Mostrando entradas con la etiqueta Despilfarro en gaitas floreadas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Despilfarro en gaitas floreadas. Mostrar todas las entradas

23/3/26

La Xunta pagó 120.000 euros para una fiesta en Suiza... El dinero público lo aportaron las arcas de la Consellería de Emprego de José González Vázquez y con él viajó el presidente Alfonso Rueda y la orquesta París de Noia... entre los organizadores estaba José Gil Doval, una figura fundamental del Partido Popular para el voto emigrante de la derecha en el exterior... Para entender la dimensión de su poder hay que entender que el censo electoral gallego contaba con 476.500 votantes en el exterior, una de las diásporas más grandes de Europa. Esto equivale aproximadamente a un 17,7% de todo el electorado gallego... Con ese granero de votos y una red histórica de centros gallegos y asociaciones con influencia política por todo el mundo, la figura de partido de Gil Doval es decisiva en la orientación del voto CERA. Y en eso la rama gallega del PP y, concretamente, Mariano Rajoy, Alberto Núñez Feijóo y Alfonso Rueda han centrado muchos esfuerzos. En este caso, también con dinero público

"La fiesta se inspiró en el estilo copioso del fraguismo. Lacón con grelos, vino y queimada para mil personas, las que cabían en el pabellón Sporthalle Unterrohr de Zúrich, a la orilla del río Limmat. La cena la amenizaron un par de grupos de música tradicional, la orquesta París de Noia y el presidente de la Xunta, Alfonso Rueda, que, junto a su conselleiro de Emprego, autorizaron el gasto de 120.000 euros de dinero público para pagar las actuaciones de los artistas, además de los viajes y las dietas. El evento lo organizaron a medias la Misión Católica de Lengua Española y As Xeitosiñas, una asociación de emigrantes gallegos y españoles controlada desde hace años por José Gil Doval, una figura fundamental del Partido Popular en la diáspora.

Gil Doval lleva décadas, al menos desde el segundo gobierno de José Luis Rodríguez Zapatero, siendo una de las piedras angulares para el voto emigrante de la derecha española en el exterior. De hecho, nunca lo ha ocultado. Bajo las órdenes de Ana Pastor, fue en las listas del PP por Pontevedra con las que Mariano Rajoy perdió por segunda vez contra Zapatero. Sin embargo, tras el descalabro electoral de la izquierda en 2011 y la mayoría absoluta del gallego, la carrera de su paisano José Gil Doval en el PP se disparó: representante del PP en el exterior, presidente del PP en Suiza y vocal de la ejecutiva del PP en nombre de los emigrantes.

Para entender la dimensión del poder de su figura hacen falta dos datos más. En las últimas elecciones, el censo electoral gallego contaba con 476.500 votantes en el exterior, una de las diásporas más grandes de Europa. Esto equivale aproximadamente a un 17,7% de todo el electorado gallego, casi 1 de cada 5 votantes gallegos vive fuera de España. Con ese granero de votos y una red histórica de centros gallegos y asociaciones con influencia política por todo el mundo, la figura de partido de Gil Doval es decisiva en la orientación del voto CERA. Y en eso la rama gallega del PP y, concretamente, Mariano Rajoy, Alberto Núñez Feijóo y Alfonso Rueda han centrado muchos esfuerzos. En este caso, también con dinero público.

Bajo el paraguas de una asociación dizque cultural llamada As Xeitosiñas, el PP se garantiza la atención de miles de personas —votantes— en el exterior en eventos pagados parcialmente con dinero público, vestidos como gastronómicos y tradicionales, pero por los que desfilan los altos cargos del partido y sus órbitas. De hecho, el propio presidente de la Xunta ha acudido varias veces a ese mismo centro cultural con diferentes pretextos pero siempre con una partida presupuestaria debajo del brazo.

A pesar de todo, la Xunta ha preferido no contestar a las preguntas de El Salto en relación con los notorios vínculos de la asociación con el PP y el contrato que la Xunta ha dado a dedo para financiar su evento: “La Xunta de Galicia organiza actividades en el exterior de forma habitual en colaboración con entidades gallegas de diferentes partes del mundo y procura en cada momento llevar las actuaciones de cultura gallega que se consideran más adecuadas en función de la colectividad en el país, tratando de complementar la propia actividad de carácter cultural que ya desarrolla de forma cotidiana”, explican fuentes de la Consellería de Emprego, Comercio e Emigración.

Aunque no es lo más relevante concluir si la orquesta de variedades Paris de Noia, convertida en un negocio millonario por el defraudador Ángel Martínez Pérez, “Lito”, representa fielmente los valores actuales de la cultura gallega, sí conviene aclarar que el contrato de 120.000 euros, adjudicado a dedo por la Xunta, fue a parar a las arcas de la empresa Dotbeat alegando la exclusividad de acceso a esta orquesta y a un pequeño grupo de música tradicional llamado Pelepau.

Sin embargo, la propia orquesta vehiculiza sus contrataciones a través de otra sociedad llamada Gestionarte. Dotbeat, por su parte, está controlada por Patricia Hermida, una de las empresarias musicales que, en los últimos años, especialmente con la llegada de Alfonso Rueda, se ha ido acercando a la Xunta de Galicia tras llegar a la dirección de la Asociación Galega de Empresas Musicais (AGEM).

Es desde allí que se está trazando un presunto plan estratégico para un sector en el que la mayor parte del dinero público se reparte discrecionalmente, llegando incluso a partidas millonarias para empresas creadas de la nada, pero cercanas por vínculos familiares con el Partido Popular, como desveló esta redacción hace apenas una año."

21/11/23

Imos financiar entre todos as viaxes en cruceiros Costa... de aquí ás eleccións aínda quedan cartos para gastar... imos financiar entre todos as viaxes en cruceiros Costa para ofrecer “a cada xeración de galegos a oportunidade de desfrutar ao máximo de cada etapa, viaxando e aproveitando o tempo libre”... cada novo anuncio da Xunta parece entrar con forza na lide para ocupar o podio da infamia populista... sería interesante que explicase por que a Xunta non construíu nin unha soa das residencias de maiores que o anterior presidente prometera en 2017

 " Entre a miríade de estupideces que estamos a ver na longa precampaña das eleccións galegas, inclúese a colección de Alfonso Rueda Ciclista, Alfonso Rueda Humorista e Alfonso Rueda Operador de Telemarketing, porque, como BarbieTM, o noso presidente pode ser o que queira (cando menos na sempre amable programación da RTVG), malia que cada novo anuncio da Xunta parece entrar con forza na lide para ocupar o podio da infamia populista.

Esta semana atopámonos coa imaxe da conselleira de Política Social, Fabiola García, na cuberta dun magnífico cruceiro Costa (como en Costa Concordia) pasando revista a unha ringleira de hamacas, como parte dunha campaña da Xunta para que gastemos os nosos cartos na “aventura de ver mundo”. O de gastarmos os cartos non é porque a señora García nos dea un consello de balde (por exemplo, o famoso adaxio extremocentrista de que “viaxar cura o nacionalismo”) senón porque o que anuncia a tal campaña é, precisamente, que a consellería de Política Social vai gastar os nosos cartos en subsidiar a empresa de cruceiros. Ela explícao con moita máis graza ca min: di que vai ofrecer “a cada xeración de galegos a oportunidade de desfrutar ao máximo de cada etapa, viaxando e aproveitando o tempo libre”, e para tal fin, imos financiar entre todos as viaxes en cruceiros Costa para os maiores de 65 anos e os menores de 30. A xeración do medio está a traballar, ou a procurar traballo, e non ten tanto tempo de desfrutar ao máximo de cada etapa, pero non se preocupen, malo será que non nos caia un desconto para facer o camiño de Santiago en tuk tuk ou para ir esquiar a Baqueira Beret, de aquí ás eleccións aínda quedan cartos para gastar.

O entusiasmo que despregaba nas fotos de prensa o director de vendas da compañía, que vén de asegurar como mínimo un aguinaldo xeneroso este fin de ano, palidecía a carón do da propia conselleira. Normal, con estes días de vento e choiva que levamos, non hai que ser maior de 65 nin menor de 30 para preferir estar nunha sesión de fotos na piscina dun cruceiro atracado en Xénova (a vila italiana) que, poñamos por caso, no Centro de Atención a Persoas con Discapacidade (CAPD) da Coruña, tamén dependente de Política Social, ou nunha das residencias de maiores que, baixo a tutela da conselleira, implantaron un novidoso programa piloto para que vellos sen patoloxías máis alá da propia idade convivan con pacientes psiquiátricos ao coidado de persoal eventual non especializado. Digo novidoso xa que ninguén ousara antes propoñer tal disparate, pregúntense por que.

