Mostrando entradas con la etiqueta corrupción conselleiros. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta corrupción conselleiros. Mostrar todas las entradas

23/3/25

Altri y el sistema del eucalipto incentivan la despoblación de la Galicia rural... El trato consiste en que el paisano cede su parcela de terreno a la macrofábrica, que lo explota -es decir, planta eucaliptos-, a cambio de una parte de los rendimientos... "Es un engaño, porque estamos regalando por un puñado de euros nuestro recurso más valioso. Como sociedad, nos estamos empobreciendo para enriquecer a grandes compañías extractivas que no devuelven nada al territorio"... Dos millones y medio de toneladas de eucalipto al año es lo que necesitará la macrofábrica de celulosa... se cultivan 5,5 millones de toneladas de este árbol en una extensión de 400.000 hectáreas en Galicia... "Haría falta plantar más para satisfacer la demanda de un sistema que ya de por sí no es sostenible" (Laura G. de Rivera)

 "Cuidamos de tu monte", anuncia la empresa Ence, dedicada a fábricas de celulosa que se nutren de plantaciones de eucaliptos en suelo gallego. "Lo que están diciendo, en realidad, es: Déjanos tu monte, nosotros lo trabajamos y tú vete a la ciudad", dice a Público Jaime Fagúndez profesor de Botánica en la Universidade da Coruña (UDC) y en el Centro de Investigación Interuniversitario de los Paisajes Atlánticos Culturales (CISPAC).

Fábricas devoradoras

Ocupación del área rural

26/9/23

Casal de Armán incumpriu unha subvención de Medio Rural cando o agora conselleiro, era socio desa adega familiar

 "O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de facer pública unha sentenza, con data do pasado 14 de xullo, que constata que Bodegas Casal de Armán SL incumpriu as condicións dunha subvención de 47.647,58 euros da Consellería do Medio Rural que lle foi concedida en 2015. A Xunta considerou incumpridos os requisitos en 2017 e declarou a "perda do dereito ao cobro" duns cartos que a empresa non chegou a ingresar. Fíxoo porque tiña "licenza de colleiteiro" e non para a "produción industrial" que realmente realizaba e porque non xustificou correctamente os gastos a que ía dirixida a axuda. A empresa recorreu á xustiza e agora o TSXG ratifica o "incumprimento das condicións da axuda".

O actual conselleiro do Medio Rural, José González Vázquez, foi socio "por herdanza" xunto cos seus irmáns de Bodegas Casal de Armán SL, que se define como "empresa familiar", ata 2018, ano en que vendeu a súa participación ao ser nomeado membro do Goberno galego. Antes de ser conselleiro, desde as eleccións galegas de setembro de 2016 era deputado do PPdeG. Segundo sinala a súa consellería a Praza.gal, "non tivo ningún cargo de xestión, administración ou dirección" na empresa familiar. Porén, non aclara se era coñecedor dos incumprimentos cando xa era deputado e seguía sendo socio da firma.

Bodegas Casal de Armán SL está ligada a Casal de Armán SL, que como revelou Praza.gal mantén desde 2015 no "complexo enoturístico" que comparten as dúas firmas en Ribadavia unha estrutura para celebrar banquetes que Patrimonio considerou "ilegalizable" polo seu "tremendo impacto" a carón dunha casa reitoral protexida.

Segundo o relato dos feitos que realiza a sentenza do TSXG, en xaneiro de 2015 Bodegas Casal de Armán SL presentouse a unha liña de axudas convocada por Medio Rural con fondos europeos para "investimentos para a elaboración e comercialización de produtos vitícolas". En xullo de 2015 a consellería, daquela con Rosa Quintana á fronte, aprobou a solicitude. En xaneiro de 2016 a empresa pide modificar o calendario de execución da axuda e en febreiro a consellería, xa con Ángeles Vázquez á fronte, autorízao e fixa como data límite de execución dos investimentos o 30 de abril de 2017. Ese mesmo mes de febreiro de 2016 a consellería publicaba no DOG as axudas "concedidas" e consignaba para Casal de Armán 47.647,58 euros.

O 28 de abril de 2017, con González Vázquez xa deputado do PPdeG e aínda socio da empresa, Casal de Armán, malia non cumprir os requisitos, solicitou o pagamento da axuda que xa tiña concedida. O 6 de xuño a Xunta requiriu "documentación ausente na solicitude de pago, en concreto o orixinal bancario na conta única para os pagos cos extractos bancarios e licenza de actividade onde se realizaron os investimentos". 

