Ana Pontón e Alfonso Rueda... Feijóo navegou unha táboa de surf. Cuarto e metade de galeguista en Lalín, ultra na COPE e progre e moderado na Sexta. De fondo, cero. Un significante baleiro. O PPdeG é unha máquina de poder eficaz, pero orfa de ideas ou proxecto... Ana Pontón é a candidata non só, mesmo non tanto, do nacionalismo galego como do conxunto das esquerdas. Non sería posible sen un certo tipo de discurso. Digo máis: sen un certo estilo... debería expresar, un proxecto alternativo de modernización do país... Un defensor das esencias, instalado na comodidade doutrinal, non faría máis que frustrar, unha vez máis, a oportunidade... Ten que disolver as reticencias que aínda xera e crear confianza (Antón Baamonde)

 "1. Todo vai moi á presa. Os zurcidos do mundo, neste entretempo, están descoséndose a ollos vista. Os signos multiplícanse por todas partes. Na vida social e política a razón e o xuízo, os fundamentos dunha sociedade civilizada, están sendo arrombados nun recanto. É a era dos falabaratos. Non só a indiferenza, tamén a brutalidade aumenta a ollos vista. Tanto que podemos temer que o mal medre sen que ninguén saiba como contrarrestalo. Escribo isto porque o que diga a continuación pode estar escrito na auga en menos que canta un galo.

2. O máis notable das pasadas elecións galegas de febreiro non foi tanto o éxito de Ana Pontón como o desfondamento do PSdeG. Nun editorial o Faro de Vigo describe así a súa situación: “Trátase dun PSdeG de extrema fraxilidade, case marxinal”. E así é: desdebuxado, sen personalidade propia, o socialismo galego pagou coa derrota as propias culpas, pero tamén a xenreira contra Sánchez. A máquina de demonizar da prensa madrileña funciona de modo moi eficiente. Son engrenaxes que trituran moi ben. Pedro Sánchez está á altura de Puigdemont ou Pablo Iglesias, tal vez máis abaixo. Se alguén pensaba que a Brunete mediática e a xudicial deterían o fogo dos seus canóns ante un partido de Estado como o PSOE estaba equivocado. Iso non quita que nas elecións xerais e municipais o PSdeG manteña posicións moi por riba dos nacionalistas. Unha cousa é unha cousa e outra cousa é outra cousa, dixo Baltar vello. Neses ámbitos o BNG non é aínda competitivo.

Por outra banda, dende a sede do PSdeG, na compostelá rúa do Pino –excelentes vistas sobre San Caetano- non se manda nada. Ferraz manda, a confederación de alcaldes galos manda nas súas tribos respectivas, pero o PSdeG, orfo de discurso e de organicidade, está coxo, manco e cego.

3. Así que todo parece resumirse na dialéctica entre Alfonso Rueda e Ana Pontón.

Rueda, é o mesmo que Feijóo? Esa é a pregunta. Visto dende lonxe, o PP de Galicia está, a día de hoxe, descapitalizado. Intelectual, politicamente descapitalizado. Con Fraga o PP tiña un contido político e simbólico: a Administración única, os gaiteiros no Obradoiro e o consenso lingüístico debuxaban unha singularidade. Feijóo, que odiaba todo iso, navegou unha táboa de surf. Cuarto e metade de galeguista en Lalín, ultra na COPE e progre e moderado na Sexta. De fondo, cero. Un significante baleiro. O PPdeG é unha máquina de poder eficaz, pero orfa de ideas ou proxecto.

Non se trata, ou non se trata só, do camiño a escoller. Entre o par moderación centrista/radicalismo de dereita ou galeguismo/centralismo, o PP de Galicia, urxido polos ventos de Fronda que nacen na Serra do Guadarrama, parece decantarse polo centralismo e a extremosidade, declinados iso si en ton menor, sen espaventos. Pero máis aló desa disxuntiva, o Goberno galego parece estar en mans de xentes con carreira, sobre todo funcionarial, pero sen ideas. Non se divisan, volvo repetir, ideas ou proxecto. Dá a sensación de que se erguen cada mañá a ver se pillan unha voando no aire, como unha bolboreta que se lles escapa. Unha lástima, porque, ao final, son o Goberno galego.

Polo demais, funciona como un muro. Trátese da CRTVG, do consenso lingüístico, de Altri, da política industrial ou do que se queira, non dialoga nin negocia. É unha infatuación, derivada do monopolio de poder durante décadas, perigosa para os propios intereses. Pero, que sei eu? Doutores ten a Igrexa.

4. Ana Pontón: “Non hai nada máis revolucionario que chegar ao goberno”. 31% dos votos emitidos, 471.000 votos, 25 deputadas/os: a de febreiro foi a mellor campaña do BNG. Ana Pontón é a candidata non só, mesmo non tanto, do nacionalismo galego como do conxunto das esquerdas. Non sería posible sen un certo tipo de discurso. Digo máis: sen un certo estilo.

O BNG expresa, ou debería expresar, un proxecto alternativo de modernización do país. Ten dúas tarefas obvias por diante: chegar ao goberno e gobernar ben. Con obxectivos plausibles e definidos e con xente capaz. Obvio, pero non fácil. Só pode facelo se persevera. Nun certo estilo. E se incorpora rostros dos que niguén discute a competencia profesional e política. Así se trate de Salustiano Mato, de Teresa Táboas, ou de Enrique Saéz Ponte, antigo directivo do Banco Pastor. Ou outro tipo de perfís, de latitudes que contrarresten suspicacias. Ten que disolver as reticencias que aínda xera e crear confianza. Xa o dixo Marco Aurelio: “Ninguén che dixo que a batalla fose fácil”.

Non convén poñer unha doutrina en relación antagónica co espírito do tempo, nin facer abstracción da relación de forzas. O Papa Francisco non o fai, nin o fixo Xoán XXIII, que aggiornou a igrexa no Concilio Vaticano II. Pero Pío Nono fíxoo en 1864. No Syllabus Errorum, o documento no que enumeraba os erros aos que tiña que opoñerse a Igrexa, ditaminaba que de ningún xeito o pontífice romano “pode, nin debe, reconciliarse co progreso, o liberalismo e a civilización moderna, nin adaptarse a eles”. É evidente que nada sería máis contradictorio coa posibilidade de goberno e, por tanto, co cambio de rumbo de Galicia, que unha variante de pionono. Un defensor das esencias e inimigo do mundo moderno, instalado na comodidade doutrinal, non faría máis que frustrar, unha vez máis, a oportunidade.

Por outra banda, a Igrexa non é Deus."

( Antón Baamonde , eldiario.es, 08/12/24)

Feijóo se pega un tiro en el pie para las elecciones gallegas... A estas alturas, el dirigente popular sigue siendo un misterio. Nadie sabe cómo es realmente este hombre, ni su auténtica ideología, ni sus planes para España... el líder que veía terroristas catalanes en todas partes, en realidad piensa que los autos del juez García-Castellón al final quedarán en nada... empieza cundir la idea de que no es alguien de fiar (también entre los suyos, y no solo del sector ayusista)... y es que es tal la confusión (e incluso el pánico) que Ayuso ha tenido que salir a la palestra para tranquilizar a la parroquia diciendo que a los indepes “ni agua”... en los mentideros políticos de Madrid empiezan a sospechar que Feijóo estaba dispuesto a todo para ser presidente, incluso a bajarse a los infiernos para pactar con el mismísimo Diablo, o sea Otegi

 "En Génova hay canguelo total por si el entorno de Carles Puigdemont sigue filtrando información sensible sobre los presuntos contactos entre PP y Junts. Recuérdese que ambos partidos se reunieron de cara a la posible investidura de Alberto Núñez Feijóo como presidente del Gobierno, que al final resultó fallida por falta de apoyos. Fueron los días en que Esteban González Pons, portavoz del Partido Popular en el Parlamento Europeo, moduló radicalmente el discurso sobre Junts, de modo que quienes antes eran peligrosos enemigos de España pasaron a ser de la noche a la mañana, y por arte de birlibirloque, herederos de Convergència, un partido con sentido de Estado y con el que se podía hablar de todo.