 De todos os anuncios que podía facer a señora conselleira no exercicio das súas competencias, sería interesante que explicase por que a Xunta non construíu nin unha soa das residencias de maiores que o anterior presidente prometera en 2017, ou por que lles ofrece cursos de autodefensa a traballadoras que teñen que coidar de persoas con discapacidade no canto de dotalas de medios e persoal, ou por que segue a adxudicar o coidado dos nosos vellos a DomusVi e San Rosendo, en cuxas dependencias faleceron a maioría de residentes mortos por COVID en 2020, ou por que da súa consellería saen os chivatazos que avisan a esas mesmas residencias cada vez que van recibir unha inspección. De todos os anuncios que podía facer, sen dúbida o máis atractivo é o que se pode facer posando xunto a un director de vendas na cuberta dun cruceiro, unha experiencia que, segundo a publicidade da propia compañía, deixa sen palabras. 

 O anuncio é atractivo, a empresa sólida (cotiza en bolsa) e os barcos seguros. E, se por un acaso, algún deses cruceiros que van facer de Galicia “unha terra aínda máis viaxeira” (como di a conselleira en enxeñosa alusión ao drama da emigración) ten a mala fortuna de bater contra as rochas e envorcar, non perdan coidado, que Fabiola García, xa o demostrou durante a pandemia, tamén sabe saltar a tempo a terra e poñerse a salvo como o famoso capitán Schettino."                  (Patricia A. Janeiro, eldiario.es, 19/11/23)

20/10/22

Las ayudas de las que Feijóo presume: sólo el 21% del bono eléctrico llegó a las familias... el 80% fué para 'gastos diversos' de la Xunta: 111.000 euros para la iluminación de la Cidade da Cultura; 125.000 para la realización de un “estudio sobre publicidad”; 150.000 euros para cambiar carteles en hospitales; 165.550 euros para la Fundación Feiras de Lugo; 140.000 euros) la defensa jurídica de la Xunta en relación con la mina de Corcoestro... y así hasta 2,1 millones de euros para gaitas floreadas

 "El líder del PP, Alberto Núñez Feijóo, salpicó sus dos intervenciones en el debate en el Senado con Pedro Sánchez de referencias a su gestión de trece años al frente de la Xunta de Galicia. En su afán por destacar su propia visión a largo plazo, incluyó en su primer turno una autocita para subrayar su capacidad de previsión al asegurar que él fue el primero en aprobar ayudas para que las familias hiciesen frente a los problemas del encarecimiento de la energía. Tanto se anticipó que, como destacó él mismo, lo hizo en 2017, cuando todavía gobernaba Mariano Rajoy y difícilmente se podía achacar a Sánchez el origen del problema.

“Las dificultades energéticas de las familias no han empezado con la guerra”, explicó el líder del PP. “En el año 2017 hubo una comunidad que fue pionera en lanzar un bono eléctrico para ayudar a las familias a pagar un 50% de los recibos de la luz. Se ayudó a más de 33.400 familias al año y además se hizo un complemento extraordinario de 100 euros del bono social que terminó ayudando a 64.000 hogares”. “¿Sabe cuál, fue esa comunidad autónoma que antes de que usted fuese presidente del Gobierno ya estaba ayudando lo que dice usted que va a ayudar ahora? La comunidad autónoma de Galicia”, reveló entre aplausos de la bancada conservadora. 

 La realidad, sin embargo, es mucho más incómoda para el líder del PP y, sobre todo, para su currículum de buen gestor. Apenas el 21% de las ayudas, presupuestadas para 2016 y publicitadas por la Xunta con la etiqueta de “ticket eléctrico”, acabaron en los bolsillos de las familias más necesitadas. El resto del dinero anunciado por el Gobierno de Feijóo, 2,1 millones de euros que deberían haberse destinado a sufragar aproximadamente recibo y medio de la luz al año, acabó en su mayor parte pagando gastos diversos de la Xunta.

La lista de materias en la que la Xunta usó ese dinero, del que Feijóo presumió este martes en el Senado, incluye 165.550 euros para la Fundación Feiras de Lugo —una organización pública participada por los empresarios lucenses—, 150.000 euros para cambiar carteles en hospitales y 125.000 para la realización de un “estudio sobre publicidad”. 

Pero no sólo eso. El dinero que debía ayudar a las familias más necesitadas acabó siendo usado también para abonar (140.000 euros) la defensa jurídica de la Xunta en relación con la mina de Corcoestro (Cabana de Bergantiños, A Coruña), un proyecto fallido de extracción de oro en el que la concesionaria acabó acusando a Feijóo de haber pedido una mordida a cambio de la licencia de explotación. Y para pagar la iluminación de la Cidade da Cultura, el macro proyecto arquitectónico impulsado por Manuel Fraga en Santiago de Compostela e inaugurado parcialmente cinco años antes. Solo esa partida consumió 111.000 euros.

 La lista de usos alternativos del dinero que debía ayudar a pagar la factura de luz incluye, como publicó en su día Praza.gal, actividades de comercio “ya previstas” (79.500 euros), “recursos contra órdenes de ayudas de años previos” (50.000 euros) y la redacción del anteproyecto de aguas termales (8.950 euros). Es una relación parcial: cuando se publicó esta información el Gobierno de Feijóo tenía todavía pendiente reasignar otros 836.800 euros.

Fracaso

Al final, la Xunta sólo tramitó ese año 2.168 solicitudes por un valor total de 433.200 euros, muy lejos de las 14.000 familias que según Feijóo se iban beneficiar de la medida. A la vista del fracaso en la gestión de las ayudas (los solicitantes tenían que tramitarlas por Internet, lo cual suponía una barrera insalvable para muchas de las familias que podrían haberse beneficiado), el Gobierno de Feijóo optó por reducir un 62% la partida prevista para 2017.

Las condiciones exigidas por la Xunta eran muy restrictivas: dejaba fuera de la convocatoria a los hogares en los que los ingresos de todos sus miembros sumasen más de 798 euros mensuales, (684 en el caso de salarios divididos en catorce pagas). Y negaba la ayuda a los hogares en los que no hubiese menores o alguien con algún tipo de discapacidad reconocida igual o superior al 33%.        

La oposición de entonces, formada por En Marea, el BNG y el PSdeG-PSOE, intentó sin éxito en el Parlamento que la Xunta aceptase ampliar las condiciones exigidas para que las ayudas pudiesen llegar a más gente extendiendo el listón máximo de ingresos anuales de 9.600 a 11.500 euros y eliminando el requisito de que en los hogares hubiese menores o personas con discapacidad. El PP de Feijóo, con mayoría absoluta en la Cámara, votó en contra de la propuesta."         (Fernando Varela, InfoLibre, 19/10/22)

14/10/21

A Xunta aluga unha ducia de coches de alta gama doce anos despois da campaña do PP contra o "luxo" de PSdeG e BNG... pagará algo máis de 4 millóns de euros, sen contar IVE, polo leasing dos 191 vehículos durante catro anos

 "A Xunta está a piques de adxudicar un contrato de leasing ou arrendamento financeiro para renovar parte do seu parque móbil con 191 vehículos de distinto tipo entre os que haberá unha ducia de coches de alta gama. O concurso público, dividido en varios lotes nos que non é posible identificar o custo do arrendamento de cada vehículo individualmente, xa conta con proposta de adxudicación. Será para o BBVA no caso de 106 vehículos. 

E para PSA Financial Services Spain EFC (o grupo empresarial de Citroën e Peugeot) noutros 85, entre eles os de gama máis alta, da marca DS, segmento premium do grupo francés Stellantis, que fabrica na China o DS 9 do que a Xunta se fai cunha unidade, e en China e en Francia o DS 7 do que recibirá varias unidades.

En total, o Goberno galego pagará algo máis de 4 millóns de euros, sen contar IVE, polo leasing dos 191 vehículos durante catro anos, segundo as ofertas finalmente seleccionadas e tras estar disposta a pagar ata os 5,45 millóns (sen IVE) de prezo de partida en que licitou o contrato. 

O concurso chega doce anos despois de que o PP recuperase a Xunta tras unha campaña na que acusou o anterior Goberno de coalición de PSdeG e BNG de entregarse ao “luxo” polos coches oficiais de marca Audi que empregaban.

Os populares recuperan esta estratexia cada certo tempo. Así está a ocorrer nos últimos días en Pontevedra, onde critican que o Concello mude o Audi con 24 anos de antigüidade que viña utilizando o alcalde, o nacionalista Miguel Anxo Fernández Lores, por outro vehículo da mesma marca por uns 60.000 euros.

