Mostrando entradas con la etiqueta Empresas: cierre. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Empresas: cierre. Mostrar todas las entradas

14/10/22

Subasta de El Correo Gallego: el ex de Blusens José Ramón García pagaría más, superando a Prensa Ibérica (Faro de Vigo)... Un empresario vinculado al ventrílocuo José Luís Moreno y el productor de Españoles por el Mundo son otros nombres próximos a la oferta más cuantiosa presentada en la puja judicial por Editorial Compostela

 "La subasta de Editorial Compostela se celebró la pasada semana. La mejor oferta fue la de alianza en la que participa  José Ramón García, alma máter de Blusens, según informaron a Galiciapress fuentes próximas al proceso de liquidación. 

 Esto no implica que El Correo Gallego  pase automáticamente a manos del empresario compostelano. La jueza debe analizar la propuesta del administrador concursal. Con todo, la propuesta de ACCA Media S. L.  y Blecua Capital S. L. tiene las mejores bazas, tras elevar su oferta durante la 'subastilla'. 

 Las tiene porque incrementó su oferta inicial en los juzgados, superando así a la propuesta económica lanzada por Prensa Ibérica. El grupo editorial de Faro de Vigo y La Opinión de A Coruña fue la única empresa periodística que finalmente concretó un montante, aunque inicialmente habían mostrado interés otras compañías del sector, como Editorial La Capital (El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, etc.). 

 A favor de la propuesta de Prensa Ibérica juega el hecho de que prometía mantener más empleo, aunque no mucho más que su rival. Fuentes próximas al proceso indican que la resolución definitiva de la liquidación es inminente. 

 Los trabajadores son uno de los numerosos acreedores de Editorial de Compostela, a pesar de que en los últimos años se ha beneficiado de, entre otras cosas, quitas desde ABANCA y créditos blandos concedidos desde el IGAPE (Xunta). La Voz indicó que la deuda actual del grupo ronda los 20 millones de euros.

 ¿QUIENES SON LOS SOCIOS DE GARCÍA?

ACCA Media S. L. es un negocio que comparten el productor Miguel Ángel Tobías y el citado  empresario gallego. Tobías  es conocido sobre todo por ser el creador del programa de televisión Españoles por el Mundo. 

 El otro socio de la propuesta favorita Blecua Capital S. L.  es una empresa madrileña vinculada al empresario  Luis Enrique Dueñas Fernández, representante de decenas de empresas vinculadas con el audiovisual, las finanzas y el mundo del espectáculo. De hecho, Dueñas Fernández era uno de los financiadores de las producciones de José Luis Moreno, según indicó en su día OK Diario, cuando informó de los problemas judiciales del  del famoso showman.

 No es la única relación de los promotores de esa oferta con la crónica judicial. García, otrora paradigma del emprendedor tecnológico, cayó en desgracia tras ser detenido acusado de violar los derechos audiovisuales del fútbol a través de sus Webtv, pleito en el que acabó reconociendo su culpa. Previamente, había sido inhabilitado como empresario por defraudar el IVA. "              (Manuel Vilas, Galicia Press, 14/10/22)

8/4/21

Galicia tiene más de 3.000 empresas zombis

 "Galicia es la quinta comunidad autónoma con mayor porcentaje de empresas zombis, con un 7,8%, y la séptima con el número más elevado de sociedades sin actividad comercial, con 58.156 compañías (el 4,04%), según un estudio publicado por Informa D&B. Junto a Asturias y País Vasco, la autonomía presenta una tasa mayor en proporción al grupo de comparación relativo la primera categoría.

El estudio, que ha utilizado criterios de la OCDE y del BDE, contempla las sociedades mercantiles excluyendo las empresas holding y las que pertenecen al sector financiero. La OCDE define las empresas zombis como las empresas de más de 10 años de existencia y que no cubren su carga de intereses con su excedente bruto de explotación durante al menos tres años consecutivos. Los resultados a nivel estatal muestran que las empresas zombis pertenecen principalmente a los sectores de la construcción y actividades inmobiliarias y del ámbito de la comunicación.

 Por detrás de Madrid y Cataluña (que concentran más de un tercio de las empresas zombis españolas), Andalucía y la Comunidad Valenciana, Galicia se apunta el quinto puesto en el ranking de comunidades con más compañías con esta característica, con 3.091 entidades que representan un 7,81% del total. Los datos de Informa registran 39.560 empresas zombis en España, con un reparto geográfico que corresponde al grupo de comparación salvo en Cataluña, donde hay una proporción de zombis menor que en el grupo de comparación.

Respecto a las sociedades sin actividad comercial, la comunidad gallega registra 58.156 entidades de este tipo, un 4,04% del total, por detrás de Madrid, Cataluña, Andalucía, Comunidad Valenciana, Castilla y León y País Vasco. El total estatal de sociedades de este tipo es 1.439.168, de las cuales casi el 60 % de ellas se crearon antes de 1995 y tan solo 54.000 han surgido en los últimos cinco años. La cuarta parte de estas sociedades se ubica en la Comunidad de Madrid, mientras que en Cataluña se localiza el 20 % y Andalucía es sede de una de cada diez."                  (Eila R. Filgueiras, Economía Digital Galicia, 06/04/21)

21/12/20

Alcoa: localización y deslocalización empresarial... La planta es rentable, aunque no lo suficiente para la corporación. Por eso, prefería no vender y simplemente cerrar para no dar caramelos a la competencia

 "Este jueves se acaba de anunciar el fallo del Tribunal Supremo de Xustiza de Galicia que declara nulo el ERE presentado el 10 de octubre de 2020 por la corporación estadounidense Alcoa para los 524 trabajadores de su planta de aluminio de San Cibrao, en Lugo.

Esa decisión viene precedida de la negativa de Alcoa a negociar la venta de la planta a la multinacional británica Liberty House, que también optó a las fábricas de Avilés y A Coruña, en las que también había desinvertido Alcoa.

En su fallo, el tribunal aprecia mala fe por parte de Alcoa durante las negociaciones y señala que su fin último era el de cerrar la planta de la manera más rentable.

Los altos costes energéticos fueron una de las razones argüidas por la empresa para el despido de los trabajadores y la decisión de hibernar de las cubas de producción del aluminio. Pero precisamente el día anterior a este fallo, el Gobierno aprobó mediante un Real Decreto el Estatuto de los Consumidores Electrointensivos, con el que se busca aumentar la competitividad de la industria en España al rebajar sus costes de producción.

La planta de San Cibrao

La inversión inicial de la planta de San Cibrao fue, hace 40 años, de unos 570 millones de euros. Actualizados en base al IPC serían casi 2 900 millones de euros de 2020. Aunque este no tiene por qué ser el valor contable actual, queda claro que esta industria es muy intensiva en capital.

En ella se integran dos procesos: la producción de alúmina y la de aluminio primario (con el que proveen a fabricantes de envases para conservas, blísteres para medicamentos, entre otros).

La demanda mundial de estos productos ha aumentado a un ritmo similar al de la capacidad de la fábrica, que ha triplicado su producción inicial hasta llegar a los 60 millones de toneladas anuales.

No obstante, la competencia también ha crecido, especialmente la de China, que en los últimos cinco años ha aumentado su capacidad productiva en más de un 35%.

¿En qué se basan las grandes corporaciones para tomar decisiones de inversión?

Las empresas multinacionales compiten globalmente y toman sus decisiones de (des)inversión en base a los atractivos que ofrece la localización y en función del para qué.

Si buscan acceso a materias primas y esto es fuente de ventaja competitiva, tenderán a entrar bajo formas basadas en la propiedad-control. En las inversiones productivas predomina el análisis coste-beneficio, además de razones estratégicas de posicionamiento en los mercados.

Luego está la gestión de la corporación y sus subsidiarias. La multinacional será más exitosa cuanto mejor gestione y coordine el mercado interno de financiación. Es decir, según su capacidad para conseguir recursos financieros baratos en la localización más ventajosa para invertir donde sea necesario.

También es clave la gestión del portafolio de negocios. Algo que saben muy bien los directores industriales de las multinacionales es que su primer enemigo está dentro: se compite contra otras plantas dentro de la corporación por captar inversiones y actividad.

Análisis de la empresa

Alcoa es uno de los líderes mundiales en la minería de bauxita, y la producción de alúmina y de aluminio primario.

En todos sus negocios compite en costes ya que sus productos son difícilmente diferenciables al tratarse de materias primas (commodities), que sirven de suministro a otras industrias. El mercado es sensible al precio y la competencia por ganar cuota a nivel mundial es feroz.

