súa inxustificada criminalización.

Como fixeran en Laxe o sábado, este luns, ás 9:30h, ducias de pescadores afeccionados achegáronse ao porto de Malpica para protestar ante a campaña de criminalización que sofren no último mes a raíz “das publicacións dun periodista irresponsable”.

As tendas de pesca da comarca de Bergantiños, para as que esta práctica supón case o 50% da facturación, mobilizaron estas concentracións ao considerar “absolutamente desproporcionado” o desaloxo repentino dos portos.

Gonzalo, da tenda Atlántida, desminte as acusacións. “É unha mamarrachada dicir que collemos 20kg e os vendemos. Un día bo podes coller 2 kg, e fas unha cea, regalas uns poucos e o resto os metes no conxelador”, relata. Os manifestantes explicaban á TVG que se trata dunha práctica recreativa, que serve para pasar o tempo a moita xente con problemas.

Non entende “a que vén ao conto que nos queiran sacar dun espazo público, tendo en conta ademais que os patróns maiores, os profesionais, os alcaldes, as asociacións de comerciantes… todo o mundo está contento coa nosa presencia nos portos, porque ademais dámoslle vida aos pobos”.

Sobre a acción das autoridades, pide racionalidade. “É como se hai un accidente na autipista e pechas a autopista. Se cren que hai problemas de furtivismo, que veña a Garda Civil e que controle, pero que non nos criminalicen a todos”.                        (Ubaldo QPC, Qué pasa na costa, 01/12/20)

10/10/19

O futuro dos pescadores artesanais galegos... máis de tres mil barcos á deriva

"A flota artesanal séntese discriminada. É sustentable segundo a maneira de traballar. O perigo está en que os prezos non son competitivos, como si son os da pesca industrial, e falar de vedas e reservas mariñas para recuperación de especies é complicado. De feito, esta flota considera os topes de capturas unha mala práctica e temen polo futuro de máis de tres mil barcos.

 A pesca artesanal é a que se fai con artes tradicionais que non teñen evoluído tecnoloxicamente de maneira destacable. Esta actividade é a que se fai perto da costa e economicamente en Galicia supón unha porcentaxe do PIB galego do 11% incluído o marisqueo en 2018, datos que aparecen no informe sobre a pesca en Galicia realizado polo Consorcio da Zona Franca de Vigo, mais o peso económico da pesca en Galicia está na flota de altura e na industria conserveira.

O sector vive nun momento en que non sabe se continuará a súa actividade de aquí a uns anos ou decenios. Un motivo desta situación sería a falta de man de obra. O interese de novas xeracións para pescar decae ante o escaso rendemento económico das capturas. Aínda así, considérase que a pesca artesanal é un factor clave no desenvolvemento de e vertebración territorial. Isto tradúcese en postos de traballo directos e indirectos dentro do sector onde está asentado.

A PESCA ARTESANAL


“Definir a pesca artesanal non é doado, mais eu diría que é  a arte en que incide directamente a man de obra” di Roberto Rodríguez de Artesáns da Pesca, organización sita en Ribeira. “Son respectuosas co medio e coas especies, con todo, tamén se pode dar o mal uso da arte de pesca e non ser sustentable, que é un requerimento da pesca artesanal”. Por outra parte, tamén segundo os medios, a diferencia coa pesca industrial, a potencia das embarcacións marcaría tamén unha diferenza notable entre as dúas concepcións pesqueiras. Os límites para “artes menores” son 16 metros de eslora e 225 cabalos de potencia.


“A pesca artesanal é unha pesca sustentable, unha pesca que crea emprego directo e indirecto, multiplicaríase a cantidade e calidade do peixe no mercado grazas a ela” di Pepe Rodríguez, patrón maior de Corcubión.
 
O factor determinante moitas veces é a man de obra abordo en artes menores, porque os aparellos ou as artes, a man de obra é imprescindible. Mais hoxe en día, ademais do escaso interese das novas xeracións para a actividade pesqueira, a concesión da licenza de mariñeiro é complicado. “Tes que ter un número elevado de cursillos que pagas do teu peto, hai xente que non ten ese diñeiro e non pode acceder á profesión” di Rodríguez, “o que non me parece correcto é que persoas que fixeron cursiños hai vinte anos e non fan reciclaxe”.