 A autorización para “renovar” parte do parque móbil da Xunta “con vehículos de etiqueta medioambiental cero ou eco”, como os publicitou, foi aprobada polo Goberno galego o pasado 15 de xullo nun Consello semanal que non estivo presidido polo presidente Feijóo -en Madrid na homenaxe de Estado ás vítimas da COVID- senón polo vicepresidente primeiro, Alfonso Rueda. El foi quen explicou que o concurso buscaría vehículos híbridos ou eléctricos sempre que fose compatible co uso a darlles para “aumentar a seguridade, reducir os gastos correntes en combustibles e reparacións, reducir as emisións e cubrir as necesidades de mobilidade” da Xunta. “Seguimos buscando o que buscabamos nos dous primeiros plans, no do ano 2009 e no do ano 2011, que é reducir custos, racionalizar o servizo e ter un parque móbil sustentable”, argumentou.

 O concurso foi convocado o 8 de agosto e aos seus varios lotes, con todo tipo de características técnicas e posibilidades de mellora por parte dos interesados, presentáronse ofertas de entidades financeiras ligadas á banca (BBVA, Caixa Rural Galega) ou a empresas automobilísticas (PSA Financial Services, Toyota Kreditbank). Pero é agora, ao rematar a valoración das ofertas, cando a Xunta revela os modelos que están detrás das características presentadas por cada empresa.

 Polo primeiro lote, no que se inclúen 80 vehículos “híbridos conectables”, a Xunta pagará a PSA 2,32 millóns de euros. Nese lote, o Goberno galego definiu á súa vez características para cinco subtipos de vehículos, entre eles unha berlina de cinco prazas que finalmente será un DS 9 E-Tense de 225 cabalos. Un coche cuxo prezo, se a Xunta o mercase e non o alugase cun leasing como fai, estaría en arredor dos 60.000 euros, segundo as tarifas da propia marca, que o presenta como unha “berlina de alta gama”.

Xunto con el, recibirá dous DS 7 Crossback E-Tense de 300 cabalos e outros 10 de 225 cabalos, e dous Peugeot 3008 Hybrid tamén de 300 cabalos, vehículos todos eles que superan segundo as súas propias marcas os 40.000 e mesmo os 50.000 euros. Ademais, dentro dese primeiro lote tamén recibirá 65 Citroën C5 Aircross Hybrid de gama inferior.

 PSA tamén está proposta como adxudicataria dun lote de cinco furgonetas eléctricas por 115.000 euros, que serán Citroën E-Berlingo, mentres que os outros dous lotes do concurso foron gañados por BBVA. O máis numeroso, para 95 vehículos híbridos non conectables, foi gañado polo banco cunha oferta de 1,42 millóns de euros que prevé o modelo Toyota Yaris Hybrid e coa que gañou a outras ofertas presentadas pola financeira do propio grupo Toyota e por Caixa Rural. BBVA tamén entregará outras 11 furgonetas diésel Peugeot por 200.000 euros.

 Dentro do primeiro lote, o gañado por PSA, o número de cada tipo de vehículo de alta gama (unha berlina, dous SUV de 300 cabalos e os outros dez de 225 cabalos) lembra á configuración do Goberno galego coa presidencia, dúas vicepresidencias e nove consellerías. Non obstante, o concurso non detalla o destino final de cada coche dentro do parque móbil da Xunta. Praza.gal preguntou a pasada semana ao Goberno galego polo destino dos vehículos de alta gama e se van ser empregados polo presidente e os conselleiros pero aínda non obtivo resposta.

No parque móbil da Xunta, os vehículos de representación do Executivo teñen uns dez anos de antigüidade, cando se deixaron aparcados os anteriores Audi, mercados boa parte deles durante a presidencia de Manuel Fraga. Daquela, o Goberno de Feijóo fíxose con vehículos de representación da marca Citroën non fabricados en Vigo, senón noutras plantas do grupo PSA, ao contrario do que prometeran os populares durante a súa campaña contra o bipartito.

 Tras chegar á Xunta, os populares tardaron varios anos en lograr desfacerse dos Audi, como prometeran. Logo de fracasar cunha poxa inicial, acabaron colocando en 2015 os 8 Audi que lle quedaban, todos mercados en tempos de Fraga, ao Banco Pastor nunha operación de arrendamento doutros 84 coches similar á actual. Sobre os sucesivos plans de renovación do parque móbil, o Consello de Contas acabou concluíndo a súa incapacidade para “verificar, de forma precisa” canto"       (David Reinero, Praza Pública, 11/10/21)

4/3/21

A AP-9 grava de modo inxustificado a economía e a sociedade galegas... a AP-9, iniciada en 1973, tiña que eliminar as peaxes en 2012, como a AP-1, AP-4 e AP-7, que finalizaron a súa concesión en 2019, pero Aznar ampliou o prazo de concesión da autopista ata 2048... A investigación sobre as circunstancias da ampliación da concesión tal vez axudaría a fundamentar a reversión ao sector público da AP-9

 "Hai dez anos escribín un artigo, "Absurdos galaicos", que comezaba así: "Ir a Madrid por autovía é gratis, pero para ir de Ferrol a Vigo hai que desembolsar unha cantidade de euros considerable que vai parar aos petos da concesionaria da autopista, unha das máis rendibles de España. Non existe alternativa a ese percorrido que non implique horas de ardua peregrinaxe polas entrañas de Galicia".

Naquel tempo, estrañamente, a cuestión apenas si merecía atención salvo por un par de individuos da cáscara amarga. Os xornais non parecían considerar que o asunto merecese unha ollada e só de tanto en tanto lle dedicaban unhas liñas desamañadas. Non formaba parte da axenda política ou económica do país. Mentres, a explotación da autopista daba beneficios astronómicos aos investidores. A saber que complicidades explicaban o fenómeno.

Por fortuna, dez anos despois a conciencia dese absurdo é hoxe maior en Galicia. Maior, pero aínda non opera na mente dos galegos a magnitude do absurdo, nin as dimensións do escándalo. Para medilo faría ben o Parlamento galego en crear unha comisión que investigara as circunstancias nas que no seu momento se produciu a ampliación da concesión que fará que ata 2048 non retorne ao dominio público. De paso, alguén podería reflexionar sobre o porqué de que no seu momento unha cuestión tan decisiva non merecese ser posta entre os temas centrais do país.

Non debemos esquecer que Galicia é un arquipélago urbano que está intercomunicado pola AP-9. É na franxa atlántica de Galicia onde está o peso demográfico, o dinamismo económico, o cambio cultural e social máis intenso. Non hai dúbida de que as cidades son o laboratorio do futuro, nin de que é na espiña dorsal que constitúe a Autopista do Atlántico onde está o porvir do país.

Non ten sentido que existan autovías gratuitas a Madrid e que en Galicia o transporte por estrada signifique custes tan enormes. Pero non se trata só de mercadorías ou servizos. Son moitas as persoas que cada día están obrigadas a traballar nunha cidade distinta daquela na que residen -cada vez máis, todas esas cidades forman parte dun único organismo urbano- e teñen a autopista como única alternativa real. A AP- 9 é unha especie de muro que divide Galicia.

As economías de aglomeración favorecen ás grandes capitais ou o espazos nos que as interaccións de todo tipo se multiplican. Nos ámbitos conexos a Galicia, Porto e Madrid están dando pasos de xigante para aproveitar tanto a súa dimensión como a súa capacidade de conexión a unha escala global. A Galicia interésalle tamén unha mellor conexión exterior, en especial co Norte de Portugal -abonda con ver un mapa coa distribución da poboación na franxa costeira- pero resulta ridículo ou estúpido que cargue cun peso coma o da AP-9 nas súas costas.

España é o terceiro país do mundo con maior número de quilómetros de autovías e autopistas ( só por detrás de China e EE.UU.). Pero tanto o AVE como a rede de autopistas responden a criterios políticos centralistas, máis ben que a lóxicas de mercado. Todos os estudos de rendibilidade indican que é Madrid quen se beneficia deses investimentos. Mentres, en Galicia, para dicilo rápido e claro, facemos o parvo, neste asunto coma noutros.

Arredor do AVE hai moita barafunda pero o AVE non sirve para facer Galicia máis competitiva, nin para articulala internamente. Son máis ben os trens de velocidade alta -a distinguir do AVE- os que están chamados a facer ese papel. En todo caso, liberar a AP-9 ten moito máis sentido e significado para Galicia que o AVE. Se as contas non enganan, con corenta quilómetros de AVE podería financiarse a recuperación para Galicia da autopista que une a maior parte da poboación de Galicia por estrada.