Aunque la descarbonización es un gran reto que requiere de I+D+i, Alcoa apenas invierte, de media, el 0,25% de sus ventas anuales: 2 400 millones de dólares. El coste de la energía tiene un peso relevante en sus costes, a lo que se añade lo que debe pagar al fisco por emisiones de CO₂.

Por otro lado, está la dura competencia de las empresas chinas y su estrategia de dumping, alentada por las subvenciones encubiertas de su Gobierno, que tergiversan los precios a nivel mundial.

Además, está muy expuesta a los tipos de cambio. Alcoa vende en dólares, mientras que los costes se nominan en moneda local. En producción de aluminio primario hay un exceso de producción mundial, y algo menos en alúmina y bauxita.

Maximizando el beneficio de la cartera de negocios

En este contexto, ¿cómo es posible ganar dinero? La coordinación interna de las unidades de negocio y la productividad son clave, así como la gestión del portafolio de plantas y negocios.

Bajo una perspectiva estratégica y de análisis coste-beneficio, lo que no contribuye a alcanzar los objetivos económicos puede ser prescindible. La cercanía a clientes, un precio competitivo y la sinergia de instalaciones son ventajas competitivas.

Sin embargo, en los últimos años, Alcoa Corp. ha tenido resultados desfavorables que la han llevado a su reestructuración y, entre otros, a la desinversión en sus plantas de A Coruña y Avilés, consideradas “históricamente no rentables” en el informe de gestión de 2019. Este proceso supuso una pérdida neta de desinversión de 235 millones de dólares.

Pero no fueron las únicas, otras plantas afectadas fueron la fundición Intalco, de Washington, o la de Gum Springs (Arkansas)…

Lo cierto es que Alcoa tiene una ingente necesidad de generar fondos para reinvertir en sus negocios rentables y, por eso, tenderá a reducir su presencia en los que no aporten los máximos beneficios.

Así, el problema de San Cibrao no es que no sea rentable, sino que su rentabilidad está por debajo de la que ofrecen a sus propietarios otras plantas en otras localizaciones.

¿Por qué cerrar Alcoa-San Cibrao?

Una de las causas de que Alcoa se plantease el cierre de San Cibrao es el enemigo interno. Hay otras plantas en mejor situación, como el complejo de Australia, el de más peso en el portafolio de Alcoa, que combina la minería de bauxita con la producción de alúmina y aluminio primario, y proporciona el 8% de la demanda mundial.

Por otra parte, como resultado de los trabajos de I+D+i de la corporación se ha construido en Canadá ELYSIS, la primera planta en fabricar aluminio primario totalmente libre de emisiones de CO₂. Además, algunas de sus instalaciones tienen su propia central de generación de energía. Esta planta tiene varios socios, entre ellos Apple, como cliente de Alcoa interesado en la descarbonización.

¿Por qué quería Alcoa cerrar la parte del aluminio y no la de la alúmina?

Alcoa es líder en ambos productos pero es más competitivo en la alúmina por lo que prefiere desinvertir en aluminio. También influye la productividad de la energía. En la producción de aluminio, el coste de la electricidad supone el 40% de sus costes totales.

Para Alcoa es más barato (y rentable) producir alúmina que aluminio en San Cibrao. La productividad energética de Alcoa en España es de 4,34 ton./MWh en alúmina y de 0,067 ton./MWh en aluminio. En términos monetarios esto es 62,7 dólares y 5,99 dólares respectivamente. El coste unitario de la electricidad es del 0,27% en alúmina y del 15,5% en aluminio respecto al precio medio unitario reportado por Alcoa por producto.

Los accionistas de la corporación han visto cómo sus inversiones en España les han reportado pérdidas de entre 63 y 72 millones de euros (que motivaron también la salida de A Coruña y Avilés).

A todo esto se añaden las disputas con Hacienda, algo habitual en las subsidiarias de cualquier multinacional debido a las diferencias de valoración contable o, dicho de otro modo, del movimiento de facturas para tributar donde el coste fiscal sea más ventajoso.

Enseñanzas de la deslocalización

La desinversión de grandes multinacionales es muy probable cuando los factores de localización dejan de ser atractivos.

En el corto plazo poco pueden hacer los gobiernos cuando la decisión está tomada. Esa batalla la pierden por su lentitud para ofrecer nuevas condiciones que resulten convenientes a la multinacional.

En todo caso, el proteccionismo de Estado no es una alternativa. Ahí están como ejemplo los casos fallidos de intervención en la industria del acero estadounidense y la de la automoción en Detroit. Creyendo que protegían la economía y los puestos de trabajo dejaron a esas industrias sin armas competitivas para el futuro.

Otras alternativas para San Cibrao

Si la planta de San Cibrao no fuese rentable, Alcoa no se habría negado a recuperar parte de la inversión mediante su venta. La planta es rentable, aunque no lo suficiente para la corporación. Por eso, prefería no vender y simplemente cerrar para no dar caramelos a la competencia.

Habrá que esperar a conocer la reacción de Alcoa ante este fallo; si quiere deshacerse de la planta, ya conoce el interés de Liberty House por ella. También queda por ver el efecto del real decreto en los cortes energéticos de produción de la planta.

En el plano local, seguro que habría empresarios, bancos y ahorradores particulares que interesados en invertir en ella. Empresas como Cortizo, con dos fundiciones de aluminio en Padrón y Asturias, podría liderar fácilmente un proyecto de este calado.

Otra opción sería la compra por parte de los gestores, pero esta es de dudosa ejecución: el dinero necesario para ello hace casi inviable que los directivos locales puedan adquirirla. Eso sí, deberían formar parte de la nueva propiedad: tienen buenas ideas sobre qué mejorar y cómo.

Es necesario el apoyo de las administraciones públicas, de instituciones como el Igape, en los diversos instrumentos de apoyo a empresas en crisis.

A medio plazo sería imprescindible desarrollar la I+D+i, aprovechar las relaciones cliente-proveedor para la innovación.

Hay entidades y equipos universitarios que pueden y quieren ayudar. También es necesario involucrar a las industrias cliente. Ahí está el ejemplo ELYSIS-Apple.

También urge un plan de reindustrialización de la comarca y un plan de contingencias para zonas en situación de riesgo para su diversificación productiva. Ahí está el precedente del Plan Ferrol, impulsado desde el Igape.

Estas son solo algunas ideas; Galicia en particular y España en general es un pueblo emprendedor. Abramos la consulta. Solo saldremos de esta si actuamos igual que en el confinamiento: todos a una."                

( . Profesor Titular de Estrategia y Negocios Internacionales, Universidade de Vigo. The Conversation, 17/12/20)

30/4/19

Copagro, unha cooperativa agraria que integra a 8.000 familias, anuncia un ERE de extinción por sorpresa, pois non ten débedas cos seus provedores e aos traballadores unicamente débelle os atrasos de convenio, o que abunda no inexplicable do peche...

"A Unión Sindical Obreira (USO) denunciou este martes que a cooperativa agraria Copagro, situada en Valdoviño, na comarca de Ferrol, presentou un ERE de extinción para os seus 16 traballadores "no seu mellor momento". Esta cooperativa, segundo recolle a súa propia web, integra a 8.000 familias "entre traballadores e socios". Conta, ademais, con tenda agraria e fábrica de pensos e proporciona servizos veterinarios.

Segundo lamentou o coordinador da Federación de Industria de USO-Galicia, Francisco Cousillas, a cooperativa comunicou o seu peche "totalmente por sorpresa, despois de ampliar o seu persoal nun 40% nos últimos anos e investir un millón de euros no último exercicio para converter á fábrica de pensos nunha empresa punteira en Galicia".

Tal como asegurou a organización sindical nun comunicado, Copagro está participada polas cooperativas de Meirás, quen designou aos administradores. Así, nos últimos meses, "a cooperativa comprou tres camións, instalou unha aplicación informática nova e construíu unha planta para pensos porcinos", na que, segundo datos de USO, investiu 80.000 euros en maquinaria "que non se chegou nin sequera a montar por orde do seu presidente".

"SEN PREVIO AVISO"

"De súpeto e sen previo aviso, preséntase un ERE para cesar a actividade dunha fábrica que tanto os traballadores como o noso sindicato, o único representado na Cooperativa, vemos non só competitiva, senón con proxección de futuro", criticou Cousillas.

Neste sentido, USO sinalou que Copagro move ao ano unhas 19.000 toneladas de mercadoría, "non ten débedas cos seus provedores e aos traballadores unicamente débelle os atrasos de convenio", o que, segundo Cousillas, "abunda no inexplicable do peche, sen exporse sequera unha venda da unidade produtiva que garanta a actividade e o futuro dos empregos".