A sustentabilidade da pesca artesanal é un punto que a define, non obstante, hai momentos en que, como hai un ano e pico, houbo que parar a pesca de sardiña por falta de peixe” di Xandro García, do colectivo ecoloxista Verdegaia. A interpretación é que as artes menores, ou pesca artesanal, pode esquilmar recursos tamén, mais apúntase como un motivo a mala utilización desas artes cando diminúe o número de capturas. “Non é a que ten máis impacto medio ambiental e eu creo que si ten futuro” di García.

DEFENSA DA PESCA ARTESANAL


O número de embarcacións que traballan dentro deste tipo de pesca en Galicia, superan os 3.000 barcos. Todos eles vense influídos polos TAC (Tope Admisible de Capturas) que establece a UE para algunhas especies peláxicas. “A xarda está suxeita a un TAC, o arrastre en todo Cantábrico e Noroeste creo que non chega a 70 embarcacións agora mesmo e ten un terzo de cota de toda a xarda” apunta Roberto Rodríguez que sinala a contradicción de que “a flota artesanal, a máis numerosa e maior número de tripulantes, anda polas mesmas porcentaxes”.


Hai falta de interese en protexer esta flota? “Hai intereses económicos que non pensan en pequenas empresas, o que pedimos é un reparto máis xusto” di Pepe Domínguez. Os intereses económicos en pesca van desde a influencia de empresas pesqueiras ata as políticas pesqueiras nacionais e internacionais.
A necesidade de protexer a pesca artesanal tamén pasa por rebaixar a incidencia da pesca industrial. “A flota artesanal galega faena perto da costa e ademais, emprega moita xente, cada barco que sae pescar sardiña é unha empresa” di Xandro García, “e esa embarcación pequena deixa máis pegada social que un barco de altura onde o beneficio vai para un armador que ao mellor non ten saído nunca ao mar”.


A potencia e envergadura dos barcos de arrastre fronte aos artesanais, permite unha maior captura. Iso tradúcese na diminución dos bancos pesqueiros. “Para a provincia da Coruña tiña un tope de 300 quilogramos por semana de xarda, cos prezos que se pagan á pesca artesanal, con 300 kg non vives, ao mellor si con 500” di Rodríguez. Unha solución para os pescadores artesanais sería a eliminación de TAC. Ademais, a pesca artesanal é pasiva, é dicir, non se decide cando e onde ir pescar o día que se embarca, pois dependen das condicións metereolóxicas. Non así a pesca industrial que vai dirixida sexa cal for a condición do mar.

SELO DE CALIDADE


Sería posible que desde a política pesqueira común se aplicase unha sorte de discriminación positiva para a pesca artesanal? Existe un exemplo, os “under ten”, barcos británicos que non teñen cota cando o Reino Unido queda sen cota. En Galicia hai iniciativas aínda en primeiras fases, para recadar apoios para que a flota artesanal non se vexa afectada polas cotas. A isto sumarlle tamén os “descartes”, aquelas especies que non se van pescar e que deben ser devoltas ao mar. O descarte en tempos servía para a venda en B de peixe.


A colocación dun selo de calidade podería ser tamén un factor que axudase á pesca artesanal. “Hai unha iniciativa que é “Pesca de rías” que agora mesmo depende do que cada confraría entende como sustentable ou non sustentable” di Roberto Rodríguez. Para Rodríguez aplicar este tipo de selos debería ser máis específico “porque debería levar o nome de quen pescou, porque a maioría dos que compran a pesca son xente que nos coñece, esa é a garantía”.


“Para este tipo de pesca non estaría de máis un selo de calidade, a cuestión é que para aplicalos hai que chegar a acordos, iso pode levar tamén restriccións” di Xandro García. “Os selos de calidade benefician un produto, din que está capturado dunhas determinadas características”.

VEDA E RESERVAS MARIÑAS


As vedas son unha cuestión polémica porque supón parar a faena e non poder pescar, por tanto falta de ingresos. A súa aplicación pode ser un camiño para recuperar recursos, con todo, insistir na polémica que desatan ás veces.


