Mostrando entradas con la etiqueta Partidos politicos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Partidos politicos. Mostrar todas las entradas

29/9/21

“Francisco Rodríguez segue tendo a última palabra no BNG e os seus satélites... A UPG é unha organización moi conservadora; unha estrutura do atraso, tal e como está concibida... máis que vertebrar o nacionalismo galego, limítao... É unha organización que ten o mesmo líder que hai 40 anos. Isto non se dá en ningunha outra organización do mundo... É un esquema dos anos 70"

 "O ex-militante da UPG e fundador da Mesa analiza o papel da "vella garda" no BNG cun libro no que tamén hai liñas para a "inmaturidade" das Mareas e a "astucia" do PP. "A UPG é unha organización moi conservadora; unha estrutura do atraso, tal e como está concibida", asegura.

 A Avenida de Lugo circunvala toda a cidade de Santiago polo seu costado leste. O seu extremo norte fúndese coa Avenida Rodríguez Viguri nunha rotonda aínda en construción. No 219 da Avenida de Lugo está a sede da Unión do Povo Galego (UPG) e, un pouco máis arriba, na Viguri, a do Bloque Nacionalista Galego (BNG). A cuestión non é coincidencia se atendemos á obra A nova presenza do BNG, un ensaio que o profesor e fundador da Mesa pola Normalización Lingüística Xosé Manuel Sarille vén de editar con Medulia.

 A obra, de 123 páxinas, comprende un estudo persoal pero preciso das dinámicas internas do BNG, que Sarille navega coa contundencia de quen coñece dende dentro a plataforma frentista. Non en balde, militou na organización central do nacionalismo galego entre 1975 --“cando aínda estaba vivo Moncho Reboiras”-- e 1978, para logo regresar por un breve período a finais dos 80 coincidindo coa experiencia dourada da alcaldía de Fene. 

Sarille centra o libro nas tensións históricas entre BNG e os da U, sen por iso deixar de lado o esfarelamento das Mareas --ás que atribúe unha “alma adolescente”-- e o proceder de portas para dentro do PPdeG, ao que define como un partido “maduro” e cunha xestión intelixente dos seus propios conflitos. “Os electores parecen saber que quen non dá gobernado a súa casa está incapacitado para gobernar a de todos”, escribe.

O PAPEL DA “VELLA GARDA”

Con todo, o cerne do ensaio pasa pola “disonancia cognitiva” que, ao seu ver, rexe as difíciles relacións entre o BNG e o seu núcleo duro. A tese da obra pasa por que a UPG, nos momentos de maior fraqueza, bota man dunha cara máis amable --Beiras nos 80, hoxe Pontón-- para ampliar a súa base electoral. O problema chega cando os resultados nas urnas non son os agardados --o caso de Beiras tras o batacazo de 2001-- ou, simplemente, no momento en que a “vella garda” da U sente desexos de tomar de novo o control dun proxecto que se afasta dos seus principios fundacionais. “[Francisco] Rodríguez segue a ser a última instancia. Ten, de facto, a última palabra dentro do BNG”, remacha nun dos puntos álxidos da obra. 

-- Cal é o papel da UPG dentro do Bloque?

-- A UPG é o motor que nunca falla. O que ocorre é que, dende sempre, arrógase ese papel de vangarda que remata por agarrotar a toda a formación. E nunca falla tampouco a sucesión cíclica; que é gañar, cortar, e volver a comezar dende abaixo.

O “ciclo” referido por Sarille atinxe tanto á dinámica interna do BNG como aos seus resultados electorais. Os períodos de maior poder institucional, apunta, coinciden coas etapas nas que o Bloque se atopa máis próximo ás problemáticas diarias da poboación galega. En canto este poder se esvaece, a formación entraría nunha táctica de repregamento na que se desestiman as estruturas de poder autonómico como “subsidiarias” do Estado e regresa de novo a pantasma da independencia

UNHA FORMACIÓN “ANACRÓNICA”

O papel de “lastre” que, de acordo co autor, tería a UPG vén marcado por un carácter “anacrónico”, ancorado nas vellas propostas dos partidos ‘de vangarda’, é dicir, esas formación que, dende a óptica marxista, se encomendan a dirixir ás masas á revolución socialista. Unha posición que, a ollos de Sarille, tiña razón de ser nos anos 70 pero hoxe fai da UPG unha organización “fóra do tempo”.

“Falamos dunha organización moi conservadora, con moita dificultade para transformar o seu funcionamento e mesmo a mentalidade dos seus militantes. Unha organización moi doutrinaria, con pouca incorporación teórica allea a si mesma... É unha estrutura do atraso, tal e como está concibida”, asevera en declaracións ao Galicia Confidencial. 

A incapacidade do BNG para desenvolverse máis alá do teito de votos marcado por Beiras en 1997 --case 400.000 sufraxios--viría dada por ese contrapeso da UPG, que dispoñería un control case absoluto a nivel interno. “[A UPG] concibe e articula a estratexia do Bloque, debuxa os seus límites tácticos, as posibilidades de pactar e non pactar, o tipo de mobilizacións [...]”, apunta nun momento da obra. 

 - Na obra destílase que a UPG, máis que vertebrar o nacionalismo galego, limítao.

- É unha organización que ten o mesmo líder que hai 40 anos. Isto non se dá en ningunha outra organización do mundo 

- Pero Francisco Rodríguez deixa a secretaría xeral da UPG en 2012.

- Sobre o papel si, pero... o serio é que este señor manda e manda absolutamente. É a última instancia dentro do Bloque. E ten a última palabra dentro dos satélites que seguen estando na órbita da UPG, sen negarlle por iso ningún tipo de lucidez e capacidade. Pero isto é unha estrañeza absoluta, non hai ningunha organización así no mundo. É un esquema dos anos 70.

- Cal é o papel do BNG como “cara amable” nesta ecuación?

- (Fai unha pausa). Cando [na UPG] ven que as cousas están fatal son audaces. Nos anos 80, cando aparece Beiras, pasan de facer bandeira de non xurar a constitución a revolver completamente o panorama. Tendo en conta que, xa nos 70, Beiras era un señor no PSG que non estaba ben visto no BNG: o discurso a respecto de Beiras é que era un socialdemócrata... pero cóllese a este señor e sácase unha reformulación tan orixinal como aquela fronte que naceu no 82, con ese Beiras brillantísimo.

O “TEMPO DE REFLEXIÓN” DE PONTÓN

A tensión entre o traballo institucional do BNG e as teses da U tamén estarían tras o cisma de Amio, de acordo con Sarille. O autor describe como a migración cara ao centro --“amparada por Quintana, e habería que ver tamén en que medida por Beiras”-- vén seguida pola “reafirmación dogmática” dos primeiros anos 10, unha etapa de ‘travesía polo deserto’, segundo se describe no libro, na que reaparece a independencia e se pasa por riba o movemento do 15M. Entón chega Ana Pontón, “unha candidata que se homologa co modelo de líder predominante” e que, en oito anos, leva ao BNG dos 7 aos 19 escanos. 

Sarille evita entrar en profundidade no recente anuncio de Ana Pontón, que remexeu as augas da política galega ao pedir “un tempo de reflexión” de cara ao congreso do vindeiro novembro. “Parece que se negocia, que hai algo positivo”, apunta. “Se hai conflito parece que pasa por unha canle política”, explica. 

Ben é certo que Pontón, a diferenza de Quintana ou Beiras, si pertence á UPG. Con todo, Sarille non ve visos de abandonar o vello ciclo de subidas e baixadas que caracteriza o tándem do nacionalismo: “parece que estaba onde estabamos sempre, o vello conflito: que cando alguén se pon a facer política institucional, e a falar de que as necesidades do país son as que son, estamos nun nivel de realismo que pode xerar disensións con esa cúpula que tenta reafirmar a conciencia nacional, apelar aos principios, apelar ao pasado como símbolo... [...] Non hai nada do ano 80 que non poida volver”, incide.

PP E MAREAS

Fronte ás leas internas do BNG --e o PSdeG--, Sarille fai fincapé na boa xestión interna do PP, sen entrar a valorar o seu papel á fronte da administración autonómica galega. “A maquinaria do PP é impoñente”, afirma, antes de subliñar que a hexemonía dos populares obedece a un esquema moito máis complexo que o avellentamento da poboación ou a pretendida ‘minoría de idade’ dos galegos a nivel político. “Temos unha poboación consciente que sabe o que vota. Algo máis ten que haber que o monopolio dos medios e o carreto, aínda que iso funciona”.

A intelixencia que Sarille atribúe á formación de Feijóo quedaría cristalizada na crise interna derivada do Prestige. Nun momento en que, sostén, “todo parecía indicar que o partido acabaría rompendo”, no PP “calmáronse, resolveron, buscaron acomodo para os perdedores da loita interna e non pasou nada”. Esta astucia replicaríase tamén no eido electoral, afastado das “grandes proclamas” que o autor vencella ao espectro da esquerda: “O PP é o partido con maior contacto coa vida real, o resto é unha especie de nube dialéctica fóra de contacto coa terra. E non falo do Bloque, senón xa en xeral”, incide.