Desta maneira, os traballadores solicitaron a documentación que sustente o ERE, "pero as únicas contas que recibiron son as de 2017, o que fai sospeitar de que as de 2018 poderían conter irregularidades".

Por todo iso, o persoal convocou unha concentración este mércores, de 12,00 horas a 13,00 horas, diante da Cooperativa de Meirás. "Queremos documentación que xustifique o peche e os despedimentos e se é tan rendible como todo fai indicar, esixiremos que se manteña a actividade", sentenciou o representante sindical."                     (Galicia Confidencial, 23/04/19)

29/1/18

O xulgado levanta o embargo de contas a El correo Gallego tras desfacerse da súa rotativa

"Un xulgado de Santiago de Compostela acaba de levantar o embargar de case 2,8 millóns de euros á Editorial Compostela, propiedade do Grupo El Correo Gallego. Unha cantidade que lle reclamaba, vía xudicial, Lico Leasing, un instrumento financeiro das antigas caixas, vendido a un fondo boitre norteamericano, Fortress, que tamén está pasando por moitos problemas financeiros.

Este fondo boitre co que estaba endebedado o grupo El Correo Gallego reclamáballe 2.184.270,25 euros, incluidos os intereses ordinarios e moratorias vencidas, máis outros 655.281,08 euros fixados “prudencialmente” para intereses e costas da execución. Curiosamente, este acreedor do Grupo El Correo,  é un dos grandes morosos de Facenda e está na lista negra das administracións financeiras españolas. Tamén se atopa en proceso de quebra. A súa sede en Galicia xa pechou. 


Pero esa débeda xa foi saldada. Segundo informou o xornal santigués a Galicia Confidencial, este pasado 22 de xaneiro, o xulgado remitiulles unha nova providencia na que se recolle que queda levantado o embargo sobre as contas que pesaba desde o 27 de outubro pasado e que impedía ao Concello de Santiago e á Xunta ingresarlle a este medio. E como conseguiu El Correo Gallego eses case tres millóns de euros en tres meses estando en números vermellos?.


A DÉBEDA CON LICO LEASING


Para entendelo hai que ter en conta un dos grandes investimentos que no seu día fixo este grupo de comunicación; a imprenta. De feito, ademais dos 15 millóns en créditos que debe aos bancos, Editorial Compostela mantiña unha debeda con Lico Leasing polo arrendamento financeiro do centro de impresión e do centro informático de 1,7 millóns de euros, “dos cales 1 millóns de euros están vencidos e non liquidados”, segundo recolle unha audoría do propio grupo mediatico que figura nas contas depositadas no Rexistro Mercantil.

Segundo advertía xa este informe, impagos deste tipo poderían levar ao embargo da maquinaria de impresión, tal e como finalmente aconteceu, porque “entre las cláusulas contractuales figura la restitución de los bienes en arrendamiento financiero para el caso de impago, lo que obligaría a la Sociedad a tomar medidas excepcionales”.  O prazo para pagar o sistema informático e a rotativa remata a finais de 2020.


De feito, fontes da dirección de El Correo apuntaron a GC que tiñan un plan B no caso de que Lico Leasing non aceptara un refinanciamento nas negociacións coa empresa.  Un plan B que finalmente consistiu en "tomar esas medidas excepcionais" e desfacerse do principal atranco polo que estaban embargados, a imprenta.

 Isto motivou que o gran xornal da capital galega teña agora que imprimirse noutra provincia e na imprenta doutro grupo de comunicación.


Este feito motivou novo despidos a finais de ano. De feito, a empresa botou a todos os traballadores da área de impresión, case 20 persoas. Actualmente, o grupo conta con 90 empregados dos case 300 que chegou a ter nos seus mellores momentos.


AXUDAS


A pesar de estar as contas embargadas, El Correo Gallego seguiu recibindo axudas. En concreto, o pasado 29 de decembro, tal e como publicou GC, publicouse a resolución das axudas concedidas en 2017 a empresas xornalísticas e de radiodifucións que actúan no país, cun gasto total de 1.666.194,87 euros. Editorial Compostela recibiu 81.289,90 euros.


Ese mesmo día tamén se publicaron os xa clásicos convenios coa Corporación Voz de Galicia, S.L.U. e a editora del El Correo Gallego para "a difusión informativa da capitalidade de Santiago de Compostela", polo que a primeira recibe 125.000 euros e a segunda, 115.000.  É dicir, en decembro a El Correo Gallego se lle concederon case 200.000 euros cando aínda tiña as contas embargadas. 


A SITUACIÓN DE EL CORREO


A pesar destas axudas, Editorial Compostela segue a deber 15 millóns ás entidades bancarias, a gran maioría a Abanca, aínda que estes poden ser perdoados. Aos traballadores aínda lles ten que pagar 1,4 millóns, cun plan de pago a longo prazo. Un diñeiro que aumentou tras os novos despidos. 

Tamén tiña 1,2 millóns de débedas con Facenda e a Seguridade Social. 

Con todo, fontes do grupo consultadas insisten en ser optimistas e apuntan que “o peor xa pasou” e que agora o que toca é “mirar para adiante". Por iso piden “comprensión” aos empregados despedidos para que cobren as súas indemnizacións en prazos. "          (Galicia Confidencial 26/01/18)

12/5/17

Las siete miserias de Ferrol, el Detroit gallego


"Uno de los grandes retos del periodismo moderno es escribir sobre Ferrol sin citar a Los Limones o a Detroit”, dijo la periodista M.J. Rico. Y tiene más razón que una santa. Yo mismo, tal vez por ser de Ferrol (“una ciudad donde perder es lo normal”, cantaron Los Limones) acabo de perder el reto entre el titular y el primer párrafo.

¿Pero es que hay otra forma humana de abordar un texto sobre una ciudad tan decadente? Ustedes me dirán que “enumerando sus muchas virtudes”. Vamos a probar: Ferrol tiene un montón de cosas buenas, como las casitas con galerías blancas, las procesiones de Semana Santa, las simpáticas gaviotas, el castillo de La Palma o esas espectaculares playas salvajes que, gracias al tempestuoso clima y la remota situación geográfica, permanecen ajenas al rodillo turístico y… ¿ven como no funciona?

Volvamos al Ferrol apocalíptico: barrios en ruinas, tiendas cerradas, aguas apestosas… Todo esto queda mucho mejor para perpetrar un artículo sensacionalista. Sin ánimo de hacer leña del árbol caído, espero aportar un granito de arena para denunciar el terrorífico abandono que afecta a este lugar que, en tiempos mejores, vio nacer a figuras como Jesús Vázquez, Andrés do Barro, Carlos Jean, Jesús Ordovás o Pablo Iglesias (el socialista, no El Coletas).

Un paro disparatado

Desde tiempo inmemorial, Ferrol y su comarca (conocida como Ferrolterra) han vivido de la construcción naval. Y si apuestas todo a una carta, tienes muchas posibilidades de perder. Ya en primer tercio del siglo XIX se produjo la primera crisis, debida a un parón en la actividad de los arsenales. 

En el XX, la cosa remontó y, hasta bien entrados los años 70, Ferrol fue una ciudad viva y próspera. Pero allá por 1982, los delirios europeístas de Felipe González lo llevaron a emprender una tosca reconversión industrial que provocaría despidos masivos en los astilleros.

En la actualidad, la tasa de paro de Ferrol asciende a un 33’3%, que supera a la de ocupación (32’3%) y crece a una velocidad de vértigo, por más que el ministro Montoro haya dicho que “hay carga de trabajo garantizada para mucho tiempo”. La mejor respuesta a este dislate es la siniestra y oxidada verja del astillero, donde cuelgan decenas de monos de trabajo que ya no valen para nada.


Una ciudad desierta

El gallego no se queja, emigra. Y la falta de trabajo en Ferrol ha provocado una sangría demográfica imparable. La ciudad ha perdido más de 30.000 habitantes en las últimas décadas: en los años 70 rebasó los 100.000 y ahora no tiene más que 69.428.

 El resto se han largado a buscarse la vida. Dicen los innombrables Limones en su canción ‘Ferrol’: “sé que aquí nací y aquí voy a quedarme”; y en verdad es un acto heroico permanecer en este lugar dejado de la mano de Dios.

Puede que en verano haya algo más de gente, pero salir a la calle en Ferrol una noche de, pongamos, noviembre, y darse un paseo por el centro es como meterse en el pellejo de Charlton Heston en Omega Man: no hay ni un alma por la calle, ni un bar abierto, ni un triste chucho… Un escenario, en fin, que solo los misántropos mas recalcitrantes somos capaces de disfrutar.