Outro punto que se tratou para a preservación da materia prima para flota artesanal foi a creación de “reservas mariñas”, zonas acoutadas para preservar recursos pesqueiros onde aplican unha lexislación especial de cara a diminuír o traballo pesqueiro en áreas de alto valor pesqueiro e ecolóxico. En teoría son zonas protexidas para a reprodución e cría que permita a recuperacións dos recursos. “Estou a favor das reservas” di o patrón maior de Corcubión, Pepe Domínguez, “estou en contra das malas reservas que se fan cun único interese económico”. Domínguez menciona as reservas de Lira e Cedeira. “Costoulle á Xunta de Galicia tres millóns de euros a de Lira, son creadas con intereses económicos particulares e se a cousa non sae ben, deixan as confrarías empeñadas”.

A parte negativa que se lle ve ás reservas é que “aos que pescan con liña e anzó, aplícaselles a lexislación da reserva, mais os grandes arrastreiros poden pescar libremente a tres ou catro millas da reserva” di Domínguez. Sobre o reparto de capturas, Domínguez explica que “se de tres millóns de quilos de sardiña, un vai para o arrastre entre sesenta e setenta barcos no noroeste, outro millón o cerco que son 140 barcos e o millón que queda vai para toda a flota do Cantábrico-Noroeste, o 40% dese millón lévao só Cantabria e logo unha parte moi miuda Galicia” e todo isto “sendo 3.000 barcos en pesca artesanal, por que nos tratan así?”              (Moncho Mariño, Galicia Confidencial, 04/10/19)

18/6/19

¿Por qué el puerto de Vigo es uno de los más sostenibles?

"Por qué no crear ciudades de la innovación vinculadas al mar, como hizo EEUU en Silicon Valley con las empresas tecnológicas?”. Es la pregunta que deja en el aire Carlos Botana Lagarón, responsable del Departamento de Sostenibilidad del Puerto de Vigo, pionero en España de una estrategia de crecimiento azul que ha sido incluso objeto de estudio por parte de la UE en su más reciente informe sobre este sector emergente.

Porque, aunque España mira cada día más al mar, lo hace por ahora lenta y desigualmente. Sus casi ocho mil kilómetros de costa son el escenario ideal para la creación de riqueza, empleo de calidad, innovación, investigación científica y sostenibilidad. La llamada economía azul emplea en nuestro país a casi 700.000 personas y genera al año 23.000 millones de euros según datos de la UE relativos a 2016.

 Los mares Mediterráneo y Cantábrico y el océano Atlántico nutren el crecimiento azul español, aunque de forma asimétrica, puesto que es el turismo costero el sector que genera el 77% de los empleos y el 75,5% del Valor Añadido Bruto de las actividades españolas en este ámbito. Otros nichos de gran dinamismo potencial están lejos todavía de la aportación turística. Son la biotecnología marina, la acuicultura, la explotación de la energía oceánica o la exploración minera de los fondos marinos, entre muchos otros.
Un foro con el mar como protagonista
Prueba de la efervescencia que vive el sector es la iniciativa InnovAzul, que reunió a finales del año pasado en Cádiz a expertos internacionales, empresas y más de 1.200 participantes claves en la innovación y desarrollo de la economía azul con el respaldo institucional del Banco Santander. El foro se ha convertido ya en un referente nacional.

El Puerto de Vigo ha sido pionero en la puesta en marcha en España de una estrategia en este sentido. “Es necesario crear en España un plan de economía azul, como parte de la estrategia de país, donde se impulsen todos los sectores con la misma intensidad de forma armónica y con un único objetivo: crear empleo de calidad, que sea sostenible y donde la innovación sea la llave que vertebre todo”, indica el responsable de Sostenibilidad del Puerto de Vigo.