Non creo, en definitiva, que poida caber dúbida de que a AP-9 é un obstáculo para a articulación interna de Galicia nin de que grava de modo inxustificado a economía e a sociedade galegas. Repito: de modo inxustificado. Foi no ano 2000 cando o ministro Arias Salgado ampliou o prazo de concesión da autopista ata 2048. A pregunta obvia é: por que? Ata Ana Pastor, cando era ministra de Fomento en 2014, cuestionou a prórroga do goberno Aznar.

Se pode poñerse entre nós algún exemplo de simpático capitalismo extractivo ligado á concesións do Estado a través do BOE -antes denominado Gaceta de Madrid- a AP-9 tal vez merece estar na parte de enriba da lista. (Por certo, nun exemplo máis de portas xiratorias, Arias-Salgado foi designado en 2005 membro do consello de administración de Itinere, a matriz de Audasa, a proposta de Sacyr).

Existía ou existe algunha xustificación económica consistente para unha ampliación do prazo tan desmedida? Segundo o previsto ao inicio, a AP-9, iniciada en 1973, tiña que eliminar as peaxes en 2012. De feito, tres autopistas coetáneas da AP-9 (AP-1, AP-4 e AP-7) finalizaron a súa concesión en 2019, o que sitúa a AP-9 como a autopista de peaxe máis vella de España.

A investigación sobre as circunstancias da ampliación da concesión tal vez axudaría a fundamentar a reversión ao sector público da AP-9. Certamente, a autopista ampliou o seu trazado nunha cuarta parte, chegando ata Ferrol e Tui e ademais liberou diversos tramos da peaxe. Pero parece moi dubidoso que os investimentos realizados pola concesionaria xustifiquen os prazos da concesión, ou os exorbitados prezos que cobra polo uso da vía, por non falar do mal servizo que presta. Ademais, eses cambios implicaron sempre o pago por parte de diversas administracións -Xunta, Fomento, etcétera- de subvencións á concesionaria. Para máis inri, a AP-9 segue sen pagar o IBI aos concellos polos que pasa.

Pero non só o prazo de concesión foi extendido. A autopista foi privatizada en 2003, sendo ministro Álvarez Cascos. Hoxe, Audasa ten no seu capital a dous fondos de investimento -Globalvía e Corsair- que disputan por seren os accionistas maioritarios. En 2019, antes da pandemia, os beneficios netos foron de 43 millóns de euros continuando unha liña pertinaz. Sempre o resultado da explotación deulle aos propietarios de Audasa beneficios magníficos, sensacionais: 216 millóns entre 2015 e 2019.

En todo caso, trátase dun asunto que non é conflitivo, ou que non debera selo, dado que non respecta a ningunha diferenza substantiva entre dereita e esquerda, ou entre nacionalismo e españolismo, salvo que se considere que regalarlle o diñeiro aos propietarios da concesionaria é unha opción política.

Por fortuna para os fondos de investimento e por desgraza para os seus usuarios, a AP-9, que é a columna vertebral do sistema de comunicacións do país, configura unha especie de monopolio que lle permite á empresa impoñer os prezos que lle dá a gaña aos seus clientes. Hoxe a AP-9 ten a dubidosa honra de ser a autopista de peaxe que máis subíu as tarifas en España os últimos tres anos.

Pero, árdelle o eixo, árdelle o carro!, parece que, finalmente, o Parlamento e os partidos políticos o entenden, e, por fin, o martes día 2 de Febreiro de 2021 acudirán ao Congreso a defender a transferencia á Comunidade Autónoma da autopista. Tanto o BNG coma o PSdeG desprazarán a Madrid aos seus respectivos líderes, Ana Pontón e Gonzalo Caballero. O PPdeG, no entanto, enviará a Diego Calvo, portavoz de infraestruturas.

É un paso adiante, pero debería ser o propio presidente Feijóo o que encabezase a delegación popular. A súa presenza axudaría a impulsar non só unha resolución favorable, senón unha rápida e efectiva transferencia da AP-9. Esa capacidade de decisión sobre a autopista, como mínimo, cambiaría os términos nos que está formulada a ecuación e non hai por que dubidar de que significaría un grande paso adiante, como mínimo para poder negociar o prezo das peaxes, evitar subidas abusivas e garantir un mellor servizo e renovación da vía.

Sexa coma for, hai que felicitarse por esa unanimidade pero tamén preocuparse para que non resulte outra cortina de fume máis. No pasado Rajoy vetou a transferencia en dúas ocasións. Ese veto foi levantado polo goberno do PSOE pero hai que recoñecerlle tamén ao BNG a insistencia en defendela. Agardemos que nesta ocasión a transferencia sexa efectiva e que, ao tempo, abra un debate en Galicia sobre a conveniencia de restituíla ao dominio público. Aínda que houbera que pagar peaxe polo menos que os beneficios serviran para mellorar as comunicacións e financiar os servizos públicos."               (Antón Baamonde  , eldiario.es, 31 de enero de 2021)

10/3/20

El Supremo condena a la Xunta a pagar 3 millones de sobrecostes en la Cidade da Cultura: el proyecto "carecía de definición"

"El Tribunal Supremo ha condenado a la Xunta de Galicia a pagar algo más de 3 millones de euros de sobrecostes a la constructora del Museo de la Cidade da Cultura. 

El Alto Tribunal ratifica y hace firme una sentencia previa de la Audiencia Provincial de A Coruña que en 2017 consideró que el proyecto del edificio tenía "errores", "carecía de la necesaria definición" y "no estaba suficientemente desarrollado", defectos que tuvo que asumir la constructora, FCC, cuantificadas por la Justicia en 2,5 millones más otro medio millón por los intereses de demora.

Aquella sentencia de 2017 fue recurrida por la Xunta ante el Tribunal Supremo, que ahora se pronuncia haciéndola firme, pero la propia auditora de la Cidade da Cultura ya consideraba en el análisis de las cuentas de aquel año como "probable" la "desestimación" del recurso del Gobierno gallego y daba por perdidos los algo más de 3 millones. 

Ahora, el Supremo no solo ratifica aquella sentencia previa sino que inadmite el recurso de la Xunta censurándole que lo formuló de manera incorrecta porque en vez de rebatir la argumentación que llevó a la Audiencia de A Coruña a condenarla intentó que se modificaran los hechos probados.

Si la Xunta ya daba por perdido el dinero antes de concluirse el recurso ante el Supremo, ahora el Alto Tribunal le añade también la condena a asumir los costes procesales. Un proceso que ratifica judicialmente algunos de los sobrecostes e indefiniciones que ya había detectado el Consejo de Cuentas cuando analizó el avance del proyecto del monte Gaiás en 2004, apenas tres años después de iniciarse las primeras obras.

 Un informe divulgado en 2007 en el que el ente fiscalizador censuró que el Gobierno de Fraga "había abdicado de sus responsabilidades en la gestión prudente y planificada de los fondos públicos"cuando proyectó un complejo cultural en el monte Gaiás por algo más de cien millones de euros en los que hoy la Xunta ya lleva gastados más de 300.

El Museo de Galicia, uno de los seis edificios proyectados por la Xunta de Fraga para la Cidade da Cultura, de los que dos quedaron a medio ejecutar, fue adjudicado en 2004 por 48 millones de euros a la constructora FCC, luego controlada por las Koplowitz y ahora por Carlos Slim. La obra la entregó en 2012, después de tres modificados, e inició una negociación con la Fundación Cidade da Cultura para la determinación de la liquidación final del contrato. Las discrepancias la llevaron a presentar un recurso y en mayo de 2016 un juzgado de primera instancia de Santiago estableció que la Xunta debía pagarle 1,8 millones como liquidación final de los trabajos, por ajustes en precios y conceptos variables, pero no atendió otra reclamación por sobrecostes. La empresa recurrió a la Audiencia de A Coruña y esta emitió sentencia en 2017, dándole la razón también en esa segunda cuestión, que ahora avala y hace firme el Supremo.

En concreto, la Fundación Cidade da Cultura, dependiente de la Xunta, deberá pagar a FCC sobrecostes por varios conceptos: 679.447,889 euros por una estructura metálica, 511.675 euros por el imafronte de vidrio o muro cortina del edificio, 885.999 euros por las "recontrataciones en las instalaciones", 206.060,43 euros por la "recontratación de la colocación de piedra en imafrontes y cubierta" y 261.640 euros por "trabajos de desarrollo asumidos por el contratista". Unos sobrecostes debidos, según la justicia, la "que el proyecto carecía de la necesaria definición, que no estaba suficientemente desarrollado y esta función la fue asumiendo FCC". La Justicia también considera "evidentes" las "deficiencias y errores del proyecto de ejecución".