Hoy, cuando el CIS advierte de que los populares pueden perder el poder en las próximas elecciones gallegas, Puigdemont entra en campaña con sus dosieres, en los que Feijóo queda en evidencia por su doble cara como político. A estas alturas, el dirigente popular sigue siendo un misterio. Nadie sabe cómo es realmente este hombre, ni su auténtica ideología, ni sus planes para España. Unas veces se presenta como un líder moderado a la inglesa capaz de llegar a consensos con todos. Otras, se abraza al trumpismo Qanon más conspiracionista, antisistema y descerebrado para no quedarse atrás en su competición a cara de perro con Vox (para muestra su última comparecencia en el Congreso de los Diputados, donde llegó a quejarse del “dogmatismo ambiental” del Gobierno, o sea, un negacionista climático de manual).

 Entonces, ¿a qué atenernos cuando hablamos de Alberto Núñez Feijóo? Nadie lo sabe, y lo que es todavía peor, en España empieza cundir la idea de que no es alguien de fiar (también entre los suyos, y no solo del sector ayusista). De modo que el líder que critica a Pedro Sánchez por entregarse a los separatistas solo para mantenerse en Moncloa es también un ambicioso sin escrúpulos dispuesto a venderse al mejor postor; el líder que veía terroristas catalanes en todas partes, en realidad piensa que los autos del juez García-Castellón al final quedarán en nada; y el líder que en su día dijo no a cualquier tipo de pacto o de acuerdo con los separatistas, en el fondo estaba deseando avanzar en la “reconciliación” con Cataluña, tal como repite Sánchez desde hace más de cuatro años. Ni el doctor Jekyll y el señor Hyde.

 No se han recuperado aún los prebostes genoveses del soponcio del pasado sábado, cuando el entorno de Feijóo deslizó que era necesario virar hacia posiciones más moderadas en el asunto de los indultos y el perdón a los encausados por el procés o de lo contrario no volverán a gobernar España por falta de apoyos de las minorías periféricas. Es tal la confusión (e incluso el pánico) que Ayuso ha tenido que salir a la palestra para tranquilizar a la parroquia diciendo que a los indepes “ni agua”. Pero, lógicamente, la lideresa castiza aún no es la Giorgia Meloni del PP, así que quien tenía que salir a dar explicaciones sobre el volantazo de timón a la estrategia era el propio Feijóo. Y lo ha hecho para recoger cable una vez más. “No acepto, ni aceptaré”, ha asegurado, descartando cualquier tipo de medida de gracia para los procesados. Y acto seguido, la misma propaganda demagógica de siempre: “Yo no soy Pedro Sánchez, que lleva cinco meses intentando colarnos una amnistía ilegal”.

 A esta hora, en el partido se considera poco menos que un desastre la errática estrategia de Feijóo a menos de una semana para las gallegas. Estamos pues ante un suicida electoral que cada vez que se acercan unos comicios se pega un tiro en el pie. Si de lo que se trataba era de lanzar un globo sonda sobre el nuevo plan de acercamiento a Junts, llevando a cabo una voladura controlada de la táctica ultra que ha venido manteniendo el PP en los últimos tiempos (o sea, manifestación al canto cada domingo, bloqueo sistemático y discurso duro voxizado contra los enemigos de España), al gallego le ha salido el tiro por la culata. Solo ha conseguido inquietar a sus huestes y, lo que es aún peor, ha removido el avispero catalán y ahora también Esquerra está cantando por soleares sobre sus negociaciones secretas con el Partido Popular. Marta Rovira, secretaria general de los republicanos catalanes, ha revelado que los populares les propusieron un pacto para hacer presidente a Feijóo y que rechazaron la invitación alegando que ellos no se sientan con “el partido de la política patriótica”. Rovira incluso pone nombre y apellidos al emisario enviado por la dirección nacional del PP para cerrar el supuesto trato: el diputado Carlos Floriano. Desde Génova, ya se han apresurado a negar cualquier tipo de negociación o contacto con los de Junqueras, una vana excusa que no convence a nadie, ya que tras las últimas revelaciones todo el mundo en los mentideros políticos de Madrid empieza a sospechar que Feijóo estaba dispuesto a todo para ser presidente, incluso a bajarse a los infiernos para pactar con el mismísimo Diablo, o sea Otegi. (...)

De cualquier manera, en el PP contienen la respiración. Puigdemont amenazó con que se sabría toda la verdad sobre las negociaciones para formar Gobierno y la verdad empieza a conocerse. Feijóo exigía transparencia a Sánchez en sus cambalaches indepes y transparencia está teniendo. Justicia poética. La pregunta es: ¿cuánto material le queda a Puigdemont en la mochila, esa mochila que se llevó a Waterloo cuando salió echando leches y poniendo pies en polvorosa? Es más que probable que bastante veneno. Habrá que estar atentos a los siguientes capítulos porque esto promete."                  (José Antequera, Diario16, 13/02/24)

A percepción ou atmosfera dominante no nacionalismo galego é que o tempo corre en contra... A corrente partidaria da recentralización medra en España ao tempo que a identidade nacional galega está á baixa... ao BNG xa non lle quedan moitas máis oportunidades

 "O que sucede co nacionalismo galego é que é minoritario pero, aínda así, consistente. Leva sendo así dende as primeiras eleccións democráticas. Nas últimas eleccións obtivo, baixo o liderado de Ana Pontón, o 24% dos votos. Case 1 de cada 4 votos: non é pouca cousa. O desaparecido e tan querido Fermín Bouza indicaba hai unha década que, do punto de vista da prospectiva sociolóxica, podía captar ata un 30% dos votos. Máis aló tería que saber romper fronteiras invisibles.

Con todo, o dato das últimas eleccións, ese 24%, pode ser enganoso, porque esa cifra alcanzouna o BNG no contexto do afundimento das Mareas e do escaso crédito que o PSdeG ten na area autonómica. E, todo hai que dicilo, porque gozou de certa aquiescencia mediática que, todos sabemos, pode volverse hostil se a Presidencia da Xunta estivese en risco para o PP. 

 De feito, parece probable que, no caso de que A Cousa de Yolanda Díaz teña éxito, ese espazo recupere votos do BNG -e cabe que tamén do PSdeG-. Ou non.. Todo está pillado polos pelos. O que pase con Biden ou, por suposto, en Bruxelas, acaba incidindo en Vigo ou A Coruña. Vivimos en tempos tan fluidos e incertos que a percepción de todo catalexo se volve borrosa mesmo a curta distancia e xa non digamos se as traxectorias a divisar operan máis lonxe...

Sexa coma for, entendo que, máis aló do éxito electoral último, a percepción ou atmosfera dominante no nacionalismo galego é que todo está en causa -o propio sentido histórico-; que as ventás de oportunidade se acaban, se non o fixeron xa; e que o tempo corre en contra.

