Mostrando entradas con la etiqueta Cajas de Ahorro: culpables. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cajas de Ahorro: culpables. Mostrar todas las entradas

11/1/22

Novacaixagalicia, caso pechado

 "Este 2022 é o ano do décimo aniversario da fin, a todos os efectos, da efémera e quebrada aventura da fusión das que foran grandes caixas de aforro galegas, Caixanova e Caixa Galicia. En febreiro daquel ano, o daquela ministro de Economía, Luis de Guindos, ratificaba que o Goberno do PP de Mariano Rajoy tiña a intención de vender "o antes posible" as entidades rescatadas, caso da naquela altura denominada Novagalicia Banco.

"Punto e final", declararon daquela dende o banco que meses atrás fora rescatado definitivamente cunha inxección de case 2.500 millóns de euros do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB). Novagalicia Banco (marca comercial de NCG Banco S.A.) fora a entidade creada para asumir o negocio bancario de Novacaixagalicia. A caixa fusionada durara como tal apenas medio ano malia recibir o visto e prace do Banco de España para a súa creación e aínda que a Xunta apadriñara a operación como "solvente" esgrimindo un informe encargado por 1 millón de euros á consultora KPMG que presentou como "auditoría" que "avalaba" a fusión, malia non ser tal.

 Será tamén neste 2012 cando se fagan dez anos da inxección definitiva de cartos públicos á operación, máis de máis de 5.000 millóns procedentes do rescate bancario. En total, unha factura de case dez mil millóns de euros da que, segundo acreditou o Banco de España, uns 9.000 poden ser dados por perdidos. Os mil restantes, en contas redondas, foron os que achegou o venezolano Banesco para quedar coa entidade a finais de 2013 e transformala na actual Abanca, que en 2019 xa lograra sumar beneficios equivalentes ao triplo do que lle custra mercar NCG.

 Todos estes aniversarios produciranse despois doutro: o pasado 14 de decembro de 2021 cumpriuse un ano dende que a comisión de investigación que segue tendo -formalmente- no Parlamento a encomenda de culminar as pescudas sobre aquela fracasada fusión realizou o seu último trámite. É a comisión que o PP accedeu a abrir por terceira vez tras as eleccións galegas de 2020, cando xa pasaran sete anos dende que fora creada por primeira vez. Cinco deles estivo completamente paralizada.

O pasado verán de 2021, cando xa transcorrera un curso parlamentario completo sen que a comisión movese un só papel, os grupos da oposición xa amosaban escasa sorpresa por unha parálise que en ningún caso pode virar en movemento se a maioría absoluta do PP non o permite. Noa Presas, deputada do BNG na comisión, subliñaba que alén da "cosmética", os populares seguen sen "vontade de ir máis alá" porque "Núñez Feijóo foi directamente responsable do que acontece, avalando persoalmente a fusión". O Bloque, resaltaba, continuaba coa "clara vontade de chegar ata o final, caia quen caia". [A Xunta despachou en cinco páxinas o aval á fusión das caixas que agora envía ao Parlamento por orde xudicial]

 Para Pablo Arangüena, do PSdeG, a enésima paralización evidenciaba a "falla de interese do PP en que se saiba o que pasou". Pero tamén "forma parte dunha estratexia de paralización e entorpecemento das funcións do Parlamento", consideraba, "moi na liña da Xunta: facer que se fai, pero sen facer nada".

Con este pano de fondo, o Parlamento disponse a retomar a vindeira semana a súa actividade coas primeiras xuntanzas da comisión que analizará a futura reforma do financiamento autonómico. Non hai perspectiva ningunha de retomar a comisión sobre unha fusión que, de cando en vez, rexorde en autos xudiciais ou en documentos que apenas logran eco. Caso pechado."             (David Lombao, Praza Pública, 09/01/22)

9/4/21

A vaga expansiva do colapso de Novacaixagalicia aínda marca o tecido empresarial galego dez anos despois

 "O colapso de Novacaixagalicia, entidade resultante da fusión entre Caixa Galicia e Caixanova, en plena crise financeira hai unha década, provocou importantes consecuencias no tecido industrial e empresarial de Galicia. A entidade fusionada, rescatada con máis de 9.000 millóns de euros dos que as arcas públicas apenas recuperaron 1.000, tivo que desfacerse da súa participación en múltiples empresas antes de ser privatizada, como tempo atrás foran facendo as caixas e como logo seguiría facendo Abanca. 

Na lista, multitude de empresas de fóra e dentro do país das que as herdeiras das antigas caixas foron saíndo do seu capital, pero tamén a maior empresa de residencias de Galicia, a compañía de telecomunicacións R, a conserveira Calvo ou a vella Pescanova. 

Porque a fusión das dúas caixas galegas en 2010 traía tamén consigo a enorme carteira empresarial de ambas, con máis de 200 empresas participadas e a necesidade de soltar lastre. Antes mesmo da súa unión, entre 2005 e 2010, a venda de diferentes participacións reportáralles ás dúas entidades 1.900 millóns de euros.

Abandonado xa o capital de Unión Fenosa, tras a adquisición da enerxética por parte de Gas Natural, as caixas impulsaron aínda varias empresas galegas como R, da que esta semana se soubo que volvería cambiar de mans coa opa que MásMóvil lanzou sobre Euskaltel, o seu actual propietario. 

En 2008, Caixanova mercou o 35,44% da compañía de cable que tiña Unión Fenosa, pasando a controlar a empresa co 66% das accións e co obxectivo, segundo manifestara a entidade, de manter a "galeguidade" da operadora 

Menos de dous anos despois, e case a un tempo coa fusión das caixas, o fondo de capital risco CVC Capital Partners, con sede en Luxemburgo, facíase cunha participación do 35% e unha opción de compra doutro 35% que consumaría só uns meses máis tarde, ata alcanzar o 70% do accionariado. Caixanova volvía quedar co 30% ata que, xa en 2015, Euskaltel compra todas as accións por case 1.200 millóns de euros. Aquela venda achegoulle a Abanca máis de 265 millóns. 

R, aínda mantendo marca e sede en Galicia, perdeu a súa galeguidade, a mesma á que aludira o presidente da Xunta sobre unhas caixas que viraron nun banco dun grupo venezolano. Por agora, Abanca conserva do pasado de Caixanova arredor de 8 millóns de accións en Euskaltel, o 4,5% do total, e aínda non está decidido se acudirá á opa de MásMóvil, que lles proporcionaría uns 90 millóns de euros. 

Sería desfacerse do último vestixio das caixas na compañía de telecomunicacións, apenas un símbolo da participación que as antigas entidades de aforro tiñan en tantas empresas galegas --e non galegas-- e ás que o proceso de fusión, o plan de recapitalización, as exixencias de Bruxelas e a súa fonda crise obrigaron a soltar lastre.

A antiga Pescanova é un dos exemplos. En 2011, xa como Novacaixagalicia (NCG), a entidade pasou en poucos meses de controlar máis dun 30% das accións da empresa a quedar a practicamente cero en catro operacións de venda, abandonando a firma alimentaria que logo acabaría na quebra coñecida.

Foi case a un tempo no que se desfixo tamén das pequenas participacións que NCG tiña na principal eléctrica portuguesa, EDP (1,2%), ou na concesionaria Brisa (2,2%). Un proceso de desinvestimento que continuaría en 2012 cando Novacaixagalicia vendeu o 10% de Autovía del Barbanza, o 44,7% do Banco Etcheverría, o 13% de Allarluz, o 3,5% de Sacyr ou o 2,6% de T-Solar. 

Naquela altura, antes da súa privatización total, Novagalicia Banco, a entidade propiedade de NCG, culminou a marcha dos restos das caixas galegas na conserveira galega Calvo tras longas negociacións para vender a un grupo italiano a participación indirecta que a entidade tiña a través de Ponto Inversiones, que ostentaba un 22,2% do grupo alimentario.

Pouco antes, fora a quenda de Geriatros. O colapso das caixas acabou por deixar en mans de multinacionais a empresa de residencias --agora denominada DomusVi-- con máis casos de coronavirus e máis polémica ao seu redor en Galicia. Foi outra das derivadas da desfeita das entidades e da súa fracasada fusión, que tamén se notou na dispoñibilidade de crédito no mundo da pequena empresa durante os últimos anos. 