Todo o contrario que no caso das Mareas, ás que lles dedica un espazo cativo pero moi contundente dentro da obra. “O das Mareas é dunha inmaturidade abraiante, é unha alma adolescente”, refire ao respecto das migracións ao grupo mixto e outras prácticas “completamente antidemocráticas” que, ao seu ver, remataron no esfarelamento dunha marca que chegou a ser segunda forza empatada co PSOE. 

UN OUTONO CON BORRASCA POLÍTICA

Todo apunta a que, con este caldo de cultivo, o outono político de Galicia virá cargado de borrascas. Ante a falta de citas externas, os tres partidos con representación parlamentaria ollan para dentro de cara a preparar o resto da lexislatura. Só no PP se agarda continuidade: o partido enfoca os congresos provinciais con vistas a recuperar poder municipal e, en consecuencia, as deputacións.

O óso máis duro está no PSdeG. Gonzalo Caballero anunciou o pasado xoves 23 a súa candidatura para as primarias de decembro. O de Ponteareas fixo a enésima chamada a unir filas pero evitou referir a posibilidade de que xurdan outras figuras para disputarlle o posto --sobre este silencio planean as sombras de González Formoso e Besteiro--.

Caballero someterase ás primarias do 30 de outubro despois de que a estrutura socialista de Ourense pase este mesmo domingo por un proceso interno ante a entrada dunha segunda lista, a de Noela Branco, que rivalizará con Fumega para representar ao PSOE ourensán no Congreso Federal de Valencia. No retrovisor queda tamén a chamada de atención de Ferraz ao escoller a José Miñones, unha das voces máis críticas cos resultados electorais de 2020, como Delegado do Goberno.

No BNG, a problemática estará no pulso co que Ana Pontón pretende reclamar un maior poder á UPG para "ensanchar as bases" da fronte.  Pouco despois do anuncio da de Sarria, o secretario xeral da Unión, Néstor Rego, incidiu que Pontón era a “persoa idónea” para seguir liderando a formación frentista. A XVII asemblea nacional, prevista para o 7 de novembro, marcará o inicio dun ciclo político no que o BNG se ve por primeira vez con posibilidades de desbancar da Xunta ao todopoderoso PP."                 (Iago codesido, Galicia Confidencial, 26/09/21)

31/8/21

El anuncio de Ana Pontón de que planea dejar el liderazgo del BNG deja en shock al nacionalismo gallego

 "El anuncio de Ana Pontón de que se toma "un periodo de reflexión" sobre su continuidad al frente del BNG ha dejado en shock al nacionalismo gallego, que desde las elecciones autonómicas en julio del 2020 vivía el momento más dulce de sus casi cuarenta años historia. El miedo a que abandone la líder que ha logrado coser el partido y convertirlo en la única amenaza al reinado absolutista de Feijóo en Galicia atenaza desde esta mañana a la dirección y a la comprometida militancia del Bloque.

Ni siquiera en el entorno más cercano de la portavoz nacional esperaban que el curso político fuera a empezar con una insinuación que revoluciona todos sus planes. "Quiero abrir un período de reflexión personal sobre mi continuidad", vino a decirles Pontón en la reunión de la ejecutiva nacional celebrada este jueves por la mañana, en la que la dirección iba a preparar el arranque del nuevo ejercicio.

Algunos de los asistentes ni siquiera pudieron reaccionar. Horas después, la portavoz envió un tuit en el que apenas daba pistas sobre los motivos de fondo para abrir justo ahora un debate de ese calado: "El BNG debe ser el actor decisivo en la política gallega y aspirar a presidir la Xunta. En este marco abro una reflexión personal sobre mi papel", escribió.

 Para entender la situación, cabe recordar que Ana Pontón, politóloga de 44 años y madre de una niña, acaba de convertir hace poco más de una año al BNG en la segunda fuerza política de Galicia, tras superar en cinco escaños y 58.000 votos en las autonómicas a un PSOE que no supo acoger al electorado de centro izquierda y de izquierda desencantado con el caótico período de las Mareas.

Pontón, que se inició en los movimientos nacionalistas estudiantiles y que lideró Galiza Nova, la organización juvenil del partido, levantó al Bloque desde una situación dramática, cuando accedió a la portavocía nacional de la formación en el 2016. Ese año el BNG se quedó con seis escaños en el Parlamento autonómico, por debajo de la mitad de la representación que habían logrado los socialistas y las mareas en una cámara de 75 diputados.

En apenas ocho años, Pontón ha revitalizado y renovado las estructuras de la formación, ha devuelto la ilusión a una militancia desencantada con las batallas internas de la primera mitad de la década pasada, ha triplicado los resultados electorales (19 escaños) y, sobre todo, se ha erigido en la única figura política capaz de hacerle sombra a Feijóo. Incluso entre el electorado popular.

 "No es que Ana concite apoyos o que sepa construir mayorías, es que nunca antes un líder del Bloque había gozado de semejante nivel de legitimación interna y de simpatía externa. Somos una organización que valora la diversidad, pero en el caso de Ana el apoyo es unánime", asegura un miembro de la Ejecutiva, quien, pese a su añeja amistad con la portavoz nacional, reconoce que no sabía nada de su decisión.

No es que Pontón se haya ido ya. Pero la mera insinuación de que duda sobre si seguir o no parece indicar en esa dirección. Porque podría haber iniciado y concluido la misma reflexión personal sin hacerla pública. "Lo mejor para el BNG y para Galicia sería que Ana siguiera. Y si fuera en otro contexto pienso que seguiría, pero en este, no puedo darlo por seguro", afirma la citada fuente.

El Bloque tiene previsto celebrar su asamblea nacional a principios de noviembre. Hasta hoy nadie ponía en duda que iba a ser un proceso constructivo, tranquilo y fácil, destinado a arropar a la líder del partido y a reforzar la convicción interna de que, como sucedió con Fraga, es cuestión de tiempo que Feijóo caiga en las urnas o se vaya, y de que será el BNG quien esté ahí para recuperar la Xunta, en la que gobernó como segunda fuerza en la coalición con el PSOE que dirigió el Ejecutivo gallego entre el 2005 y el 2009. Ana Pontón era la condición imprescindible que sustentaba ese sueño de recuperar la Xunta, y que ahora parece romperse.

 Algunas fuentes insinúan que el mensaje que dio esta mañana podría ser "un aviso a navegantes" destinado a acallar algunas voces que plantean que el trabajo parlamentario y de dirección estarían mermando la capacidad de la ejecutiva para trabajar con idénticos resultados en el refuerzo territorial y orgánico del partido, y que Pontón habría lanzado un órdago para suprimirlas de raíz.

Otras incluso insinúan que la dirección podría estar abriendo otro debate dirigido a ir convenciendo a la militancia de las supuestas ventajas de volver a los tiempos en los que el BNG funcionaba con una dirección bicéfala al estilo del PNV, con un secretario general diferenciado de la figura del candidato a las autonómicas y portavoz parlamentario.

Podría ser, pero no parece haber nada de eso. Entre otras cosas porque el Bloque es consciente de que aquella fórmula generó enorme tensiones internas durante décadas que acabaron con una dolorosa y sangrienta escisión, que derivó en los seis escaños que recogió Pontón. Nadie entre las fuentes próximas a la dirección del Bloque consultadas por Público ha confirmado que esa fórmula esté sobre la mesa.

 En lo que sí coinciden varias de esas personas es que lo que la portavoz nacional está valorando es la necesidad personal de dejar la primera línea de la política y el enorme coste personal y familiar que supone. Más aún cuando, según quienes la conocen, es consciente de que lo que el partido le reclama ahora es redoblar el trabajo y el esfuerzo que ha hecho hasta ahora, para derrotar al PP(-o al menos evitar que revalide la mayoría absoluta) en las elecciones del 2024, y para preparar a las estructuras de la organización para gobernar la Xunta.

Si esas cábalas fueran acertadas, es decir si Pontón llegara a presidir el Gobierno autonómico y agotara la legislatura, ella llegaría al 2028 con 52 años. Y su hija, que ahora tiene dicienueve meses, tendría nueve. Tal vez lo que le pese es perderse esos años. Aunque esto también es una cábala, porque eso sólo lo sabe ella y ayer prefirió derivar en su entorno cualquier declaración pública.

Pero sucede que a veces las cábalas tienen un fundamento veraz, y lo cierto es que las que el Bloque se hacía sobre una inminente llegada a la Xunta podrían no estar muy desencaminadas. Precisamente porque Pontón es la única figura política que concita simpatías en casi todo el espectro político en Galicia. Incluido, como hemos dicho, el electorado de Feijóo, que cuenta con un importante sector galleguista moderado en el que Pontón goza de una valoración muy positiva.

 "Eso es revolucionario para el BNG. Incluso en los mejores momentos electorales de Beiras [la figura más respetada del nacionalismo gallego desde Castelao], el Bloque sabía que tenía un techo electoral. Pero con Ana, ese techo había desaparecido", sostiene un miembro de la ejecutiva.

El liderazgo de Pontón era tan indiscutible que a la hora de insinuar un cartel sucesorio ni siquiera sirven las cábalas, porque ninguna figura en el partido se ha destacado como posible recambio, ni voluntaria ni involuntariamente. El BNG cuenta con 19 diputados en el Parlamento autonómico, uno en el Congreso de los Diputados, una en el Parlamento Europeo, una treintena de alcaldías y varios centenares de concejales y concejalas. Así que los nombres salen a montones si se quieren hacer quinielas.