A corrente partidaria da recentralización medra en España ao tempo que a identidade nacional galega está á baixa. Por non falar da opinión que, nestas mesmas páxinas expresaba Carlos Elordi: “La animadversión hacia los partidos nacionalistas es mayoritaria, algunos creen incluso que muy mayoritaria, en la opinión pública española”. Todo iso conforma un clima adverso que lle resultará ao BNG moi difícil de afrontar dados os escasos medios cos que conta e o baixo nivel da conciencia nacional galega.

Se PP-VOX gañan as próximas eleccións, cousa que é posible e ata probable, a demonización dos nacionalistas será fenomenal e a recentralización das competencias e das institucións -do poder- tremenda e feroz. As campañas mediáticas serán terribles e o espazo xurídico inseguro. Todo pode pasar. No caso de Galicia, moitísimas cousas -dende a situación do idioma ata o control da opinión publicada- tal vez non teñan volta atrás, dada a extrema debilidade do sentimento galego. Hoxe mesmo, a Xunta xa ten moito de Deputación grande, e está practicamente baleirada de sentido político.

É evidente, ou a min así mo parece, que o gran problema do nacionalismo galego foi a implosión de Coalición Galega e do seu sucesor, o Partido Nacionalista Galego a fins dos 80 e comezos dos 90. A unificación da dereita baixo Manuel Fraga e a morte ou ausencia dunha opción nacionalista no ámbito conservador e centrista foi o presuposto fundamental das sucesivas victorias do PP. O progresivo afastamento do PP do espíritu galeguista baixo o control de Feijóo foi facilitado a posteriori por ese control orgánico previo. Baltar, creo, non pasa de ser un fake.

O segundo grande problema do nacionalismo galego no período democrático é a súa incapacidade para postularse como partido de goberno. Para un observador externo, o BNG é un partido de esquerda moderada, fundamentalmente de clases medias, que ten no seu universo de referencia un sindicato, a CIG, que lle da un peso adicional. Pero non sempre o BNG se ve a si mesmo con esa contención, o que é causa de enormes malentendidos.

É obvio que un programa de modernización económica, social e cultural en clave galega só pode desenvolverse dende a capacidade de acción do goberno galego e, nese sentido, o obxectivo central de toda forza nacionalista debería ser gañar a Xunta. Pero o nacionalismo galego tendeu, unha e outra vez, a menosprezar a importancia do autogoberno autonómico tirando pedras, inexplicablemente, contra o seu propio tellado.

Por certo, das tres forzas políticas galegas o BNG foi a que mereceu máis atención por parte de historiadores, politólogos e outras herbas máis ou menos teorizantes. A literatura sobre el podería encher estantes e ocupar os ocios de moitas tardes.

Por contraste, o PPdeG despertou menos curiosidade, especialmente no período Feijóo, o que non deixa de resultar sorprendente, dada non só a súa hexemonía en Galicia, senón tamén o papel fundamental que no esquema conservador español ten este partido. O PSdeG, pola súa vez, apenas ten quen se interese por el.

O libro de referencia sobre o BNG Un longo e tortuoso camiño, escrito por Xosé Ramón Quintana, xa da pistas sobre o virtuosismo do nacionalismo galego á hora de dispararse tiros nos propios pés e noticia da súa capacidade para, entre dúas opcións, escoller a máis complicada.. Hai pouco Xosé Manuel Sarille deu á luz outro, A nova presenza do BNG que suxire, na súa promoción, que é "para entender o BNG", que é unha organización que precisa de hermeneutas avezados.

Sexa coma for, o BNG unha e outra vez oscila entre, dunha banda, a necesidade de adaptación ás demandas da sociedade galega, que lle reclama un programa factible e, condición necesaria tamén, un persoal cualificado para levalo a cabo e, pola outra banda, unha pulsión fundamentalista que, de ter éxito, faría del unha organización irrelevante e, de feito, a mellor inimiga de si mesma.

Nos últimos meses Ana Pontón, no contexto da preparación da 17 Asamblea do BNG, ven afirmando que hai que ampliar as bases, dotarse dun programa aquelado de goberno e darlle voz aos expertos que poidan e queiran contribuír a un proxecto de transformación da sociedade galega. Son declaracións que constitúen unha expresión de sentido común tal vez animadas pola clara conciencia da dificultade do momento.

Máis atinadas aínda se é verdade, como parece, ou a min así mo parece, que ao BNG xa non lle quedan moitas máis oportunidades, unha vez inferido e entrevisto o horizonte futuro que pode abrirse en España e que, de feito, seguramente se abra."                    (Antón Baamonde , eldiario.es, 07/11/21)

“Francisco Rodríguez segue tendo a última palabra no BNG e os seus satélites... A UPG é unha organización moi conservadora; unha estrutura do atraso, tal e como está concibida... máis que vertebrar o nacionalismo galego, limítao... É unha organización que ten o mesmo líder que hai 40 anos. Isto non se dá en ningunha outra organización do mundo... É un esquema dos anos 70"

 "O ex-militante da UPG e fundador da Mesa analiza o papel da "vella garda" no BNG cun libro no que tamén hai liñas para a "inmaturidade" das Mareas e a "astucia" do PP. "A UPG é unha organización moi conservadora; unha estrutura do atraso, tal e como está concibida", asegura.

 A Avenida de Lugo circunvala toda a cidade de Santiago polo seu costado leste. O seu extremo norte fúndese coa Avenida Rodríguez Viguri nunha rotonda aínda en construción. No 219 da Avenida de Lugo está a sede da Unión do Povo Galego (UPG) e, un pouco máis arriba, na Viguri, a do Bloque Nacionalista Galego (BNG). A cuestión non é coincidencia se atendemos á obra A nova presenza do BNG, un ensaio que o profesor e fundador da Mesa pola Normalización Lingüística Xosé Manuel Sarille vén de editar con Medulia.

 A obra, de 123 páxinas, comprende un estudo persoal pero preciso das dinámicas internas do BNG, que Sarille navega coa contundencia de quen coñece dende dentro a plataforma frentista. Non en balde, militou na organización central do nacionalismo galego entre 1975 --“cando aínda estaba vivo Moncho Reboiras”-- e 1978, para logo regresar por un breve período a finais dos 80 coincidindo coa experiencia dourada da alcaldía de Fene. 

Sarille centra o libro nas tensións históricas entre BNG e os da U, sen por iso deixar de lado o esfarelamento das Mareas --ás que atribúe unha “alma adolescente”-- e o proceder de portas para dentro do PPdeG, ao que define como un partido “maduro” e cunha xestión intelixente dos seus propios conflitos. “Os electores parecen saber que quen non dá gobernado a súa casa está incapacitado para gobernar a de todos”, escribe.

O PAPEL DA “VELLA GARDA”

Con todo, o cerne do ensaio pasa pola “disonancia cognitiva” que, ao seu ver, rexe as difíciles relacións entre o BNG e o seu núcleo duro. A tese da obra pasa por que a UPG, nos momentos de maior fraqueza, bota man dunha cara máis amable --Beiras nos 80, hoxe Pontón-- para ampliar a súa base electoral. O problema chega cando os resultados nas urnas non son os agardados --o caso de Beiras tras o batacazo de 2001-- ou, simplemente, no momento en que a “vella garda” da U sente desexos de tomar de novo o control dun proxecto que se afasta dos seus principios fundacionais. “[Francisco] Rodríguez segue a ser a última instancia. Ten, de facto, a última palabra dentro do BNG”, remacha nun dos puntos álxidos da obra. 

-- Cal é o papel da UPG dentro do Bloque?