Unos barrios en ruinas

Con la retranca propia de los gallegos y la crueldad de los pijazos, los coruñeses se refieren a Ferrol como “Vilapodre”, es decir, “Villa podrida”. Por desgracia, no les falta razón. Sobre todo por barrios como Canido o por Ferrol Vello, casco antiguo de la ciudad que sus propios vecinos han rebautizado como “pequeño Kosovo”, pues se encuentra en ruinas por conflictos irresolubles entre políticos, propietarios y buitres inmobiliarios. 

Solo un no-país como España deja que en una zona declarada Bien de Interés Cultural (por aquí pasa el Camino de Santiago) haya 8.300 viviendas deshabitadas que se caen a trozos.

Deambular por el casco viejo será una experiencia religiosa para los miembros del Club de Exploradores de Lugares Abandonados y demás gourmets del escombro. Pero para el común de los mortales, es como echar una partida al videojuego Silent Hill, con la diferencia de que aquí ni siquiera hay monstruos, solo alimañanas que también acabarán emigrando o muriéndose de hambre.

Un comercio terminal

Desde 2010, unos 800 negocios ferrolanos han cerrado sus puertas. Los carteles de “se vende”, “se traspasa”, “liquidación por cierre” o las puertas de locales tapiadas, pintarrajeadas y llenas de hongos, se pueden ver hasta en las más céntricas calles peatonales.

Lo más parecido que hay en Ferrol a unos grandes almacenes es un pequeño y modesto Corte Inglés. El conato de centro comercial que se abrió en la zona conocida como el Inferniño tiene casi todos los locales vacíos. Y los ferrolanos prefieren gastar sus escasos dineros en el mall del cercano municipio de Narón, que tampoco es para tirar cohetes.

Un pasado franquista

Hoy por hoy, Ferrol se llama “Ferrol”, aunque haya ministros (hola otra vez, Montoro) que se empeñan en seguir usando el viejo topónimo “El Ferrol”, que deriva de “El Ferrol del Caudillo”, nombre con el que se conocía a la ciudad hasta 1982. La razón, como todos sabrán, es que aquí nació Francisco Franco Bahamonde, Caudillo de España por la Gracia de Dios.

Y aunque ya hace tiempo que quitaron la estatua del generalísimo de la Plaza de España para esconderla en el Arsenal Militar, la placa de bronce conmemorativa sigue instalada en la fachada de la casa natal del caudillo, que se ha convertido en una meca de peregrinación antifascista, para tirar pintura a las paredes o arrancar de cuajo la placa.

Pero pese a su pasado, franquista, en Ferrol han gobernado todos los partidos habidos y por haber… y todos han fracasado en la titánica tarea de resucitar la urbe. En las últimas elecciones se llevó la alcaldía la marea de Ferrol en Común (IU, Podemos y Anova), en pacto con PSOE y BNG. A juzgar por su caótica forma de gestionar la reciente Crisis del Agua que dejó a Ferrol seco durante varios días, poco cabe esperar de ellos.

Una geografía remota

El fatídico martes 13 de enero de 1998, un fuerte temporal provocó que la gigantesca plataforma petrolífera Discoverer Enterprise, que estaba anclada en los astilleros ferrolanos, soltase sus amarras y se empotrase contra el puente de As Pías, que en ese momento era el principal punto de unión entre Ferrol y el resto de España. 

El mar se llenó de casquetes, que aplastaron toneladas de marisco, y la ciudad quedó aislada durante meses: pese a la visita del por entonces presidente de la Xunta (el exministro de Franco Manuel Fraga) y a la repercusión internacional del siniestro, los ferrolanos sintieron más que nunca que vivían en el culo del mundo.

Mientras se apañaba el cataclismo, los automovilistas que querían entrar o salir de Ferrol se veían obligados a dar un rodeo de 20 kilómetros por carreteras comarcales. Eso sí, gracias a este accidente se aceleró la construcción de la autopista que hoy permite a los parados escapar más rápidamente de la ciudad. Aunque, tal y como está el patio en España, mejor les irá si emigran allende los mares.

Una ría de mierda

La ría de Ferrol es la más contaminada de Europa, muy a pesar de las inyecciones de dinero (que el diablo sabe dónde estará), la instalación de depuradoras o las visitas de inspectores europeos que encanecen con el estado de las aguas. Para suavizar la cosa, los quitamierdas del Partido Popular Europeo se las apañaron para borrar del informe conceptos como “situación dramática”.

Pero solo hay que darse una vuelta por los dos modestos paseos marítimos que existen en la ciudad e inspirar profundamente cuando baja la marea, para darse cuenta de que allí no huele a mar, sino a cloaca, y que en sus pantanosas aguas chapotean más roedores que crustáceos. 

Es lógico, y no solo por los desechos orgánicos que expulsan los ferrolanos, sino también por los vertidos tóxicos de corporaciones como Navantia, Megasa o Reganosa. De los furtivos que marisquean en estas pestilentes aguas no hablo, que me da cagalera."                    (Dildo de Congost es fundador del Club Orgullo de Ferrol, Público, 28/08/15)

5/4/17

El caro despido de su secretario pone el último clavo en el ataúd de la patronal gallega. Cousas veredes... la patronal sin un duro, esto sólo pasa en Galicia

"Dividida por las escisiones y lastrada por las deudas, la patronal gallega ha encontrado en un despido uno de sus escollos más acuciantes.

 En octubre del pasado año, prescindió de los servicios de su secretario general, Fausto Santamarina, cuyo salario anual se situaba por encima de los 100.000 euros. Pretendía hacerlo por 80.000 euros, pero la cantidad final triplicará como mínimo esa suma. 

Es tanto como la quinta parte de la cantidad que recibirá por la hipoteca de su lujosa sede, una operación que se consideraba clave para la supervivencia de la Confederación de Empresarios de Galicia (CEG), lo que proyecta nuevas sombras sobre el futuro de la veterana entidad.

Santamaría llevaba 30 años trabajando en la CEG, 16 de ellos como secretario general. Sobrevivió por lo tanto en el cargo a varios presidentes, tanto del polo de A Coruña como del de Vigo, los dos grandes ejes que se disputan históricamente la hegemonía de la patronal de forma por lo general poco pacífica. Pero él no solo consolidó su cargo con unos y otros, sino que lo convirtió en una auténtica extravagancia de hasta 130.000 euros en plena época de recortes, un 60% más de lo que cobraba el propio presidente de la Xunta.

 El despido del ya ex secretario general era uno de los capítulos más espinosos de todos los planes de viabilidad que se plantearon en los últimos años para hacer frente a la crisis de la CEG. El pasado año, tras el breve mandato del orensano Antonio Dieter Moure, el comité ejecutivo formado por los cuatro vicepresidentes dio el paso de despedir a Santamarina. No lo había logrado Moure, que perdió sus apoyos precisamente por sus indecisiones a la hora de aplicar el plan de viabilidad.

Ese plan redujo a la mitad la plantilla de la confederación, que pasó de 20 a 10 trabajadores. En la lista de despedidos se encontraba el secretario general, al que se trató de poner en la calle con 83.000 euros, pero el despedido no aceptó esa cantidad, y la CEG asume ya que deberá pagarle al menos 200.000, pero el afectado reclama más de 260.000.

El nuevo presidente de la CEG, Antón Arias, negocia en la actualidad con tres extrabajadores despedidos para evitar llegar a juicio, entre ellos Santamarina, para lo que dispone de una partida de 400.000 euros. 

Por si fueran pocos problemas económicos, a esa cantidad debe sumar la devolución a la Xunta de 648.000 euros por irregularidades en el Plan Pexga, las oficinas en el exterior para ayudar a la internacionalización de empresas gallegas que el Gobierno gallego externalizó en su día a favor de la CEG, y que se convirtieron en un coladero de facturas presuntamente irregulares.

El derroche y las deudas

Entre esas facturas en discusión hay un viaje a Brasil para 24 personas que costó más de 80.000 euros, pero no es el único caso discutible. El Gobierno de Feijóo también discrepa de la imputación de 3.000 euros abonados en efectivo para el arreglo de la oficina de Argentina o un servicio de chófer por 1.694 euros para el expresidente Antonio Fontenla en México.

 El Instituto Galego de Promoción Económica (Igape), brazo inversor de la Consellería de Industria, consideró la factura “excesiva” y “muy superior a los precios de mercado”, lo mismo que los más de 6.000 euros que costó un viaje encabezado por Fontenla a Moscú en 2011. La brecha hasta los 648.000 euros se completa con presuntas irregularidades en alquileres de locales, fianzas y recibos que para el Igape no entran dentro del convenio.

