Mostrando entradas con la etiqueta Religion: ceremonias. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Religion: ceremonias. Mostrar todas las entradas

4/2/20

Ortodoxos en Galicia: “Estráñanse de ver un sacerdote con sotana acompañado dunha muller e nenos”

"A Igrexa Ortodoxa en Galicia podería ter un número de seguidores arredor dos 800 ou 900, se se fai caso aos datos que ofrece o IGE sobre inmigrantes procedentes de países onde esta fe é maioritaria. Mais a enquisa só rexistra a Rusia, Ucrania, Rumanía e Bulgaria como lugares de procedencia de potenciais comunidades ortodoxas. 

Tamén habería que ter en conta galegos e galegas que se converteran a esta fe, outras nacionalidades, como os gregos, e coñecer o número real de practicantes que asisten ás eucaristías. En Galicia existen tres parroquias, a máis recente delas é a de Lugo que atende sobre todo a comunidade romanesa. Despois están as de Coruña e Vigo.

PUNTOS DE DIFERENCIA


A eucaristía ou misa ortodoxa non ten grandes diferenzas con respecto á católica romana. “As partes principais son as mesmas, veñen dos primeiros ritos cristianos, o caso é que todo está cantado e a misa é máis longa, unha hora e media”. Quen explica isto é Radu Iacob, sacerdote da parroquia ortodoxa de Lugo.


As igrexas ortodoxas son igrexas nacionais, non hai unha cabeza universal como no caso do catolicismo co Papa ou bispo de Roma. “Cada país ten o seu patriarca, por tanto o idioma da misa é o do país normalmente”. Tamén hai igrexas ortodoxas en linguas como o árabe, sobre todo situadas en Oriente Medio.


Os curas ortodoxos poden estar casados, mais deben estar casados antes de seren ordenados sacerdotes. No caso contrario non poden casar durante o seu sacerdocio. En tal caso, é unha elección libre de cada un. Un dato curioso é que no século XVIII un grupo de sacerdotes ortodoxos gregos creou un cisma e aceptaron ao Papa de Roma como o seu pontífice. Aínda así, conservaron as tradicións da igrexa ortodoxa, mesmo o dereito a estaren casados. É dicir, hai curas católicos casados, aínda que non se saiba moito.


En Rumanía considéranse crentes ortodoxos o 80% da poboación sinala Radu. “Mais cando é participar nas celebracións nas igrexas son menos, andarán sobre o 5%”. Sendo igrexas nacionais, o estado axuda á igrexa ortodoxa? “Non coñezo agora mesmo a relación entre o estado e a igrexa ortodoxa, si que é certo que o estado axuda a todas as igrexas recoñecidas”.  Os salarios dos sacerdotes dependen das achegas do estado, logo os sacerdotes poden aumentar o salario se a parroquia ten fondos para pagarlles ata un determinado límite.


VOCACIÓN E ESTUDOS


Os estudos para ser sacerdote son catro anos no caso de Romanía. Logo están os anos na facultade de teoloxía, que serían outros catro. No caso de Radu Iacob, os seus estudos no seminario “eran horas sobre liturxia, pastoral, tamén algunhas horas laicas, como lingua romanés, matemáticas e outras, só que agora os cambios no currículo aumentaron as horas de materias laicas”.


“Coa miña familia ía de peregrinaxe desde moi pequeno visitanto mosteiros, a partir de aí foime gustando a vida espiritual” di Radu. Esa vida espiritual foi o que animou a este romanés a seguir o camiño do sacerdocio. “Eu decidín seguir este camiño un ano antes de ingresar no seminario, para a miña familia foi unha noticia que non lles costou asumir”.

O número de vocacións tamén está diminuíndo no caso desta Igrexa. “Cando eu entrei había dous sacerdotes para cada praza, mesmo había casos de cinco ou máis candidatos por parroquias, polo que sei que agora mesmo o número  está baixando” di Radu. Cousa curiosa é que non se poden ordenar sacerdotes se non teñen unha parroquia.


CELIBATO VOLUNTARIO


Actualmente Radu ten muller e tres fillos. Coñeceu á súa muller cando xa vivía en España nunha igrexa ortodoxa romanesa. As familias xa se coñecían e logo casaron. O bispo que dirixía a diócese onde estaba Radu faloulle de ordenarse. “A miña muller e eu pensámolo durante unha semana e finalmente ela deume o seu apoio”. O papel da muller é moi importante para o sacerdote, “algúns din que é o 50% do traballo parroquial é cousa da muller” di Radu. "Ás veces hai xente que se sorprende de ver un cura con sotana acompañado dunha muller e nenos".


O salario dun sacerdote non é abondo para vivir. “Estou nunha parroquia misioneira, o meu non é un salario como en Romanía, recibimos unha axuda mensual desde o meu país, mais non é abondo para vivir”. Para complementar os ingresos Radu ten traballado sobre todo na hostalaría e en empresas de turismo.