Lo más probable, sin embargo, es que quienes responden a esos nombres también estén en estado de shock, y que, al menos por ahora, ninguno haga ningún movimiento que no esté dirigido, precisamente, en el sentido contrario a postularse como sucesor o sucesora. Es decir, en convencer a Pontón de que siga dirigiéndoles."                       (Juan Oliver, Público, 26/08/21)

28/9/20

El fin de En Marea: las bases acuerdan el desmantelamiento de la que fue la segunda fuerza más votada de Galicia... el entierro del 15M gallego... la camarilla nacionalista ya tiene otros 20 años de oposición al PP a su disposición... ya están contentos... ya están en su sitio

"Apenas un lustro después de su formación, la experiencia de En Marea llega a su fin después de dos años de vaivenes en donde la fuerza política ha protagonizado más escándalos y peleas internas que triunfos políticos.

En la reunión celebrada hoy en Teo que tenía como debate central elegir si era posible reorientar la organización o firmar ya su acta de defunción finalmente se ha optado por esta segunda vía, alegando que el movimiento está “agotado” y que buena prueba de ello es el paupérrimo apoyo recibido en las pasadas elecciones autonómicas del 12 de julio: solo un 0,22% del electorado dedicó su voto a la candidatura de Pancho Casal.

Los miembros presentes en la reunión, 30 de forma presencial y una veintena por vía telemática, acordaron iniciar el proceso de disolución de la fuerza, si bien este se realizará de forma ordenada y quemando con una serie de etapas, centradas siempre en el cumplimiento de las obligaciones económicas y legales pendientes y futuras.

No obstante, este proceso no concluirá de forma definitiva mientras sigan formando parte de ella algunas mareas locales que aún se integran en la estructura de la organización.
DE MÁS A MENOS

En Marea, en su día liderada por Luís Villares, se erigió en 2016 como la gran sorpresa política a nivel nacional después de superar en número de votos al PSdeG y al BNG en la carrera por el sillón de San Caetano. Esto la dejó como la fuerza líder de la oposición en el hemiciclo gallego.

Del fervor inicial con 14 escaños en el Parlamento gallego se pasó a una etapa en la que las rencillas internas, causadas por los distintos puntos de vista de las fuerzas que componían inicialmente la organización –Podemos Galicia, Anova, Compostela Aberta, Marea Atlántica, Esquerda Unida y Equo junto a otras fuerzas municipales– que terminaron por dinamitar el espíritu de cambio con el que nació la organización.

Una ruptura que se plasmó a principios de 2019 en el Parlamento de Galicia con una escisión que terminó con la creación de un Grupo Mixto y la reconversión del grupo parlamentario de En Marea, que pasó a ser ‘Grupo Común da Esquerda’.

Para entonces el liderazgo de Luis Villares ya había sido puesto en entredicho por otros miembros de la organización y, pese a salir reelegido como principal cabeza de En Marea, la fragmentación de la fuerza política lo motivó a abandonar la política una vez concluida la pasada legislatura. "                    (Rodrigo Brión, Galicia Press, 26/09/20)

24/2/20

La retirada de Villares disuelve En Marea, que no tendrá papeletas el 5 de abril

"La formación política, que se constituyó en partido en las elecciones del 2016 y que fue la marca que unificó también a los candidatos de Podemos, Esquerda Unida y Anova en los pasados comicios, se borra de la contienda electoral después de que, además, no fuese posible impulsar una candidatura amplia con fuerzas progresistas y soberanistas como proponía Villares.

En Marea reunió este viernes a su Consello para debatir sobre sus posicionamiento electoral y descartó, en primer término, el intento de coalición con formaciones políticas como Partido Galeguista o Compromiso por Galicia.

La decisión de no presentarse, como argumenta en un comunicado tras el Consello, busca "no fragmentar" el voto de la izquierda, si bien lamenta la "falta" de consenso en este ámbito para una "coalición amplia" y ha denunciado la "irresponsabilidad de las formaciones de situar los puestos por encima de los intereses de Galicia".
El Consello das Mareas entiende que no presentarse a unas elecciones autonómicas es una "decisión de riesgo para una fuerza como En Marea", puesto que "compromete la finalidad" en sí misma de esta formación, pero sostiene que se trata de un "ejercicio de responsabilidad", aunque "vaya en contra de los intereses directos" como partido.

"Resulta lamentable que el arco progresista y soberanista gallego no fuese capaz de ponerse de acuerdo en articular una fórmula que ilusionara a Galicia e hiciese real una opción de cambio en el gobierno de la Xunta", añade el comunicado."                      (Galicia Press, 21/02/20)

25/4/19

Como evitar o deserto industrial? Propostas dos partidos

"Camiñamos cara a irrelevancia industrial, soportando unha perda importante de traballo no sector naval, nas electrointensivas, na automoción... que deixan a estremecedora cifra de contarmos na actualidade con 20.000 traballadoras e traballadores menos que no ano 2.009.

Ao mesmo tempo, diversos colectivos de investigación denuncian que o país deixou de apostar pola xeración de coñecemento e a innovación. En Marea puxo de relevo no Parlamento que mentres en Europa o gasto medio por habitante en I+D+I estaba no 2015 nos 593 euros; no estado a cifra é de 284 e na Galiza descende até os 181 euros.

Moitos dos problemas da industria veñen derivados da política enerxética e o seu prezo. A este respecto, desde o BNG consideran “insólito” que nun territorio produtor de electricidade como Galiza “haxa miles de empregos en xogo polo alto prezo da electricidade”.
O debate para o futuro industrial de Galiza está na mesa, vexamos que propón cada formación política no seu programa electoral.

 O BNG defende un plan de industrialización de Galiza e frear as deslocalizacións

O Bloque aposta no seu programa polo desenvolvemento de políticas industriais que consoliden os sectores estratéxicos e “dean pulo a actividades novas, co apoio á innovación e investigación”.
Acreditan en que Galiza é un país con “enorme potencial económico” e critican as políticas do Estado por “pretenderen consolidar un papel dependente, que beneficia os intereses do grande capital e prexudica á clase traballadora”.

Para cambiar o rumbo da economía galega, desde a formación nacionalista reclaman, a nivel financeiro, impulsar unha banca pública galega e novas fórmulas de participación pública, “reformulando os instrumentos do crédito e adoptando as medidas necesarias para que o aforro galego reverta en crédito e investimento no noso país”.

Avogan polo saneamento dos sectores industriais en crise e unha política de reindustrialización baseada no impulso á industria auxiliar, na optimización dos custos loxísticos e no apoio aos sectores industriais emerxentes e a I+D+i.

O nacionalismo oponse á deslocalización e peche da actividade industrial que afecta a Galiza, e demanda que a Xunta se dote “dos medios necesarios” para acometer un plan de industrialización.
Ademais, comprométese a impulsar a construción civil naval en Galiza, “desde a modernización tecnolóxica” co obxectivo de situar os estaleiros galegos como “referentes no ámbito mundial”.

En Marea pula por unha economía produtiva e unha política industrial verde

Desde En Marea apostan por reverter o proceso de desindustrialización, poñendo o foco nos modelos de novas tecnoloxías limpas e estruturas de comunicacións “en forma de maia”, ante os actuais proxectos que, segundo afirman, concíbense como radiais ou cara á vertente mediterránea. Apostan tamén por investir na I+D+i e reverter o proceso de centralización das empresas públicas.

 Comprométense co fomento dunha banca pública ética ao servizo das persoas e a promoción de canles de comercialización curta, de proximidade, poñendo o criterio de compra local nos centros públicos. Nesa mesma liña, pulan polo fomento dos produtos locais da agricultura, a pesca, transformados alimentarios...

En canto aos estaleiros, defenden unha política planificada para o sector naval e garantir carga de traballo, e máis por unha política pesqueira que compatibilice a sustentabilidade ecolóxica coa económica e social.

En Común-Unidas Podemos aposta pola formación de clústeres industriais e impulsar a diversificación das pemes galegas

O programa presentado por En Común-Unidas Podemos conta cun epígrafe para “defender a industria galega”, no que propón actuar contra o prezo abusivo da enerxía, cun marco tarifario estábel e competitivo, “impedindo a deslocalización de multinacionais que recibiron subvencións e, chegado o caso, a propia intervención directa do sector público”

Promoven un plan de impulso do sector industrial galego, no que se contemplaría o incremento dos investimentos para a formación de clústeres industriais e o impulso da diversificación das pemes galegas. Contan tamén con desenvolver programas de apoio financeiro específicos para mellorar o valor engadido na transformación de produtos agropecuarios, do mar e forestais; aumentar o peso das actividades do sector naval e do aeronáutico, o de enerxía.

“Por unha estratexia de reindustrialización verde e economía circular”, avogan desde a coalición, para a creación de emprego en industrias cun impacto positivo sobre a contorna.

O PSOE comprométese a incrementar, como mínimo un 20%, o peso da industria no PIB

Dentro das 110 medidas coas que o PSOE se presenta ás eleccións xerais, anuncia un pacto de Estado pola industria, “coa participación de axentes sociais” e que “buscará dar cumprimento ao obxectivo da UE de incrementar como mínimo o 20% o peso da industria no conxunto do PIB estatal”.