O 13 de xullo houbo unha visita de inspección e constatouse que os investimentos realizáranse. Pero en decembro de 2017 a Xunta considerou incumpridas as condicións da axuda e decretou "a perda do dereito ao cobro da subvención concedida por importe de 47.647,58 euros" por non presentar "orixinal do extracto bancario con todos os movementos realizados na conta única empregada para os pagos nin a licenza de actividade das instalacións onde se realizan os investimentos".

A empresa recorreu á xustiza pero o TSXG dá agora a razón á Xunta. A empresa tamén pedía que, no caso de non ser aceptada na súa totalidade a súa demanda, se tivese en conta o "principio de proporcionalidade" e se ponderasen as causas de incumprimento para que a declaración de perda do dereito ao cobro se fixese "de xeito proporcional".

O tribunal di que "existen dous incumprimentos de condicións básicas que impiden a aplicación de dito principio e iso independentemente da execución das obras ás que se comprometían as axudas".

O TSXG constata "o incumprimento respecto á licenza de actividade en que a documentación achegada era insuficiente a tal fin precisamente polo volume de produción da adega". Un incumprimento para o que considera acreditado o informe emitido en decembro de 2017 polo xefe de servizo de industrias e calidade alimentaria da consellería en resposta a alegacións da empresa no que di que esta "achega unha licenza de colleiteiro que é insuficiente por referirse a adegas de menos de 600 Hl/ano [60.000 litros] e a mercantil recorrente incumpre por exceso" xa que "o investimento se dirixe á creación de 10 depósitos de 10.000 litros cada un" e que é "por tanto unha produción industrial".

Canto á xustificación dos pagamentos, "a inexistencia dunha conta única implica que non se poden cotexar os gastos e se van dirixidos a esa fin", cuestión que o tribunal considera "básica en orde á tutela do destino do diñeiro entregado" e "sen que as alegacións de cambio de entidade bancaria poidan ser xustificantes do incumprimento da Orde [de subvencións] e máis cando resulta en extremo simple a súa acreditación nunha debida contabilidade". A sentenza engade que "do actuado constátase en período probatorio un intercambio de información entre a adxudicataria e a Consellería que non logrou sen embargo cumprir con dita condición".

A argumentación xurídica da sentenza do TSXG remata citando ao Tribunal Supremo: "Quen pretende obter no seu proveito caudais públicos pola vía da subvención debe gardar unha conduta respectuosa coas obrigas, materiais e formais, a cuxo cumprimento se subordina a entrega daqueles, e que a observancia das condicións impostas ha de ser rigorosa".

A sentenza conclúe desestimando a demanda da empresa contra Medio Rural, co que confirma a perda do dereito ao cobro da axuda por incumprimento das súas condicións.

Ante estes feitos, e dado que José González Vázquez, conselleiro de Medio Rural desde 2018, era socio de Bodegas Casal de Armán SL en 2015, 2016 e 2017, no último ano e medio xa como deputado do PPdeG, este diario formulou varias preguntas á súa consellería: se era coñecedor dos incumprimentos da empresa e da insuficiencia da licenza coa que contaba para a actividade que realizaba, que beneficios obtivo da súa participación empresarial durante os anos 2015-2017 en que estivo vixente a axuda pública como un dereito pendente de cobro, que valoración fai Medio Rural desta vitoria xudicial fronte a demanda da empresa, e se esa firma conta xa coa licenza adecuada á actividade que desenvolve.

A resposta da consellería é que José González "non tivo ningún cargo de xestión, administración ou dirección de Bodegas Casal de Armán SL", e salienta que a axuda foi pedida en xaneiro de 2015, cando aínda non era nin deputado do PP. Porén, nada di, malia que este diario insistiu nese punto, sobre se era coñecedor dos incumprimentos nos anos posteriores, cando xa si era deputado e aínda socio e a empresa solicitou cobrar a axuda malia non cumprir os requisitos.

Medio Rural defende que "a familia dun conselleiro ten todo o dereito a solicitar axudas públicas, ao igual que calquera empresa galega, persoa xurídica ou persoa física. Logo será a administración a que determine e cotexe se a solicitude é cumpridora dos requisitos ou non, como aconteceu no caso mencionado". Nesa liña, Medio Rural di que "dentro deste dereito, Bodegas Casal de Armán SL solicitou -antes de ser deputado autonómico o actual conselleiro- unha subvención que nunca chegou a cobrar, dado que a administración autonómica entendeu que non reunía algún dos requisitos precisos para o seu abono".