De momento, la patronal gallega sobrevive gracias a un crédito de 600.000 euros concedido el pasado verano por Abanca y avalado por la Xunta con cargo a futuras subvenciones. Una de las operaciones clave para garantizar el futuro de la entidad consiste en la financiación con 1,2 millones de euros de la hipoteca de su sede, un lujoso edificio en pleno casco histórico de Santiago que simboliza la época de vacas gordas, cuando Manuel Fraga hacía gala de una extrema generosidad hacia la entidad, entonces presidida por el exalcalde franquista de Vigo Antonio Ramilo.

 Esa operación, sin embargo, no acaba de concretarse, y cuando lo haga se verá afectada por ese despido del ex secretario general, que se llevará una buena parte de ese dinero."                    (El Confidencial, 31/03/17)

16/1/17

«El Correo Gallego» perdió su sede de Preguntoiro al no poder pagar su deuda. Tuvo que recurrir a la dación en pago para reducir en 4 millones sus números rojos

 "El periódico El Correo Gallego opera desde el inicio de este año en sus instalaciones del polígono de Costa Vella, adonde se trasladaron, desde la sede histórica de la rúa Preguntoiro, todos los departamentos de su grupo de comunicación salvo el audiovisual y un servicio de atención al público. 

Su marcha del centro monumental es consecuencia de la renegociación de la deuda de Editorial Compostela -matriz de El Correo Gallego- con Abanca ante la imposibilidad de afrontar un pasivo de 16,7 millones de euros con esta entidad, que se ha quedado con la mayor parte del inmueble de Preguntoiro y la nave de El Correo en el polígono del Tambre. Esta dación en pago ha sido valorada en un total de cuatro millones de euros, destinados a reducir dicha deuda.

La renegociación de los compromisos crediticios con Abanca, su principal acreedor al acumular aproximadamente el 85 % de la deuda de la editora con entidades financieras, era prioritaria para los gestores del grupo de comunicación ante las dificultades para asegurar su viabilidad, debido a una situación económica extremadamente delicada, con graves problemas de liquidez que mantienen a la mermada plantilla de trabajadores bajo las condiciones de un expediente de regulación temporal de empleo sucesivamente prorrogado desde principios de la década actual y con permanentes retrasos en el cobro de sus nóminas.

La última auditoría de cuentas anuales de Editorial Compostela, correspondiente al ejercicio del 2015, hizo constar un pasivo financiero de 26,8 millones de euros, de los que 22,2 eran con entidades de crédito. Su volumen anual de negocio alcanzó un importe neto de 13,6 millones (14,3 un año antes) y el resultado del ejercicio después de impuestos fue negativo, al igual que en años anteriores, si bien redujo los números rojos a 36.753 euros.

Los auditores señalan en su informe que en el momento de formular estas cuentas los administradores de Editorial Compostela estaban negociando con Abanca la reestructuración de la deuda, y que el 2 de junio del 2016 fue suscrito el contrato con las condiciones del acuerdo alcanzando, que afecta a los citados 16,7 millones de euros del pasivo del grupo editorial correspondiente a Abanca.

 La auditoría añade que «las líneas maestras del acuerdo pasan por la concesión de una carencia en el pago del principal de la deuda hasta el 31/12/2017, una rebaja sustancial del tipo de interés (hasta el 1,25 %), con efectos retroactivos desde el 01/01/2016 y hasta el 31/12/2017, y una dación en pago de parte de los inmuebles de Preguntoiro y las naves industriales del polígono del Tambre por importe de cuatro millones de euros, destinados íntegramente a la rebaja del préstamo hipotecario».

El acuerdo con Abanca, entidad con la que Editorial Compostela tenía hipotecada la mayor parte de las fincas de las calles Preguntoiro y Altamira -la parte minoritaria que conserva está sujeta a contratos con otras entidades financieras-, establecía que El Correo Gallego debía entregar estas dependencias al concluir el 2016. 

Para acoger la redacción, gerencia, administración y otros servicios de la empresa, durante los meses anteriores fue adaptado el edificio del polígono de Costa Vella donde el periódico ya tenía su planta de impresión y cuya construcción disparó su deuda. El traslado ha dejado casi desiertos los inmuebles de Preguntoiro, donde el grupo editor mantiene su domicilio social. Con anterioridad ya había entregado a Abanca la nave del polígono del Tambre.

El traslado acentúa el declive de una calle del corazón monumental de la ciudad

El traslado de El Correo Gallego al polígono de Costa Vella acentúa el declive de la rúa Preguntoiro, donde era el principal centro de trabajo. En el número 29 de esa calle del corazón del casco monumental tenía su sede desde el año 1938, cuando se trasladó a Compostela desde Ferrol, ciudad en la que fue fundado.

La rúa Preguntoiro tiene cerrados desde hace años locales comerciales de dimensiones amplias, como el que ocupó la ferretería Torres, en el tramo más próximo a la plaza de Cervantes, u otros pequeños, como el bajo del inmueble número 11. 

Otro duro golpe para la zona fue el cierre, en el 2015, de la droguería Pérez Labarta, después de 178 años de actividad. Este bajo sigue desocupado. La reciente apertura del bar y sala de conciertos Riquela apenas da alegría a una calle condenada al declive comercial desde la crisis de los almacenes El Pilar, edificio reconvertido en auditorio de Abanca."    (La Voz, 13/01/16)


 "Por que La Voz publica agora as débedas de El Correo?.

Os paseantes pola Zona Vella de Santiago xa non poden pararse na rúa do Preguntoiro a ler a portada de El Correo Gallego. Editorial Compostela, matriz do xornal, perdeu a súa emblemática sede, incapaz de afrontar a enorme débeda que mantén cos bancos.

“O futuro de El Correo Gallego, pendente de ABANCA”, titulaba Galicia Confidencial hai tres meses nunha información que xa detallaba os problemas da editorial para afrontar un pasivo de máis de 16 millóns de euros, sobre todo con Abanca e Lico Leasing. Segundo confirmaron hoxe fontes próximas ao xornal a GC, e tamén publica La Voz de Galicia, a entidade galega quedouse co local do Preguntoiro. 

Que La Voz de Galicia indague e publique os números vermellos de El Correo Gallego -revelados por GC en novembro- é algo nunca visto no país. Malia seren competencia, todos os grandes medios galegos soen evitar  informar dos problemas económicos dos xornais, protexéndose así uns aos outros. 

Por que La Voz dá agora este paso? Ao fin e ao cabo os problemas económicos de Editorial Compostela non son ningunha novidade. Hai case un lustro que mantén un ERE e fontes do seu cadro de persoal confirmaron a GC que teñen problemas continuamente para cobrar as súas nóminas, acumulándose ás veces atrasos de varios meses.

Unha posíbel explicación que deron fontes do sector da comunicación a GC, verosímil pero imposíbel de confirmar a estas alturas, é que haxa ofertas de compra por El Correo. Unha delas podería ser de Prensa Ibérica, quen xa edita Faro de Vigo e La Opinión de A Coruña. Se Prensa Ibérica faise con El Correo sería un duro golpe para La Voz, que vería renacer a un competidor que está contra as cordas.

Hai outro dato que apunta a que a situación económica de Editorial Compostela é moi delicada. Ningunha das súas cabeceiras veu un peso da resolución da axudas da Xunta aos medios polo galego, ditada o último día hábil de 2016. 

Iso malia o constante apoio editorial do grupo compostelán a Alberto Nuñez Feijóo e que tanto El Correo Gallego como Galicia Hoxe -que subsiste na web- cumpren os requirimentos de uso da lingua propia (8% para os xornais escritos e máis de cinco traballadores para os xornais dixitais en galego). Cómpre lembrar que, para poder cobrar subvencións, hai que estar ao día do pago de impostos. 

Na última auditoría de Editorial Compostela detallábase unhas importantes débedas con diferentes administracións públicas. Por exemplo, da Seguridade Social, os auditores escribiron que “al cierre del ejercicio de 2015 la deuda con la Seguridad Social asciende a 721.743,46 euros” dos cales 400.000 eran a longo prazo e 321.000 a curto prazo. "              (Galicia Confidencial, 13/01/17)

4/11/16

Viriato ou Caramelo: a crise en parte dun téxtil galego que é moito máis que Inditex

"Con Inditex á cabeza, o sector téxtil lidera a economía española, sendo a industria que máis riqueza xerou no último ano e con seis empresarios do ámbito na lista Forbes dos máis ricos. (...)