Sánchez comprométese a aprobar unha nova lei de industria que adapte o marco de regulación “aos novos retos de dixitalización e descarbonización”, e que actualice a normativa sobre calidade e seguridade industrial. Nese sentido, optan por reducir “as cargas administrativas”, de cara a favorecer unha maior coordinación coas comunidades autónomas e os concellos.

Así mesmo, promete un plan específico para o medio rural e apostan por fomentar a instalación de enerxías renovábeis e de tecido industrial asociado a estas.

A receita do PP: máis bonificacións fiscais e máis neoliberalismo

Para o impulso da industria, o Partido Popular recolle no seu programa axilizar “ao máximo” o proceso de constitución de empresas, e sinalan que substituirán “en todos os ámbitos posíbeis” o sistema de licenza administrativa por un de declaración responsábel.

Así mesmo, anuncian que impulsarán o programa Startup Spain para a promoción do emprendemento e a innovación, e o apoio ao crecemento e internacionalización das pemes.
O PP quere impulsar unha reforma fiscal que “dinamice a inversión de capital privado e opta por reformar a lei para facilitar “o peche de empresas fallidas”.

Outras medidas versan sobre impulsar a industria de creación do videoxogos e dos contidos dixitais e comprométense a aplicar medidas fiscais para a implantación en empresas da industria 4.0 en España.
En sintonía coa defensa do “libre mercado”, comprométense ao avance do mercado común europeo defendendo as “catro liberdades fundamentais”: libre circulación de mercadorías, de traballadoras e traballadores, de servizos e de capitais.

Ciudadanos, aínda sen programa, aposta polo traballo xuvenil desde Navantia

Xa iniciada a campaña electoral, o partido de Albert Rivera continúa sen programa electoral. A semana pasada, a deputada nesta lexislatura por Madrid e actual candidata pola Coruña, Marta Rivera de la Cruz, visitou Navantia, onde salientou a importancia que ten para o emprego da comarca esta empresa e apostou polo traballo xuvenil, xa que considera que empresas como Navantia “precisan un cadro renovado e preparado para os retos do século XXI”.                    (Alberte Mera, Sermos Galiza, 14/04/19)

18/3/19

La confluencia en Galicia de Podemos se rompe en varios bloques

"En Marea, la confluencia de izquierdas formada por Pode, Anova y Esquerda Unida se rompe en varios bloques para las elecciones del 28-A. Anova, el partido nacionalista fundado por Xosé Manuel Beiras, ha decidido no concurrir a las generales tras meses de negociación. 

En Marea, liderada por Luis Villares, presentará su propia lista. Podemos, Esquerda Unida (EU) y Equo son los tres supervivientes de esta alianza que, por el momento, mantiene el mismo nombre que a nivel nacional: Unidas Podemos.




“Lamentablemente no se dan las condiciones políticas para firmar un acuerdo parecido al que dio origen a la coalición En Marea en 2016, condiciones que pasan por la imprescindible coralidad del espacio en clave de ruptura", explica Anova en un comunicado. En las elecciones autonómicas de aquel año, la coalición irrumpió en el Parlamento gallego como segunda fuerza política.

Tras el éxito, la formación se presentó a las generales del mismo año y consiguió cinco escaños en el Congreso. En Marea es una de las tres formaciones que componen el grupo confederal Unidos Podemos en el que también se integra En Comú Podem.

Anova argumenta que en estos meses de negociación han intentado crear "un frente amplio" para concurrir a las elecciones generales. Sitúan como una de las causas principales de la ruptura la crisis abierta en la coalición tras las primarias del pasado diciembre.

Tras la anulación de las votaciones del pasado 1 de diciembre por el sector oficial —de corte puramente nacionalista y representado por Villares— alegando una supuesta incursión clandestina en el censo por parte de los críticos, la repetición del proceso interno arrojó contra todo pronóstico la victoria de la dirección de Villares.

 El imprevisto triunfo se saldó con una primera demanda judicial y la apertura de una investigación sobre las votaciones a través de una auditoría externa. Como consecuencia Podemos, EU y Anova rompieron con los responsables de En Marea.

La decisión que toma ahora Anova aboca a En Marea a presentar su propia lista que busca conseguir un grupo independiente en el Congreso frente a la lista de Unidas Podemos que consideran tiene "carácter estatal". El partido de Villares rechaza cualquier fórmula que no pase por concurrir como organización independiente para blindar la posibilidad de tener grupo propio en el Congreso, no integrado en Unidas Podemos.

“Mantuvimos, por un lado, conversaciones con Podemos Galicia y con Esquerda Unida, fuerzas con las que hemos compartido espacio y alianzas, pero no conseguimos cerrar un primer acuerdo que poder trasladar a otras fuerzas políticas. El BNG desechó la oferta de diálogo y En Marea hizo otro tanto remitiéndonos a su proceso interno de primarias”, aseguran en Anova.

 

Una batalla de nombres


Las negociaciones entre los partidos gallegos también han estado marcadas por la posición que ocuparán en las listas caras tan visibles como la de Yolanda Díaz (EU), diputada en el Congreso. Podemos y EU reclamaban que liderara la lista por Pontevedra, mientras que Anova revindicaba esa posición para la también diputada Alexandra Fernández.

 La dirigente fue la única de los cinco diputados de En Marea que secundó el mandado de la dirección de la formación de rechazar los Presupuestos presentados por el Gobierno de Pedro Sánchez en el pleno del pasado febrero que abocó al adelanto electoral. El resto (Yolanda Díaz, Antón Gómez-Reino, Ángela Rodríguez y Miguel Anxo Fernán Vello) se plegaron a la directriz del grupo confederal de Unidos Podemos-En Comú-En Marea que luchó por sacar adelante las Cuentas.

La búsqueda de una salida a ese escollo llevó a Podemos a lanzar al aire la oferta de que Beiras fuera candidato al Senado. Una propuesta que no hizo sino tensar aún más la ya tirante relación de Anova con la formación morada.

Anova -en la que está integrado el alcalde de la marea compostelana, Martiño Noriega- se propone centrarse en la creación de los “espacios de ruptura” en los ayuntamientos con la vista centrada en las municipales del 26 de mayo y abrir posteriormente un “periodo de debate y reflexión” sobre su estrategia política que concluirá en su IV asamblea nacional."                  ( , , El País, 15/03/19) 

7/1/19

Unha década con Feijóo a pasear polas feridas da esquerda galega

"O 28 de febreiro de 2009 celebrouse unha xuntanza de destacados dirixentes do PSdeG da que saíu un acordo. Se, como apuntaban algunhas enquisas, nas eleccións do día seguinte o PP de Alberto Núñez Feijóo lograba a maioría absoluta no Parlamento de Galicia no seu primeiro intento, quen en 2005 remudara a Manuel Fraga na presidencia da Xunta, o socialista Emilio Pérez Touriño, sería substituído de inmediato como secretario xeral do partido. O seu lugar ocuparíao Pachi Vázquez, barón ourensán da formación e conselleiro de Medio Ambiente no Goberno de coalición de PSdeG e BNG.

O augurio demoscópico cumpriuse e o guión marcado naquela xuntanza de dirixentes do PSOE e do PSdeG, tamén. Touriño, quen dende 1998 dera fiado non sen esforzo o máis semellante ao ansiado proxecto en clave galega do partido, dimitiu do liderado ao día seguinte dos comicios. Apenas mes e medio despois, o 25 de abril, Vázquez ascendeu á secretaría xeral nun Congreso Nacional extraordinario sen rivais.

Vázquez, que revalidou o liderado por 33 votos tres anos despois, anunciou hai poucos días a súa baixa como militante socialista. Tras fracasar nos intentos por ser candidato á alcaldía de Ourense en 2014 e líder do partido na provincia en 2017 marchou cargando contra os actuais dirixentes e negando os ruxerruxes que o situaban na órbita de Ciudadanos.

O ex-conselleiro e antigo alcalde do Carballiño pechou así un círculo que ben podería servir como metáfora das feridas abertas na esquerda galega da última década. Dende aquela primeira maioría absoluta do PP de Feijóo non houbo ningún momento de dificultades para o PP que non cadrase cunha crise interna nunha ou varias das formacións da esquerda.

Así, por exemplo, os conflitos internos dos tempos de Vázquez como secretario xeral levaran en 2012 a Feijóo a adiantar as eleccións galegas que tocaría celebrar en marzo de 2013. Nas filas populares popularizouse a chanza “salvar ao soldado Pachi”; tratábase de ir ás urnas antes de que ao PSdeG lle dese tempo a celebrar primarias e así sucedeu. 

 

Escisións no BNG e en AGE


Poucos meses antes do adianto electoral de 2012, a finais de xaneiro, os enfrontamentos acumulados no seo do BNG, organización que construíra boa parte do seu potencial político aglutinando múltiplas forzas do nacionalismo galego, implosionaba nunha Asemblea Nacional dramática.

 O Mercado Nacional de Gando de Amio, en Santiago, foi o escenario do choque definitivo que poucas semanas despois derivaría na escisión do Bloque, con marchas como a do sector liderado por Xosé Manuel Beiras, o Encontro Irmandiño. O BNG iniciaba así todo un calvario político mentres, pouco despois, o grupo de Beiras e outras pequenas formacións soberanistas alleas ao Bloque constituían Anova.