"Ante esta situación, a empresa acudiu aos tribunais, que finalmente lle deron a razón á Xunta. Esta situación sucede con toda normalidade en moitos expedientes de subvención, para iso están os controis da Xunta, para dirimir aquelas solicitudes que cumpren e aquelas que non", conclúe Medio Rural.

Casal de Armán e a súa contorna -o Museo do Viño de Galicia atópase no edificio sinalado en amarelo e non no da adega, así sinalado erroneamente por Google-

Antes de entrar na política activa, como inspector de Facenda José González Vázquez, que tamén se presentaba como empresario vitivinícola, foi vogal do Consorcio da Zona Franca de Vigo entre 2009 e 2014 e un dos tres administradores concursais que tivo o Celta durante a súa suspensión de pagos.

Sobre a súa relación coas empresas familiares Praza.gal publicou en 2019 que Casal de Armán viña de iniciar a tramitación urbanística para ampliar as súas instalacións tras abrir a Xunta ao lado, nunha antiga casa reitoral, o Museo do Viño de Galicia. Naquel momento a consellería respondeu a este diario, entre outras cuestións, que para esa ampliación "a empresa non solicitará subvención pública, como tampouco fixo para acometer outras obras que se realizaron nela desde que José González tomou posesión como conselleiro", unha resposta na que nada se di do período previo, cando xa era deputado.

Un ano máis tarde, e tras unha longa investigación con acceso aos arquivos de Patrimonio da Xunta, este diario publicou que Casal de Armán mantén desde 2015 unha estrutura para banquetes "ilegalizable" polo seu "tremendo impacto" a carón da veciña reitoral protexida. Unha actuación para a que non tiña licenza.

Posteriormente, en decembro de 2021 o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia rexeitou o intento de Casal de Armán de legalizar ese salón de eventos. E unhas semanas máis tarde, noutra sentenza, tamén rexeitaba o xeito en que a empresa pretendía acometer a demolición, deixando o lugar pavimentado e non no estado natural previo ao levantamento dunha estrutura que hoxe segue empregando e publicitando."

(David Reinero , Praza.Gal, 25/09/23)

21/2/22

A pugna interna do PP evoca a defenestración de Xosé Cuíña durante a crise do Prestige... nos primeiros días da catástrofe do petroleiro, unha das empresas da familia Cuíña, Gallega de Suministros Industriales, vendera 8.520 traxes de augas e 3.000 pas para o dispositivo de recollida do chapapote... e Feijóo foi nomeado novo conselleiro

 "O 16 de xaneiro de 2003, Manuel Fraga asinou o seu primeiro decreto do ano. O do cesamento de Xosé Cuíña como conselleiro de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda, "por petición propia". En plena crise do Prestige, pero tamén en vésperas dunha agardada remodelación do Goberno galego para dar saída a Corina Porro e Manuela López Besteiro, candidatas do PP ás eleccións municipais daquel ano en Vigo e Lugo, era defenestrado do Consello da Xunta e da primeira liña política quen fora considerado sucesor natural de Fraga, peza central para entender a hexemonía que o PPdeG lograra consolidar durante a década anterior.

Un día antes, a Cadena SER informara de que, nos primeiros días da catástrofe do petroleiro, unha das empresas da familia Cuíña, Gallega de Suministros Industriales, vendera 8.520 traxes de augas e 3.000 pas para o dispositivo de recollida do chapapote. A noticia falaba dunha venda duns 40.000 euros á empresa Peycar, especializada en vestiario laboral e de seguridade, á que Gallega de Suministros fornecía habitualmente de mercadoría e que era provedora da semipública Tragsa, á súa vez encargada de achegar á Xunta boa parte do material de limpeza nuns días nos que, como ao comezo a pandemia da COVID, escaseaba case todo.

Aqueles días de principios de 2003 son clave para entender o acontecido no PP de Galicia e en boa parte da política galega da década seguinte, mesmo da actual. Os feitos ecoan na actualidade deste 2022, dados os paralelismos entre aqueles sucesos e os que agora están no centro da guerra polo poder no seo dos populares, con Pablo Casado e Isabel Díaz Ayuso como polos dunha pugna na que, igual que naquela de 2003, emerxe en segundo plano -cando menos, de inicio- Alberto Núñez Feijóo.