En el caso del sobrecoste por la colocación de la piedra en el imafronte y en la cubierta, la Audiencia estableció en su momento que "se produjeron retrasos no imputables a la constructora, toda vez que su única causa fue la falta de suministro de piedra, siendo esa un deber que competía a la Fundación". Esa falta de suministro se debió a la incapacidad de la cantera elegida por la Xunta de Galicia, propiedad del entonces alcalde del PP en Ortigueira, Antonio Campo Fernández, que en 2017 entró en concurso.

Los sobrecostes ahora sentenciados en firme por el Supremo en el caso del Museo de Galicia son solo una pequeña parte del progresivo incremento del coste total del complejo del monte Gaiás ideado por Fraga hace dos décadas y que ya lleva consumidos más de 300 millones de euros, el triple del previsto inicialmente, cifra que aún va a seguir aumentando.

En 2007 el Consejo de Cuentas, el ente independiente fiscalizador de las cuentas públicas, hacía público un duro informe referente a la situación del proyecto tres años antes, cuando solo llevaba tres años en obras. Para entonces ya había detectado desviaciones de plazos de más de media década y sobrecostes medios del 200%, que en algún área llegaban al 500%. Fue en ese informe en el que el Consejo de Cuentas consideró que la Administración de Fraga "había abdicado de sus responsabilidades en la gestión prudente y planificada de los fondos públicos".           (David Reinero, eldiario.es, 02/03/20)

3/3/20

Miño pecha, grazas a un préstamo de sete millóns, 18 anos de conflito coas 200 familias expropiadas por Fadesa

"O Ministerio de Facenda concedeu ao Concello de Miño un novo empréstito de sete millóns, que servirá para pagar os xuros pendentes de pagamento ás máis de 200 familias que foran expropiadas hai dúas décadas para construír a urbanización Costa Miño Golf e que aínda non recibiran todas as compensacións económicas

O préstamo, que se une aos dous concedidos con anterioridade por un valor de 15 millóns, serve para pechar un conflito que levaba 18 anos aberto, que se moveu polos tribunais e que elevou a débeda do concello ata os 22 millóns de euros.

"Hoxe é un día moi importante. Con este préstamo hoxe remata un conflito de 18 anos no que os afectados foron ninguneados polos sucesivos gobernos municipais, obrigándoos a acudir aos tribunais de xustiza", destaca o alcalde de Miño, Manuel Vázquez Faraldo (PSdeG-PSOE), que este luns anunciou a concesión do empréstito acompañado polo delegado do Gobierno en Galicia, Javier Losada. 

Vázquez Faraldo agradeceu a intermediación de Losada para "axilizar as xestións" dun préstamo a 10 anos que conta con dous de carencia, polo que o Concello de Miño terá que comezar a devolvelo a partir do 2023. Estes cartos servirán para cumprir o compromiso asinado o pasado mes de setembro coas persoas afectadas polas expropiacións

A través daquel acordo, o Concello comprometíase a pagar os xuros pendentes antes do 31 de maio de 2020 e, a cambio, os expropiados aceptaron a liquidación de todos os créditos contra a entidade local, derivados do procedemento contencioso-administrativo que se executa ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), renunciando a cobrar a recarga de xuros que lles correspondería, ao redor de 8 millóns de euros.

"Quero agradecerlles o acordo de xenerosidade ao que chegaron hai meses co Concello, na que foi a primeira ocasión en que un Goberno municipal de Miño sentaba a falar con eles. Foi un acordo de xenerosidade, pois renunciaron a cobrar unha parte da cantidade que lles recoñeceran os tribunais", sinalaba este luns o rexedor.

"Con isto evitamos que a débeda siga crecendo", indica o alcalde, que anticipa que as negociación con Xunta e Deputación para a achega de fondos que axuden a pagar as cotas do préstamo -uns 700.000 euros anuais- "van por bo camiño". Así mesmo, salientou a importancia do aprazamento de 10 anos no pagamento das débedas anteriores contraídas con Facenda.

A situación chegara a ser practicamente insostible, cunha débeda total para o Concello de máis de 22 millóns de euros, unha cifra que case multiplica por catro o orzamento anual da localidade, de ao redor de seis millóns. Miño é o segundo concello de Galicia (só despois de Os Blancos) con máis débeda viva por habitante, uns 2.529 euros por persoa. A pesar de que a súa poboación é duns 6 mil habitantes, Miño é a cuarta localidade cunha maior débeda viva en termos absolutos, uns 15 millóns de euros, só por detrás da Coruña, Compostela e Ferrol, e por diante de cidades como Pontevedra, Lugo, Ourense ou Vigo.

A urbanización de Costa Anácara, renomeada despois como Costa Miño Golf, supuña a creación de 1.200 novas vivendas (e un campo de golf) á beira a AP-9. Impulsada inicialmente por Fadesa no ano 2002, foi adquirida en 2006 por Martinsa, que en 2008 presentou a maior suspensión de pagamentos da historia de España. En 2010 o Tribunal Supremo declarou ilegal a adquisición dos terreos, condenando o Concello de Miño a indemnizar con 25 millóns de euros aos 500 veciños afectados polas expropiación. O pasado mes de xullo, debido aos impagos, o TSXG emitiu novas providencias obrigando a engadir un recargo para o pagamento dos xuros xerados. 

O pasado ano o socialista Manuel Vázquez Faraldo acadou a maioría absoluta, converténdose en alcalde, despois de décadas de goberno do Partido Popular e, nos últimos catro anos, do tránsfuga Ricardo Sánchez Oroza (que na campaña por carta solicitara aos demais partidos que non falasen da débeda do concello). Dende a súa investidura, Vázquez Faraldo marcouse como obxectivo a procura dun acordo extraxudicial cos expropiados."                        (Marcos Pérez Pena, Praza Pública, 03/03/20)

20/2/19

La Xunta prevé gastar otros 27 millones solo en obras en la Ciudad de la Cultura hasta 2021

"A comienzos de 2013, con cuatro de los seis edificios proyectados en la Cidade da Cultura ya finalizados, y tras una petición del BNG, el PP apoyaba en el Parlamento, al tiempo que lo anunciaba el propio Alberto Núñez Feijóo, que la Xunta no siguiese construyendo los dos edificios pendientes. Sin embargo, esa promesa hecha propia por el presidente no impidió que el Gobierno gallego retomase la construcción de uno de esos edificios transformándolo en oficinas para las universidades gallegas con un coste de otros 17 millones de euros. 

Entre ese denominado Edificio Fontán y otras actuaciones pendientes en el resto del complejo, la Xunta prevé gastar hasta 2021 sólo en obras en el monte Gaiás otros 27 millones de euros, que se sumarán a los más de 300 que ya ha costado hasta ahora la construcción de un proyecto cuyo primer paso administrativo, el concurso de ideas para su diseño, fue lanzado por la Xunta de Fraga hace ahora 20 años.

El acuerdo parlamentario de 2013 para paralizar las obras en el monte Gaiás era muy concreto: "El Parlamento de Galicia insta a la Xunta de Galicia a iniciar de inmediato los trámites necesarios para proceder a la paralización definitiva de los dos edificios pendientes de construir en la Cidade da Cultura". Esos edificios eran un centro internacional de arte, que no había pasado de la excavación para sus cimientos, y el teatro, del que ya se habían levantado varias estructuras.


Pero nada decía aquel acuerdo de continuar con otro tipo de obras en el monte Gaiás, así que en mayo del pasado año Feijóo anunció que aprovecharía las estructuras ya construidas del teatro para levantar allí un nuevo edificio de oficinas para las universidades gallegas por 17 millones de euros que ya ha comenzado a ser financiado con dinero previamente destinado a I+D.

 La cifra es muy inferior a los 82 millones en que se había adjudicado el teatro previo por la Xunta de Fraga gobernando en funciones en 2005 con Feijóo como conselleiro. En todo caso, el actual Gobierno gallego acabó adjudicando el nuevo edificio a una de las empresas, Acciona, que iba a construir el teatro paralizado.

Para justificar la operación Feijóo argumentó que construir ese edificio en otro emplazamiento para las universidades y otros organismos de nueva creación costaría 30 millones de euros, el doble que hacerlo aprovechando las estructuras del teatro. Igualmente, dijo que derribar esas estructuras paralizadas costaría 7 millones, pero la Xunta nunca ha hecho público ningún documento que avale esas cifras.