Allí se implementó en 2016 una estrategia de crecimiento azul con una visión integral. “Participaron más de 300 personas de diferentes sectores, con apoyo de la universidad, centros tecnológicos y sociedad civil”, indica Botana. “Dicho plan se materializó en 45 proyectos aprobados y 46 acciones que responden a retos y oportunidades en más de 14 áreas de conocimiento, como energía azul, biotecnología, construcción naval, pesca fresca y congelada, mercancías, formación (las llamadas "carreras azules"), náutica y marinas deportivas, turismo de cruceros...”. Según este experto, la vocación azul viguesa “es un proceso vivo que incorpora de forma continua nuevos proyectos desde los sectores involucrados, que se reúnen cada seis meses”.
En lo alto del ‘ranking’
Según el Informe sobre Economía Azul 2018 de la UE, España es la segunda potencia comunitaria en generación de riqueza en este sector, con 23.200 millones de euros anuales, solo por debajo –aunque a mucha distancia– del Reino Unido, que encabeza el ranking con un Valor Añadido Bruto de 39.000 millones de euros anuales, según cifras de 2016. Italia, con 19.700 millones de euros generados en torno al mar, completa el cuadro de honor.

Y, aunque lentamente, el ejemplo de Vigo cunde en otras latitudes. La Autoridad Portuaria de Almería ha anunciado recientemente una estrategia similar, al igual que el antiguo astillero de Naval Gijón, donde se proyecta un gran campus del mar con aulas y espacios abiertos para empresas vinculadas a la sostenibilidad marítima. Canarias es otra comunidad muy activa en este campo. 

Tendrá diseñada su propia Estrategia de Economía Azul para finales de este año, con la Plataforma Oceánica de Canarias (PLOCAN) –punta de lanza en el campo de la investigación y las ciencias marinas–, como gran consorcio dinamizador de las actividades. En Andalucía, el Campus de Excelencia Internacional del Mar, integrado por cinco universidades andaluzas, dos extranjeras y siete institutos de investigación, ha sido la semilla de la Plataforma de Economía Azul, que cuenta con presencia de los puertos de Algeciras, Cádiz, Huelva y Motril.
Un puerto sostenible
En el Puerto de Vigo, todos los proyectos vinculados a la economía azul responden a cuatro objetivos, según su responsable de sostenibilidad: “llegar a ser un puerto verde, innovador, inclusivo y conectado. Su contribución a ello se mide a través de un sistema de evaluación de impacto, que es además abierto y accesible a todos los que estén interesados a través de nuestra web”. Porque el Puerto de Vigo, en efecto, tiene su propia web azul.

Según este experto, “no se puede hablar de economía azul desde una visión unisectorial. Si bien es cierto que el turismo puede ser el sector más representativo en una zona, hay muchos más. En otros lugares será la pesca, la acuicultura, las energías marinas, los astilleros, la actividad mercantil en puertos o la ciencia”.

En el plano internacional, el Puerto de Vigo es también uno de los faros de referencia en la creciente tendencia económica azul. “Tenemos acuerdos de colaboración con la Dirección General de Asuntos Marítimos y Pesca de la UE, con Unesco y con la FAO. Con esta última trabajamos en la creación de una red de puertos pesqueros azules mundial y con la Unesco en ejercicios de planificación marítima para extender conocimiento a otros países”, concluye Carlos Botana.




Cuatro años de resultados palpables


Desde el punto de vista de los resultados obtenidos en el municipio gallego, este especialista en economía azul subraya la mejora de la imagen internacional, pero también un mayor conocimiento local del puerto y de sus necesidades, que ya no se ve como algo ajeno a la sociedad.

 “Desde el punto de vista económico, vemos cómo se refuerzan los sectores más representativos de nuestra economía azul: tenemos una construcción naval en auge, la pesca experimenta un fuerte repunte y trabajamos para atraer a los jóvenes hacia el sector marítimo, empleando nuevas tecnologías como la realidad aumentada para el diseño de buques o para mejorar su habitabilidad”, explica Carlos Botana.

La estrategia de crecimiento azul debería ir más allá de una contribución cuantificable en el PIB según este especialista: “Se trata de identificar y analizar los sectores económicos y su contribución al desarrollo directo del entorno. No debemos menoscabar ninguno: el marisquero, el energético, la pesca, el turismo, la construcción naval, la ecología…”, añade."             (Javier de la Cruz, El País, 13/06/19)

16/11/18

O Oceanográfico de Vigo confirma que deu reproducido o polbo en catividade

"Adiantárao o xornal científico GCiencia e o Instituto Español de Oceanografía vén de confirmalo. Un equipo do Oceanográfico de Vigo vén de lograr, en colaboración con outro de Tenerife, a reprodución do polbo en catividade. Ou, o que é o mesmo, veñen de ratificar o "fito científico" que, agora si, abre as portas á cría en piscifactoría do cefalópodo en plena alerta pola súa escaseza mentres a demanda segue a medrar, co consecuente incremento dos prezos.