Pero mentres todo isto ocorre, outras empresas do noutrora exitoso téxtil galego seguen sufrindo. A última Caramelo, que vén de ser disolta e abriu a fase de liquidación, ou Viriato. 
Caramelo bota o peche e deixa na rúa 169 traballadoras, 79 delas en Galicia. Fundada nos anos 60, cerra ao non superar as perdas e a crise dos últimos anos, nos que afrontou un concurso e prescindiu de centos de empregados con dous ERE tras recibir millóns en axudas da Xunta. Por diante leva tamén outra histórica marca, Antonio Pernas, que hai unha década integrárase plenamente na compañía. 

As traballadoras acolleron con "sorpresa" a nova, tal e como recoñecía Víctor Ledo, responsable de CCOO-Industria, que lamenta que a compañía non buscase alternativas antes de pechas definitivamente. "Tiñamos propostas para unha viabilidade futura, como noutras empresas", explica quen advirte agora do "complexo proceso" de liquidación, que provocará que as empregadas tarden, ben seguro, un mínimo de medio ano en recibir o finiquito e o que lle adebede a empresa. 
 
Mentres, este mesmo mércores, o portavoz de En Marea, Luís Villares, e o deputado Manuel Lago, reuníronse con traballadores da empresa textil Viriato, outra histórica da comarca de Ordes que vén de presentar concurso voluntario de acredores apenas un ano despois dun ERE no que despediu 40 traballadores e tras pechar o ano pasado con máis de 2,5 millóns de perdas e acumular unha débeda de 10 millóns. 

Desde En Marea sinalan que é unha compañía "viable, punteira e a máis significativa da comarca", polo que piden a mediación e unha resposta clara por parte da Xunta. "É necesario un verdadeiro plan industrial", di Villares, que advirte que Viriato "pasa por unha situación de crise financeiro pero é viable neste momento" ao posuír unha importante carteiara de clientes e mercado e ser unha marca consolidada. 

Pero é outra empresa téxtil en perigo. Como Adolfo Domínguez, que desde hai máis de cinco anos perdeu o 70% do seu valor en bolsa, acumulou perdas e continúa a pechar tendas. No terceiro trimestre de 2016 acumulou perdas de 4,22 millóns de euros e triplicou os seus números vermellos. Con ERE continuos desde 2012, a crise da compañía ameaza tamén os traballadores da súa factoría en San Cibrao das Viñas. 

Mentres, outras empresas do téxtil seguen un camiño diferente e continúan a medrar. Por exemplo, Sociedad Textil Lonia, creada precisamente polos irmáns do deseñador Adolfo Domínguez, e Bimba y Lola, das súas sobriñas. A primeira delas é proietaria de Purificación García e a súa facturación, de máis de 300 millóns, triplica a da empresa da que se desvincularon. A segunda achégase aos 120 millóns. 

Hai xa máis dun ano, outra empresa textil botaba tamén o peche. Textilmendo, propietario da marca TMX, foi á liquidación dous meses despois de entrar en concurso de acredores. Estaba dirixida polos fundadores iniciais de Viriato, que agora pasa tamén por problemas.

 Pero as desgrazas dunhas contrarréstanse cos bos números doutras. Florentino, Nanos, Alba Conde, Pili Carrera... Son moitas as que continúan a abrir establecementos e medrando nun sector que, como lembran os sindicatos, xa tocou fondo. Galicia continúa a liderar as exportacións textís no conxunto do Estado. Perdéronse moitos empregos polo camiño e púxose fin a unha era. "                (Praza Pública, 02/11/16)

5/10/16

Lixeira suba do prezo do leite que non frea o fecho de granxas: 3 cada dous días en agosto

"O leite subiu en agosto por primeira vez en Galiza no que vai de ano, pagándose a 27,2 céntimos o litro. Mais ese lixeiro aumento a respecto dos meses de xullo e xuño, cando se pagou a 26,8 e 26,9 respectivamente, non impide que se continúen a fechar explotacións: 46 durante o mes de agosto,  dúas cada tres días. Son datos do informe que mensualmente publica o FEGA. 

Ese pequeno incremento no leite que se paga en Galiza non chega para igualar o que se pagaba en maio, 27,3 céntimos. E nese mes o prezo era moi inferior ao que había cando comezou o 2016. Entón pagábase a 28,8 céntimos o litro e xa viña de sofrer meses de caídas e baixadas. 

En Galiza continuamos a ter o litro de leite peor pago de todo o Estado español. No conxunto do Estado a media era en agosto de 29 céntimos o litro, 1,8 céntimos máis que no noso país.

Mentres, o fechamento de explotacións continúa. Foron 46 no mes de agosto, un total de 366 desde que comezou o ano. O 2016 arrancou en Galiza con perto de 9.100 explotacións e agora temos 8.709 e baixando. No conxunto de Estado tiveron que abandonar a actividade, entre xaneiro e agosto, 635 explotacións. O 58% delas ubicadas en Galiza."                (Sermos Galiza, 03/10/16)

13/5/16

Cuando Rajoy, el pontevedrés, anunció la prórroga de ENCE hasta 2073... dolió (y nosotros que tanto le habíamos votado)

 
 La papelera Ence, en las Rías Baixas. Felipe Carnotto 
 
"(...) Quitar espacio al mar para poner una autovía o montar una fábrica (las dos cosas se hicieron en Lourizán) es tan absurdo como quitar de ahí la Isla de Tambo para entregársela al mar. Es el mayor error que se ha cometido en Pontevedra desde que, allá por 1397, nuestro vecino Gómez Domao salió a batallar contra Pere Niño, conde de Buelda, y el conde le dividió el cráneo en dos mitades.

 Hoy, incluso los más firmes defensores de la permanencia de la factoría reconocen públicamente que la localización es nefasta. La pregunta es obvia: si la localización es nefasta, ¿por qué se amplía la prórroga durante otras seis décadas? Nadie lo tiene demasiado claro. Sabemos el cómo, el cuándo, el dónde y el quién, pero el porqué hai que roelo (grito de guerra del Pontevedra Club de Fútbol).

La lista de agravios de los vecinos de los alrededores es interminable. La empresa, pública en un principio, fue construida a finales de los cincuenta e inaugurada por Franco en 1963. La concesión de los terrenos tenía vigencia hasta 2018. A finales de los 90 se privatizó el 49% y en 2001 el otro 51%. A precio de ganga, precisamente porque la fábrica de Pontevedra tenía fecha de caducidad.

 Los nuevos accionistas hicieron el negocio de su vida. Y los vecinos “solamente” teníamos que esperar hasta 2018 para vernos al fin libres de esa porcallada invasora, arrogante, maloliente, contaminante y antiestética. O contaminante, invasora, antiestética, maloliente y arrogante. Póngalo usted en el orden que prefiera, que tanto tiene. 

En los casi 60 años que llevamos soportando ese enjendro, ENCE no le ha devuelto a Pontevedra ni un céntimo de todo lo que le ha arrebatado. El complejo industrial, que incluye a Elnosa, una fábrica de cloro, tiene un pasado a la altura del rechazo que generó. Por décadas llenó la ría de mercurio y de muchos otros productos asquerosos y ni siquiera dio las gracias.

 Y ahora, con otros 60 años por delante, promete inversiones que apenas alcanzan los beneficios obtenidos en 2015. Inversiones como esa que llaman “el nuevo ciclo del agua”, con el que ahorrarán en agua; y una central de biomasa, con la que ahorrarán energía. Es decir, que invertirán en reducir costes para aumentar sus beneficios. A continuación dedicarán una parte pequeña a lo que llaman “integración paisajística”.

 Lo de la integración paisajística es una estupidez con la que pretenden que ENCE sea hermosa, como si eso fuera posible. Es decir, que pase usted por ahí y diga: “Dios mío, qué fábrica tan primorosa! Una pena no tener una junto a mi casa! Yo ya propuse una vez el único método posible para que ENCE se integre en el paisaje: cambiar el paisaje para integrarlo en ENCE. Cubrir la ría de hormigón y llenarla de fábricas. No hay otro modo. 

Después está el olor. Se ha reducido, es verdad. Antes apestaba en kilómetros a la redonda todos los días y a menudo. Hoy la pestilencia se aprecia siempre en las proximidades de la fábrica y en Pontevedra según lo decida el viento.  No hay otra ciudad en el mundo donde cada uno de los vecinos sean capaces de saber adónde va el viento sin salir de casa. 

Uno está tranquilamente siguiendo un debate de 13TV, sin meterse con nadie, y sabe si el viento viene hacia aquí o hacia Marín.  "Que se jodan los de Marín", pensamos los pontevedreses cuando el humo va hacia allí, que es exactamente lo mismo que piensan de nosotros los de Marín cuando el viento los utiliza como diana. 