As desaparecidas grandes caixas galegas entraron no sector das residencias de maiores en 2003, Caixanova e o Banco Gallego -entidade participada pola caixa do sur- mercaron a totalidade das accións de Geriatros, empresa galega fundada en 1994 que daquela facturaba uns 4 millóns de euros anuais.

Geriatros pasou a ser propiedade de Novacaixagalicia, que tamén xestionaba residencias de maiores a través de Sogaserso, sociedade creada dende a Xunta en 2006 en cuxo accionariado participaba cun 45% o Goberno galego. No ano 2010, tras o retorno do PP ao poder, o Executivo abandonou a entidade, que caeu nas mans das caixas pouco antes da fracasada fusión.

Con 27 residencias e unha vintena de centros de día, Geriatros pasou ao terreo da compra e a venda entre fondos de investimento multinacionais. NCG Banco vendeu na ao fondo de investimento portugués Magnum Capital. En 2015 foi vendida ao fondo francés PAI Partners por uns 300 millóns de euros, que tras formar un conglomerado no sector, acabou con Geriatros nas mans doutros dous fondos: o británico ICG e o francés SRS. 

Á fronte da compañía, sempre Josefina Fernández, conselleira delegada, que se incorporou a Geriatros no ano 2000, que en 2017 presentaba a nova marca, DomusVi, con sede en Vigo e que hai só uns meses daba conta, eludindo calquera responsabilidade, do impacto da COVID nos seus centros e advertindo dos perigos dun sistema público. 

Novagalicia non pararía aí, tras desfacerse pouco despois da súa participación en NH Hoteles e outras moitas compañías coas que foi saltando lastre ata que, a finais de 2013, o grupo venezolano Banesco quedaba cos restos das caixas galegas nunha venda na que foron recuperados apenas 1.000 millóns do rescate. Segundo acredita o Banco de España, outros 9.000 xa foron dados por perdidos. 

A partir de aí, Abanca continuou cun proceso de desinvestimentos aínda pendentes e que, por exemplo en 2014, reportoulle ao banco 34 millóns en 17 operacións tras desfacerse do 100% de Resgal Ferrolterra ou do 50% de Novamab, para pouco despois saír tamén do capital de Adolfo Domínguez, onde mantiña un 5%. 

Desde 2013 e ata 2018, a entidade bancaria sumou 800 millóns en vendas de importantes participacións industriais, sobre todo a través de grandes operacións anuais que empezaron con R en 2015 e seguiron logo con Cupa, CLH, Tecnocom ou Itínere.

No caso desta última, propietaria da Autoestrada do Atlántico (AP-9), o montante da operación foi duns 723 millóns de euros e significou a fin do derradeiro vínculo galego que quedaba nesa vía de comunicación. No verán de 2018, Sacyr oficializaba o acordo con Abanca e Kutxabank, as herdeiras das antigas grandes caixas de aforros galegas e vascas, a venda de cadansúas partes en Itínere Infraestructuras, o grupo empresarial propietario de Autopistas del Atlántico (Audasa). Xuntas sumaban o 55,6% do capital de Itínere e, no caso de Abanca, administraba as accións que foran de Novacaixagalicia.

Naquela altura, e á vez que estas grandes operacións, Abanca levaba a cabo tamén outras pequenas pero relevantes como as levadas a cabo no sector audiovisual galego, ao abandonar o capital de Filmax ou Filmanova, ou a saída de Cogami, de Vinum Terrae ou de aseguradoras como Artai.

Na actualidade, a maior participada de Abanca é Nueva Pescanova, cuxo control custoulle 41 millóns pero que ten un valor de 6,7. Ademais, a entidade herdeira das caixas galegas é a propietaria do Deportivo da Coruña, onde posúe algo máis do 76% dos títulos tras a capitalización da maior parte da débeda contraída e tras levar a cabo un rescate que evitou males maiores no club coruñés. Con ambas empresas endebedadas e en perdas, a folla de ruta marcada en ambos casos é case idéntica: a reestruturación máis axiña posible para unha futura venda e sen vocación de permanencia a longo prazo."                     (Miguel Pardo, Praza Pública, 04/04/21)

30/12/20

Un informe “demostra” que a Xunta non comprobou as contas das caixas antes de aprobar a fusión. Anova considera probada a “responsabilidade política” de Feijóo na “ruinosa fusión” das caixas.

 "Sete anos máis tarde, a fusión das caixas galegas ameaza con dar un novo golpe sobre o taboleiro político galego, malia os receos do actual Presidente da Xunta a que o tema volva formar parte da actualidade parlamentaria. A administración autonómica vén de publicar o informe da Consellería de Facenda elaborado en 2010 e que por aqueles anos serviu como xustificación para a fusión das caixas. E as conclusións non son boas para o goberno da Xunta.

 Cando menos, así o considera a formación política Anova, a quen os tribunais acabaron dando a razón neste proceso para que a Xunta entregara toda a documentación do proceso mentres formaban parte de AGE. Para eles, o informe “demostra a neglixente actuación de Feijóo” no que sería a “ruinosa fusión” das caixas. A denuncia fundamental da plataforma é que a Xunta fundamentou a súa actuación nun informe-proposta –o presentado este martes 29—que non contaba con auditoría algunha que o apoiara. E o informe, cómpre sinalar, foi desenvolto pola propia Consellería de Facenda.

O documento en cuestión, asinado por Marta Fernández Currás o 11 de novembro de 2010., vén de saír á luz ante a presión xudicial, xa que, de acordo con Anova, o goberno do PP en ningún momento facilitou o documento á Comisión de investigación do Parlamento, que era encargada de dilucidar as posibles responsabilidades políticas “da maior creba financeira de Galiza nas últimas décadas”, segundo a formación.

Dende Anova teñen claro que a “ocultación” practicada pola Xunta tiña moito que ver coa responsabilidade da Xunta do proceso. A “falta de transparencia e obstrución do labor parlamentario convertéronse na norma do Executivo de Núñez Feijóo para evadir responsabilidades e render contas”, subliñan. Neste aspecto, as críticas da plataforma oriéntanse ás conclusións do documento, que, sosteñen, deixa “á vista de todos a insolvencia do seu informe” como aval da operación financeira en cuestión.

SEN AUDITORÍAS EXTERNAS

A denuncia da plataforma vén dada pola “omisión” da Consellería da Facenda, que segundo sosteñen debía actuar como auditora da situación das caixas. A problemática é que o informe “non vai acompañado de ningunha auditoría respecto da información financeira achegada polas Caixas”, que se dá por boa sen máis. De xeito paralelo, tampouco conta con análise externa algunha.

A formación subliña en concreto que o informe “non fai referencia ningunha nin tan sequera á sonada auditoría de KPMG, que como se desvelou no seu día nin foi auditoría nin contiña unha recomendación favorable á fusión. “Pese ao dito en público o goberno sabía en realidade non avalaba a operación senón máis ben todo o contrario”, concluíu o voceiro nacional da plataforma Antón Sánchez. “É dicir, a Xunta autorizou a operación cun informe de 5 páxinas da conselleira responsable, sen que se fundamentase en ningún informe económico-financeiro previo que a avalase”, apuntou."                 (Galicia Confidencial, 29/12/20)

15/10/20

Fume, xenuflexión e abismo: as tres claves da política económica que quebrou as caixas galegas e derreteu Pescanova... porque foi necesaria unha suma exorbitante de xenuflexións múltiples ante o paso de Gayoso-Méndez para que o abismo pasara desapercibido. É unha vergoña, pero é así...

 "O pasado martes unha sentencia da Audiencia Nacional poñía en cuestión a fusión das caixas galegas no mesmo día en que o mesmo órgano condeaba a Manuel Fernández de Sousa a oito anos de cárcere por falsear as contas de Pescanova. O rescate das caixas significou 9.000 millóns de euros de diñeiro público mentres que a modesta cifra de débeda que intentou ocultar Manuel Fernández ascende aos 2.000 millóns. A pregunta é: pechan esas sentencias un ciclo? Son xa causa xulgada?