Actualmente a parroquia que leva Radu abrangue as provincias de Lugo e Ourense. Segundo este sacerdote en Galicia había 9.000 romaneses rexistrados, no caso da súa parroquia descoñece o número real de persoas que poderían estar dentro da súa demarcación. “A media de persoas que acoden á misa anda sobre as 30 ou corenta persoas”.


Ás veces acoden persoas doutros países “recibimos a un búlgaro e hai pouco batizamos a filla dunha parella xeorxiana, sei que hai máis, como rusos ou ucranios, é posible que non veñan ao pensaren que só oficio en romanés”. Radu engade que tamén fai celebracións en español para as persoas doutras nacionalidades.


En caso de que unha persoa queira converterse á fe da igrexa ortodoxa, se a persoa é católica romana, non é batizada, porque o rito católico é recoñecido como válido, porque está feito baixo a Trinidade, o mesmo sucede con algunhas igrexas reformadas. “O que si facemos é a confirmación”.

Os ortodoxos son unha comunidade moi pequena en Galicia ademais de estar fragmentada segundo as nacionalidades de procedencia. Estímase que a comunidade máis numerosa é a romanesa. Como o celibato é algo voluntario, ás veces á xente de países católicos onde non houbo presenza ortodoxa anteriormente, lle choca ver un sacerdote con sotana acompañado dunha muller e nenos ata que explican a súa condición sacerdotal."                 (Moncho Mariño, Galicia Confidencial, 27/01/20)

10/4/17

Galicia, donde las mujeres dan misa

"Cristina Moreira se autoproclamó el pasado año “la primera mujer cura de España”. Ordenada presbítero junto a otras seis compañeras en el río Danubio, “que no es diócesis de nadie”, oficia misa cada domingo, o así le llama ella, en la comunidad Home Novo, en la plaza de Recife de A Coruña.

 Lo supiera o no el Arzobispado, solo fue después de que apareciera en la prensa haciendo gala de hábitos y celebraciones que la desautorizó. Pero Moreira no es la única. En muchas aldeas gallegas, principalmente de Lugo, la escasez de curas les obliga a recurrir a feligreses para suplirles. También a feligresas.

Allí donde hay muchas más parroquias que curas, la Iglesia prevé como solución que vecinos sin sotana les sustituyan desde el púlpito. Puede ser un diácono o incluso un laico, que se guía por un manual titulado Celebración de la palabra en ausencia de presbítero. 

Lo han hecho desde hace décadas en ayuntamientos como Alfoz y O Valadouro, en el norte de Lugo. A menudo monjas, pero también feligresas como Carmen y Dora, que aceptan resignadas cumplir con el ritual, incluido el reparto de pan y vino que han recibido la bendición previa del sacerdote. Un servicio eclesiástico como otro cualquiera, excepto por la imposibilidad de confesar.

El caso de Moreira es distinto. No auxilia a un cura, sino que asegura celebrar misa, y hacerlo con el beneplácito de la Iglesia. “Las mujeres presbíteros estamos al margen pero somos casa común, no queremos salir de nuestra iglesia”.

 La mujer sacerdote de A Coruña oficia todo tipo de sacramentos, tanto eucaristía como confesión, y se presta incluso para matrimonios. Tocada con la estola, y con alba y casulla en las grandes ocasiones, Moreira se declara “cura”. 

 “Oficialmente las mujeres no podemos serlo, no se nos autoriza, pero es una injusticia. No hay argumentos teológicos que lo sostengan, son de tipo tradicional y patriarcal. Hubo unos obispos católicos que estuvieron de acuerdo con eso y ordenaron las primeras mujeres en el Danubio”, explicó en la entrevista en La Voz de Galicia que hizo reaccionar al Arzobispado.

Esas mujeres a las que alude la autoproclamada cura forman parte de la Asociación de Mujeres Sacerdotes Católico Romanas (ARCWP, en sus siglas en inglés), un colectivo que promueve la igualdad de derechos de hombres y mujeres dentro de la Iglesia Católica. En 2002, Cristina y otras seis mujeres se ordenaron en el Danubio.

 “Las diócesis funcionan territorialmente, pero el río Danubio no es territorio de ningún obispo”, explica. Las ordenaciones las hizo un obispo varón, por lo que ellas consideran que se ha respetado la sucesión apostólica.

No parece que ese argumento convenza a la curia. Cristina fue excomulgada, y ahora que sus ceremonias de los domingos han salido a la luz, el Arzobispado ha reaccionado con un comunicado en el que afirma que “la Iglesia es un Misterio de comunión por voluntad del Padre, realizado en la Misión del Hijo y actualizado por el la Acción del Espíritu Santo”. Lo que le hacer concluir: “La presidencia de la celebración sacramental no es, pues, un ministerio que Cristo haya entregado a las mujeres”.

El Arzobispado recuerda que Juan Pablo II “descartó toda posibilidad de debate” dentro de la Iglesia sobre la posibilidad de aceptar el sacerdocio femenino, al señalar que las mujeres “no pueden ser sacerdotes porque el mismo Cristo, que instituyó el Sacramento, determinó que fueran varones quienes ejerzan este ministerio”. 