En Salcedo, en un lugar que limita con la parroquia de Lourizán, encontró el Padre Sarmiento el primer miliario de los varios que aparecieron en Pontevedra, a escasos metros del actual complejo de ENCE. Por allí se encontraron los vestigios de los que fue un enclave romano, probablemente una villa. 

Ahí se encuentra buena parte de los orígenes de la ciudad de Pontevedra y de nuestros antepasados, que ya vivían entonces de lo que siempre vivimos los gallegos: del campo y del mar, dos sectores que nunca habían competido hasta el surgimiento de ENCE, casi veinte siglos después. Hoy nos quieren hacer creer que la solución al futuro de la comarca es ENCE.

 Pues no, meus reises. La ría de Pontevedra ya estaba allí. Llevaba ahí toda la vida, y seguirá ahí hasta el final de los tiempos. La ría no depende de ENCE, pero si la prórroga se consuma, ENCE estará en Pontevedra durante más de un siglo. Eso no es demasiado relevante en términos históricos, ni mucho menos en términos geológicos. 

Lo es para todas las generaciones de pontevedreses que aguantamos la presencia de la fábrica. Si la empresa continúa ahí hasta 2073, ninguno de los pontevedreses que ha visto nacer a ENCE estará para verla morir. Eso es grave. Vamos enterrando a nuestros abuelos, a nuestros padres, a nuestros suegros, a nuestras parejas.

 Nos duele. Incluso lamentamos el entierro de algún cuñado, pero moriremos todos nosotros, con mi única excepción, y ENCE seguirá allí.  

Los defensores de ENCE sólo tienen un argumento: los puestos de trabajo, algo más de 300 empleos directos. Incluso ese argumento es falso. Ni siquiera es necesario entrar en el eterno debate sobre los empleos que la presencia del mamotreto destruye en otros sectores como el marisquero o el turístico.

 Basta con echar cuentas en la propia ENCE. En los años setenta y ochenta el número de trabajadores superaba los 900. Desde entonces se perdieron unos 600 puestos de trabajo. Es la diferencia entre crear empleo y destruirlo. 

Hace unos años se hablaba de traslado entre los defensores de la fábrica: una opción que parecía razonable. Si el principal problema es la localización, decían, pongámosla en otro sitio. Fue una ingenuidad. ENCE estuvo en eso del traslado.  La razón es que un traslado no es como la mudanza de una casa. Significa construir otra fábrica en otro sitio, y eso no es rentable, dijeron. 

La factoría sólo es rentable donde está, dijeron. Es decir, invertir en una nueva fábrica requeriría una inversión tan alta que no valdría la pena, dijeron. O sea, dijeron que ENCE sólo vale la pena donde está, lo que significa que en Galicia no compensa montar una fábrica de pasta de papel. Esto último lo digo yo. Lo que compensa es mantener la que tenemos.

 Una carallada de negocio. Si una compañía que genera unos beneficios de 50 millones al año no puede pagarse una fábrica nueva tras 60 años ocupando unos terrenos gratuitos, que cierre de una vez. Lo que yo creo, lo que creemos decenas de miles de personas, es que hay algo que no cuadra y que es la voracidad de sus accionistas la que hizo imposible el traslado. 

En aquella época, una persona muy próxima a los dirigentes me hizo una confesión terrible: "Si de verdad cierran ENCE y hay que hacer una fábrica nueva, ¿por qué se tendría que hacer en los alrededores de Pontevedra? Los accionistas acordarían ponerla en Brasil, en Polonia o en cualquier otro sitio donde regalen terrenos y la mano de obra sea mucho más barata". Esa es la filosofía: ENCE no le debe nada a Pontevedra ni a sus trabajadores. 

En estos últimos quince años, o poco más, la ciudad de Pontevedra emprendió una reforma urbanística premiada en Bruselas, en Dubái, en Nueva York o en Beijing. El modelo de ciudad de Pontevedra es estudiado hoy en ciudades de todo el mundo que lo quieren copiar. Se ha eliminado casi todo el tráfico rodado para quitar espacio a los coches y devolvérselo a los peatones.

 Hemos conseguido liberarnos de bocinazos, de motores y de vecinos esperando su turno para cruzar una calle cuando los señores coches lo tuvieran a bien. Hoy, los niños van solos al colegio y juegan en la calle. La mayor parte del centro urbano es peatonal. Fue un trabajo en el que se implicaron casi todos los sectores de la ciudad.

 Si nunca merecimos tener al lado esa fábrica, hoy menos que nunca, porque hicimos un gran esfuerzo para convertir Pontevedra en un lugar ejemplar y porque se nos dijo que nuestra paciencia debía durar hasta 2018. Después nos veríamos libres de ENCE para siempre. 

El anuncio de la prórroga hasta 2073 dolió, por todo lo dicho anteriormente y por mucho más. El hecho fue humillante para los pontevedreses. Cuando Rajoy llegó al poder muchos pensaron que, como pontevedrés de adopción, haría algo para nosotros. Después, mientras pasaba el tiempo y comprendiendo que eso no iba a suceder, incluso sus incondicionales empezaron a rezar para que por lo menos nos dejase como estábamos. Ese deseo parecía a punto de cumplirse después de las últimas elecciones. 

Como presidente en funciones ya no podía hacer nada por Pontevedra, ni bueno ni malo, y eso era bueno. Pero no. Rajoy conoce el problema desde que pisó por primera vez la ciudad en 1970, cuando ENCE tenía 12 años y él 15, y creció con ENCE como cualquier otro vecino. 

Por tanto, se le imaginaba una opinión, ya sea a favor o en contra. Pese a ello, y ahí está lo grave, o lo heroico, Rajoy jamás había intervenido en el eterno debate ENCE-sí, ENCE-no hasta que su gobierno en funciones acordó ampliar la concesión hasta 2073.  Nadie en Pontevedra escuchó jamás a Mariano Rajoy en sus cuatro décadas de actividad política hablar de ENCE. 

Hizo campañas para ser concejal, para ser diputado autonómico y estatal y hasta para presidir el Gobierno de España. Fue presidente de la Diputación de Pontevedra y vicepresidente de la Xunta, fue ministro de casi todo, presumió de pontevedrés y durante todos esos cargos y todos esos años se las apañó para no decir “ENCE”, algo que solamente consiguió él de entre todos los políticos que pasaron por aquí. 

Y de repente, cuando ya estábamos convencidos de que el tema le importaba un carallo, lo que ya era grave, nos demostró que sí que le interesaba. Tanto que, ante la perspectiva de abandonar la presidencia, acordó prestar un primer y último servicio a su ciudad: dejarnos ahí la fábrica, y no durante diez o quince años. Un pontevedrés que esté hoy por la veintena tendrá ochenta años en 2073. 

En mi caso, pasaré del siglo de vida, o esa es mi intención. No pienso morir hasta que esta prórroga termine y llegue la siguiente. Voy a sobrevivir a dos prórrogas, acaso a tres o cuatro.  En cuanto a usted, compañero o compañera, estará muerto o muerta si Dios así lo decide. En sesenta años le da tiempo a morir a mucha gente. De todos los pontevedreses que hoy estamos vivos apenas quedaremos los justos para montar un partido de veteranos agonizantes.  "                        (Rodrigo Cota, 11/05/16, CTXT, Este texto se ha publicado en el revista Luzes.)

25/4/16

A crise levou por diante 2.400 propietarios de empresas con asalariados

"En só cinco anos, os que van desde 2010 a 2015, Galiza perdeu máis de 87.000 persoas ocupadas, ao pasar do millón castrocentas mil cincocentas que tiña daquela ao 1.017.000 co que se despediu o ano pasado.

 Un ritmo de destrución da ocupación de 48 persoas por día, dúas cada hora. Tal e como se recolle nos dados do Instituto galego de estatística, esa perda de poboación ocupada atinxiu a todos os grupos.

Onde máis de notou foi entre as persoas asalariadas do sector privado. En cinco anos, 2010-15, 47.000 persoas ocupadas menos. Pasou de máis de 666.000 en 2010 a menos de 620.000 en 2015. 

Tamén entre as asalariadas do sector público houbo unha queda máis que notábel, de 17.900 persoas. Neste lustro ao que nos estamos a referir o sector públcio na Galiza pasou de contar con perto de 200.000 persoas asalariadas (198.900) a 181.000.

Mais o golpe á ocupación non se limitou ás persoa asalariadas. Na categoría de 'empresarios con asalariados' pasamos de ter 71.300 en 2010 a 68.900 en 2015, o que significa que neses cinco anos perdeuse 2.400. Se analizamos o grupo de traballador independente ou empresario sen asalariados ao cargo' hai agora 14.300 menos que en 2010. Entón eran 154.200 e agora 139.900.