Cuíña oficializara o que formalmente era unha dimisión cunha carta a Fraga. "Considero un deber presentar a miña dimisión e agardo poder aclarar que as empresas participadas pola miña familia non cometeron ningunha ilegalidade nin irregularidade, senón, simplemente, unha doazón e unha colaboración no caso do Prestige", dicía. Pouco despois, brindárase a ser investigado polo Parlamento e divulgara un informe no que dous catedráticos e un profesor de Dereito Administrativo (Alfredo Gallego, Ángel Menéndez e Francisco Javier Jiménez) vían certificada a "legalidade" dunha venda que, subliñaban, fora a prezo de custo, sen beneficios, en semanas de escaseza de material de primeira necesidade.

A venda nunca derivara nun proceso xudicial. Menos aínda a doazón de material para a recollida de chapapote (contedores valorados en 36.000 euros, segundo afirmara Fraga ante a prensa, mentres que outras fontes apuntaban a uns 50.000) doutra empresa dos Cuíña. A controversia nunca abandonara o eido político, onde comezara, de onde viña de lonxe e onde afastar o noutrora poderoso conselleiro de Obras Públicas, a célebre COTOP, propiciara unha remodelación do Executivo á medida da dirección central do PP de José María Aznar e Mariano Rajoy coa bendición de dirixentes galegos como José Manuel Romay Beccaría, mentor político de Feijóo.

A hostilidade dende a madrileña rúa de Génova cara a Cuíña viña de lonxe e non fixera máis que aumentar dende o afundimento do Prestige, cando o lalinense fora situado á fronte do gabinete de crise para coordinar a resposta da Xunta á parte máis material do sinistro mentres un Fraga enfraquecido política e fisicamente se vía sobrepasado polas circunstancias. Cuíña amosárase partidario de que o Goberno galego marcase perfil de seu na xestión da catástrofe, afastándose da liña de Aznar e Rajoy. Mesmo de que o PP de Galicia secundase a que acabou sendo histórica primeira manifestación da plataforma Nunca Máis (1 de decembro de 2002), abertamente desprezada pola cúpula central dos conservadores e por diversos cargos en Galicia.

Se a vía Cuíña triunfase, podería cristalizar a hipótese que circulaba daquela polos círculos do poder galego e que o situaba na remodelación gobernamental como vicepresidente da Xunta, con amplos poderes ante a catástrofe do Prestige. Un paso clave para a sucesión. Pero aconteceu todo o contrario; a publicación do asunto da venda de material precipitou a súa defenestración. "Eu non quería ser un factor de perturbación, porque estaba á fronte do comité de intendencia" para o Prestige, declarara Cuíña dous anos despois na comisión parlamentaria que analizou a crise do petroleiro, onde reiterou que non tirara beneficio ningún.

Con Cuíña fóra de xogo, a nova estrutura da Xunta foi do gusto da dirección estatal do PP, con fichaxes do círculo de Rajoy -como Pilar Rojo- e mais de Romay Beccaría: Feijóo foi nomeado novo conselleiro de Política Territorial mentres en Ourense ardía a coñecida como revolta do piso, coa que os Baltar deran en poñer en risco a maioría absoluta do PPdeG precisamente como resposta á destitución de Cuíña. Apenas ano e medio despois, o actual presidente da Xunta ascendeu a vicepresidente primeiro.

"Se eu non chamase ao presidente da Asociación de Empresarios do Deza para que axudase [na crise do Prestige] non tería que dimitir, pero nesta vida non abonda con ir polo camiño correcto e respectando os parámetros que se nos exisen", afirmara Cuíña dous anos despois, a principios de 2005, ante a comisión parlamentaria sobre o Prestige, na que ofrecera aos grupos da oposición as facturas da venda en cuestión. Poucos meses despois, o PP perdía o Goberno da Xunta e Xosé Cuíña confirmaba que optaría á sucesión de Fraga no congreso convocado ao efecto. Tiña, dicía, a aspiración de "refundar" o PP de Galicia "en clave galega sen paliativos e radicalmente democrática", co primeiro obxectivo de frear a "paulatina perda de autonomía" a respecto da dirección estatal. 

Pero a aposta de Rajoy, novo presidente do PP, era outra, e Romay así o fixo saber. Os alcaldes da provincia de Pontevedra baixo o influxo de Rafael Louzán -presidente da Deputación de 2003 a 2015- apoiaron en masa a Feijóo e, en consecuencia, Baltar pai freou a aposta por Cuíña, que decidiu retirarse da carreira.