O IEO explica que, tras "vinte anos de investigacións" sobre o cultivo do polbo común (octopus vulgaris), agora foron capaces de achar "novas técnicas de cultivo e alimentación consistentes no crecemento das larvas cunha metodoloxía máis rendible e replicable" que todas as utilizadas ata o momento. Durante anos, a supervivencia dos exemplares era moi escasa, case nula.

"O polbo -explica a institución científica- ten un ciclo curto de vida, pero con potencial de crecemento" e isto "convérteo nunha especie idónea para o seu cultivo e desenvolvemento en catividade". No entanto, ata agora non era posible reproducilo. Así e todo, a enorme demanda a nivel global "provocou un incremento da súa pesca" e, ao tempo, "o incremento de estudos e investigacións" para crialo. "Este feito, xunto ao seu elevado prezo no mercado, fai que sexa un excelente candidato para a diversificación da acuicultura.

Ata acadar este fito o equipo científico centrouse en cada unha das fases do desenvolvemento do polbo: ovos, paralarvas, xuvenís e adultos. "Os ensaios realizados no IESO melloran os resultados obtidos ata agora no cultivo larvario e lograron obter xuvenís, cos cales iniciar a fase de engorde ata chegar a adultos. As fases futuras da investigación van ser desenvolvidas sobre a base dun contrato do IEO con Nueva Pescanova, "polo que esta empresa ten unha opción preferente de licenza da patente do IEO sobre estas investigacións".

Segundo o instituto, "ambas institucións teñen interese en pechar o ciclo en catividade a nivel comercial do polbo común. É por iso que equipos públicos e privados traballarán conxuntamente para tentaren que o polbo de acuilcultura poida ser unah realidade en, aproximadamente, media década."                     (Praza Pública, 08/11/18)

6/6/18

Gandeiros, agricultores, madeireiros e cazadores reivindícanse como "a solución" para o rural galego

"Centos de gandeiros, silvicultores, agricultores, madeireiros, cazadores, pescadores e mineiros axuntaron forzas este domingo nunha manifestación en Santiago na que denunciaron "o abandono" do rural e alertaron das consecuencias para o sector da normativa da Xunta sobre a limpeza de leiras para evitar incendios.

A manifestación iniciouse na Alameda de Santiago, ao redor do once da mañá. Baixo o lema "Creamos vida no rural, non somos o problema, somos a solución", os participantes proclamaron que "no rural caben todos" e reivindicaron o feito "histórico" da unión de máis de 70 organizacións de sectores que abarcaban desde o forestal até o cinexético.

Deste xeito, na mobilización, encabezada por Unións Agrarias, puxéronse de manifesto distintas problemáticas do medio rural, desde as consecuencias da última normativa sobre franxas forestais contra incendios, á Política Agraria Común ou o desprestixio social da caza.

Tanto o sector forestal como o agrario alertaron, en primeiro termo, da "preocupación" existente sobre a norma sobre limpeza de leiras e a ameaza de multas para os propietarios que non cumpran coas franxas de seguridade a partir do 1 de xuño.

Xosé Manuel Iglesias, o presidente do Clúster da madeira de Galicia, advertiu que "é imposible pór sobre as costas do habitante do rural a limpeza dun territorio que é de uso público, iso hai que xestionalo, ou xerando economía ou prestacións, nin con todos os recursos poderase executar o plan, nin nun prazo tan curto para limpar nin recoller".

Respecto diso, engadiu que no rural "hai persoas maiores traballando todos os días coa motoserra". "Aínda non sei como non se producen máis accidentes, a xente está preocupada, cren que vai haber denuncias, multas", engadiu.
Unha situación, derivada do novo prazo establecido do 1 de xuño, que asegurou que está a provocar "colapso na limpeza das leiras", porque o sector non ten capacidade para recoller a madeira que se está xerando.