Por último, até na ocupación dunha persoa en empresas e negocios familiares deixou pegada a crise. Sempre en base ao que sinala o IGE, as persoas que estaban ocupadas na 'axuda á empresa ou negocio familiar' pasouse de 12.400 en 2010 a 7.000 en 2015. Polo camiño, nestes cinco anos, ficaron 5.400 persoas. "              (Sermos Galiza, 22/04/16)

4/4/16

Galicia perdeu un 60% de empresas tecnoloxicamente innovadoras nos anos de crise

"Galicia contaba no ano 2005 con 2.189 empresas tecnoloxicamente innovadoras. Dous anos despois, en 2007, acadou o seu cénit con 2.502. 

E chegou a crise económica e, con ela, unha desfeita no sector empresarial, no que a innovación tecnolóxica minguou progresivamente até chegar a mínimos en 2014, con tan só 997 empresas tecnoloxicamente innovadoras, segundo os últimos datos que se poden consultar no Instituto Galego de Estatística (IGE). 

É dicir, dende o comezo da crise, o país perdeu o 60,1 por cento da súa capacidade innovadora no sector tecnolóxico.

Esta perda de competitividade nos anos de crise foi practicamente a mesma que a media española, que se situou no 60,5 por cento, pasando de 46.877 empresas tecnoloxicamente innovadoras en 2007, a 18.511 no ano 2014.

Destes datos dedúcese unha clara e alarmante perda de competitividade tanto da economía galega como da española, pois a innovación tecnolóxica é unha variable determinante para a a capacidade competitiva dun país. (...)"                (Galicia Confidencial, 01/04/16)

16/7/15

Se a conselleira non ten un plan para solucionar o do leite de maneira inmediata, debería dimitir

"Este venres a Plataforma en Defensa do Sector Lácteo Galego chama a manifestarse en Compostela en defensa de solucións á crise que sofren os produtores de leite e en demanda de prezos xustos e dignos.

 A Plataforma, impulsada por Sindicato Labrego Galego, Unións Agrarias e Xóvenes Agricultores, leva semanas denunciando unha situación na que as explotacións están recibindo polo leite un prezo inferior en moitos casos aos custes de produción, con milleiros de granxas por debaixo dos 26 céntimos por litro, chegando mesmo a niveis moito menores. Crítícase, ademais, unha situación na que as granxas están a sufrir unha presión por parte da industria que roza a chantaxe e a extorsión.

E todo, ademais, ante a inacción do Goberno galego que, a través da propia conselleira de Medio Rural, Rosa Quintana, chegou mesmo a minimizar o problema, asegurando que a situación é mellor que en 2010 ou 2012 e argumentando que "o 56% dos produtores galegos está recibindo prezos por riba dos 29,81 céntimos".

 Os sindicatos fan fincapé na importancia do sector, non só para as persoas que viven directamente da venda do leite: "As granxas son un sector ao redor do que xira un tecido económico e social moi importante, con todo tipo de empresas e comercio, cun peso fundamental en moitos concellos e comarcas", destaca Isabel Vilalba, secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), con quen falamos.

As declaracións da conselleira na xuntanza cos alcaldes constitúen un auténtico insulto para o sector. A máxima responsable da agricultura en Galicia minimiza a maior crise que tivo o sector leiteiro galego. Isto é inaudito. Ningunha persoa pode dicir iso, por unha cuestión de dignidade, cando ve que hai miles de familias que poden perdelo todo. E creo que estas palabras son unha boa representación do problema político que temos nesta cuestión, máis alá do problema máis inmediato.

Se esta persoa non ten ningún plan, ningún programa, ningunha ferramenta efectiva para solucionar isto de maneira inmediata, se non ten peso político, por ética debería dimitir. O de menos é quen estea á fronte do departamento, pero hai unha necesidade moi forte de que se lle dea unha solución realista e inmediata a este problema, que é fundamental para o emprego e a economía de moitas comarcas galegas. 

Ademais, o presidente do Goberno galego chámase Alberto Núñez Feijoo, pero non sabemos que está pasando con este señor, se está sequera no país. Á xente acábaselle o tempo. Xa está ben de minimizar o problema, de dicir que non afecta.

Agora din que van comezar a mirar con Europa unha maneira de traballar cos excedentes. É incrible. Era necesario un plan lácteo, dende hai varios anos, que estudase como iamos afrontar a fin das cotas. É un esperpento que a conselleira diga que vai comezar agora a mirar este tema. Non nos pode dicir que a solución é unha campaña de promoción do consumo de leite nas escolas, ou un programa de promoción, que xa veremos como o fan e cando. Temos un modelo completamente esgotado.

Os produtores e produtoras somos reféns, porque en gran medida moitas das políticas agresivas que está desenvolvendo a industria contra o sector forman parte dun enfrontamento directo que mantén a propia industria co Goberno. 

A industria fíxolle un plantón masivo á conselleira e ela aínda quería desculpalos, aducindo a que tiñan medo relacionado cunha posible sanción do tribunal da competencia. Con isto enganará a quen se deixe enganar. Esta mesma semana toda a industria se reuniu co ministro, e non houbo problema. Debe ser que Competencia actúa só cando a xuntanza é coa conselleira.

 Espero que o día 17 se vexa un apoio moi importante ao sector. Será importante, porque o sector está moi desanimado, porque é moi grave a situación que están vivindo, e o seu desánimo agrávase cando ven a actitude dos seus responsables políticos. Espero que o Goberno tome nota o 17 e actúe. Veremos se temos un Goberno que só serve para figurar en inauguracións e no autobombo, ou se temos un Goberno que actúa e exerce como tal, levando a cabo unhas políticas que garanten o emprego e que apoian os nosos sectores produtivos.

 O primeiro é isto: o Goberno debe ter capacidade de negociación con todas as partes da cadea, hai que chegar a acordos, o prezo ten que permitir a subsistencia das explotacións. 

Segundo, hai que garantir un funcionamento garantido en todas as partes da cadea, e isto significa que na cadea de valor cada parte teña garantida súa marxe. 

Terceiro, ten que haber unha produción acorde á necesidade dese produto no mercado, que haxa unha planificación para evitar o actual problema de excedentes; e en boa medida o culpable son as mensaxes que lanzou esta administración, que lles estivo dicindo aos produtores que de cara ao remate das cotas tiñan que incrementar a produción, porque había grandes oportunidades, cando xa nese momento os datos de mercado internacional e de consumo interno desaconsellaban totalmente ese crecemento desordenado da produción. 

Hai que ordenar o sector, cunha estratexia de cara á produción, de cara á base territorial, de cara á valorización deses produtos a nivel industrial... A isto chámaselle política agraria. E debería ser a función da persoa responsable dese departamento. Temos unha ausencia de política agraria que teña como fin reforzar os sectores produtivos agrarios galegos.

A primeira cuestión ten que ver cos modelos de produción. Temos que buscar modelos de produción que lles dean fortaleza a eses proxectos. Neste momento, hai que ter en conta a incerteza existente no mercado, temos que ver como se enfronta esta situación de incremento de produción e baixada de consumo. Apostamos por ser cautas no que respecta á asunción de máis custes financeiros e de amortización. 

Pero pensamos que temos que crear un gran movemento para ter unha base territorial suficiente para poder estar no mercado con fortaleza. Sería bo que se apoiasen procesos de transformación, pero abandonando un pouco esta idea de ter un proxecto faraónico que vaia ser a salvación do sector en Galicia, porque se cadra non aparece. O que pode haber son moitos proxectos  máis pequenos que vaian conseguindo valorizacións nos distintos programas de transformación de lácteos, buscando unha saída ordenada no mercado.

E temos que conseguir medidas políticas que acheguen solucións reais: os contratos sen prezo non son solución. Deberíamos desenvolver unha mediación específica para o lácteo, gratuíta e áxil, que garantise que todas as partes da cadea puidesen traballar con marxes axeitadas. Temos que conseguir unha serie de condicións que non sexan a lei da selva que temos hoxe en día: a imposición unilateral de condicións abusivas.

 Temos que deseñar propostas para o sector con criterios de sostibilidade social. Dende o SLG facemos tamén fincapé na defensa dun modelo social de produción de leite. Pensamos que é un erro fomentar e darlle diñeiro público a granxas con miles de animais concentrados que o que van facer é destruír emprego, destruír o tecido social no medio rural, poden derivar mesmo en problemas de contaminación de augas. Apostamos por un modelo no que moita xente poida vivir dignamente da produción de leite, que é a antítese de ter granxas con miles de vacas concentradas, con man de obra precaria."            (Marcos Pérez Pena