Esos 17 millones del denominado Edificio Fontán no serán el único gasto en obras que seguirá haciendo la Xunta en los próximos años, dos décadas después de iniciarse el proyecto del monte Gaiás. Los presupuestos de la Fundación Cidade da Cultura para este año reflejan diversas obras que se extenderán hasta 2021 y que requerirán otros 10 millones de euros, hasta un total de 27 millones: El final de las obras de urbanización exteriores suman 4 millones de euros; la plantación del denominado Bosque de Galicia en las laderas del monte, que recibió fondos destinados inicialmente a repoblaciones forestales, 1,8 millones; actuaciones en el centro informático, 800.000 euros; o un puente para comunicar dos zonas del monte sobre la avenida de acceso, 250.000 euros.

Al margen de esos 27 millones que la Xunta destinará a nuevas obras en la Cidade da Cultura hasta 2021, que se suman a los más de 300 millones ya gastados previamente, el funcionamiento ordinario del complejo supone unos 7 millones de euros al año, repartidos entre un millón en salarios del personal propio y 6 millones a través de contratos externos de servicios. Esos gastos comunes, así como las inversiones en obras, se financian fundamentalmente con aportaciones de la Xunta a través de las consellerías de Cultura y Educación.

A mayores, la programación cultural principal del complejo (en 2017 acogió 156 actividades que atrajeron a 120.000 personas, según la Xunta) está realizándose fundamentalmente sacando un millón de euros al año de un fondo creado en 2008 a medias por la Xunta y varias empresas privadas patrocinadoras. En aquel momento el Gobierno gallego aportó 11,25 millones y las empresas 11,7 millones, hasta sumar un total de 23 millones. 

En sus años iniciales ese fondo fue bajando a un ritmo notable para financiar todo tipo de actividades, pero en los últimos la Xunta optó por inyectar ella directamente dinero a la Cidade da Cultura por diversos conceptos, reduciendo así el uso de ese fondo. En la actualidad el fondo conserva unos 10 millones de euros y en los últimos años, y así prevé seguir en los próximos, la Fundación Cidade da Cultura está sacando de él una media de un millón de euros al año, por lo que en una década quedaría agotado."                   (David Reinero, eldiario.es, 18/02/19)

30/11/18

As luces de Abel... “Nas noticias sempre saen Santiago e Coruña, pero agora…”

 

"Dúas mulleres falaban entre elas xusto detrás do boneco de neve xigante que ocupa un lugar destacado na Alameda de Vigo. Acababan de prender as luces e do outro lado do boneco acumulábanse masas humanas na procura do selfie perfecto no que aparecesen eles e a meirande parte posible da figura.

 Persoalmente, o boneco de neve xigantesco paréceme que ten un aquel un tanto inquietante, pero a aquelas dúas mulleres claramente lles entusiasmara. Elas estaban ben orgullosas de que, por fin!, algo desprazase ese monopolio informativo santiago-coruñés que detectaran e puxese a Vigo a abrir os titulares.

Como unha morea de xente (non sei canta, porque son moi mala coas estimacións e porque a prensa local non publicou estatísticas, pero diría que millares), o sábado pola tarde eu estaba nas rúas de Vigo, no momento previo, no momento culminante e no momento posterior do que ía ser o momento destacado do “Nadal top” de Galicia* —ou do mundo mundial— deste ano. E despois de meses de hype (os operarios comezaron cando aínda levabamos sandalias a preparar a cidade para a apoteose luminosa) o comezo do Nadal en Vigo non defraudou: foi tan over-the-top (a expresión inglesa é a mellor maneira de definir o que pasou) como esperaba.

“Pobre Abel”. Na recta final para a inauguración, que xa fora retrasada ás nove da noite por culpa da previsión do tempo, a miña irmá e máis eu estabamos refuxiadas nun portal, esperando a que deixase de caer o diluvio universal. Chovía tanto que parecía imposible que alguén fose a saír á rúa para ver o prendido das luces ou mesmo que as luces resistisen o impacto de toda aquela auga. 

No medio das rúas centrais, a policía xa cortara o tráfico e as pantallas —rollo partido dalgún campionato de fútbol popular— estaban xa preparadas para que todo o mundo puidese ver o que acontecía. Pero, a pesar de todo iso, só había o baleiro. Xente refuxiada en portais e entradas de garaxe e nin unha alma polo medio da estrada aquel día aberta a peóns.

 Mentres esperabamos que deixase de chover non podíamos deixar de imaxinar a Abel Caballero, alcalde de Vigo e showman, chorando na súa casa ante as maldades do destino.

Inocentes que somos. Uns cantos minutos despois chovía moitísimo menos. Un pouco despois, no escaso intervalo entre entrar e saír dunha tenda, Príncipe encheuse de xente en peregrinación cara a Porta do Sol, como nunha especie de milagre ou como nun truco de maxia. E cando chegou a hora, Caballero estaba incombustible (aínda que non temos moi claro onde, porque non estaba na nosa liña de visión e era bastante difícil ubicalo).

Ás nove, a multitude era xa abrumadora (a pesar da chuvia), o alcalde estaba xa preparado para o seu momento e a xente estaba xa entregada. Porque si, detrás de nós, un home lle dixo aos seus acompañantes que o alcalde estaba “zumbado” pero foi unha minoría. Cando Abel entrou en escena foi case como se aparecese unha estrela de rock (ou como algúns imaxinan que será a entrada de Kim Jong-un, a cada quen a súa imaxe mental): aplausos e vítores entusiastas que para os de fóra son algo bastante delirante. Un neno ao noso carón berrou: “Abel, querémoste!”.

E despois, durante e mediante, Abel falaba. Non logramos entender moi ben que dicía porque o son non funcionaba moi ben, pero as palabras soltas foron suficientes. Dixo que a cidade era como a Quinta Avenida (ou que directamente o era), que todo o mundo era benvido incluídos os das aforas (como lle dixen á miña irmá, mentres non lle pidan a Vigo Pass…) e que había moitas, moitas luces. 350 rúas e novos millóns de luces, dixo o alcalde, que tamén afirmou que Vigo era a cidade da felicidade.

E logo, na apoteose da apoteose, un estoupido de fogos de artificio e unha conta atrás para prender a árbore de 30 e tantos metros (na que poñen agora de cando en cando unha mensaxe de feliz Nadal acompañado por un ‘Concello de Vigo’ para que teñas claro de onde vén todo isto). Sei que o alcalde falou en inglés porque foi viral, pero eu simplemente pensei que non estaba entendendo nada do que dicía.

E si, quedamos ao espectáculo musical de luces e son coa panxoliña de John Lennon (e coa banda sonora de Piratas do Caribe, porque… por que non?) e logo saímos de alí un tanto en estado de shock. “É o máis extremo que fixen na miña vida”, escribín nun grupo de Whatsapp mentres deixaba a Porta do Sol para me aventurar no medio da xigantesca masa humana que ía descubrindo o resto das luces.

*Pero Xinzo de Limia foi o primeiro Nadal de Galicia en prender as luces. Son a resistencia.

-Agora para a cara B das luces de Nadal, recomendamos esta análise "         (Disque cool, 28/11/18)

14/6/18

Feijóo reactiva el mausoleo de Fraga que paralizó en 2013 con un edificio de 17 M

"La Ciudad de la Cultura de Galicia es ese complejo imaginado por Manuel Fraga sobre un monte de Santiago que debía discutirle el protagonismo a la mismísima catedral. Corría 1999 y nadie en el PP osaba cuestionar lo que disponía don Manuel; ni siquiera Alberto Núñez Feijóo, que, como vicepresidente del último Gobierno de Fraga, dejó atado en un Consello de la Xunta de julio de 2005, cuando el PP ya había perdido las elecciones, la contratación de los dos últimos edificios.

 Las obras quedaran inacabadas porque, ya como presidente, y apenas un año después de enterrar al fundador del partido, Feijóo decretó su paralización. Ahora acaba de anunciar que se reanuda aquel “enorme y costoso elefante blanco”, como llegó a calificarlo el periódico 'The Guardian', con la creación de un nuevo edificio de uso universitario.

“La Galicia que decidió hacer el proyecto era la de la bonanza y la que yo gestiono es la de la crisis”, sentenció en 2013 el presidente de la Xunta para explicar la paralización de las obras, que llegó cuando el gasto ya se había disparado por encima de los 300 millones de euros, 200 millones más de los presupuestados. 

Ahora apela al 'sentidiño' económico para justificar una decisión “responsable para las arcas públicas”: la de construir sobre la estructura de lo que iba a ser el Teatro de la Ópera la sede del hasta ahora inexistente Consorcio Universitario de Galicia

Es “la más económica de todas las alternativas disponibles”, sostuvo, ya que construirlo en otro lugar “costaría 30 millones” y su gasto excede en apenas siete millones el presupuesto necesario para derruir lo construido.