Tamén desde Promagal, a federación de produtores de madeira de Galicia, o seu presidente, Ramón Reimunde, censurou a normativa da Xunta e, de forma concreta, as distancias establecidas, que tacha de "excesivas".

Especificamente, criticou as franxas "de 15 metros de protección nos ríos" e de 10 metros nas estradas principais. "Estamos moi preocupados polas distancias, as establecidas ás casas e núcleos urbanos son bastantes razoables e hai que defender iso, outra cousa son as estradas e os ríos, porque se hai lume, non van valer de nada", aseverou.

Como alternativa, propón que a administración "expropie" os terreos que se sitúan nas franxas das estradas, ao entender que, "se non, a Xunta se vai de rosiñas, pon unha lei e quen ten que pagar os custos é o propietario, que non pode producir madeira e ten que gastar diñeiro en rozar".

Ademais, a falta de explotación dos terreos que se sitúan nas franxas de protección das estradas e que suman, segundo as súas cifras, preto de 100.000 hectáreas en Galicia, provoca que non se obteñan "uns 50 millóns de euros".

 Desde Unións Agrarias, o seu secretario xeral, Roberto García, puxo o foco na reclamación dunha maior implicación da administración na defensa do sector rural, alertando de que "o gran inimigo do rural non son os pescadores, os cazadores ou os silvicultores, o gran inimigo do rural é o abandono" e que "a ausencia de gandeiros e agricultores, que son os que permiten que as vagas de lumes se poidan atallar".

O responsable de Unións Agrarias puxo tamén no punto de mira a negociación da Política Agraria Común na Unión Europea, esixindo que desde España se loite por manter "un status orzamentario no futuro da PAC", para evitar que en "Galicia se sigan pechando aldeas que xestionará o lume e o xabaril".

DEFENSA DA CAZA

Pero ademais dos sectores agrogandeiro e forestal, na manifestación déronse cita numerosos colectivos vinculados á caza en Galicia, que defenderon a súa historia "ancestral" e a súa vinculación ao medio rural galego.

"Os cazadores non votaremos a traidores" ou "Si á caza como deporte", foron distintos lemas que se puideron ver na protesta.

Coa súa presenza, denunciaron o "desprestixio social" da caza e reclamaron que se cumpran os seus "dereitos". "Consideramos que temos dereitos, como os doutros que van ao monte a por cogomelos ou a andar en bicicleta", explicou un dos participantes, Joaquín Soria.

PARTICIPACIÓN DO PORTAVOZ DO GRUPO SOCIALISTA

A mobilización tamén estivo apoiada polo portavoz do grupo socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, que reivindicou que no rural poidan "convivir todas as actividades".

Preguntado sobre a socialista galega Pilar Cancela, que soa nas quinielas como posible Ministra de Agricultura do novo Goberno, sinalou que se trata "dunha competencia expresa de Pedro Sánchez".
"Espero que haxa presenza galega e que o goberno asuma unha axenda galega", resolveu."                  (Galicia Confidencial, 03/06/18)

3/5/18

Como facer sustentable a pesca recreativa, un negocio que move 217 millóns anuais

"Analizar o impacto socioeconómico e ambiental da pesca marítima recreativa (PMR) en España é o principal obxectivo do Proxecto SICORE, que lidera a Universidade de Santiago de Compostela e que conta co financiamento da Fundación Biodiversidad do Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente e do Fondo Europeo Marítimo e de Pesca (FEMP).

En Europa practican a PMR preto de 10.000.000 de afeccionados que xeran un gasto para o desenvolvemento da actividade de arredor de 6.000 millóns de euros anuais. En España estímase que son 300.000, cun gasto directo aproximado de 217 millóns. Diante destes datos, a Política Pesqueira Común recoñece que a pesca recreativa pode ter un impacto significativo nos recursos pesqueiros e por iso a Unión Europea comezou a lexislala de maneira conxunta coa pesca comercial. “Para afrontar esta estratexia é necesario realizar un maior esforzo investigador que permita recompilar datos da actividade e así poder xestionala dunha maneira máis sustentable”, asegura.