-- A UPG é o motor que nunca falla. O que ocorre é que, dende sempre, arrógase ese papel de vangarda que remata por agarrotar a toda a formación. E nunca falla tampouco a sucesión cíclica; que é gañar, cortar, e volver a comezar dende abaixo.

O “ciclo” referido por Sarille atinxe tanto á dinámica interna do BNG como aos seus resultados electorais. Os períodos de maior poder institucional, apunta, coinciden coas etapas nas que o Bloque se atopa máis próximo ás problemáticas diarias da poboación galega. En canto este poder se esvaece, a formación entraría nunha táctica de repregamento na que se desestiman as estruturas de poder autonómico como “subsidiarias” do Estado e regresa de novo a pantasma da independencia. 

UNHA FORMACIÓN “ANACRÓNICA”

O papel de “lastre” que, de acordo co autor, tería a UPG vén marcado por un carácter “anacrónico”, ancorado nas vellas propostas dos partidos ‘de vangarda’, é dicir, esas formación que, dende a óptica marxista, se encomendan a dirixir ás masas á revolución socialista. Unha posición que, a ollos de Sarille, tiña razón de ser nos anos 70 pero hoxe fai da UPG unha organización “fóra do tempo”.

“Falamos dunha organización moi conservadora, con moita dificultade para transformar o seu funcionamento e mesmo a mentalidade dos seus militantes. Unha organización moi doutrinaria, con pouca incorporación teórica allea a si mesma... É unha estrutura do atraso, tal e como está concibida”, asevera en declaracións ao Galicia Confidencial. 

A incapacidade do BNG para desenvolverse máis alá do teito de votos marcado por Beiras en 1997 --case 400.000 sufraxios--viría dada por ese contrapeso da UPG, que dispoñería un control case absoluto a nivel interno. “[A UPG] concibe e articula a estratexia do Bloque, debuxa os seus límites tácticos, as posibilidades de pactar e non pactar, o tipo de mobilizacións [...]”, apunta nun momento da obra. 

 - Na obra destílase que a UPG, máis que vertebrar o nacionalismo galego, limítao.

- É unha organización que ten o mesmo líder que hai 40 anos. Isto non se dá en ningunha outra organización do mundo 

- Pero Francisco Rodríguez deixa a secretaría xeral da UPG en 2012.

- Sobre o papel si, pero... o serio é que este señor manda e manda absolutamente. É a última instancia dentro do Bloque. E ten a última palabra dentro dos satélites que seguen estando na órbita da UPG, sen negarlle por iso ningún tipo de lucidez e capacidade. Pero isto é unha estrañeza absoluta, non hai ningunha organización así no mundo. É un esquema dos anos 70.

- Cal é o papel do BNG como “cara amable” nesta ecuación?

- (Fai unha pausa). Cando [na UPG] ven que as cousas están fatal son audaces. Nos anos 80, cando aparece Beiras, pasan de facer bandeira de non xurar a constitución a revolver completamente o panorama. Tendo en conta que, xa nos 70, Beiras era un señor no PSG que non estaba ben visto no BNG: o discurso a respecto de Beiras é que era un socialdemócrata... pero cóllese a este señor e sácase unha reformulación tan orixinal como aquela fronte que naceu no 82, con ese Beiras brillantísimo.

O “TEMPO DE REFLEXIÓN” DE PONTÓN

A tensión entre o traballo institucional do BNG e as teses da U tamén estarían tras o cisma de Amio, de acordo con Sarille. O autor describe como a migración cara ao centro --“amparada por Quintana, e habería que ver tamén en que medida por Beiras”-- vén seguida pola “reafirmación dogmática” dos primeiros anos 10, unha etapa de ‘travesía polo deserto’, segundo se describe no libro, na que reaparece a independencia e se pasa por riba o movemento do 15M. Entón chega Ana Pontón, “unha candidata que se homologa co modelo de líder predominante” e que, en oito anos, leva ao BNG dos 7 aos 19 escanos. 

Sarille evita entrar en profundidade no recente anuncio de Ana Pontón, que remexeu as augas da política galega ao pedir “un tempo de reflexión” de cara ao congreso do vindeiro novembro. “Parece que se negocia, que hai algo positivo”, apunta. “Se hai conflito parece que pasa por unha canle política”, explica. 

Ben é certo que Pontón, a diferenza de Quintana ou Beiras, si pertence á UPG. Con todo, Sarille non ve visos de abandonar o vello ciclo de subidas e baixadas que caracteriza o tándem do nacionalismo: “parece que estaba onde estabamos sempre, o vello conflito: que cando alguén se pon a facer política institucional, e a falar de que as necesidades do país son as que son, estamos nun nivel de realismo que pode xerar disensións con esa cúpula que tenta reafirmar a conciencia nacional, apelar aos principios, apelar ao pasado como símbolo... [...] Non hai nada do ano 80 que non poida volver”, incide.

PP E MAREAS

Fronte ás leas internas do BNG --e o PSdeG--, Sarille fai fincapé na boa xestión interna do PP, sen entrar a valorar o seu papel á fronte da administración autonómica galega. “A maquinaria do PP é impoñente”, afirma, antes de subliñar que a hexemonía dos populares obedece a un esquema moito máis complexo que o avellentamento da poboación ou a pretendida ‘minoría de idade’ dos galegos a nivel político. “Temos unha poboación consciente que sabe o que vota. Algo máis ten que haber que o monopolio dos medios e o carreto, aínda que iso funciona”.

A intelixencia que Sarille atribúe á formación de Feijóo quedaría cristalizada na crise interna derivada do Prestige. Nun momento en que, sostén, “todo parecía indicar que o partido acabaría rompendo”, no PP “calmáronse, resolveron, buscaron acomodo para os perdedores da loita interna e non pasou nada”. Esta astucia replicaríase tamén no eido electoral, afastado das “grandes proclamas” que o autor vencella ao espectro da esquerda: “O PP é o partido con maior contacto coa vida real, o resto é unha especie de nube dialéctica fóra de contacto coa terra. E non falo do Bloque, senón xa en xeral”, incide.

Todo o contrario que no caso das Mareas, ás que lles dedica un espazo cativo pero moi contundente dentro da obra. “O das Mareas é dunha inmaturidade abraiante, é unha alma adolescente”, refire ao respecto das migracións ao grupo mixto e outras prácticas “completamente antidemocráticas” que, ao seu ver, remataron no esfarelamento dunha marca que chegou a ser segunda forza empatada co PSOE. 

UN OUTONO CON BORRASCA POLÍTICA

Todo apunta a que, con este caldo de cultivo, o outono político de Galicia virá cargado de borrascas. Ante a falta de citas externas, os tres partidos con representación parlamentaria ollan para dentro de cara a preparar o resto da lexislatura. Só no PP se agarda continuidade: o partido enfoca os congresos provinciais con vistas a recuperar poder municipal e, en consecuencia, as deputacións.

O óso máis duro está no PSdeG. Gonzalo Caballero anunciou o pasado xoves 23 a súa candidatura para as primarias de decembro. O de Ponteareas fixo a enésima chamada a unir filas pero evitou referir a posibilidade de que xurdan outras figuras para disputarlle o posto --sobre este silencio planean as sombras de González Formoso e Besteiro--.

Caballero someterase ás primarias do 30 de outubro despois de que a estrutura socialista de Ourense pase este mesmo domingo por un proceso interno ante a entrada dunha segunda lista, a de Noela Branco, que rivalizará con Fumega para representar ao PSOE ourensán no Congreso Federal de Valencia. No retrovisor queda tamén a chamada de atención de Ferraz ao escoller a José Miñones, unha das voces máis críticas cos resultados electorais de 2020, como Delegado do Goberno.