Feijóo chegou ao congreso da sucesión sen rivais e converteuse en novo presidente do PP de Galicia, mentres que Cuíña continuou como deputado raso do Parlamento ata a súa temperá morte, en decembro de 2007, con 57 anos. Apenas un mes antes, o antigo conselleiro constataba en declaracións a El País que, despois del, "caeran todos" os do seu sector, alcumado como da boina. Aseguraba que "o que máis lle doera" no episodio da súa defenestración é que fora o propio PP o que non lle permitira defenderse publicamente. A súa familia non gañara "un céntimo" co material do Prestige, reiteraba."                (David Lombao , Praza Pública, domingo 20, febreiro 2022)

7/7/21

A Xunta cambiou a lei para beneficiar a eólica Greenalia, que remataría contratando á exconselleira Mato

 "Greenalia recibiu case 800.000€ en subvencións e un préstamo dun millón de euros da Xunta pouco antes de contratar a Bea Mato. Un cambio na norma autonómica permitiulle multiplicar por 9 o seu valor en bolsa e impulsar máis de 50 parques eólicos, moitos deles acusados de ilegalidades. A compañía nega que a fichaxe de Mato tivera que ver coas autorizacións concedidas.

 En 2015 Greenalia era unha empresa sen horizonte nin futuro. A andaina desta compañía coruñesa comezara uns anos antes, por 2006, cando o fundador Manuel García Pardo decidiu abandonar o negocio familiar da celulosa para tentar conseguir un anaco da torta das renovables. Pero chegou tarde á festa. Para cando logrou tramitar os seus primeiros proxectos, Feijóo anulou ilegalmente o concurso eólico do bipartito, deixando en suspenso a carreira do vento en Galicia. Greenalia comezaba entón unha longa travesía polo deserto da que, paradoxicamente, había de saír uns anos despois coa axuda do goberno do PPdeG.

 Foi por 2016 que as cousas comezaron a mellorar. O Ministerio de Enerxía deulle á empresa coruñesa unha oportunidade de ouro para entrar no mercado das renovables: licenza para instalar 50 megawattios de potencia en plantas de biomasa. Só había un problema. En Galicia imperaba, dende o ano 2008, un decreto do Bipartito polo cal estas plantas non podían superar os 10MW. A razón estaba nos eucaliptos e o temido ‘efecto chamada’: que a construción dun gran forno para producir electricidade acelerase aínda máis a expansión desta especie invasora e de rápido crecemento.

Dous anos despois, Greenalia tiña xa a planta de biomasa na man e ía camiño de recibir case 800.000€ en subvencións da Xunta de Galicia. Entre ambos puntos distaron 803 días e unha modificación da lei autonómica que permitiu á empresa sacar adiante o primeiro proxecto da súa historia, e tamén o máis grande ata o momento.

CAMBIO NA LEI

Os trámites comezan en outubro de 2016. A empresa presenta á Xunta o informe para instalar esa planta de 50MW no concello coruñés de Curtis. Pouco despois, saltan as alarmas no movemento ecoloxista. Adega, que accedera a unha copia do proxecto a través da FEG, presenta alegacións ante a Consellería de Medio Ambiente polo incumprimento dese límite de 10MW, aínda en vigor. 

Pouco durou a norma. Dous meses despois da denuncia dos ecoloxistas, Feijóo fixo uso da súa maioría absoluta para derrogar o decreto limitante do bipartito e dar carta branca á produción de biomasa, que a día de hoxe non conta con freos á potencia das súas centrais. 

O PPdeG botou abaixo a norma na Lei de Acompañamento dos orzamentos de 2017, un recurso criticado porque este texto, en principio, debería versar sobre os presupostos e cuestións relacionadas. “[A Lei de Acompañamento] é unha sorte de caixón de xastre no que as disposicións teñen un debate moito máis acelerado”, valora Fins Eirexas, secretario técnico de Adega, que ve intencións escurantistas no recurso legal da Xunta.

En calquera caso, Galicia entrou en 2017 co camiño aberto para a planta de biomasa de Greenalia. A compañía pediu autorización para o proxecto --que entón xa era legal-- en abril dese ano, e a Xunta deu o visto bo final a comezos de 2018. A planta comezaba a construírse pouco despois e, con ela, arrincaba tamén a fulgurante carreira dunha empresa coruñesa que nestes momentos se sitúa entre as firmas máis puxantes do rexurdir eólico de Galicia. 