Mentres os gobernos de Feijóo e Mariano Rajoy aplicaban os seus primeiros paquetes de recortes sociaisa esquerda galega deconstruíase ou procuraba reconstruírse. Ás eleccións adiantadas por Feijóo a Anova acabada de nacer concorreu coaligada con Esquerda Unida e formacións con menor implantación. Nacía a Alternativa Galega de Esquerda (AGE), cun daquela descoñecido Pablo Iglesias entre os seus asesores de campaña. Os seus nove escanos foron a gran sorpresa da noite electoral que serviu a Feijóo para alargar a maioría absoluta malia perder votos

Pero aquel fulgurante e novidoso fenómeno electoral non tardou en transitar polos vieiros tradicionais do enfrontamento intestino. O grupo de AGE rematou a lexislatura escindido en tres sectores malia servir en boa medida, polo camiño, como xermolo das despois exitosas mareas municipais.

 

Do éxito das mareas á crise de En Marea


As mareas, precisamente, foron observadas durante algo máis dun ano como unha vía posible para desbancar o PP do poder da Xunta. Os éxitos destas confluencias de esquerda nas municipais de 2015, con alcaldías como A Coruña, Santiago e Ferrol –ademais de varias vilas-- e o mantemento do poder de PSdeG e BNG en varios dos seus feudos bosquexaron as que poderían ser as bases dunha eventual alianza da esquerda a tres bandas fronte a un PP en horas baixas, enfraquecido polos recortes da crise e os casos de corrupción. Mesmo os populares chegaron a temer polo poder.

Pero a expectativa durou menos de medio ano e esvaeceu nos axitados meses que transcorreron entre as eleccións xerais de decembro de 2015 e as repetidas en xuño do ano seguinte. Anova, Podemos e Esquerda Unida concorreran a ambas como En Marea, coalición que, con 400.000 votos o 20-D, logrou o sorpasso ao PSOE e tornou en segunda forza política galega medrando en caladoiros electorais dos socialistas e tamén do BNG, que quedou sen representación no Congreso.

Entre as primeiras e as segundas xerais, nas que En Marea perdeu un escano e a segunda posición, as costuras da poliédrica alianza comezaron a tensar con debates a respecto de liderados, modelo organizativo e xeito de concorrer ás eleccións galegas de 2016. Para a candidatura nesa cita soaba con forza un nome, o de Luís Villares, maxistrado progresista e un dos referenes de Xuíces para a Democracia en Galicia, abertamente galeguista e coñecido polas súas reflexións académicas a respecto da lingua galega e os dereitos sociais.

Os contactos con Villares cristalizaron de vez en agosto, apenas mes e medio antes da cita electoral, aos que En Marea se ía presentar como “partido instrumental”. O proceso de conformación de listas foi apenas un petisco do que estaba por vir. A integración de Podemos foi especialmente conflitiva e non foi resolta literalmente ata última hora coa intervención directa de Pablo Iglesias, cuxas intervencións centrais naquela campaña, de precaria estrutura, ficaran eclipsadas polo seu daquela aberto enfrontamento co sector liderado por Íñigo Errejón.

 

Máis dun ano de interinidade no PSdeG


A campaña de En Marea en 2016 foi precaria, pero a do PSdeG non o foi menos. Os socialistas víranse obrigados a cambiar de líder en marzo daquel ano, cando a xuíza de Lugo Pilar de Lara imputou por partida dobre ao seu secretario xeral, José Ramón Gómez Besteiro, por asuntos vinculados á súa etapa de concelleiro en Lugo xusto cando ía dar o salto definitivo á política autonómica e lanzar a súa candidatura á Xunta.

En ausencia de Besteiro, que aínda agarda en 2018 pola resolución daqueles casos, o PSdeG quedou nas mans dunha xestora e elixiu a candidatura á Xunta nunhas primarias que volveron amosar á opinión pública as múltiplas formas de pelexar entre compañeiros de partido. O vencedor do proceso foi Xoaquín Fernández Leiceaga, que tras unha campaña con máis vontade que medios deu empatado a 14 escanos con En Marea malia quedar por tras en votos.Feijóo logrou sen problemas a súa terceira maioría absoluta consecutiva mentres na oposición só se recolocaban as pezas.

 

‘Efecto Pontón’, sorpresa Caballero e guerra total de En Marea


Paradoxalmente, a maior satisfacción relativa da noite electoral galega de 2016 foi na formación que acadou menor representación parlamentaria, o BNG. Tras os anos máis duros da súa historia e un breve período co economista Xavier Vence á fronte a formación soberanista elixira como líder a Ana Pontón, deputada dende 2005 que tivo que enfrontarse a un panorama demoscópico que situaba o Bloque ao bordo da desaparición parlamentaria.

O bo papel de Pontón no debate central da campaña –un inédito encontro a cinco bandas na TVG- deu azos á militancia do BNG, que ao partir dunhas baixísimas expectativas electorais leu con alivio, mesmo con ledicia, os 6 escanos obtidos, un menos que en 2012 e seis menos que en 2009. Pontón e a, en boa medida, nova xeración de dirixentes que a acompañan deran sacado o barco das rochas tras o duro tránsito do anterior ciclo electoral.

Pero, outra volta, a calma nunca chega a todas as pólas da esquerda galega ao mesmo tempo. Co Bloque en augas calmas, os sucesivos pasos de En Marea para organizarse internamente foron acompañados de cadansúas tempestades que deron lugar a dous bloques internos con xeometrías variables. Non tardou en falarse de ‘villarismo’ e sector crítico e o consenso entre a dirección encabezada por Villares e grupos como Podemos, EU, parte de Anova e algunhas das principais mareas foi practicamente inexistente.

Mentres Villares procuraba reivindicar o liderado da oposición outorgado polas urnas, no PSdeG procuraban poñer fin ao baleiro de poder. No ronsel do regreso de Pedro Sánchez nas primarias de 2017 deu en vencer entre a militancia o vigués Gonzalo Caballero, coñecido durante anos polo seu perfil de militante crítico en Vigo, onde mantivo abertos desacordos co alcalde e líder local, o seu tío, Abel Caballero.

Non sen tensións internas Caballero apostou por facer coincidir as primarias municipais coas autonómicas. Aínda que as eleccións galegas non están previstas ata 2020, en novembro de 2018 logrou sen rivais ser elixido aspirante socialista á Xunta e traballa xa na construción do seu perfil de candidato. O seu modelo é, en boa medida, o que a finais dos 90 comezou a tecer Touriño.


PSdeG e BNG teñen, daquela e agás sorpresa, despexados os seus procesos internos cara ás eleccións de 2020, que estarán inevitablemente condicionadas polo convulso panorama estatal e polos resultados municipais, proba transcendental para as mareas. A proximidade das municipais, precisamente, é un dos elementos aludidos polas poucas voces que, no seo de En Marea, reclaman acalmar a guerra aberta que a formación vive nas últimas semanas.

As eleccións internas que se presentaban como probable batalla definitiva entre os dous sectores de En Marea na primeira fin de semana de decembro deron un xiro inesperado ás poucas horas de comezar. A comisión de garantías, dependente da actual dirección, anunciou a suspensión do proceso tras alertar de que detectara accesos irregulares ao censo por parte do comité electoral, con maioría do sector crítico como resultado das votacións do plenario da formación.

A candidatura de Villares (Coidando a Casa) e a lista dos críticos (Entre Todas, encabezada polo ex-deputado David Bruzos) non tardaron en intercambiar acusacións máis ou menos abertas de fraude e esta semana o responsable legal do censo, membro da dirección, anunciaba o envío do acontecido á Fiscalía ao considerar que puido existir un delito contra a lexislación en materia de protección de datos. 

O proceso retomarase en canto haxa “garantías”, sinala a coordinadora, mentres que a candidatura crítica nega irregularidades e di temer que a única intención sexa a de dilatar as votacións todo o posible. Unha xuntanza do Consello das Mareas á que o sector crítico declinou asistir abordou os detalles este sábado e, outra volta entre acusacións mutuas, o horizonte da votación sitúase nos derradeiros días do ano. A coordinadora anunciou cambios nos controis do proceso para ter maior seguridade.

A medio ano das municipais os de Feijóo volven atopar, con indisimulada satisfacción, outra ferida na esquerda pola que pasear. Outro camiño no que os méritos propios se reflicten nos espellos cóncavos dos enfrontamentos alleos."                          (David Lombao, Praza Pública, 16/12/18)

12/12/18

En Marea, dous modelos enfrontados que entraron de cheo na guerra psicolóxica

"O enfrontamento dentro de En Marea é total. A medida que se aproxima a fin de semana e e as votacións que decidirán a futura dirección deste espazo alternativo, crecen as disputas e tamén a intensidade no debate. O sector de Podemos, Eu e Anova e o de Villares e as mareas municipalistas tentan aproveitar ao seu favor as súas fortalezas e atacar ao rivais coas súas debilidades. E neste tirapuxa os dous bloques están entrando nunha loita psicolóxica.

A candidatura que encabeza o ex deputado David Bruzos e que está apoiada po Podemos, EU e Anova, ademais de polas grandes mareas da Coruña, Ferrol, Compostela e Ourense, insiste en suliñar a riqueza que supón que este proceso esté pivotado, precisamente, por sectores que foron e son, din, “os motores do cambio” en Galicia. Motores que alonxan de partidismos e que, aseguran, deixan as siglas de lado para apostar por unha mestizaxe de “activos e capitais políticos” que din, é o que lle dá valor a En Marea.