No BNG, a problemática estará no pulso co que Ana Pontón pretende reclamar un maior poder á UPG para "ensanchar as bases" da fronte.  Pouco despois do anuncio da de Sarria, o secretario xeral da Unión, Néstor Rego, incidiu que Pontón era a “persoa idónea” para seguir liderando a formación frentista. A XVII asemblea nacional, prevista para o 7 de novembro, marcará o inicio dun ciclo político no que o BNG se ve por primeira vez con posibilidades de desbancar da Xunta ao todopoderoso PP."                 (Iago codesido, Galicia Confidencial, 26/09/21)

El anuncio de Ana Pontón de que planea dejar el liderazgo del BNG deja en shock al nacionalismo gallego

 "El anuncio de Ana Pontón de que se toma "un periodo de reflexión" sobre su continuidad al frente del BNG ha dejado en shock al nacionalismo gallego, que desde las elecciones autonómicas en julio del 2020 vivía el momento más dulce de sus casi cuarenta años historia. El miedo a que abandone la líder que ha logrado coser el partido y convertirlo en la única amenaza al reinado absolutista de Feijóo en Galicia atenaza desde esta mañana a la dirección y a la comprometida militancia del Bloque.

Ni siquiera en el entorno más cercano de la portavoz nacional esperaban que el curso político fuera a empezar con una insinuación que revoluciona todos sus planes. "Quiero abrir un período de reflexión personal sobre mi continuidad", vino a decirles Pontón en la reunión de la ejecutiva nacional celebrada este jueves por la mañana, en la que la dirección iba a preparar el arranque del nuevo ejercicio.

Algunos de los asistentes ni siquiera pudieron reaccionar. Horas después, la portavoz envió un tuit en el que apenas daba pistas sobre los motivos de fondo para abrir justo ahora un debate de ese calado: "El BNG debe ser el actor decisivo en la política gallega y aspirar a presidir la Xunta. En este marco abro una reflexión personal sobre mi papel", escribió.

 Para entender la situación, cabe recordar que Ana Pontón, politóloga de 44 años y madre de una niña, acaba de convertir hace poco más de una año al BNG en la segunda fuerza política de Galicia, tras superar en cinco escaños y 58.000 votos en las autonómicas a un PSOE que no supo acoger al electorado de centro izquierda y de izquierda desencantado con el caótico período de las Mareas.

Pontón, que se inició en los movimientos nacionalistas estudiantiles y que lideró Galiza Nova, la organización juvenil del partido, levantó al Bloque desde una situación dramática, cuando accedió a la portavocía nacional de la formación en el 2016. Ese año el BNG se quedó con seis escaños en el Parlamento autonómico, por debajo de la mitad de la representación que habían logrado los socialistas y las mareas en una cámara de 75 diputados.

En apenas ocho años, Pontón ha revitalizado y renovado las estructuras de la formación, ha devuelto la ilusión a una militancia desencantada con las batallas internas de la primera mitad de la década pasada, ha triplicado los resultados electorales (19 escaños) y, sobre todo, se ha erigido en la única figura política capaz de hacerle sombra a Feijóo. Incluso entre el electorado popular.

 "No es que Ana concite apoyos o que sepa construir mayorías, es que nunca antes un líder del Bloque había gozado de semejante nivel de legitimación interna y de simpatía externa. Somos una organización que valora la diversidad, pero en el caso de Ana el apoyo es unánime", asegura un miembro de la Ejecutiva, quien, pese a su añeja amistad con la portavoz nacional, reconoce que no sabía nada de su decisión.

No es que Pontón se haya ido ya. Pero la mera insinuación de que duda sobre si seguir o no parece indicar en esa dirección. Porque podría haber iniciado y concluido la misma reflexión personal sin hacerla pública. "Lo mejor para el BNG y para Galicia sería que Ana siguiera. Y si fuera en otro contexto pienso que seguiría, pero en este, no puedo darlo por seguro", afirma la citada fuente.

El Bloque tiene previsto celebrar su asamblea nacional a principios de noviembre. Hasta hoy nadie ponía en duda que iba a ser un proceso constructivo, tranquilo y fácil, destinado a arropar a la líder del partido y a reforzar la convicción interna de que, como sucedió con Fraga, es cuestión de tiempo que Feijóo caiga en las urnas o se vaya, y de que será el BNG quien esté ahí para recuperar la Xunta, en la que gobernó como segunda fuerza en la coalición con el PSOE que dirigió el Ejecutivo gallego entre el 2005 y el 2009. Ana Pontón era la condición imprescindible que sustentaba ese sueño de recuperar la Xunta, y que ahora parece romperse.

 Algunas fuentes insinúan que el mensaje que dio esta mañana podría ser "un aviso a navegantes" destinado a acallar algunas voces que plantean que el trabajo parlamentario y de dirección estarían mermando la capacidad de la ejecutiva para trabajar con idénticos resultados en el refuerzo territorial y orgánico del partido, y que Pontón habría lanzado un órdago para suprimirlas de raíz.

Otras incluso insinúan que la dirección podría estar abriendo otro debate dirigido a ir convenciendo a la militancia de las supuestas ventajas de volver a los tiempos en los que el BNG funcionaba con una dirección bicéfala al estilo del PNV, con un secretario general diferenciado de la figura del candidato a las autonómicas y portavoz parlamentario.

Podría ser, pero no parece haber nada de eso. Entre otras cosas porque el Bloque es consciente de que aquella fórmula generó enorme tensiones internas durante décadas que acabaron con una dolorosa y sangrienta escisión, que derivó en los seis escaños que recogió Pontón. Nadie entre las fuentes próximas a la dirección del Bloque consultadas por Público ha confirmado que esa fórmula esté sobre la mesa.

 En lo que sí coinciden varias de esas personas es que lo que la portavoz nacional está valorando es la necesidad personal de dejar la primera línea de la política y el enorme coste personal y familiar que supone. Más aún cuando, según quienes la conocen, es consciente de que lo que el partido le reclama ahora es redoblar el trabajo y el esfuerzo que ha hecho hasta ahora, para derrotar al PP(-o al menos evitar que revalide la mayoría absoluta) en las elecciones del 2024, y para preparar a las estructuras de la organización para gobernar la Xunta.

Si esas cábalas fueran acertadas, es decir si Pontón llegara a presidir el Gobierno autonómico y agotara la legislatura, ella llegaría al 2028 con 52 años. Y su hija, que ahora tiene dicienueve meses, tendría nueve. Tal vez lo que le pese es perderse esos años. Aunque esto también es una cábala, porque eso sólo lo sabe ella y ayer prefirió derivar en su entorno cualquier declaración pública.

Pero sucede que a veces las cábalas tienen un fundamento veraz, y lo cierto es que las que el Bloque se hacía sobre una inminente llegada a la Xunta podrían no estar muy desencaminadas. Precisamente porque Pontón es la única figura política que concita simpatías en casi todo el espectro político en Galicia. Incluido, como hemos dicho, el electorado de Feijóo, que cuenta con un importante sector galleguista moderado en el que Pontón goza de una valoración muy positiva.

 "Eso es revolucionario para el BNG. Incluso en los mejores momentos electorales de Beiras [la figura más respetada del nacionalismo gallego desde Castelao], el Bloque sabía que tenía un techo electoral. Pero con Ana, ese techo había desaparecido", sostiene un miembro de la ejecutiva.