Escribía hai case dez anos Josep María Vallés que se o século XIX español vivíu a desamortización da terra e o final do século XX contemplou o das empresas públicas, a desaparición das caixas de aforros compuxo, no século XXI, unha terceira desamortización que permitiu traspasar un enorme volume de negocio –o 50% do negocio bancario en España– a mans dos bancos privados. Se a primeira desamortización non alterou a estrutura da propiedade da terra, e a segunda deixou intocado o carácter oligopolítico de grandes empresas fornecedoras de servizos como Telefónica, Repsol ou Aldeasa, a terceira constituíu un enorme bocado que tragaron ou van tragar con enorme beneficio os grandes bancos.

A crise bancaria de 2008 supuxo enormes esforzos –paro, pobreza, desafiuzamentos e suicidios– que habería que lembrar, aínda que sexa un tópico afirmar que as sociedades contemporáneas teñen memoria de peixe. Non é fácil saber as cifras do rescate bancario dada a opacidade coa que se manexan estas cousas pero o economista Juan Laborda calcula que as axudas ao sector bancario –medidas de capitalización, adquisición de activos, garantías e avais, préstamos e liñas de liquidez– rondan os 730.000 millóns de euros. A folla de ruta pactada por políticos e grandes banqueiros co fin de acabar coas caixas de aforro, transformándoas en bancos privados cumpriuse ao dedillo.

Quérese dicir que hai que enmarcar a desaparición das caixas galegas nun proceso máis amplo de oligopolización do sistema financeiro español. Rajoy e Zapatero, movidos polo estoupido da burbulla, e por unha Merkel que quería, naturalmente, que as súas caixas e bancos cobraran os préstamos, puxeron o marco normativo. O Banco de España, como fixo sempre, non controlou nin vixiou absolutamente nada e, pola súa vez, a Xunta aplaudiu con entusiasmo, ata o último día, calquera desfeita dos próceres económicos do país. E así se escribiu a historia.

Pero ese proceso de oligopolización, que fai ouvidos xordos ao perigo do too big to fail [demasiado grande para caer], aínda está en curso. A última noticia foi a entente cordiale Bankia-Caixabank pero todo induce a pensar que as fusións, bendecidas polo BCE e o Banco de España continuarán. Abanca pode ser unha das entidades a fusionar. De feito, na prensa económica lese que Abanca tentou ou está tentando esa posibilidade co Banco Sabadell. Non é a única opción posible.

Se así fóra, a historia se repetiría: pecharían sucursais, despediríanse traballadores, empeorarían salarios e condicións de traballo, etcétera. O máis probable é que Abanca, unha entidade que forma parte de Banesco, non sexa a estación termini do grupo venezolano. Polo demais, á oligopolización bancaria séguelle como a súa sombra á concentración empresarial. Pescanova está hoxe en mans de Escotet: Abanca posúe máis do 80% das accións de Nueva Pescanova. Así se pecha o bucle das dúas sentencias.

Que o destino de Abanca deba enmarcárse nun contexto máis xeral non significa que as cousas non puideran ter sido doutro modo. O mesmo que a conducta do emérito non tería sido posible sen o silencio cómplice e a aquiescencia de tirios e troianos, a desastrosa xestión das caixas galegas non sería posible sen o concurso necesario dunha sociedade con baremos de información obxectiva e exame crítico por debaixo de cero. 

 Foi necesaria unha suma exorbitante de xenuflexións múltiples ante o paso de Gayoso&Méndez para que o abismo pasara desapercibido. Os dous despediunos non unha sociedade, a galega, escrupulosa cos seus negocios e intereses, senón un ninja –no job, no income, no assets– de Alabama. É unha vergoña, pero é así.

Se os dous gobernaron, con ánimo bonapartista, transformando entidades de carácter social sen ánimo de lucro, ao servizo do desenvolvemento económico do país, en fincas privadas no que as súas camarillas obtiñan pingües beneficios non foi, non puido ser, sen o conformismo de tantos e a complicidade dos beneficiados. A historia das dúas caixas espero que sexa agora mesmo obxecto dalgunha tese que dea conta dos detalles. Un só dato impresionista: a Gayoso nomeuno Portanet, alcalde sen o que non se entende o Vigo de posguerra, no ano 1965 e durou ata 2012. Un caso de libro de autoreproducción das elites. Pola súa banda, Méndez foi o financeiro do lobbie coruñés que, durante moito tempo, marcou a axenda de Galicia. Hai que entender as contornas dos dous, se queremos entender algo.

Tal vez niso é no que hai que incidir. É fácil arrincar pólas da árbore caída pero agora o que importa é extraer conclusións para que a sociedade galega non caiga nunha inopia culpable na que o chibo expiatorio sexa, como sempre, a condición da auto absolución dos propios pecados. Atrévete a pensar, escribiu un clásico, e por suposto que a ignorancia pode ser deliberada. Mirar para outro lado nunha sociedade de intereses mestos e na que erguer a voz pode significar a morte civil encerra unha confesión de culpa. Tal vez agora mesmo estean sentándose as bases do próximo desastre.

(A miña versión do que pasou outrora publiqueina neste medio noutra ocasión e aquí a deixo para quen teña curiosidade)

O que, naturalmente, non lle quita responsabilidade concreta a Feijóo, nin ao Banco de España, nin, por certo, as auditoras –KPMG– que santifican calquera cousa que lles poñan por diante. Feijóo, claro que axudado polos grandes medios de comunicación do país, é un mestre do ilusionismo. Un toque de variña por aquí, un toque por aló e voilá! é capaz de facer desaparecer o elefante na sala. Ás veces Feijóo é presidente, outras, só un señor que pasaba por alí e que escoitou algo nalgunha parte. Pode dar, para xustificarse, os mesmos argumentos que Rodrigo Rato –que a culpa é dos que tiñan que vixíar o que el facía para que non o fixera– ou negar con descaro ao Parlamento galego –o núcleo da soberanía popular– a información que precisa para deliberar con criterio formado. Sabe que nas portadas do día seguinte nin tan sequera se mencionará tal ínfimo detalle...

A primeira responsabilidade dun gobernante é ter unha idea de a que porto hai que levar o barco. E non parece que Feijóo saiba, soubera ou, nin tan sequera, quixera saber nalgún momento a onde ir. Coa mentalidade dun profesional da política, dos que tanto abundan, todo se queda para el en administrar unha finca no día a día sen gastar o cerebro en ter unha perspectiva. No seu período de goberno producironse, entre outras, a desaparición do Banco Pastor, de Caixa Galicia e CaixaNova, do Etcheverría, do Banco Gallego, de R, ou a chusca historia de Pemex que tamén se verá nos xulgados. Veremos o que pasa con Alcoa. Só o traslado dos servizos centrais do Banco Pastor a Madrid supuxo a perda de 800 postos de traballo. Ao tempo, a sede fiscal de certo número de empresas vaise para un Madrid que practica o dumping fiscal con enorme prexuízo para outras comunidades. Pola súa vez, a industria agroalimentaria sucumbe ao capital foráneo. E suma e segue.

Naturalmente que a Xunta só pode facer o que pode facer e non outra cousa. Pero si pode ter algún plan. E o certo é que non hai en Galicia política económica digna dese nome, nin, en realidade, política económica ningunha, fóra de cadrar as contas. Non se ve iniciativa ningunha. É un país, todos o sabemos máis ou menos conscientemente, de pouco futuro cun goberno que vende moito fume. Claro que vivimos mellor que hai unhas décadas, e que hai maior produtividade, e que a renda per cápita mellorou. Pero ao mesmo tempo, hai datos que mostran que o horizonte se achata. A poboación esmorece, as empresas galegas desaparecen e os rapaces mellor formados emigran en masa alí onde podan atopar traballos cualificados. A Madrid, a Berlín ou a Shangai.

Que Deus nos libre de que as grandes empresas do país –Citröen, Inditex– entren en crise porque sería tráxico para Vigo e Coruña. En Galicia non hai ningún debate consistente sobre o futuro económico do país e sobre os posibles camiños a transitar. Sabemos que a AP-9 é un pesado fardo que levamos enriba grazas a Álvarez Cascos e que hai que poñer en valor as nosas cidades e a interrelación co norte de Portugal –o así chamado Eixo Atlántico– e que habería que investir en I+D+i e facer aínda que fora algúnha breve análise DAFO da situación, pero todo iso ocupa pouco espazo e ningunha decisión executiva.