"El (Bruzos) quere construír mandando unha mensaxe de que aquí non sobra ninguén”, dicía este xoves Martiño Noriega para facer fincapé en que a súa lista, Entre Todas, xa está a xestionar o día despois do proceso. Ademais, reivindicaba que esta candidatura non pon sobre a mesa "un debate nominal, nin está a pór en cuestión liderados tan marcados como o que poida ter Luís (Villares)", suliñaba.

E, precisamente, o que a lista de Bruzos defende como “mestizaxe” é o que utiliza o sector de Villares para atacala. De feito, a mensaxe utilizada desde o minuto 0 pola candidatura ‘Coidar a casa’ denuncia un pacto de "cúpulas" dos partidos que estaría a “traizoar” a configuración do partido instrumental como espazo de adscrición individual. Un argumento que utilizan unha e outra vez tendo en conta que, precisamente, cando naceu en Marea era a condición de que non fora un espazo partidista nin de “reparto de cromos”.

UN REPARTO DE PASTEL?

O grupo de Villares, apoiado polo sector máis nacionalista do espazo e tamén pola gran maioría das mareas municipalistas, critica que Podemos, EU e Anova queiran, agora, “repartirse o pastel” de En Marea e facer del un “pequeno reino de Taifas”. E, como exemplo, poñen o que aconteceu na configuración da lista de Bruzos que non se pechou ata o último minuto, precisamente, porque cada partido e cada sector loitaba para “colocar aos seus”. E temen que se gañan, volva a pasar o mesmo, e tenten repartir En Marea en pedazos, “o cacho máis grande para Podemos e as migallas para o resto”.

Esa diferente concepción do espazo e o longo enfrontamento que manteñen distintos dirixentes dos dous grupos está provocando que a campaña sexa máis revirada e tensa que nunca, con insultos cruzados. Noriega lamentaba este xoves que Villares utilice "dinámicas de vella política" en campaña e o alcalde de Ferrol pedíalle que "deixe de dar voltas no lodo" por dar a coñecer o que era un segredo a voces no Grupo Parlamentario de En Marea, que a Podemos e a EU, ata agora, non lle interesaba tributar nin dar parte do seu salario a este espazo.

XOGO DE CIFRAS

E nesta guerra psicolóxica, o sector de Podemos, Eu e Anova está empregando un dato que din, é demoledor, para o sector de Villares; o aumento no censo de inscritos. Aseguran que nos últimos días foron 1.500 as persoas que se apuntaron para participar nas votacións. Uns inscritos, din, que son maioritariamente partidarios da súa lista e que se apuntaron, aseguran, logo da chamada que fixo o novo líder de Podemos, Antón Gómez-Reino, a participar do proceso.

E nestas contas da avoa mesmo se aventuran a dar un resultado; un 65% para eles e un 35% para Villares. Obviamente, estes resultados son ben diferentes se quen os analiza é a lista “Coidar a casa”. Cren que moitos dos que se apuntaron se decantarán por Villares porque din que, aínda que moitos proceden de Podemos, algúns son críticos coa lista de Gómez-Reino tras os duros enfrontamentos que tiveron lugar nas primarias de varios concellos galegos.

Pero tamén niso sacan peito os de “Entre Todas”. Se Carmen Santos, rival de “Tone” –líder de Podemos en Galicia—se sumou ao seu carro, “ese argumento cae polo seu propio peso”. “Simplemente se constituíu unha lista para mellorar a pluralidade de En Marea, polo que me sitúo a favor da candidatura que apoia a dirección –de Podemos—“, dixo para explicar a súa postura a ex líder deste partido.

Desde a lista de Villares son contundentes. “Son ben coñecidos os seus cambios de chaqueta. Habería que preguntarlle a Carolina Bescansa ou Íñigo Errejón que opina deste novo cambio de opinión”, apuntan desde esta lista.

DOUS MODELOS

Con todo, serán os inscritos --sempre e cando non se produzan escándalos como os do censo da pasada asamblea con xente que voto sen estar inscrita—os que decidan o futuro de En Marea. Un futuro que pasa por un modelo como o de Compromís, con capacidade de decisión propia para Galicia, que é o que quere o sector de Villares, ou un modelo como o de Adelante Andalucía, que está pivotado por Podemos e Izquierda Unida cunha visión máis estatalista do proceso.."             (Xurxo Salgado, Galicia Confidencial, 29/11/18)

31/10/18

Guerras nacionalistas. En 2012 o BNG rachaba á metade. Moitos dos que estaban entón no BNG, están hoxe en En Marea e volven reproducir seis anos despois os mesmos erros que case que afundiron ao BNG electoralmente.En Marea sae desta asemblea moi tocada

"En 2012 o BNG rachaba á metade. Milleiros de persoas acudían a histórica asemblea de Amio, en Santiago de Compostela, que resultou a máis bronca da historia recente desta formación. Moitos dos que estaban entón no BNG, están hoxe en En Marea e volven reproducir seis anos despois os mesmos erros que case que afundiron ao BNG electoralmente.

E por que lembrar Amio?. Porque Amio estivo na boca dos moitos dos asistentes a asemblea, tamén histórica e tamén en Santiago, que En Marea celebrou esta fin de semana. Unha asemblea na que os críticos enmendaron de plana as políticas da actual dirección de Luís Villares e na que tamén se reproduciron comportamentos inauditos e case esperpénticos como os vividos hai case sete anos.

En Marea sae desta asemblea moi tocada. Tan tocada que será difícil endeireitar o seu rumbo. Xa non se trata de alianzas ou consensos entre os sectores enfrontados, senón de conseguir dominar o partido, a marca. Esa é a nova guerra entre os críticos, que agora son os oficiais, e os oficias que agora pasan a ser os críticos.

GUERRA NACIONALISTA

Porque neste crebacabezas é difĺicil saber quen está con quen. As loitas en En Marea son, principalmente, entre o sector nacionalista. Ese sector que, dun ou doutro xeito, formou parte do BNG, e mesmo da UPG, e que logo tamén marchou e fendeu esta formación. Antes aliados, en Amio, e agora inimigos.

A metade de Anova, na que está a FPG, apoiada por sectores podemitas e de Esquerda Unida, e as mareas das principais cidades, contra a outra metade de Anova, Cerna e independentes afíns a Luís Villares, e outras candidaturas locais. Unha guerra fraticida entre dous clans que, de estourar, abrirá unha fenda e unha ferida que xa, nunca mais, será pechada polo nacionalismo.

E, quizais, aí estea a chave para entender certas estratexias dos principais actores de En Marea. Quen cubrirá ese vacío cando os sectores nacionalistas de En Marea se teñan consumido entre eles?. Por que na histórica asemblea do sábado non estaban outros líderes que, supostamente, apoian o proxecto de En Marea pero que non son nacionalistas?. Por que non acudiu Antón Gómez-Reino, novo dirixente de Podemos Galicia, ou os dirixentes de Esquerda Unida, ou os alcaldes da Coruña e de Ferrol?.

O sector crítico impuxo as súas teses e agora haberá que agardar a decembro para saber quen lidera En Marea. Pero no aire quedan moitas dúbidas, entre elas, dúas fundamentais para entender o que acontece dentro desta formación; o modelo de primarias e o papel de En Marea noutras institucións non galegas como o Congreso, o Senado ou o Parlamento Europeo.

AS NOVAS DIVISIÓNS

Por que houbo consenso en todo entre os críticos e non no modelo de Primarias?. Compostela Aberta era partidarios de listas abertas e candidaturas individuas, fronte ao modelo de listas pechadas de Luís Villares que foi, curiosamente, o que ao final saíu adiante.

Unha derrota do sector nacionalista de Martiño Noriega que propiciaron outros sectores que o apoiaron na asemblea, nomeadamente, Podemos e EU. E, por que?. Terá que ver con que estas formacións queren impoñer listas, candidatos ou mesmo líderes nunha negociación que se antolla difícil de cara as vindeiras europeas, ás municipais ou mesmo xa de cara a un anticipo electoral en Madrid?.

E, o segundo punto que pode abrir fendas nese sector crítico. Que modelo de coalición é o que quere En Marea no futuro; o de Compromís, como pide o sector nacionalista, ou o actual que, na práctica, supón ser “unha sucursal de Unidos Podemos en Madrid”?. De feito, iso foi o que durante a asemblea da fin de semana dixo a deputada Alexadra Fernández ao denunciar públicamente que o grupo de En Marea no Congreso non ten autonomía propia. Un grupo que, ademais, non quixo dar conta do que fai en Madrid porque, oficialmente, “non depende de En Marea”.

E, DE FONDO, AS MUNICIPAIS

E, no futuro máis próximo, as municipais, na que hai unha nova fronte aberta; as candidaturas municipalistas que, por unha banda promove a direción de Luís Villares, vinculadas, precisamente a En Marea, e as candidaturas críticas que lideran Compostela Aberta, Marea Atlántica e Ferrol en Común.