El liderazgo de Pontón era tan indiscutible que a la hora de insinuar un cartel sucesorio ni siquiera sirven las cábalas, porque ninguna figura en el partido se ha destacado como posible recambio, ni voluntaria ni involuntariamente. El BNG cuenta con 19 diputados en el Parlamento autonómico, uno en el Congreso de los Diputados, una en el Parlamento Europeo, una treintena de alcaldías y varios centenares de concejales y concejalas. Así que los nombres salen a montones si se quieren hacer quinielas.

Lo más probable, sin embargo, es que quienes responden a esos nombres también estén en estado de shock, y que, al menos por ahora, ninguno haga ningún movimiento que no esté dirigido, precisamente, en el sentido contrario a postularse como sucesor o sucesora. Es decir, en convencer a Pontón de que siga dirigiéndoles."                       (Juan Oliver, Público, 26/08/21)

Elecciones en un sitio no tan distinto La ciudadanía gallega tiene sus peculiaridades. Pero no son tan misteriosas. Galicia es distinta del País Vasco o Cataluña, pero no es tan diferente de Navarra, el País Valenciano, las Baleares o las Canarias

"A menos de una semana de las elecciones gallegas del 12 de julio, las diversas encuestas publicadas coinciden en un pronóstico: mayoría absoluta cómoda del PPdeG de Núñez Feijóo, pugna por la segunda plaza entre un PSOE que sube, ma non troppo, y un BNG que dobla representación, el hundimiento del espacio electoral de la antigua En Marea, del que la coalición Galicia en Común recogería sólo los restos, y la falta de representación parlamentaria de Vox, Marea Galeguista (enésimo intento de algo parecido a un galleguismo de centro) y Ciudadanos.

 Alguna encuesta advierte sobre el posible voto oculto a Vox; alguna otra recuerda que la mayoría absoluta puede pender de un delgado hilo, pues la barrera del cinco por ciento puede dar lugar a curiosos efectos redistributivos si alguna fuerza política no lo supera.

¿Oasis bávaro, siendo el PPdeG lo que fue la CSU de Franz-Josef Strauß, gran modelo para Fraga, años ha? ¿Mezcla de república sudamericana y efecto Bretaña, una periferia a la que los ritmos políticos del Estado llegan con retraso, en este caso el debilitamiento del PP frente a la ultraderecha, y el ascenso del PSOE?

 ¿Nacionalidad histórica con subsistema de partidos propio, pero no en demasía, con un BNG de izquierda soberanista y dominado por una nueva vieja guardia que aún invoca retóricamente el marxismo-leninismo y la condición colonial de Galicia en sus textos que puede convertirse en líder de una alternativa al PPdeG? El grupo de rock Os Resentidos acuñó en los ochenta la imagen de Galicia, sitio distinto, para condensar todas esas peculiaridades. ¿O no lo son tanto?

Ver a Galicia como una tierra misteriosa siempre ha sido atractivo para viajeros y analistas que nos observan desde más allá del telón de grelos, el límite con Castilla. Antes eran leyendas celtas, brumas y castros, supersticiones y brujas. Después fueron localismos indescifrables, emigración, caciques correosos y narcotraficantes más bien brutillos y sin aura literaria. Paradojas de una sociedad que todavía no habría superado el dilema entre modernidad y tradición. Es una imagen que más de un escritor gallego ha cultivado: el molde prefijado, pero invertido para dignificarlo.

 La ciudadanía galaica, entrado el siglo XXI, todavía tendría metido el mundo aldeano en la cabeza, y seguiría comportándose con impenetrable retranca, ironía campesina, y una profunda desconfianza en los intermediarios, sobre todo en los partidos. Líderes carismáticos, intercambios de votos por favores y redes clientelares, ocuparían su lugar. Un profundo sentimiento de identidad gallega que no cristalizaría, sin embargo, en un nacionalismo mayoritario. Otro supuesto misterio.

La ciudadanía gallega tiene sus peculiaridades. Pero no son tan misteriosas. El mundo rural hace tiempo que ha desaparecido y nada tiene que ver con las imágenes literarias. Las ciudades galaicas son como la mayoría de las españolas. Y no es que exista un sentimiento nacionalista (gallego) desarticulado, que inexplicablemente recoge el PPdeG por jugar a esa baza, como han argumentado algunos líderes de Vox llamando separatista no ya a Núñez Feijóo, sino incluso al difunto Fraga Iribarne (en la cara no se lo dirían). Los sondeos y encuestas dibujan desde hace treinta años un panorama bastante nítido: en Galicia predomina la doble identidad, gallega y española, mientras que los extremos (sólo española y sólo gallega) son débiles. 

Aunque a menudo las características que se adscriben a los conceptos región, nacionalidad (histórica) y nación son lábiles —la nación de pertenencia es algo que todo el mundo tiene claro hasta que se le pregunta por ella—, lo que se aprecia con nitidez es que quienes sienten que Galicia es su nación de referencia constituyen una minoría, aunque significativa (no superior al 15%). Es ese, más o menos, el voto que recoge el BNG y otros partidos menores. Aún menor es el porcentaje de los españoles ante todo y sobre todo. Ahí Vox y Ciudadanos tienen poco que pescar. Es en el caladero de la doble identidad, además del centro, donde se ganan las elecciones; no sólo en Galicia, pero especialmente en Galicia.

¿Es sentirse muy gallego o gallega un síntoma de nacionalismo gallego más o menos desarticulado? En absoluto. Puede ser sentirse español a través de referencias cercanas, a partir de materiales culturales próximos, muchas veces sublimando identidades locales, comarcales o provinciales. Alfonso R. Castelao, el galleguista antifascista y humanista al que algunos ignorantes ahora tildan de xenófobo, lo ejemplificó en la historia del gaitero que, después de varios días actuando en un teatro en Madrid, pidió a sus representantes que le dejasen volver “a España”, es decir, a su aldea.

Y en eso Galicia es distinta del País Vasco o Cataluña, pero no es tan diferente de Navarra, el País Valenciano, las Baleares o las Canarias. Cuarenta años de ejercicio de autonomía política han servido sin duda para reforzar los sentimientos y referentes de identificación autonómica, dar a conocer símbolos y fomentar su respeto y aprecio, dignificar en parte la lengua gallega, y extender la percepción de que existen intereses territoriales, desde el sector lácteo al naval. 

Y también han promovido la convicción de que en un sistema político descentralizado, como el Estado autonómico, hay que hacerse oír y defender los intereses colectivos mediante partidos políticos propios, o al menos obligando a los partidos estatales a regionalizar sus agendas y prioridades político-estratégicas, y hasta sus imaginarios. 

Pero todo eso no fue en el pasado, ni va necesariamente en el presente, en detrimento de una conciencia nacional española que se expresa por vías a menudo banales (el deporte, por ejemplo), pero efectivas. De hecho, una gran frustración del nacionalismo gallego actual es comprobar que la autonomía, frente a lo que muchos creían hace treinta años, no necesariamente ha creado nacionalistas sino que ha reforzado el abanico de dobles identidades, mientras que la erosión de las peculiaridades culturales, desde el uso de la lengua al medioambiente, continúa implacable.

Sin duda, que un nacionalismo gallego tipo PNV o CiU no cuajasen en Galicia tuvo en parte que ver con factores contingentes y decisiones de actores concretos. El viejo Partido Galeguista de la II República vio interrumpido su crecimiento por el estallido de la Guerra Civil. Y sus élites supervivientes tomaron otro camino: renunciar a la concepción de Galicia como nación, e influir en los partidos estatales existentes para que respetasen una peculiaridad histórica y cultural que daban por objetiva. 