Pero non se ve que ninguén pegue un chío. Galicia vai ben, que diría o ínclito. Todo vai perfecto cun goberno que di que sabe o que fai, mentres o tecido industrial esmorece e se sabe que Galicia perderá 200.000 habitantes nos próximos dez anos. Sucede que, en Galicia, os periódicos son como son, os partidos políticos son como son, e, tal vez, a fin de contas, a xente, a que manda algo, é como é."                (Antón Baamonde, eldiario.es, 11/10/20)

8/10/20

La Audiencia culpa a Caixa Galicia de la quiebra de las cajas gallegas

 "La Audiencia culpa a Caixa Galicia de la quiebra de las cajas gallegas. El juez cuestiona la fusión, impulsada por la Xunta y que costó al Estado 8.000 millones

La sala de lo Penal de la Audiencia Nacional afirma en un auto del pasado día 1 que las ayudas públicas que en 2010 recibió la fusión de las cajas gallegas, que ascendieron a 9.000 millones de euros, fueron motivadas por “la situación económica financiera en la que se encontraba Caixa Galicia antes de la fusión”. “CaixaNova nunca habría sido intervenida si no se hubiera visto obligada a fusionarse con Caixa Galicia, dando lugar a NovaCaixaGalicia (NCG)”, añade. La caja, convertida en banco, se vendió en 2013 a Abanca y el Estado perdió 8.000 millones. La operación fue impulsada por la Xunta de Galicia.

Es la primera vez que la Audiencia Nacional entra de lleno a dar su opinión sobre cómo se hizo el proceso de fusión de las cajas de ahorros, que reportó grandes pérdidas para los contribuyentes. Y lo ha hecho de una manera indirecta, pero con una carga de profundidad contra los supervisores del Banco de España y los políticos gallegos que pilotaron esta operación.

La Audiencia aprovecha el auto para dar su opinión sobre la fusión de las cajas gallegas, y concluye que la operación se debió “a la situación económica financiera en la que se encontraba Caixa Galicia, la caja nacida en A Coruña, antes de la fusión. CaixaNova —la entidad alumbrada tras la unión de las cajas de Vigo, Orense y Pontevedra) nunca habría sido intervenida si no se hubiera visto obligada a fusionarse con Caixa Galicia, dando lugar a NCG”.

¿Cómo llega la Audiencia Nacional a la conclusión de que CaixaNova era una entidad sana y que acabó intervenida y vendida a Abanca por los daños que sufrió al unirse a Caixa Galicia? ¿Por qué dice que la entidad fue “obligada”?

Entre los documentos que se aportaron a la causa, a los que ha tenido acceso EL PAÍS, hay dos de gran importancia. El primero es un documento de la inspección del Banco de España de julio de 2009, meses antes de que se planteara la fusión, que dice que Caixa Vigo “podría vivir por sí sola aunque con dificultades y esfuerzo”. Se decía que sus debilidades eran la exposición al riesgo promotor y el ajustado capital, pero no pedía “cambios en el equipo gestor” porque estaban mejorando el control del riesgo y bajando gastos,

El otro documento aportado sobre CaixaGalicia arrojaba un resultado diferente. Tras analizar los estados financieros a marzo y septiembre de 2009, se concluye: “La justeza de solvencia hace que se considere su perfil de riesgo muy alto, siendo cuestionada su viabilidad como entidad independiente”. Describe la “desafortunada expansión de la caja desde 2005, con una agresiva política de créditos sin reforzar los controles de riesgos y financiándose en los mercados mayoristas”.

Según un tercer informe del supervisor, a final de 2009 se inician los contactos de la fusión. Esta operación fue rechazada por los directivos de CaixaNova, que buscaban una alianza con Caja de Murcia y Cajastur, que estaba formando Liberbank, según fuentes conocedoras de la operación.

Empujón institucional

Sin embargo, en enero de 2010 la Xunta de Galicia encargó un informe a KPMG y afirmó que el estudio concluía que la operación era “viable y solvente”. Con ese informe, instó a los directivos a formar “la gran caja gallega y mantener los centros de decisión en Galicia”. Sin embargo, tiempo después, KPMG afirmó que su informe no era ni una auditoría ni un aval para la fusión. NCG quebró y terminó en manos del banquero venezolano Juan Carlos Escotet, tras pagar 1.003 millones en 2013. El Estado, previamente, había saneado la entidad con 9.000 millones, por lo que los contribuyentes perdieron 8.000 millones en el tercer rescate más costoso de la banca española.

El juzgado central de Instrucción número 5 indicó hace un año que la Audiencia Nacional debía juzgar si había delito en la concesión de un crédito de CaixaNova —la antigua Caixa Vigo, Ourense y Pontevedra—, por 43,16 millones de euros. El FROB, el fondo de rescate, que administró la caja tras su quiebra, envió esta operación a la Fiscalía Anticorrupción por si había algún delito. Pero la Audiencia rechaza investigar ese crédito fallido.

Se pidió juzgar si había habido “administración desleal de gestión fraudulenta o apropiación indebida”, según el auto, al prestar esta cantidad a la sociedad Marina Atlántica para construir un puerto deportivo y una urbanización de lujo en Cangas de Morrazo (Pontevedra). La Audiencia Nacional dice en el auto no ser competente, ya que el posible delito se cometió “integra e indiscutiblemente en Pontevedra” por lo que no tiene ámbito nacional y devuelve el caso a la Audiencia Provincial de Pontevedra. No sin antes explicar que el importe del crédito investigado “no produjo ningún tipo de situación de riesgo para la viabilidad de la extinta caja”.     (Íñigo de Barrón, El País, 06/10/20)


"A Audiencia Nacional culpa a Caixa Galicia da quebra das caixas e sinala a Xunta por impulsar a fusión "obrigada".

A Audiencia Nacional incide con contundencia no fracaso da fusión das caixas galegas e sinala responsables. Nun auto do pasado 1 de outubro, culpa a Caixa Galicia da quebra e o posterior rescate das entidades e advirte da responsabilidade da Xunta por impulsar malia todo unha fusión que precisou máis de 9.000 millóns de euros públicos, dos que se perderon practicamente todos.

"A única razón pola que o FROB interveu foi pola situación económico-financeira na que se atopa en 2010 Caixa Galicia antes de que se producise a fusión", din os tres xuíces da sección 2 da Sala do Penal nun auto que adianta Faro de Vigo e ao que tivo acceso tamén Praza.gal no que a Audiencia Nacional se declara incompetente para xulgar ex-dirixentes de Caixanova polo suposto prexuízo.

Nunha opinión inédita da Audiencia Nacional, o tribunal carga con dureza contra o proceso e as decisións e propostas dos supervisores do Banco de España e da Xunta de Galicia, que impulsaron unha fusión que supuxo unha xigante perda para os contribuíntes ou milleiros de aforradores afectados polas preferentes.

O auto supón a constatación de algo tan sabido xa como obviado por moitos dos seus protagonistas: o rescate das caixas foi provocado pola quebra da entidade do norte e a fusión acabou sendo imposta a Caixanova, que "nunca tería sido intervida se non fose obrigada a fusionarse con Caixa Galicia, dando lugar a Novacaixagalicia". 

Segundo conta tamén El País, hai documentos do Banco de España que deitan luz sobre a situación das entidades. Un de apenas un ano antes de confirmarse a fusión advirte de que Caixanova "podería vivir por si sola aídna que con dificultades e esforzo". Outro advirte de do "risco moi alto" na solvencia de Caixa Galicia, da que se dubida da "súa viabilidade como entidade independente" pola "desafortundada expansión da caixa desde 2005, cunha agresiva política de créditos sen reforzar os controis de riscos e financiándose nos mercados maioristas". 

A principios de 2010, e malia as recomendacións evidentes en contra, a Xunta irrompe co xa famoso informa solicitado a KPMG. Logo de defender a "solvencia" e "galeguidade" da futura entidade, o Goberno galego esgrimiu este documento que presentara como unha "auditoría externa" que "avala a solvencia da fusión". 