El nuevo edificio que Feijóo acaba de anunciar tiene un notable valor simbólico, aunque su presupuesto se mueva en unos parámetros muy inferiores a los que inicialmente aceptaba su antecesor en el PP de Galicia. Lo que es más discutible es su utilidad, como se ha encargado de subrayar la oposición. “Seguir dilapidando 17 millones más en terminar el mausoleo de Fraga. ¿Esta quiere ser la guinda de la era Feijóo en Galicia?”, se preguntó Ana Pontón, del BNG, que recordó que las obras se paralizaron mediante un acuerdo en el Parlamento de Galicia aún en vigor.  

Xoaquín Fernández Leiceaga, del PSdeG, dijo que 17 millones serían una “cantidad importante” si se sumasen a otros fines como “la financiación de la investigación”, y Antón Sánchez, de En Marea, criticó el regreso “al despilfarro” y precisó que “debe haber otras prioridades”.

Más que un símbolo de la bonanza, la Ciudad de la Cultura lo fue de la opulencia. Su creador, el arquitecto estadounidense Peter Eisenman, reconoció en una entrevista en 2010 que no se cansó de advertir de que la cosa no saldría barata.

 “Nosotros decíamos que sería demasiado caro. Él [Manuel Fraga] respondía: ese no es su problema. Decíamos que en la biblioteca cabían 250.000 libros y pedían un millón. Eso hemos hecho”. Tampoco los sobrecostes asustaban al fundador del PP. 

“El tiempo pasa y las cosas tienden a subir”, se justificaba. Lo importante para él era que, una vez acabada, Galicia tendría, “además del Pórtico de la Gloria y las torres barrocas de la plaza [del Obradoiro], algo que será capaz de sonar en todo el mundo”.

En ese contexto de polémica se movió siempre el proyecto. El Consello de Contas, por ejemplo, concluyó que el Gobierno de Fraga “abdicó de la gestión prudente de los recursos públicos”. Durante la comisión de investigación impulsada durante el breve mandato del Gobierno bipartito (2005-2009), se puso de manifiesto que el responsable máximo de controlar ese presupuesto era el cuñado de Mariano Rajoy, que accedió al puesto de director financiero de la Fundación Cidade da Cultura sin apenas experiencia profesional. 

Se trata de Manuel Fernández Balboa, hermano de Elvira, la mujer del hoy presidente del Gobierno, que accedió al cargo a los 29 años con un currículo que cabía en un folio. Su experiencia profesional se limitaba a becario por un año en Caixa Pontevedra y jefe de explotación provincial del Grupo Dragados. En su formación académica, solo constaba una licenciatura en Ciencias Económicas y Empresariales y un máster MBA.

Del entorno de íntimos de Rajoy, lo que en círculos políticos se conoce como el clan de Pontevedra, surgió también otro nombre importante de la Ciudad de la Cultura: el de Alfredo Díaz Grande, marido de la diputada Pilar Rojo, a quien se encomendó la coordinación del concurso internacional que encargó a Peter Eisenman el proyecto, de acuerdo con el empeño personal de Fraga. 

En su intervención ante la comisión, Díaz Grande aseguró carecer de memoria suficiente para explicar su contrato ni sus retribuciones, y dejó sin respuesta todas las preguntas que le formularon los portavoces del PSdeG y del BNG. “Han pasado ocho años y no me acuerdo de más historias”, zanjó.

El informe final de la comisión de investigación, que se aprobó con el voto en contra del PP, atribuyó todo lo sucedido con la Ciudad de la Cultura a “un sueño” de Fraga, recogiendo una expresión del propio expresidente en su comparecencia ante la comisión.

 “Un sueño del entonces presidente que no fue fruto de ningún proceso racional de estudio, reflexión y participación”, sino que fue creciendo “impulsado por directrices políticas y partidarias carentes de racionalidad económica y administrativa, en especial a partir de las elecciones de 2001”.

Tras escuchar a los más de 30 comparecientes y examinar los miles de documentos remitidos por la Xunta al Parlamento, el informe aprobado denunciaba las deficiencias de contratos y adjudicaciones relacionadas con el proyecto, así como el vínculo establecido por la fundación con empresas en cuyos órganos directivos figuran antiguos altos cargos de la Xunta.

En la comisión de investigación salió a relucir otro de los aspectos más borrosos de la Ciudad de la Cultura, el de la piedra rosada que debía revestir los seis edificios del complejo, una cuarcita que se extraía en la cantera del entonces alcalde de Ortigueira, Antonio Campo, del Partido Popular. Según deslizó la Xunta, por decisión de Eisenman. 

Según desvelaría este después, por orden del Gobierno gallego. Ocurrió que en 2008, a mitad de la obra, tal y como habían advertido varios informes, se agotó el filón de la piedra y hubo que buscar un material de características similares en el estado brasileño de Minas Gerais para traerlo desde allí."            (Pablo López, El Confidencial, 30/05/18)

5/1/18

Rajoy inaugura dos veces en cuatro días dos ampliaciones de la misma autopista

"El pasado sábado día 30 de diciembre el presidente del Gobierno, Mariano Rajoy, inauguró su habitual descanso de Navidad en Pontevedra, su ciudad, con un acto de  puesta en servicio de la ampliación de la autopista AP-9, la principal de Galicia, a su paso por el puente de Rande que sirve de entrada a Vigo. 

Este miércoles, cuatro días después, el presidente inauguró otra ampliación de la misma autopista, esta vez en su tramo de circunvalación de Santiago, empleando en su intervención buena parte de los mismos elementos que ya había empleado en el acto previo.

Los dos actos, celebrados a pocos kilómetros de distancia del lugar de descanso de Rajoy, sirvieron para que el presidente emitiese dos discursos en clave estatal, el del sábado enfocado en la política y el de este miércoles en la economía. Si el sábado el presidente apeló a tender puentes en abierta referencia a Catalunya, este miércoles elogió la caída del paro y la recuperación económica.

 En el resto de sus intervenciones, el presidente destacó tanto en una como en otra las mismas actuaciones en Galicia en materia de obras viarias o ferroviarias, información que ya había desgranado en detalle el 20 de diciembre en otro acto también en Santiago el propio ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, que este miércoles, igual que el sábado, actuó de convidado de piedra. 

También el presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, repitió tanto el sábado como este miércoles buena parte del contenido de sus discursos, evidenciando que  las dos obras inauguradas por separado con cuatro días de diferencia siempre han estado ligadas una a la otra.


Por otra parte, la inauguración de la ampliación del puente de Rande del pasado sábado coincidió en el tiempo con la celebración en Santiago de la ceremonia religiosa que recuerda el traslado legendario de los restos del Apóstol a Compostela.

 A pesar de que la ausencia de esa misa del alcalde de la ciudad, Martiño Noriega, de Compostela Aberta, provocó hace dos años duras críticas por parte del PP, las inauguraciones fueron programadas de manera que la de Rande fuese el sábado y la de Santiago este miércoles.

 Así, el sábado, al tiempo que se celebraba esa anteriormente polémica misa, Rajoy y Feijóo inauguraban el puente de Rande. Su ausencia de la misa del sábado no impidió que este miércoles, ahora en la inauguración de la AP-9 en Santiago, tanto el vídeo introductorio del acto como Feijóo hayan hecho referencia al papel en la ciudad del culto al Apóstol, el Camino y el Jacobeo.   (...)

La ampliación de la autopista AP-9 a su paso por Rande y Santiago por parte de su concesionaria, Audasa, fue acelerada en los últimos meses para poder abrir los nuevos carriles lo antes posible y comenzar así a cobrar el incremento de los peajes en un 1% cada año durante los próximos 20 años con el que el Gobierno autorizó que se paguen las obras, que costaron unos 200 millones en el caso de Rande y 85 en Santiago.

  Esa prisa de la concesionaria está detrás, según el sindicato CIG, de la siniestralidad registrada en las obras, en las que murió un obrero y se produjeron otros dos accidentes graves. Este miércoles, como el sábado pasado en Rande, representantes del BNG protestaron a unos metros de la inauguración por lo que consideran mala gestión de la autopista por parte del Gobierno central."               (David Reinero, eldiario.es, 03/01/18)

3/1/18

Un hospital público de Vigo reserva una planta de 60 camas para rodar una serie de Telecinco mientras Urgencias están colapsadas

"El equipo de la serie de Telecinco Vivir sin permiso ha estado rodando durante la mañana de este miércoles en un área cerrada desde hace dos años del Hospital Meixoeiro de Vigo que dispone de 60 camas, según informa Faro de Vigo.