La Alianza Popular de los años ochenta, y el PPdeG de Fraga después, supo recoger el guante y bloquear el camino a cualquier posibilidad de reconstrucción de un galleguismo de centro, que la hubo (la Coalición Galega de 1985-1989, frustrada en parte por la incapacidad de sus dirigentes, pero también porque la “burguesía galleguista” era y es débil). Pero no es que la nación esté ahí, viva como conciencia cultural prepolítica o como hipertrofia de sentimiento identitario sin expresión política. 

Lo que hay es españolismo regional o regionalizado, subdividido a su vez en una geometría de identificaciones múltiples, desde el viguismo que tan bien interpreta Abel Caballero hasta el ourensanismo de Baltar II. Y en eso Galicia no es tan distinta de otros lugares. El PPdeG lleva lustros entendiéndolo, en beneficio propio. Y, salvo sorpresa, parece que lo seguirá interpretando, para bien o para mal."

(Xosé M. Núñez Seixas es catedrático de Historia Contemporánea, Universidade de Santiago de Compostela. El País, 07/07/20)

As veas sangrantes do nacionalismo galego.Galicia queda sen coalición nacionalista. O BNG presentarase só, En Marea e CxG decidirán nos vindeiros días o seu futuro electoral e Anova acorda non presentarse o 10N.

"O nacionalismo segue supurando Amio por todas as veas. Pasaron sete anos desde a gran ruptura do nacionalismo e as feridas non dan fechado. Semella, ademais, que aumentan ano tras ano. A última posibilidade dunha gran fronte nacionalista para o 10N, frontes que existen en Catalunya, Euskadi ou Nafarroa, con posibilidades de poder volver a Madrid quedou en nada. Ningún dos actores deu o brazo a torcer ou xogou ao despiste ata o último momento e, onde non hai berzas, pouco e bo caldo vai dar.

Foi En Marea quen lanzou a oferta o sábado 24 de setembro tras un Consello da formación, o domingo era CxG quen se sumaba á mesma oferta tras a asemblea nacional celebrada tamén durante esa fin de semana. O BNG e Anova deron o silencio por resposta. E, a partir de entón, a incerteza duns e doutros.

En Marea xogou ao despiste cunha oferta que era galega pero na que quería tamén incluír unha vía estatal cun posible pacto coa nova formación de Errejón, Más País. E foi aí, cando o BNG atopou a xustificación para pechar calquera porta co partido de Villares.  "Cando alguén está preocupado polo relato, por airear e tentar construír a súa verdade, se cadra o que non quere son acordos", espetou Pontón este luns a preguntas do GC sobre a proposta de Villares, que cualificou de falta de "seriedade".

Realmente, a porta do BNG xa estaba pechada case desde o minuto 1. E os de Villares tamén estiveron tanteando outras posibilidades cos de Errejón. Unha vía que se pechou definitivamente este domingo tras constatar que se poderían repetir os problemas e a desfeita que aconteceu con Podemos, EU e Anova durante esta lexislatura e, sobre todo, ao ver que Más Madrid non ten unha "axenda galega".

NA PROCURA DE ARGUMENTOS

Este xiro final serviulle ao BNG para cambiar de argumentario. Se antes, a proposta de Villares era "un circo madrileño", por ir con Errejón, agora segue sendo "outro circo pouco serio". Iso, si, o BNG negouse a dicir se tiña avaliado seriamente a oferta de En Marea. "Nunca facemos público con quen nos reunimos ou non", dixo Pontón.

Anova, a outra formación que tampouco se lle esperaba para esta coalición, acabou, como nos anteriores comicios, indo pola vía do medio para non presentarse, nin cos seus aliados de Podemos e Esquerda Unida, nin coa "vía galega" proposta por En Marea e Compromiso.
A división desta división da división do nacionalismo galego é tal que tampouco hai acordo entre as bases e a dirección sobre o mellor camiño. Así que, ao final, van pola vía do medio que non contenta nin a uns nin a outros.

"Entendemos que a competición entre diferentes opcións do espazo de ruptura divide a necesaria unidade e non se corresponde coa nosa aposta pola acumulación de forzas, motivo polo que decidimos non concorrer ás próximas eleccións xerais", anunciaba este luns.  "Verificamos que os intereses dos partidos estiveron por encima dos intereses da xente do común", destaca nun comunicado no que tamén se denota a existencia de problemas cos seus socios no Parlamento galego e as dificultades que poden existir de cara a artellar unha nova coalición para as eleccións galegas.

Tampouco houbo tempo para analizar a oferta lanzada tamén por CxG, só atendida por En Marea e polo BNG, de xeito non oficial. Tan trapalleiras eran as conversas de todos os actores nacionalistas galegos, cada un mantendo a súa axenda e a súas tácticas, que, finalmente, non houbo acordos posibles, polo menos, en forma de coalición.

Pero hai quen di que todas as portas non están fechadas aínda. Agora toca agardar para ver se hai posibilidade de que se chegue a mínimos pactos entre algúns destes actores antes do vindeiro 7 de outubro, día final para presentar as listas. Sería un pequeno xesto para evitar que sigan sangrando as veas do nacionalismo galego."                      (Xurxo Salgado, Galici Confidencial, 29/09/19)

Cero autocrítica no BNG malia non ter acadado escanos no Congreso e obter case os mesmos votos que Vox

"A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, asegurou este sábado que espera un "gran resultado" para as próximas eleccións municipais e europeas do 26 de maio xa que a organización nacionalista "está á alza" e "avanza imparable" tras duplicar o apoio da cidadanía nas eleccións xerais do pasado domingo. Así o sinalou Pontón tras a celebración en Santiago do Consello Nacional do Bloque, o cal estivo "coa mirada posta" nas próximas citas electorais "con optimismo, con decisión e coa certeza de que o BNG está á alza, de remontada".

Sobre os resultados das eleccións xerais, a pesar de que de non conseguir escano no Congreso dos Deputados, seguir como quinta forza e sacar case os mesmos votos que Vox, Ana Pontón non fixo autocrítica e enxalzou que o BNG duplicou os seus votos, pasando a ter máis de 90.000 apoios —a metade que Ciudadanos e 146.000 menos que En Común Unidas Podemos, fronte aos 45.000 votos dos comicios xerais anteriores.

Desta maneira, quixo mandar unha mensaxe de tranquilidade a "todos aqueles galegos que están preocupados de que Galicia non teña voz en Madrid", xa que o BNG "vai estar alerta e seguirá defendendo os seus dereitos".

Segundo Pontón, os resultados danlle ao Bloque a responsabilidade de "ensanchar a base social do nacionalismo", e mostrouse "orgullosa" de ser do BNG, "un proxecto con historia, unido e cohesionado" que, ademais, "ten as portas abertas a todos os que queren sumar en positivo". "Son tempos de avanzar, de sumar e de progresar", sentenciou.

"O Bloque é a forza política con representación parlamentaria que porcentualmente máis incrementou os seus votos, chegando a duplicar o apoio da cidadanía", destacou a portavoz nacionalista, quen indicou que o BNG é "determinante" para unha "nova etapa para Galicia".

Así mesmo, subliñou que esta remontada "se vai confirmar nas eleccións do 26M", así como nas próximas autonómicas de 2020 onde o BNG "o vai a dar todo para que se produza un cambio". "Seremos determinantes para pór punto e final ao decenio negro do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo e do Partido Popular", apostilou Pontón.