Non obstante, en España non existe unha recollida sistemática de información sobre a PMR en materia de participación, esforzo, capturas, gastos e perfil social dos pescadores, tal e como propón o grupo de traballo sobre pesca recreativa do International Council for the Exploration of the Sea. Esta cuestión pode resultar un problema, xa que se a Comisión Europea considera que España non está cumprindo as súas obrigas neste campo, podería impor sancións económicas tales como a imposibilidade de recibir fondos FEMP.

O PROXECTO SICORE

Para dar resposta a esta necesidade nace o Proxecto SICORE, que nesta primeira etapa se está dedicando a compilar a analizar toda a información e investigación existente acerca da PMR en España. Ademais, cara ao remate do ano está prevista a celebración don simposio internacional no que se orientarán as futuras políticas de investigación e xestión da actividade en España. Finalmente, co consenso de todas as partes implicadas, elaborarase un Código de Boas Prácticas para a actividade.

Os resultados do proxecto serán de aplicación en todo o litoral e en todas as augas territoriais españolas (tanto de competencia autonómica como estatal), coa previsión de desenvolver acción específicas en Baleares, Cataluña, Galicia, Murcia e o País Vasco.

O consorcio de SICORE está integrado por algúns de los científicos más recoñecidos no mundo no ámbito do estudo da PMR e do sector en Europa e España. O equipo investigador que coordina a USC –nomeadamente o profesor de Economía Aplicada Sebastián Villasante e o investigador posdoutoral da Xunta de Galicia Pablo Pita Orduna– está formado ademais pola Federación Galega de Pesca Marítima Responsable e Náutica de Recreo (FEDPEMAR), o Centro Tecnolóxico AZTI-Tecnalia, as Universidades de Girona e Murcia e o CSIC a través do CEAB-CSIC e do CSIC-IMEDEA."                   (Galicia Confidencial, 14/04/18)

2/5/18

Os cazadores toman Santiago para reivindicar a caza como deporte e forma de Vida

"Miles de persoas secundaron en Santiago de Compostela a manifestación convocada pola Federación galega de caza, en coincidencia coas protestas celebradas en case 40 cidades de España, para defender que se trata "dunha forma de vida" e un "deporte" e esixir apoio e defensa por parte das administracións públicas e partidos políticos.

"Polo futuro do rural, si á caza" foi a lema dunha protesta na que participaron ao redor de dez mil persoas, segundo os datos dos organizadores, e na que se proclamou que a "caza é un elemento de xestión e conservación, que recupera o ecosistema e fai un uso racional da natureza".

Portando as súas armas regulamentarias, nalgúns casos, e noutros, acompañados dos cans de caza, os cazadores concentráronse ao mediodía na rúa do Hórreo, fronte ao Parlamento de Galicia.

ALCALDES DO PP E DO PSOE

No acto tamén participaron alcaldes como os de Castroverde ou Trasmirás, representantes do sindicato de Unións Agrarias ou o presidente da Federación galega de Pesca en representación da Unión de Federacións deportivas galegas, que tomaron a palabra no escenario que se instalou.

Co lema de 'Si á caza, a caza é unha forma de vida', demandouse un maior apoio dos políticos galegos a un sector que defendeu os beneficios económicos que xera, a súa contribución á conservación do medioambiente e a súa consideración como deporte, ademais do arraigamento e tradición en Galicia.

Javier Nogueira Diz, presidente da Federación de caza de Galicia, mostrou a súa satisfacción despois de que "a caza falara na capital de Galicia e contento de que dunha vez por todas déixese de cuestionar unha actividade que ten aceptación social, con vertebración en todos os concellos de Galicia".

Neste sentido, criticou que "se cuestione todos os días unha actividade que cumpre con todos os requisitos legais" e instou a "quen lle corresponde", a nivel político, a "tomar nota" da protesta realizada en Santiago.

A CIDADE E O RURAL

"Non creo que a caza estea cuestionada no rural galego, pero nas cidades ven a caza dunha forma máis afastada", argumentou o responsable da federación galega, que se marca como obxectivo "explicar quen son os cazadores" para frear "tanta posta en cuestión". "Basta de tanta ira. Somos xente normal, respectamos todo, e pedimos respecto", reivindicou.