Precisamente, esta fronte é a que se antolla máis perigosa para algúns dos principais actores involucrados de cheo na actual situación de En Marea, nomeadamente, Compostela Aberta. Cun candidato socialista consolidado xa en Santiago e apoiado polos medios, Martiño Noriega terá que evitar que estoupe unha revolución interna en En Marea que o salpique directamente a el a poucos meses das municipais. Unha revolución e división da que, a priori, quedarían a salvo os principais actores de Podemos e de EU. E é a aí onde acabaría... ou volvería a comezar... esta crónica dunha morte anunciada."                  (Xurxo Salgado, Galicia Confidencial, 29/10/18)

10/5/17

Podemos es la referencia de un sector previamente no politizado de las clases medias y de la clase obrera urbana al que no llega el resto de la izquierda gallega. En Marea está bajo el control de nacionalistas de orientación “ruralista”... los de siempre

"Las últimas semanas se ha hablado mucho de la constitución del “nuevo sujeto político” catalán, el nuevo partido impulsado por Ada Colau y los Comunes y su crisis con Podemos. Por desgracia, ha pasado bastante desapercibida la nueva fase en la que ha entrado En Marea, el “nuevo sujeto político” gallego, que ha culminado recientemente un largo proceso de constitución interna.

Se me ocurren dos razones. La primera es que las cosas que ocurren en Galicia importan menos, quizás porque en ese país de países llamado España hay naciones “sin Estado” de segunda clase. La segunda es que el proceso no ha terminado de forma excesivamente glamurosa, sino que más bien ha culminado (temporalmente) tal y como la “nueva política” juró que no iba a terminar jamás: escasa discusión pública, maniobrerismo interno, guerra de camarillas y vuelta a las viejas dinámicas de aparato. Esto, lejos de ser noticia, es algo tan habitual que ya ni genera interés.

La izquierda gallega ha sido presentada desde AGE (Alternativa Galega de Esquerdas) como un ejemplo de confluencia, innovación y unidad. Sin embargo, el “implacable laboratorio de la historia” puede terminar invirtiendo los términos del ejemplo, convirtiendo a En Marea en un gran experimento fallido. Pero, ¿qué ha pasado?

La situación: génesis y geografía

En Marea ha elegido una nueva coordinadora, constituyéndose como partido político. Expliquemos un poco el organigrama de la formación: la gente votó en unas primarias un “consejo” formado por 35 personas, el cual, a su vez, ha elegido la coordinadora. Este órgano dirigirá el partido, administrando los fondos y el desarrollo de la política cotidiana: es decir, será el motor del “aparato” del nuevo partido. 

 Hasta ahí todo normal: la crisis estalla porque Luis Villares, el juez candidato, decidió conquistar la portavocía del nuevo partido pactando con las dos listas minoritarias en el Consejo, arrastrando a un sector de la mayoría, y excluyendo la lista con la que se había presentado a las primarias. Una maniobra digna de la política de la restauración, en la que liberales y conservadores cambiaban de alianzas de forma extremadamente flexible. La “parlamentarización” de la política también ha llegado a los nuevos sujetos: lo importante es sobrevivir, sea como sea.

En Marea nació en las elecciones del 20 de diciembre de 2015 como candidatura unitaria, con la vocación de ser un sujeto de “sujetos”. Progresivamente fue evolucionando hacia un espacio de encuentro entre los diferentes dispositivos de la izquierda gallega, con la idea de convertirse en una herramienta que superase las anteriores líneas partidarias, no disolviéndolas, pero sí generando estructuras comunes lo suficientemente fuertes y estables como para que todos los actores tuvieran que participar en ellas. Sin embargo, el proceso ha terminado al revés.

 Ni las Mareas municipalistas, ni el sector mayoritario de Anova, ni Izquierda Unida, ni Podemos forman parte de la nueva dirección, lo cual dice mucho no sólo de la pluralidad, sino de la escasa representatividad de la coordinadora.

En el caso de Podemos Galicia, la imbricación más sólida que ha tenido con En Marea es el famoso tuit de Pablo Iglesias con el que cerraba el pacto para las elecciones gallegas que finalmente ganó Feijóo. El equipo dirigente de Podemos en Galicia combina en dosis igualmente peligrosas el mesianismo autorreferencial y una osadía impensable en cualquier otro partido-sucursal: es evidente que Podemos sólo existe en Galicia gracias al impulso estatal. 

Falto de raíces y de cuadros, con una base militante menguada, con un Consejo Ciudadano totalmente inoperativo y partido en dos, Podemos ha desarrollado en Galicia una política basada en una agitación interna que tensa a sus escasas bases frente al peligro del nacionalismo y la disolución, lo cual se traduce en la percepción de que, de alguna forma,

 En Marea le ha robado el espacio y la visibilidad que a Podemos le correspondían por derecho propio. Aunque la forma de expresarse de este fenómeno adquiere en ocasiones tintes delirantes, hay parte de verdad en el asunto.

A pesar de que de Podemos Galicia se han ido yendo los militantes más susceptibles de implicarse en la construcción de un proyecto como En Marea –la mayoría de las veces silenciosamente y sin ir hacerlo público–, es una realidad que Podemos tiene en Galicia un electorado propio que no tiene ninguna otra marca, aunque comparta espacio con otros actores.

 Ni Galicia es una isla al margen de las dinámicas estatales ni Galicia es una provincia de Madrid: Podemos es la referencia de un sector previamente no politizado de las clases medias y de la clase obrera urbana al que no llega el resto de la izquierda gallega. De alguna forma confusa y turbulenta, la dirección de Podemos Galicia lo intuye y se aferra a ello para generar una situación que le permita seguir justificando su existencia. 

Siendo consciente de que Pablo Iglesias jamás permitiría una ruptura de la alianza electoral con En Marea, toda su política está condicionada por aquella máxima de Gramsci: “No se considera lo suficiente el hecho de que muchos actos políticos se deben a necesidades internas de carácter organizativo, o sea, que están vinculados a las necesidades de dar coherencia a un partido, a un grupo, o a una sociedad”.

Los componentes originales de AGE, IU y ANOVA tampoco pasan por su mejor momento. IU siempre ha sido una organización pequeña en Galicia, muy vinculada a ciertos sectores del movimiento obrero a través de CCOO. 

Aunque no han sufrido muchas perdidas, han visto cortocircuitado un cierto crecimiento organizativo previo a la irrupción de Podemos. Su opción estratégica parece ser la de “aguantar”: no moverse demasiado, no implicarse mucho en nada, mantener posiciones institucionales y, si cabe, si En Marea colapsa, estar listos para explorar un “Unidos Podemos” versión gallega.

ANOVA, la escisión “movimentista” del BNG liderada por Xosé Manuel Beiras, vive en una crisis político-existencial desde su nacimiento. Dividida y desarmada, muy mermada a nivel militante, se ha convertido en un “quiero y no puedo” cuyo futuro como organización quizás esté muy ligado al inevitable destino biológico de Beiras.

 Para que nos hagamos una idea de la profundidad del desastre en el que vive ANOVA. En ANOVA hay una mayoría, una minoría y una escisión. Son precisamente su minoría y su escisión (CERNA, un grupúsculo cuya cara pública más visible es una exdiputada tránsfuga) las que han permitido dar a Luis Villares ese golpe de mano, proclamándose portavoz a cambio de dar el control de En Marea a estas camarillas. 

Todo ello con un Xosé Manuel Beiras agotado y cansado, cuyo ciclo político merecería terminar de otra forma. Teórico brillante, político de talento, abierto a los nuevos movimientos como pocos, lector de Giovanni Arrighi, Fanon y Michael Lowy en un país en el que la izquierda ha leído demasiado a Mao y Stalin, su genialidad teórica sólo es comparable a su incapacidad como organizador. 

Aupando y sosteniendo a Villares con su autoridad moral, sólo ha conseguido el efecto contrario al que se proponía: hoy En Marea está más lejos de ser un espacio unitario y amplio, mientras que los cuadros más valiosos y capaces de ANOVA están cada vez más dispersos o replegados.

La pata municipalista es la que quizás mejor resista el impasse en el que se encuentra En Marea, aunque no sin dificultades. El espacio municipalista más dinámico del panorama gallego, la Marea Atlántica coruñesa, ha sido desde el principio el motor político del proceso constituyente del nuevo sujeto político gallego. 

Poniendo a su servicio todo su capital político, alcaldía y alcalde incluidos, a lo que se añade un núcleo de cuadros forjado durante años en los movimientos sociales, su derrota simboliza la tragedia de En Marea. 

La Marea Atlántica coruñesa ha jugado un papel de dinamizador que no se ha visto excesivamente recompensado por los resultados: incapaces de “colar” ni un diputado para la lista del Parlamento gallego, su proyecto de generar espacios de base fundamentados en lo local ha sido sistemáticamente taponado por los demás agentes (a excepción de un sector de ANOVA y una minoría de Podemos crítica con la dirección actual). 

Se han visto obligados a resistir en minoría en el gobierno de Coruña, mientras han luchado por mantener vivo el asamblearismo municipalista. Sin embargo, su capacidad para vertebrar el municipalismo gallego sigue siendo un factor muy relevante, aún más si ponemos encima de la mesa que, aunque empequeñecidas, las candidaturas locales son de los únicos espacios de base unitarios que consiguen mantener, hasta cierto punto, el espíritu original del movimiento.