En realidade, como transcendería posteriormente e como a propia KMPG reiteraría en público nos anos seguintes, a consultora nunca realizou unha auditoría nin "avalou" a fusión. Tratábase dun informe que "en ningún caso era unha auditoría" e que "non recomendaba a fusión" que acabou celebrándose, tal e como advertiu no Parlamento e no Congreso dos Deputados un dos executivos que o elaborou. Si incluía unha "recomendación", pero non era fusión paritaria, senón "a absorción de Caixa Galicia por parte de Caixanova".

Tras o nacemento de Novacaixagalicia, a mediados de 2011, e logo da inxección de varios miles de millóns de euros polas novas esixencias da lexislación estatal, a entidade viuse empurrada a transferir o seu negocio bancario a unha entidade de nova creación, Novagalicia Banco, a mesma que será definitivamente rescatada polo Estado a finais de ano con outros 2.465 millóns. 

O novo banco pasaba a ser público pero non por moito tempo. Un ano despois, o Estado culminou a súa venda por uns 1.000 millóns de euros ao grupo venezolano Banesco. Cos restos das caixas, Banesco creou Abanca, entidade que a comezos deste ano xa sumara en beneficios máis do triplo do que lle custara mercar Novagalicia Banco.  

Polo camiño quedaron máis de 9.000 millóns de euros públicos -segundo cálculos efectuados polo Banco de España en 2019.

Alberto Núñez Feijóo di que lle "sorprende moito" que o auto da Audiencia Nacional "fale da solvencia das caixas" e sobre un proceso que se discute pola vía penal. 

Preguntado sobre as consideracións do tribunal, que culpa a Caixa Galicia do rescate e sinala a Xunta por impulsar unha fusión "obrigada", o presidente da Xunta volve botar balóns fóra e acusa o Banco de España por ser "quen dixo que había que fusionar as caixas por motivos de solvencia".

"Se o Banco de España non actuou de forma correcta, pois non o sei, pero o que si digo é que a decisión da fusión, ademais de que a comunidade autónoma e o Parlamento por maioría pedísemos a fusión caixas, é do Banco de España", dixo Feijóo, a quen atribúe a decisión "definitiva". 

Con todo, Feijóo dixo que aínda tiña que ler a "sentenza" --en realidade é un auto de apenas dous parágrafos-- e que habería que "reflexionar ben" sobre ela. Ademais, insistiu en que "o Banco de España, sobre solvencia de entidades financeiras, é o máximo órgano regulador que temos en España e que existe". Xa por último, nada aclarou sobre a petición da oposición de reabrir a comisión parlamentaria de investigación sobre o proceso que deu lugar á entidade fusionada. "           (Praza Pública, 06/10/20)

"La Audiencia Nacional señala a la Xunta como responsable de la quiebra de las cajas gallegas por su empeño en incluir a Caixa Galicia en la fusión.

 La Audiencia Nacional asegura que Caixa Galicia no se encontraba en condiciones de sumarse a la fusión de las cajas gallegas sin arrastrar la operación al fracaso. La decisión política costó 8.000 millones al estado y acabó entregando los ahorros de los gallegos a una entidad de capital venezolano. En un auto del pasado día 1, que avanza el diario El País, se asegura que "Caixanova nunca habría sido intervenida si no se hubiera visto obligada a fusionarse con Caixa Galicia, dando lugar a NovaCaixaGalicia". La nueva caja, convertida en banco, fue vendida a Abanca en 2013, tras haber recibido 9.000 millones de ayudas públicas en una operación impulsada directamente por Alberto Núñez Feijóo.

Según la información que avanza el diario El País, se trata de la primera vez que un juez se posiciona sobre el desastroso proceso de fusión bancaria en Galicia. En el auto, el juez asegura que la operación se impulsó a consecuencia de "la situación financiera en la que se encontraba Caixa Galicia, la caja nacida en A Coruña antes de la fusión. Caixanova nunca habría sido intervenida si no se hubiera visto obligada a fusionarse con Caixa Galicia, dando lugar a NCG".

La operación que acabaría fracasando y que ahora cuestiona la justicia fue avalada por el Gobierno del Partido Popular en la Xunta de Galicia. El ejecutivo gallego distribuyó en 2010 un informe de la consultora KPMG en el que se calificaba la fusión como "viable" y se instaba a los directivos de las partes en el acuerdo a "formar la gran caja gallega y mantener los centros de decisión en Galicia". El propio Feijóo se encargó de salir en la foto de celebración junto a los presidentes de las cajas el día de la fusión.

Los directivos que participaron en aquel acuerdo recibirían prestaciones millonarias pese al fracaso. Su suerte resultó desigual: Julio Fernández Galloso (de Caixanova) ingrtesaría en prisión a los 86 años de edad. José Luis Méndez (de Caixa Galicia) se libró de la prisión, pese a haber cobrado 18 millones de indemnización por abandonar la entidad que desapareció en ese frustrado intento de hacerse más grande y más gallega."           (elDiario.es, 06/10/20)

2/7/20

Las cajas gallegas significaban el 40% del ahorro de todo el país con una implantación total en el territorio. El proceso de fusión impulsado por Feijoo, acabó con la venta a precio de saldo a un Banco venezolano... existan estimaciones que dicen que el precio neto de compra fue en realidad de - 2.177 millones... con la ciudadanía gallega de convidada de piedra... y así seguimos... y seguiremos

"El 23 de junio se conocía la sentencia del Tribunal Superior de Justicia de Galicia en la que se condena a la Xunta de Galicia por vulnerar mis derechos fundamentales como diputado, recogidos en el artículo 23.2 de la Constitución española, por ocultar durante años información oficial sobre la fusión de las cajas de ahorro gallegas, y le exige al gobierno gallego que me entregue dicha documentación después de 7 años solicitándola.

Las cajas gallegas significaban el 40% del ahorro de todo el país con una implantación total en el territorio y una fidelidad a prueba de preferentes. Instrumentos financieros con carácter social nefastamente gestionados por unos directivos que fueron sus amos y señores durante décadas con la administración gallega, que tenía las competencias de vigilancia, como cómplice de la carrera especulativa a la que se sumaron, aunque en mayor medida Caixa Galicia.

El proceso de fusión impulsado por Feijoo, acabó con la venta a precio de saldo a un Banco venezolano, Banesco, con un patrimonio neto muy inferior a la entidad que compraba.

Se gastaron 9.400 millones de dinero público en sanear la entidad resultante de la fusión, y se vendió apresuradamente por 1.003 millones, a pagar en cómodos plazos y a lo que se sumaban varios beneficios como, por ejemplo, el pago de los efectos de la anulación de las cláusulas suelo. ¡Beneficios que hacen que existan estimaciones que dicen que el precio neto de compra fue en realidad de - 2.177 millones! Y todo esto, sin ninguna justificación a 
la ciudadanía gallega de convidada de piedra,

En el ejercicio posterior a la venta, el señor Escotet, el dueño venezolano, declaró un beneficio de 1.157. Es decir, en el primer ejercicio recuperó con creces lo que le costó el banco. Desde su compra acumula 3.000 millones de beneficios.

Por si fuera poco, la estafa a gran escala perpetrada que muestran los datos, Abanca, el nombre de la entidad, generó parte de esos beneficios deshaciéndose de la cartera de empresas que tenían las dos cajas con el centro de decisión en Galicia, produciendo un efecto directo en el empleo gallego.

Sólo un ejemplo. R, un operador de telefonía e internet con una red propia de fibra sufragada en gran parte con ayudas públicas de la Xunta de Galicia, fue vendida por Abanca por 203 millones a Euskaltel, lo que conduciría poco después a la deslocalización del trabajo de cientos de empleos.

Y así en muchos más casos que destruyen empleo con empresas que son víctimas de especuladores que se benefician del desmantelamiento del sistema financiero gallego con la complicidad al mando de Nuñez Feijoo.

Complicidad en las decisiones que acabaron por ser la mayor estafa económica a gallegas y gallegos en este siglo, al menos, y complicidad en la posterior ocultación pertinaz de la información clave que viene de exigir la justicia con esta sentencia.