Se da la circunstancia de que tras el puente de la semana pasada, los servicios de Urgencias se han visto desbordados desde el lunes con demoras de más de 24 horas para realizar los ingresos.

Según el Servicio Gallego de Salud (Sergas), las consultas fueron un 28% superiores a lo normal y más de uno de cada cinco pacientes tenían orden de ingreso.

Tras conocer la noticia, el Sergas ha alegado que todas las camas de pacientes médicos (medicina interna y geriatría, fundamentalmente) están operativas.

El gerente del área sanitaria, Félix Rubial, defiende que el área concreta donde se rueda la serie "nunca hizo falta" y que sigue sin ser necesaria porque tienen "77 camas vacías".

En la mañana del martes, el servicio volvió a amanecer con 27 personas pendientes de hospitalización, y el miércoles con 15 pacientes más sin atender.

Otros hospitales de la ciudad, como el Xeral o el Álvaro de Cunqueiro, ya redoblaron su cobertura de Urgencias a lo largo de esta semana ante las peticiones del propio personal, pero la dirección del Meixoeiro ha hecho oídos sordos. Esto lo ha denunciado el sindicato Sagap, que achaca el "déficit" de servicios a la "precariedad" del sector y al consecuente "éxodo" laboral.

Comisiones Obreras ya había denunciado antes del rodaje que una planta vacía del hospital iba a ser utilizada para la producción audiovisual de la cadena de Mediaset.

El secretario de CCOO-Sanidade, Ángel Cameselle, ha advertido de que "las urgencias van a seguir creciendo" y también que "aún no ha llegado la gripe".

La serie, que ha retomado su rodaje este mismo viernes, está protagonizada por los actores José Coronado, Álex González y Pilar Castro."             (Infolibre, 15/12/17)

25/4/17

La Xunta destina 40 millones a contratar helicópteros de salvamento tras vender los que tenía

"En 2012 la Xunta vendió sus dos helicópteros de salvamento marítimo a cambio de que la empresa que los compró, Inaer, la misma que los ha gestionado siempre, los siguiese operando en Galicia durante cinco años. 

Finalizado ese período, ahora la Xunta acaba de convocar un nuevo  concurso para renovar el servicio por un máximo de hasta seis años y 40 millones de euros, pero ya sin la garantía de que los helicópteros que obtenga sigan siendo los mismos que eran de su propiedad y que supuestamente tenían las mejores características posibles para la costa gallega. 

Este nuevo concurso es un paso más de un largo proceso en el que el Consello de Contas detectó diversas irregularidades y del que criticó que la Xunta no hiciese “ningún estudio sobre la repercusión de la venta de los helicópteros” en la contratación que ahora se inicia.


Tras la catástrofe del Prestige, la Xunta de Manuel Fraga inició un proceso de mejora de los entonces insuficientes medios de Gardacostas de Galicia, el cuerpo dependiente de la Consellería del Mar encargado de la vigilancia pesquera, el salvamento y la lucha contra la contaminación en aguas de la comunidad. 

Al igual que encargó la construcción de dos buques cuya gestión luego privatizó, el entonces consejero, Enrique López Veiga, compró en 2005 en Estados Unidos por 27 millones de euros dos helicópteros Sikorsky S-76C+ con unas características que la Xunta publicitó como las más adecuadas a las costas gallegas. 

Desde entonces esos dos helicópteros, con los nombres Pesca 1 y Pesca 2, están desplegados respectivamente en sus bases de Vigo y la costa lucense, desde las que han salvado cientos de vidas en el mar.

Los helicópteros eran propiedad de la Xunta, pero ante la carencia de personal propio capacitado para operarlos se contrató su mantenimiento y operación con un concurso público que se llevó Inaer, la empresa que en las últimas décadas ha obtenido la mayoría de los contratos de gestión de aeronaves de la Xunta (también las de emergencias sanitarias o lucha contra los incendios). Inaer se llama desde hace unos meses Babcock España tras haber sido adquirida por una multinacional británica.

El proceso de gestión de los principales contratos de helicópteros de la Xunta fue analizado por el Consello de Contas, el órgano fiscalizador de las administraciones gallegas equivalente al Tribunal de Cuentas estatal, en un crítico informe que hizo público a finales de 2014

Contas estudió nueve contratos por importe de 63,8 millones de euros, de los que siete, por 62 millones, fueron a parar a Inaer, en solitario o en sociedad con otras empresas, y en todos ellos el ente fiscalizador encontró irregularidades. Ese informe de Contas permitió impulsar una investigación por prevaricación contra la Consellería de Medio Rural que sigue abierta en un juzgado de Santiago.

En el caso de los helicópteros de Gardacostas adquiridos en 2005 y cuya gestión se llevó Inaer, Contas relató que cuando en junio de 2009 finalizó su primer contrato la Xunta “no planifica con la suficiente antelación” y le tuvo que seguir pagando a la empresa para evitar que el servicio se dejase de prestar hasta que en marzo de 2010 realizó un nuevo concurso. 

Inaer volvió a llevarse entonces ese según concurso de gestión de los aparatos por un importe de 15 millones de euros durante dos años, a 7,5 millones al año. Pero en mayo de 2011, cuando aún quedaban ocho meses de contrato, la Xunta lo rescindió argumentando que era caro y que buscaría una solución más barata.

Sin embargo, a pesar de tener el segundo contrato rescindido, Inaer siguió prestando el servicio “sin la adecuada relación contractual”, dice Contas, hasta octubre de 2012, 17 meses después, incluso más allá del período inicialmente previsto en el concurso original.

 El ente fiscalizador consideró que esa actuación “desvirtúa las razones alegadas por la consellería para proceder a la resolución del contrato” y criticó que los pagos a Inaer durante esos 17 meses los autorizó el Gobierno gallego con un “trámite excepcional” aprobado en secreto en el Consello de la Xunta presidido por el propio presidente Feijóo “omitiendo los procedimientos legalmente establecidos”.

En octubre de 2012 lo que hizo el Gobierno gallego fue vender los aparatos con el argumento de que iban a quedar viejos y cuanto más tiempo pasara más valor perderían y más costaría su mantenimiento. El procedimiento elegido fue el de convocar un  concurso urgente en el que obligaba a la empresa a la que le vendía los helicópteros a seguir operándolos en Galicia durante cinco años. Y durante ese tiempo la Xunta dedicaría lo obtenido por la venta de los aparatos a rebajar la factura de su mantenimiento. 

El departamento de Hacienda del Gobierno gallego mostró dudas sobre la tasación inicial de los aparatos, pero la operación acabó produciéndose e Inaer volvió a ser la adjudicataria. Los aparatos que la Xunta había comprado en 2005 por 27 millones fueron vendidos en 2012 por la mitad, 13,5 millones. Y si el coste anual de operarlos en el contrato de 2009 era de 7,5 millones al año, en 2012 subía a 8,9 millones al año, pero la Xunta lo reducía a 6,1 millones gracias a pagarlo en parte con los 13,5 millones obtenidos de la venta de los aparatos.

 “No consta ningún estudio sobre la repercusión de la venta de los helicópteros en el precio de las futuras contrataciones”, sentenció Contas entonces.

Ahora, pasados cinco años de aquella operación, la Xunta vuelve a convocar un nuevo concurso cambiando, como en las ocasiones anteriores, las condiciones económicas y técnicas de manera que es difícil comparar conceptos entre los sucesivos procedimientos de contratación más allá de las grandes cifras. 

Y de ellas lo que se sabe es que está dispuesta a pagar un máximo de 6,5 millones al año durante un período de cuatro años prorrogable a seis, lo que supone un total de 40 millones de euros. Sin embargo, frente a los concursos anteriores, el Gobierno gallego ya no tiene aparatos en propiedad ni posibilidad de imponer que los que compró en 2005 y vendió en 2012 sigan en Galicia, por lo que queda en las manos de lo que las posibles empresas interesadas puedan ofrecerle. Fuentes del sector señalan que Inaer-Babcock España, al tener en propiedad los helicópteros que antes eran de la Xunta, vuelve a ser la mejor situada para llevarse el nuevo concurso. 

En otras contrataciones anteriores de lucha contra incendios, lo que sucedió fue que los concursos iniciales quedaron desiertos o así fueron declarados por la Xunta, que se vio obligada a incrementar el importe que estaba dispuesta a pagar o negociar a dedo con las empresas si no quería quedarse sin el servicio."               (eldiario.es, 21/04/17)