80% DE CONCELLOS

En canto a cifras, os nacionalistas afirmaron que o BNG se presenta ás próximas eleccións municipais no 80% dos concellos de Galicia, polo que, segundo os seus datos, o 95% dos galegos poderán coller unha papeleta do Bloque.

Neste sentido, Pontón encomiou a "gran implantación" da organización no territorio, "con máis de 4.000 persoas que concorren nas candidaturas", das cales, segundo a propia portavoz, "a metade non son afiliadas". "Esta corrente de simpatía fai que moitas persoas se somen, xa que nos ven como garantía para poder construír un futuro mellor", afirmou.

"Temos que traballar coa man tendida, reilusionando a moitos galegos", sinalou Pontón, quen engadiu que "non só hai que sumar concelleiros, senón tamén alcaldías". "O aval do traballo feito é a mellor carta de presentación", indicou.

EUROPEAS

En canto ás eleccións europeas, que se celebran tamén o mesmo 26 de maio, Ana Pontón insistiu en que o BNG "ten o reto de seguir sendo a voz de Galicia en Europa", polo que é "importante manter o escano galego que defenda os intereses de Galicia en Bruxelas".

Así, puxo en valor o traballo da eurodeputada galega Ana Miranda que "se deixou a pel e aí están o traballo e os resultados". Deles, destacou, entre outros, "o seu defensa das vítimas de Angrois, así como das rías e ríos de Galicia".

"Hai que seguir defendendo os intereses dos galegos, sempre sen submisións e cunha única lealdade, que é o pobo galego", apostilou a líder do Bloque Nacionalista Galego.
Destacou que, a pesar que o Bloque ten "vocación europeista", ten que dicir "alto e claro" que esta Unión Europea (UE) "non vale". "Queremos outra UE dos pobos e nacións, solidaria", explicou."                     (Galicia Confidencial, 04/05/19)

Longa agonía do nacionalismo galego...

"Como é que cántabros, canarios ou valenciáns teñan representantes propios en Madrid, e non os teña unha nacionalidade histórica como é Galicia?. Vascos e cataláns demostraron este domingo que é posible confiar en forzas nacionalistas de dereitas e de esquerdas para frear un posible pacto das dereitas e ultradereita en España. Pero, por que en Galicia o nacionalismo compite con Vox, unha formación que case non fixo campaña en Galicia e non conta con apoios mediaticos no país.

como unha forma perdida na lembranza”.

 

É parte do poema “Afogados” do poeta e político de Anova Miguel Anxo Fernán-Vello. Un poema escrito no 2011 cando o nacionalismo galego aínda xiraba en torno ao BNG. O único partido nacionalista galego que acababa de obter dous escanos en Madrid e 209.000 votos e o 11,37% do total dos sufraxios.

Uns resultados que, con todo, eran malos. O Bloque acababa de perder dous anos antes o goberno da Xunta tras perder un escano por unha manda de votos na provincia da Coruña. Unha derrota na que, entón tiña moito que ver o xornal coruñés La Voz de Galicia con informacións moi duras contra o Bloque –concurso eólico, galescolas, mangoneo das políticas sociais, despilfarro, Carrumeiro--- e que, propiciou, pouco despois a aparición do coñecido como “Voicoz” por parte da militancia nacionalista.

Foron momentos moi tensos, de moitos titulares en prensa. Algo semellante ao que acontece estes días con En Marea. Con moitos medios abrindo portadas sobre os problemas internos da formación. E a situación estoupou e rematou nunha desgracia peor que a perda do goberno da Xunta, a gran ruptura de Amio e a división do BNG en dous polos. Era o 2012. E, a partir de aí a formación nacionalista caeu no abismo.

MÁIS DE 200.000 VOTOS PERDIDOS

Un abismo do que, segundo a súa dirección, comeza a saír tras os resultados deste domingo. Os 93.000 votos acadados --o 5,6% do total-- están moi lonxe daqueles 209.000 de 2011 e aínda máis lonxe dos 212.000 de 2004 e, por suposto, dos resultados históricos desta formación, en 2000, con 306.00 papeletas, o 19% do apoio electoral e tres escanos en Madrid.

Se o BNG repetira hoxe eses resultados sería a novena forza do estado, só por detrás dos grandes partidos estatais, e de ERC, JxCat e o PNV. Mesmo por riba de Bildu. Tres escanos que poderían contar e decidir moito en Madrid. Pero, agora, compite en Galicia con Vox, unha formación de ultradereita que, sen facer campaña en Galicia e sen os apoios mediaticos do BNG, acadou os mesmos resultados.

Por iso, a situación é, 19 anos despois, completamente a inversa. Galicia non conta para nada en Madrid, polo menos, cunha forza nacionalista propia. Os últimos dous deputados nacionalistas, de Anova, nin están en Madrid, nin na política activa. E, mentres que formacións rexionalistas de Canarias ou Cantabria poden ser decisivas no vindeiro goberno, o nacinalismo galego queda fóra do escenario político estatal.

PROBLEMA DE TODOS

E non o fai só por deméritos do BNG. É certo que o Bloque tivo e ten aínda defectos inherentes a estar dominada pola UPG, unha organización de mandato vertical, senón tamén pola terquedade e minifundismo doutras forzas nacionalistas que, nun contexto de forte polarización, preferiron ir por libre ou non ir.

Un veterano nacionalista comentaba estes días que ve moi difícil un remedio para o nacionalismo galego, sexa o BNG, Anova, En Marea ou CxG. “Acadar 95.000 votos obviamente ten a súa importancia, pero unha forza nacionalista non pode conformarse só coas migallas e por pelexar coa ultradereita por ser a cuarta forza en Galicia. E menos saír sorrindo e contentos, a pesar de non ter escano, logo de ver que En Marea recibía o gran trompazo da noite”.

E está por ver se esa “recuperación” do Bloque é tal ou só un préstamo momentáneo do chamado voto útil de soberanistas de Causa Galiza ou nacionalistas que, no seu día, apoiaran a Anova ou a En Marea. Un voto útil que esta mesma formación propiciou con anuncios nas redes sociais difundindo noticias de La Voz de Galicia, o mesmo xornal que hai oito anos era o inimigo número un. Noticias que apuntaban a que o BNG pelexaba con Vox por un escano na Coruña.

Ao final todo quedou en anuncios de redes sociais e noticias con certo grao de manipulación para fomentar ese voto útil. Nin xuntando os votos de CxG, En Marea e o BNG, o nacionalismo galego acadaría escano en Madrid. E esa é a triste e dura realidade do nacionalismo galego. Ou se refunda, como ben souberon facer cataláns ou vascos, ou o seu futuro será testemuñal en Galicia a pesar dos apoios de certos medios de comunicación que buscan ter ao nacionalismo "domesticado" e "controlado", evitando a súa relación cos soberanistas cataláns ou vascos. 

Unha refundación que ten que pasar, quizais, por cesións, por renuncias importantes e por unha modalidade de coalición na que todos se sintan a gusto sen perder as súas esencias.

“Só así, con unidade, cun equipo cohesionado e cun liderato renovado que conecte co electorado urbano pode haber futuro para o nacionalismo galego”, apunta ese veterano nacionalista que coñece ben o que foi o nacemento, no seu día, do Bloque Nacionalista Galego. Quizais así, o nacionalismo non acabe afogado como acabaron outros proxectos que Fernán-Vello coñece ben tras o seu paso como deputado polo Parlamento español."                   (Xurxo Salgado, Galicia Confidencial, 30/04/19)