Las fracturas de fondo

Aunque las discusiones en En Marea se han resuelto de una forma completamente aparatera, hay una serie de factores políticos que han estado en el fondo de las tensiones, crisis y maniobras. Todo el espacio político gallego ha sido removido en un ciclo convulso y extremadamente violento. El 15M generó un nuevo espacio social, en el que el protagonismo fue de una nueva generación procedente de las clases medias urbanas en proceso de precarización. 

La política gallega, por mucho que lo negaran los dinosaurios, cambió para siempre: nuevas gramáticas y nuevos repertorios de movilización que ponían en el centro a segmentos de la ciudadanía anteriormente al margen de la vida pública

La oleada de participación del 15M se reprodujo con fuerza, aunque con otros componentes, en los orígenes de Podemos. Círculos dinámicos, amplios y tumultuosos, incapaces de ser gobernados. El “cierre” de Podemos en Vistalegre no provocó un trasvase de toda esa energía ni a los espacios municipalistas (mejor organizados, pero menos multitudinarios). 

En Marea, por su parte, nació como una coalición electoral, sin espacios de organización estables por abajo, iniciando su proceso constituyente en un momento de reflujo de la participación popular. Llegó tarde, pero no podía darse antes: dependía de la voluntad instituyente de sus piezas, de su capacidad para priorizar el tejer pacientemente y de forma generosa nuevas estructuras políticas. El discurso del “desborde ciudadano” no se ha correlacionado en ningún momento con un amplio flujo, no se ha correspondido con el ánimo popular.

Así, la esquizofrenia publicitaria tan común en la “nueva política” ha terminado siendo una trampa: cuando lo que se correspondía con la realidad era combinar la articulación hegemónica en lo electoral con la construcción de estructuras de proximidad, militantes y sólidas, el delirio plebiscitario-competitivo en el que ha estado inmerso En Marea ha llevado a una situación extremadamente embarazosa.

 La participación ha decaído bruscamente: 1500 personas participaron en las últimas primarias para escoger el Consejo. Al no existir estructuras sólidas ni desborde ciudadano, los menguados partidos (ninguno cuenta, siendo muy generosos, con más de 100 activistas) han podido hacer y deshacer como han querido ante la pasividad de la base social de En Marea. 

El modelo de hiperliderazgo directamente importado de Podemos ha terminado, como no podía ser de otra forma, en ridículo: la única figura de carisma comparable a Pablo Iglesias es Xosé Manuel Beiras, pero, como todo repetición termina en farsa, el poder ha terminado concentrado en una figura con un perfil político tan bajo como Luis Villares.

Por otro lado, hay una fractura propia de toda la sociedad gallega que también se ha reproducido en En Marea. La minoría que ha tomado el control del nuevo partido tiene un proyecto y una composición más vinculados a una orientación política “ruralista”. Esto significa que consideran que lo fundamental es implantarse en este ámbito, nicho de votos tradicional del Partido Popular, para así comerle terreno en sus propios feudos. 

Aunque este argumento tiene un núcleo de verdad, también es cierto que para construir una mayoría social hay que basarse en los sectores más dinámicos socialmente: y esos se encuentran en las ciudades, como se demostró tanto en el 15M como en las victorias municipalistas. 

Este hecho contrasta con el romanticismo irreductible y moralizante de ciertos sectores del nacionalismo gallego más conservador, hoy atrincherados en la coordinadora de En Marea: la línea política de la actual dirección de En Marea lleva a marginar de la construcción del proyecto a los sectores urbanos sin tener bases sólidas en el rural. No parece la mejor estrategia para sumar una mayoría alternativa al PP.

Sin embargo, hay esperanza, a condición de no caer en la frustración y de aprender de los errores. Todos los procesos, por muy tortuosos que sean, clarifican. En la Marea gallega existe una mayoría activista transversal en todos los partidos y dispositivos que apuesta por la construcción de un partido-movimiento de nuevo tipo. 

Ese espacio cuenta con diputados y diputadas y con muchos de los militantes más cualificados de la izquierda gallega: En Marea sigue siendo su creación, aunque usurpada por las maniobras palaciegas de camarillas que se mueven cómodas en la política de despachos y acuerdos oscuros, pero incómodas en el debate democrático, en la asamblea, en el intercambio de ideas.

 Organizar esa mayoría, evitar jugar en el terreno de juego que propone el “thermidor” burocrático y generar unas estructuras lo suficientemente sólidas como para convertirse en un espacio común: las razones para retomar el proyecto original de En Marea siguen vigentes. Las posibilidades, aunque ensombrecidas y un poco más tristes, también."            

 (Brais Fernández forma parte de la redacción de Viento Sur y es editor en Sylone. Es militante de Anticapitalistas. CTXT )

20/1/17

La emergencia de Podemos abría la posibilidad de recuperar a todo ese magma de excluidos del nacionalismo... En Marea vino a frustrar esta posibilidad

"En Galicia, el sector social de población que no se sentía representado por el bipartidismo PP/PSOE tenía como única opción electoral el BNG. El BNG acogía íntegramente el voto nacionalista, pero también aquel no nacionalista que lo consideraba un espacio de ruptura. Históricamente, cuando el BNG fue capaz de mostrar un rostro de mayor preocupación por las dinámicas sociales, obtuvo sus mejores resultados.

Al contrario, cuando transmitía mayor preocupación por cuestiones identitarias despertaba mayor rechazo. El declive que se inicia en el bipartito tiene que ver, en gran medida, con la progresiva deserción de los votantes prestados del sector menos nacionalista. 

Entre las muchas razones que llevaron al fracaso del bipartito, probablemente, la mayor fue la desafección de unos votantes que vieron frustrados sus anhelos de cambio social real, relegados por polémicas estériles sobre cuestiones identitarias.

El estallido del 15M abrió una posibilidad de superar la dicotomía nacionalismo/no nacionalismo asumiendo propuestas de mínimo denominador común enfocadas sobre todo al cambio social. El BNG no conseguía ampliar su base nacionalista mientras iba perdiendo a su votante no nacionalista que acrecentaba su orfandad.

 Tal nicho de desencantados fue el que aupó a AGE. Su relativo éxito fue el de proporcionar una voz a un sector desilusionado que necesitaba una nueva fuerza de ruptura. AGE no fructificó por razones diversas, entre las que no fue menor su incapacidad para trabajar juntos y aunar las divergentes culturas políticas de los partidos que conformaban la coalición.

Posteriormente, la emergencia de Podemos abría la posibilidad de recuperar a todo ese magma de excluidos del nacionalismo y ofrecía lo que parecía la opción más sencilla: un partido, el BNG, que podría aspirar a aglutinar todo el espacio nacionalista, y otro, Podemos (+IU), que podría ocupar un espacio hasta entonces huérfano y crecer sobre todo a costa del PSdeG. Podría ser algo parecido a la situación de Bildu y Podemos en Euskadi.

La hipótesis de En Marea vino a frustrar lo que parecía la opción natural. En Marea surge con la idea ambiciosa de aglutinar esos dos grandes nichos electorales; de proporcionar un espacio superador de la disyuntiva nacionalismo/no nacionalismo que pudiese convertirse en una opción electoral mayoritaria.

La mentira original: El espejismo de la participación popular

Como resulta obvio, para ocupar un espacio hay que desalojar a los cuerpos que anteriormente lo ocupan. Así, la hipótesis En Marea requería que se cumpliesen al mismo tiempo dos premisas:

1) La automutilación de Podemos.

2) La implosión y desaparición del BNG.

Ambas acciones necesitaban de una legitimación previa. Y esta función la cumple el mito fundacional de En Marea: la mentira original del “mandato popular” y el “partido hecho desde abajo”. Desde su génesis hasta día de hoy no hay ni una sola acción importante de En Marea que no haya sido ordenada, organizada, dirigida y comandada por un pequeño grupo de militantes y personajes selectos. 

Desde su aparición como coalición electoral, a la elección de sus órganos directivos, desde la elección de los miembros de su coordinadora y la propia elección del cabeza de lista electoral que podría resumirse con la frase: “Cuatro tíos se juntaron y eligieron a otro tío”, todos sus acontecimientos tienen la firma de media docena de personas reunidas en conciliábulo masculino.

No hace falta entrar en detalles acerca del proceso constituyente de En Marea, por quién fue tutelado y dirigido. Un solo detalle da la medida. Para inscribirse en la web que refrendaría lo ya acordado previamente, había que aceptar un manifiesto escrito por tres personas en lo que recordaba a viejos juramentos de aceptación de sacros principios. Item más. 

En Marea ya no es que carezca de mecanismos realmente participativos sino que es una organización opaca y que se mueve en el peor de los secretismos. Secretas son las actas de su coordinadora, secretas las personas que la integran y secreto cómo se eligen; secretas las reuniones para las “listas de consenso”, secretas las contrataciones de personal y secretos los criterios utilizados para estas.

Mientras tanto, los panegiristas de En Marea se esforzaban por falsificar esta realidad con una inacabable producción de palabrería hueca, confluencias 4.0 y metáforas marinas. Pero en ni uno solo de estos textos se concretaba cómo esos “de abajo” podían protagonizar la nueva formación, o qué mínimos mimbres de denominador común podía tener esta. El objetivo, obviamente, no era construir realmente un proceso participativo sino, al contrario, enmascarar una organización obscenamente vertical."                 (Jorge Armesto  , Diagonal, 17/01/17)