A pesar de que, salvo honrosas excepciones, en Galicia hay un enorme manto de ocultación mediático, la verdad fue saliendo a la luz. Sabemos de la gran mentira de Nuñez Feijoo, que dijo que esa fusión se había hecho avalada por una auditoría independiente. 

Años después conocimos que ni era auditoría ni avalaba la fusión, y conocimos más tarde de las irregularidades en la contratación por valor de 1 millón de euros. Y sabremos más cuando se cumpla la reciente sentencia.

La condena llega tarde porque la estafa fue perpetrada, pero aún es tiempo para que la ciudadanía gallega conozca la verdad y se puedan depurar responsabilidades. La mayoría parlamentaria del PP tiene congelada la Comisión de Investigación sobre la fusión de las cajas gallegas desde el año 2013 sin permitir nuevas comparecencias, información ni emitir las conclusiones.

Fue un proceso lleno de mentiras, ocultación y negligencias que hipoteca nuestro futuro y que no debe quedar impune. Después del regalo, Abanca promueve un Universidad privada favorecida por la Xunta de Galicia y acaba de aplicar unas comisiones de mantenimiento abusivas a sus clientes mientras mantiene el idilio con el PP de Galicia.

Y es que con mentira, manipulación y corrupción nos han quitado un instrumento financiero fundamental, sistémico para Galicia, más que Bankia para el Estado español, que debería de estar apostando por nuestra economía productiva y lo que tenemos es un banco privado venezolano que utiliza Galicia como fuente de financiamiento para invertir y dar crédito fuera.

Es un hito más en la sistemática política de desmantelamiento económico del país por parte de Nuñez Feijoo y el PP. No tienen otro programa de gobierno que el saqueo de lo público y su entrega a los capitales especulativos.

El PP en Galicia es un Caballo de Troya del capital espoliador

Nuestra infraestructura viaria más importante, la AP9, fue privatizada por el gobierno de Aznar en el año 2004, después de ser saneada con dinero público, con Feijoo de Conselleiro de Política Territorial sin abrir la boca en contra de ese saqueo. Porque una vez más la privatización fue a precio de amigo.

Con una concesión hasta 2048, AUDASA, a partir de una infraestructura sin competencia posible, con el práctico monopolio de la comunicación viaria en la línea que une Ferrol, Coruña, Santiago, Pontevedra y Vigo, factura anualmente unos 145 millones, obteniendo el 50% de beneficios antes de impuestos. ¿Hay alguien que conozca actividades productivas que generen año tras año y sin competencia posible, ese beneficio? É un caso más de corrupción legalizada.

Ante la amenaza de despido de más de 500 trabajadores de Alcoa, Feijoo está constantemente afirmando que es una empresa estratégica para Galicia.

Pero lo que ahora es Alcoa era hasta 1998 una empresa pública que fue privatizada por… sí, el PP, por 403 millones de euros, con descuentos de más de 300 y ayudas públicas en el precio de la energía en los últimos 20 años, estimadas en más de 2.000 millones de euros.
Una escandalosa privatización de una empresa que en la que los años anteriores se habían efectuado importantes inversiones en sus 13 centros de producción en el Estado español, fundamentalmente Galicia y Asturias.

Y a partir de ahí quien decide sobre el futuro de los trabajadores, en la factoría que según Feijoo es fundamental para el futuro de Galicia, es la multinacional que es la única que desde entonces recibe cuantiosísimas ayudas públicas, no cumple con ninguna contrapartida, no garantiza trabajo, invierte en factorías de Arabia o Islandia, chantajea a los gobiernos y en definitiva es la única que realmente puede tomar decisiones.

Nos dejarán una peligrosísima balsa de lodos peligrosos sin restaurar como una muestra más de la socialización de costes después de años de la privatización de beneficios.

Se queja de que ENDESA cierra la térmica de As Pontes, eso sí después es capaz hablar de la Galicia verde, pero ése es otro cantar. Pero una vez más quien privatizó ENDESA siendo una empresa pública rentable y sin competencia posible, fue el partido del señor Feijoo. Podemos hablar también de los negocios de Villar Mir, famoso donante del Partido Popular, que en Galicia tuvo siempre derecho de pernada.

Ferroatlántica es una empresa de ferroaleaciones que obtuvo una concesión para la explotación hidroeléctrica del río Xallas a cambio del mantenimiento del empleo en las factorías.

Las centrales son un impresionante negocio, lo que no impide que, a pesar de la condición de mantenimiento de empleo en la concesión, el empleo bajase de los 500 en 1992 a menos de 300 actualmente.

A cambio la Xunta, en vez de incoar expediente de caducidad de la concesión aprueba nuevas centrales hidroeléctricas disfrazadas de repotenciaciones, que darán más beneficios a la empresa sin garantías laborales.

El dinero público invertido en investigar la fabricación de silicio solar, a partir del producto fabricado en Ferroatlántica, para placas voltaicas desarrollado en su totalidad en Galicia, acabará con la implantación de esta actividad productiva en Puertollano.

En vez de cerrar el ciclo productivo con la actividad que genera más empleo, se cierra el círculo del espolio, deslocalizándola.

Como buen Caballo de Troya también le abrió más la puerta al negocio de la sanidad privada, que anunció en 2019, que en Galicia había alcanzado la mayor cuota de mercado de la historia.

En el campo de la atención a mayores, el PP de Feijoo no creó, en 11 años, ni una sola plaza de residencia pública de gestión directa a pesar de que Galicia está muy por debajo de la media estatal en plazas. Todo el incremento de estos años fue a parar a empresas privadas y amigas, como Domusvi, tristemente conocida en esta pandemia por ser protagonista de una escandalosa cifra de fallecidos, por su política criminal de recortes de medios y personal, con los que lograr grandes beneficios, y que es la principal beneficiada de los conciertos de la Xunta de Galicia.

Lo de la connivencia del gobierno Feijoo con estas empresas no es ya que lo digan las trabajadoras, los sindicatos o los familiares, sino que lo dijo el Consello de Contas de Galicia que, en un informe de 2017, manifestó que pese a haber incumplimientos en materia de ratios de personal y otras condiciones, la administración autonómica no abrió en el periodo fiscalizado por el organismo oficial ni un expediente sancionador.

En la minería también Feijoo juega a privatizar beneficios y socializar costes. Ya perdimos la cuenta de las actuaciones de restauración que se acometen con dinero público o no se acometen después de que esas empresas que abandonan la explotación sin restaurar.

O podríamos hablar de como ex-conselleiros lideran empresas del sector eólico que pasan por encima de los derechos de los habitantes del rural, del patrimonio natural, cultural o paisajístico para incrementar un negocio que ya factura más de 600 millones anuales, de los que son beneficiarios bancos, fondos buitre, constructoras o eléctricas, mientras para el pueblo quedan las molestias, los impactos y las migajas.

Con estos ejemplos, y muchos otros que se vienen repitiendo, vemos que el único programa del PP en Galicia es el sistemático saqueo económico de las bases de nuestro desarrollo.

En las elecciones hay dos alternativas

El 12 de julio hay elecciones en Galicia y hay dos alternativas: o la continuidad del robo institucionalizado como forma de gobierno o una alternativa de las fuerzas progresistas.

Nunca tan fácil estuvo el consenso. Sólo se necesita estar de acuerdo en devolver una mínima decencia y dignidad al gobierno, la defensa de lo público y de unos mínimos democráticos en la práctica diaria de la administración y de la relación con los medios de comunicación y con la recuperación del respeto a la ciudadanía. Lo importante es lograr el resultado que lo permita.

Para ello non hay peor cosa que dar carta de normalidad a lo que está pasando. La izquierda tiene que hablar claro. Ser muy contundente.
No es una situación normal. La corrupción sistémica ocupa el gobierno, una mafia que aspira a controlar todos los resortes para entregar el negocio al capital especulativo. Los que nos roban el futuro nos gobiernan. No se puede asumir con naturalidad esta situación, toca rebelarse y gritarlo bien alto. Los que roban, aunque vistan traje y usen el DOG o el BOE, en vez de pistolas o navajas, son ladrones.