Precisamente, a protesta realizouse ante o Parlamento para pedir a todas as forzas políticas "un respecto, que antes de opinar da actividade cinexética infórmense, que todos os Tecor de Galicia contan con plan de ordenación e aproveitamento, cumprindo toda a normativa ambiental e que antes de que opinen infórmense".

E engade: "Se queren o voto dos cazadores, teñen que respectarnos". Ante a reclamación de organizacións animalistas de que a caza non sexa considerada un deporte, defendeu que ten esta consideración "en todos os países do mundo" e o que "pretenden é que España sexa algo raro e distinto".                  (Galicia Confidencial, 15/04/12)

14/10/16

Fotografían con vida a un calamar gigante en Bares



"Un aficionado que paseaba por la playa de Bares, en A Coruña, ha fotografiado un ejemplar vivo de calamar gigante, de unos 105 kilos, que flotaba en el agua, un hecho insólito en el mundo que sólo tiene un procedente en unas imágenes obtenidas hace dos años en Japón. 


 La curiosidad de las imágenes, aparte de que es la segunda vez que se consiguen, es que documentan la particular reacción de este ejemplar de hembra de Architeuthis, que todavía conservaba intacto uno de sus ojos -el más grande del reino animal-, que al verse observado por el fotógrafo cambió de color a un rojo intenso.

  
 El presidente de la Coordinadora para el Estudio y la Protección de las Especies Marinas (CEPESMA), Luis Laria, que conserva el animal en las instalaciones del Parque de la Vida, de Luarca, ha asegurado en declaraciones a Efe que se trata de un documento excepcional, por tratarse de la segunda vez que se obtienen imágenes de este misterioso animal estando todavía vivo.

Se trata del ejemplar de hembra de Architeuthis que fue localizado el pasado viernes, 30 de septiembre, flotando en aguas de la playa de Bares por unos particulares que creyeron haberla visto todavía viva, y que ahora se constata que era cierto que seguía con sus constantes. 


El presidente del CEPESMA relata que, después de que se hiciera público el hallazgo, recibió la llamada de un vecino de León y que el viernes pasado paseaba temprano por las inmediaciones del puerto de Bares, en Galicia. El comunicante relató que vio cómo algo se estaba moviendo en el agua y comenzó a sacarle fotos y ver, según explica Laria, "que un ser grandioso lo mira, gira su cuerpo, mueve su ojo observándole y cambia de color, como si de un neón se tratara, a un intenso rojo vinoso". 

 Javier Ondicol, que es como se llama el autor de las fotografías, se estaba convirtiendo, sin ni siquiera imaginarlo, en la primera persona que captaría instantáneas de un calamar gigante vivo, con excepción de las imágenes obtenidas en Japón. "Algo inédito que confirma a la vez las creencias que teníamos sobre cómo fue su llegada a la playa y su posterior muerte, que también es algo realmente singular, ha indicado Luis Laria.

El ejemplar, que se cree que resultó gravemente herido por un ataque de un animal similar que finalmente le costó la vida, fue trasladado al Parque de la Vida de Luarca, para ser sometido a una necropsia. Las primeras observaciones del ejemplar depararon varias sorpresas de interés científico. "Su estado de conservación, el porcentaje epidérmico, un ojo intacto y lo que nos esperaba oculto bajo el abdomen, justificaba la certeza de que se encontraba moribunda en la superficie del agua", relata Laria.

Luis Laria dio por descartada la captura accidental y aseguró que todo parece indicar que hubo una lucha entre "titanes" que le causó graves heridas. "Sólo tenemos constancia de un ataque similar y también aquí, en Asturias, concretamente de un ejemplar flotando también cercano a la playa de Merón, en Villaviciosa", comenta el presidente del CEPESMA.

Posiblemente, los daños de ese ataque le causaron problemas tan considerables que terminó subiendo lentamente a la superficie, dejándose llevar por las corrientes y finalizando su agónico periplo en La Estaca de Bares."                       (Faro de Vigo, 11/10/16)