Para los responsables de la archidiócesis de Santiago, eso no significa “que la mujer no sea una parte fundamental en una Iglesia, toda ella ministerial en virtud del sacramento del bautismo”. “Basados en estas consideraciones, la ordenación de esa Señora es ilícita e inválida, por lo que ni ella ni los fieles que la siguen celebran válidamente los sacramentos ni están en comunión con la Iglesia católica”.

La curia acepta en cambio otra situación que está dando a las mujeres en muchas aldeas de Galicia el protagonismo que demanda un importante sector de la Iglesia. Se trata de la celebración de la palabra, o lo que es lo mismo, la sustitución por parte de feligreses o religiosos de cualquier sexo de curas que no pueden atender todas sus parroquias. 

Y si hay un lugar con más iglesias que curas, ese es Galicia, especialmente en las zonas más rurales, donde en ocasiones un mismo sacerdote tiene que atender hasta 10 o 12 parroquias. Como es imposible multiplicarse por 12 en la mañana de un domingo, desde hace décadas recurren a vecinos o a monjas para que les ayuden.

En la provincia de Lugo, las hermanas de los Hijos de la Virgen de los Dolores lo hacen desde hace décadas. Y es un secreto a voces que en la aldea lucense de Frexulfe, decenas de vecinos escuchan cada semana la homilía de Carmen Mandiá, una vecina próxima a los 70 que sustituye a José Antonio Llenderrozos, el cura titular de esa iglesia del ayuntamiento de O Valadouro. 

Lo hace todo igual que el sacerdote, salvo la consagración y el reparto de la hostia, que va en mano, porque a Carmen le daba demasiado respeto metérsela a la gente en la boca por temor a que acabase en el suelo.

Al cura José Antonio también le auxilia desde hace tres años Antonio Jesús Lorenzo, más conocido como Cachín, vigilante forestal y miembro de un grupo cómico muy aplaudido en la comarca llamado Trípode. 

Se alterna con el cura: un domingo cada uno, Cachín, siempre con el libro Celebración de la palabra en ausencia de presbítero como guía, dirige las oraciones, lee la homilía y reparte las obleas consagradas por Llenderrozos. Pero Cachín ya no está solo. En los últimos meses también ejerce de cura Dora, otra mujer.

 Muy cerca de allí, en O Valadouro, las monjas de la Virgen de los Dolores sustituyen al sacerdote desde hace décadas. El actual, Fernando Monterroso, se auxilia preferentemente en las religiosas María y Eloína, que empezaron ayudando en tres parroquias y ya ofician en seis, con un centenar largo de fieles.

Monjas, feligresas y la desautorizada cura de A Coruña reabren el debate del papel de la mujer en la Iglesia. Esta última no duda en calificarse de pionera. “Tenemos que abrir caminos aunque no sean legales, como hicieron las sufragistas”, reclama. “Somos hijas de Dios, no sobrinas ni primas. No puedo apoyar ser cristiana de segunda categoría, con mi conciencia no va, ni tampoco con el mensaje de Jesús”.                    (Pablo López, El confidencial, 19/03/17)

6/5/11

Inmigrantes rumanos lograron celebrar misas ortodoxas en la catedral de Santiago

"Hoy Ion es el presidente de la única asociación de rumanos que existe en Galicia, Puente Cultural Rumano-Gallego, con cuya labor tuvo mucho que ver la decisión del Cabildo de la Catedral de Santiago de ceder una capilla del templo, la de San Andrés, para que los creyentes ortodoxos pudieran celebrar su rito.

Las misas ortodoxas en la catedral católica duraron un año, hasta que el pasado junio se mudaron a un local privado de A Coruña debido al traslado a esta ciudad del cura que las oficiaba, Danut Trifan, enviado por la propia Iglesia de Rumanía.

"No soy practicante, pero siempre he intentado que la comunidad tuviera un párroco, porque creo que es un derecho y una forma de seguir con nuestras tradiciones", afirma.

No fue fácil conseguir el sí del Cabildo, aunque luego la iniciativa desató tanta curiosidad que fieles de ambas confesiones se agolpaban a la puerta para asistir a la larga liturgia rumana.

También se llenaba el interior de la capilla, pero finalmente al párroco le tentó la intimidad de un espacio propio, así que este año la tradicional Misa de Pascua, una de las fechas más señaladas del calendario ortodoxo, se celebrará por primera vez en A Coruña. "Nosotros somos el contacto con las instituciones", cuenta Stan.

El Instituto Cultural Rumano de Bucarest los usa como intermediarios en exposiciones, conciertos o conferencias programadas para España. Para la asociación los encargos son un respiro, porque el drástico recorte de ayudas anunciado por la Xunta a finales del año pasado para financiar actividades de agrupaciones de inmigrantes o colectivos en riesgo de exclusión social ha dejado a la organización que preside Stan sin apenas recursos." (El País, 05/05/2011, p. 8)