Esa ciudadanía que sufre las consecuencias de los eólicos, del desmantelamiento económico industrial, de la precarización de la sanidad pública, de la privatización de las residencias de mayores, la ciudadanía estafada con las preferentes, con las cláusulas abusivas de bancos rescatados con dinero público, los que son desahuciados por lo que eran las cajas, y en definitiva, la ciudadanía agredida constantemente por aquellas instituciones que deberían de defenderla, necesita que se hable claro de lo que está pasando, sin asumir como normal esta situación.

Porque es la movilización de toda esa gente la única que puede acabar con 11 años de estas políticas y para votar necesitan ver reflejada en la instancia política la indignación y la rabia ante tanta infamia continuada.
Si en esta campaña ven eso, hay partido y mucho."                       (Antón Sánchez , es diputado en el Parlamento gallego, Sin Permiso, 28/06/20)

22/11/19

O Banco de España certifica a perda de 9.000 millóns en salvar Novacaixagalicia mentres a investigación da fusión segue parada

"Algo máis de 9.000 millóns de euros. É a factura -máis ou menos- definitiva, para as arcas públicas na súa práctica totalidade, do rescate de Novacaixagalicia, a entidade resultante da fusión de Caixa Galicia e Caixanova. 

A mesma que, segundo os xestores das desaparecidas grandes caixas galegas ía ser viable. A mesma que, atendendo ao asegurado pola Xunta baseándose nunha "auditoría" da consultora KPMG que non era tal, ía estar gañando cartos apenas media década -2.671 millóns de 2010 a 2015, dicía- despois dunha unión que precisaría 1.200 millóns de euros en axudas que, non obstante, a entidade fusionada podería devolver, auguraban aqueles optimistas prognósticos.

O Banco de España vén de actualizar, como vén facendo dende 2013, os seus cálculos sobre o custo real do rescate financeiro. Faino a partir dos datos fornecidos polo Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB), o organismo creado polo Estado para canalizar os rescates e polo Fondo de Garantía de Depósitos (FGDEC), a entidade participada polo Estado e os bancos para actuar en caso de quebra das entidades e que está financiada polas propias entidades, aínda que tamén tivo intervención estatal na crise. No caso das caixas galegas, o FGD interveu durante a crise das participacións preferentes.
No caso da fracasada fusión das entidades galegas, convertida en Novagalicia Banco antes da súa venda ao venezolano Banesco, o resultado é que de 10.350 millóns de euros inxectados, 9.404 do estatal FROB, apenas foron recuperados 1.000. 

Un buraco total superior aos 9.200 millóns de euros que aínda medra un chisco máis tendo en conta na suma ao Banco Gallego, que estaba controlado por Caixanova e despois por NCG, e que acabou sendo rescatado con 245 millóns de euros e adxudicado ao Banco Sabadell pola cantidade simbólica dun euro.

 Como explica o propio Banco de España, o diñeiro recuperado procede esencialmente da venda das entidades que foron rescatadas, nos casos nos que isto sucedeu. O rápido proceso de poxa dos restos de Novagalicia Banco acabou coa súa venda a Banesco, que transformou a entidade en Abanca. A empresa sudamericana logrou a compra por pouco máis de 1.000 millóns.

A estas cantidades recuperadas sumáronse uns 70 millóns que diversos empresarios galegos achegaran a Novagalicia Banco, os cales despois dixeron sentirse estafados e litigaron nos tribunais para tentar recuperalos. En total, 783 millóns retornaron ao FROB e 290 ao FGD. Polo camiño quedaron 8.621 millóns de euros públicos do FROB que xa foron dados por perdidos e outros 656 do FGD que teñen idéntica consideración. 

Mentres, tras a súa posta en marcha como nova entidade, Abanca está a lograr uns moi bos resultados financeiros. No seu primeiro ano xa gañou máis do que o Estado pediu a Banesco para quedar con Novagalicia Banco e a súa conta de resultados segue sendo moi positiva. No terceiro trimestre de 2019 o seu beneficio neto foi de 401,9 millóns de euros mentres segue a impulsar a súa actividade con operacións como a compra da rede do Deutsche Bank en Portugal en 2018 e, neste 2019, a adquisición do Banco Caixa Geral, a rede española da Caixa Geral de Depósitos de Portugal.


Dous anos e medio coa investigación parada no Parlamento

Mentres o Banco de España -que no seu informe oficial sobre o rescate despachou a fusión galega en apenas dúas páxinas de 250 sen sinalar culpabilidade ningunha- segue a actualizar os datos do diñeiro perdido na desaparecida Novacaixagalicia e no conxunto do rescate, no Parlamento de Galicia a comisión de investigación sobre a fusión de Caixa Galicia e Caixanova acumula dous anos e medio de parálise total. Son máis de seis dende que abriu por primeira vez.

 Tras mantela bloqueada dende antes das eleccións europeas de 2014 e ata despois das eleccións galegas de 2016 -"para arrefriar o debate", xustificaran posteriormente-, o PP galego accedeu a reabrir a investigación política sobre as caixas en 2017 coa intención declarada de procurar un peche rápido, sen aceptar novas comparecencias e apenas admitindo algunha documentación nova, como a sentenza que levou ao cárcere a algúns dos ex-directivos. Dende aquela, a comisión apenas moveu uns poucos papeis e todas as reclamacións da oposición para retomar os traballos, incorporar máis comparecentes e redactar as conclusións foron ignorados polo grupo maioritario da Cámara galega.

En total, máis de 65.000 millóns perdidos e cun ollo en Bankia

Alén das entidades galegas, o que o na altura ministro de Economía, Luis de Guindos, definira como un "préstamo" no que "as concidións se van impoñer aos bancos e non á sociedade española" e que, segundo Mariano Rajoy, as entidades rescatadas ían ter que "devolver no seu momento", deixa tras de si un buraco superior aos 65.000 millóns de euros. Eses son os últimos cálculos do Banco de España, uns 1.300 millóns máis que nas anteriores estimacións.


Dese diñeiro que xa se dá por perdido, 42.642 millóns saíron do FROB, cálculo que é realizado dando por suposto que Bankia será privatizada e que da súa venda o Estado podería lograr 9.560 millóns de euros. Se isto non sucedese ou o diñeiro da venda fose menos, a factura subiría aínda máis. Polo momento, o efectivamente recuperado son 5.225 millóns de euros dos case 80.000 achegados ás entidades rescatadas.

Atendendo aos datos divulgados polo Banco de España, o rescate máis cuantioso e o que deixará nas arcas públicas un maior buraco mesmo no caso de que se produza a venda polo importe previsto foi precisamente o de Bankia, entidade nacida da fusión de Caja Madrid con outras de menor dimensión -Bancaja, Caja Canarias, Caja de Ávila, Caja Segovia, Caja RIoja e Caixa Laietana-. Aquela operación, liderada polo ex-ministro Rodrigo Rato, actualmente encarcerado, precisou 24.000 millóns de euros de axudas das que se dan por perdidos mías de 14.000, que poderían chegar ata 23.000 se a venda non sae segundo o estimado
O seguinte maior rescate foi o de Catalunya Banc, a entidade resultante da bancarización da fusión de varias caixas catalás -Caixa Catalunya e as caixas de Manresa e Tarragona-. Fóranlle inxectados mías de 13.869 millóns de euros dos que foron recuperados algo menos de 1.200 coa súa venda ao BBVA, que gañou a poxa organizada polo FROB. A continuación sitúase o rescate da Caja de Ahorros del Mediterráneo, que supuxo un buraco aínda maior porque dos 12.474 millóns do rescate apenas retornaron 16. A cuarta maior inxección de diñeiro público e o cuarto maior buraco do rescate foi o das caixas galegas."                     (David Lombao, Praza Pública, 21/11/19)

20/6/18

La herencia de Feijóo

"Como buen liberal, Alberto Núñez Feijóo empezó su andadura laboral como interino en la Administración de la Xunta de Galicia, en 1985. Seis años después recibió la llamada de José Manuel Romay Beccaría, un histórico del Partido Popular, para ejercer de Secretario General en las consellerías de Agricultura Ganadería y Montes y, tres meses después, en Sanidad y Servicios Sociales. 

En 1996 continúa su carrera dirigente en el Madrid de Aznar, como presidente del Insalud y director de Correos y Telégrafos, hasta su regreso a Galicia en 2003. 

Al margen de su conocida amistad con el narco Marcial Dorado, sostenida hasta bien entrado el siglo XXI, en su nuevo cargo gallego como Consejero Territorial de Obras Públicas y Vivienda también coincidió en espacio y tiempo con Pablo Crespo, condenado a 37 años de cárcel como responsable de la trama Gürtel en Galicia. 

El PSOE acusó a Feijóo de haber mantenido a Crespo durante su etapa en Portos de Galicia, cuando se asignaron cuatro contratos a Constructora Hispánica, cuyo expresidente, Alfonso García Pozuelo, también ha sido condenado a dos años de cárcel por esta misma trama delictiva. A pesar de las reiteradas peticiones por parte de todos los grupos de la oposición, el presidente de la Xunta se ha negado en todo este tiempo a dar explicaciones en el Parlamento de Galicia.

Pese a su tendencia a olvidar todo lo ocurrido en los años previos a 2006 -fecha en la que es elegido presidente del PP de Galicia-, lo cierto es que Núñez Feijóo llevaba ya 15 años en este partido. Sin embargo, el político orensano pretende desconocer la existencia de alcaldes narcos o los procedimientos habituales de financiación ilegal. 
El libro Fariña se hace eco de las declaraciones de un juez que cuenta cómo Feijóo fue uno de los numerosos cargos políticos que pasó por la Cámara de Comercio de Vilagarcía de Arousa “a tomar copas”, en tiempos en los que su presidente, el abogado narco Pablo Vioque, utilizaba el lugar para “planear reuniones, desembarcos y estrategias de defensa para los capos”. El juez prefirió permanecer anónimo ante el autor.

Feijóo readmitió en el año 2011 a José Luis Rivera Mallo, alcalde de Vilagarcía de Arousa desde 1983 hasta 1991. Durante esa época, este apoyó al contrabandista Luis Falcón, Falconetti, en sus operaciones urbanísticas. En 1999, se marchó del PP y se presentó sin éxito como independiente para la alcaldía, hasta que en 2011 consiguió un puesto de concelleiro que sirvió para dar la mayoría al Partido Popular, a cambio de integrarse nuevamente en sus filas. Ejerció como senador hasta 2015, trabajando hasta los 80 años como portavoz en la Comisión para el estudio del problema de las drogas.

¿Feijóo presidenciable?

El pasado mes de mayo se cumplieron nueve años de Gobierno del Partido Popular al frente de la Xunta de Galicia. En todo este tiempo, del presidente Núñez Feijóo siempre se ha dado la imagen de ser un buen gestor, un administrador de servicios públicos que ejecuta presupuestos de forma aséptica y eficaz, ajeno a mareas ideológicas. La realidad contradice este discurso.

En el libro del sociólogo y profesor Manuel Monge, O perverso goberno de Feijóo, se detallan algunas de las acciones que han ido consolidando la carrera de Feijóo como presidente de la Xunta de Galicia. En el año 2012, el Grupo Eulen, empresa de servicios de mantenimiento, seguridad y limpieza, donde su hermana Micaela Núñez Feijóo trabaja como apoderada, ganó un concurso por 2,26 millones de euros para gestionar la red de bibliotecas del Concello de Coruña. Esto fue posible al eliminar la molesta condición de que la empresa adjudicataria estuviera especializada en gestión bibliotecaria.

çEn la misma línea, Eulen consiguió la concesión de varios centros culturales como la gestión del Teatro Colón de A Coruña, a pesar de que la oferta más ventajosa económicamente era Cávea Producións, que llevaba gestionando el teatro desde 2007. Otra de las polémicas adjudicaciones a esta empresa, fue la concesión del servicio de atención telefónica a las víctimas por estafa de las preferentes, realizada en dos contratos separados, por un total de 85.000€. De esta manera se evitó el engorro de convocar concurso público.

En términos económicos, la fusión de cajas llevada a cabo en el año 2011 finiquitó el sistema financiero gallego. Monge describe cómo la Xunta pagó un millón de euros a la consultora KPMG por un estudio de la viabilidad de esta fusión. En el documento se afirmaba que la nueva entidad tendría un beneficio que permitiría devolver sin problemas los costes de dicha fusión. Feijóo tampoco ha dado explicación alguna sobre el fracaso de estas previsiones.

El proceso fue que NCG, el banco resultante producto de la fusión, tuvo que ser rescatado en 2012 con 5.425 millones de fondos europeos para el FROB, que pasó a controlar el 100% de la entidad. En este viaje, distintos inversores privados -la mayoría gallegos- que controlaban el 2,6% de NCG perdieron su inversión, unos 70 millones de euros.

El resultado de la liquidación remató con la venta, solo un año después, por 1.003 millones de euros al banco venezolano Banesco. Abanca, la marca elegida para España, tuvo en el año siguiente un beneficio de 1.157 millones de euros después de impuestos. El presidente Feijóo impuso la venta de este inversor para evitar la compra por parte de un banco español como La Caixa, con el visto bueno del Gobierno de Rajoy.

Otra de las consecuencias de este procedimiento ha sido el progresivo despido de trabajadores y trabajadoras. Si antes de la fusión, la plantilla de estas entidades superaba las 10.000, a finales de 2015 Abanca ya solo contaba con 4.250. Esta situación contrasta con las jubilaciones millonarias recibidas por los altos directivos, algunos de ellos han terminado en prisión.

En términos sociales la evolución tampoco ha sido mejor. La renta media por hogar en Galicia ha caído un 3,88% desde que Feijóo es presidente. Desde el año 2009, el número de afiliados a la Seguridad Social en la región gallega ha descendido en 33.926 personas, lo que supone un 3,36% menos. 

Durante este periodo, el conjunto de España experimentó un crecimiento del 3,92%. Los datos del paro son igualmente negativos: hasta diciembre del 2017 había crecido en más de 14.000 parados, lo que representa un aumento del 8,65%; por el contrario, en España ha descendido un 13,11% en estos últimos ocho años.

Fuente: INE
Mercadeo con la sanidad

Otra de las áreas sociales degradadas por el Gobierno de Núñez Feijóo está siendo el servicio sanitario. Según los datos del libro A saúde como negocio, coordinado por Pablo Vaamonde, en las dos últimas legislaturas ha habido un recorte de 275 millones de euros en este sector. Las medidas no están tan encaminadas a reducir el gasto público como a conseguir desviar parte de los presupuestos hacia negocios privados. Algunos medios dan cifras incluso muy superiores.

Un informe de la Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública, situaba a Galicia como la cuarta comunidad autónoma con mayor grado de privatización. Estas medidas van acompañadas de la falta de personal facultativo, un aumento en las listas de espera y la progresiva reducción en el número de hospitales y camas.

Existe una creciente implementación del modelo de “colaboración público-privada”, por parte de la Xunta, que significa la pérdida de personal público y el traspaso de pacientes a la sanidad privada. Uno de los mayores escándalos ha sido el nuevo Hospital Álvaro Cunqueiro, un ejemplo del nuevo modelo de colaboración, que incrementó el coste inicial de 450 a 1.400 millones de euros, a pesar de reducir el número final de camas, quirófanos y otros servicios médicos.
 
Estas acciones cotidianas del Gobierno de la Xunta quedan oscurecidas gracias a su cercanía con los grandes medios de comunicación regionales y al férreo control de la CRTVG, la radio y televisión de Galicia, cuyos trabajadores se han unido a los de TVE en su denuncia a las prácticas de manipulación del gobierno del Partido Popular. Los sindicatos ya pidieron la dimisión del director general de esta cadena, Alfonso Sánchez Izquierdo, por la cobertura informativa de los incendios ocurridos el pasado mes de octubre.

Las explicaciones que Feijóo invariablemente da sobre estos asuntos se pueden resumir en lo manifestado tras la Operación Campeón, cuando fueron detenidos el director general y subdirector del IGAPE, por presunto fraude en subvenciones públicas: “A mí me llegan los principios éticos y la supremacía moral que me dan los gallegos con sus votos”. Así blanquea Feijóo todas sus actuaciones en cada proceso electoral. Así pensará, probablemente, regenerar el Partido Popular."                (David Durán, La Marea, 17/06/18)