A FICHAXE DE MATO

A fama había de chegar un pouco máis tarde. En febreiro de 2020, transcendeu a fichaxe de Bea Mato, exconselleira de Medio Ambiente, para a área de “desenvolvemento cooperativo” da empresa. O caso de Mato levantou sospeitas porque a popular, que viña de perder as eleccións á alcaldía da Coruña, estivera á cabeza de Medio Ambiente entre 2015 e 2018; é dicir, cando o órgano da Xunta deu á compañía coruñesa a autorización ambiental para instalar a planta.

A oposición cargou entón contra o nomeamento aludindo á Lei de Transparencia de 2016, unha norma que impide aos ex cargos públicos prestar servizo en empresas para as que resolveran expedientes nos dous anos seguintes ao seu cesamento. A Xunta escusaríase varios meses máis tarde destacando que, tecnicamente, non foi Mato quen asinara os permisos, senón a Dirección Xeral de Calidade Ambiental; órgano que, por outra parte, dependía da conselleira. 

CINCO PARQUES EÓLICOS

Esta saída pola tanxente repítese nos cinco parques que a consellería autorizou a Greenalia pouco antes da entrada de Mato na empresa. Para Alba Nogueira, catedrática de Dereito Adminstrativo na USC e ex do Consello Nacional do BNG, o recurso “perverte o espírito” da Lei de Transparencia, pensada para evitar as portas xiratorias. “Nunha interpretación moi literal da norma podería entenderse así, se ben é evidente que na administración hai unha relación xerárquica e que os nomeamentos dependen da conselleira”, apunta.

Con todo, o futuro destes cinco parques eólicos --repartidos entre A Coruña e Lugo-- segue sen estar garantido. Adega, apunta Eirexas, non descarta levar aos tribunais estes proxectos por tratarse dunha fragmentación ilegal “de libro”. Tres dos parques aprobados pola Consellería comparten infraestruturas clave sen gardar apenas distancia entre eles, cuestións que encaixan coa sentenza do TSXG que botou abaixo unha instalación de Norvento en Mondoñedo por fragmentación irregular. O proxecto tamén podería caer se se demostra que a decisión da Consellería estivo viciada por intereses persoais, subliña Nogueira, e o xulgado aprecia “nulidade” no proceso.

VELLOS COÑECIDOS DO PP NO CONSELLO

Mato, que o pasado mes de maio ascendeu ao consello de administración de Greenalia, comparte reunións con vellos coñecidos do PP que, en certos casos, tamén chegaron a liderar postos de importancia no goberno galego. É o caso de Antonio Couceiro, que entrou no consello de administración da empresa o mesmo mes que a Xunta aprobada o informe de impacto ambiental da planta de biomasa: xullo de 2017. 

Dúas décadas atrás, Couceiro deseñara o plan eólico da era Fraga, baixo a cal liderou a Consellería de Industria e Comercio. O documento fora intensamente criticado polas asociacións ecoloxistas implicadas; entre elas a Sociedade Galega de Historia Natural, cuxo presidente, Serafín González, tachou de “escurantista” o plan. “Era un documento de vergoña”, destaca. “Había 11 volumes de palla e só nos deixaron ler as conclusións porque dicían que o texto completo era moi voluminoso. Logo dixeron que non era relevante...” incide. 

O marco legal deseñado por Couceiro deu pábulo a unha etapa de auténtica especulación eólica, na que a metade das licenzas concedidas pola Xunta pasaron de man en man sen que se chegara a instalar “un só muíño”, segundo publica o diario El País a partir de cifras do goberno bipartito. 

Outro nome destacado no consello de administración da empresa é José María Castellano, que por 2011 pasou de ser vicepresidente de La Voz de Galicia a liderar a maltreita fusión das caixas galegas tras ser chamado a filas por Feijóo. A operación rematou con máis de 4.000 despedimentos, o exdirector de Caixanova en prisión e 9.000 millóns de euros de orzamento público inxectados á entidade. O propio Castellano sería apercibido tras poñerse un salario de 900.000€ anuais, que logo tivo que reducir a un terzo por lei.

CASE 800.000€ DE SUBVENCIÓNS

Actualmente, Greenalia conta con dous parques eólicos en funcionamento e outros 55 en trámite, tres dos cales están xa aceptados e baixo construción. Nos últimos tres anos, a compañía sufriu un auténtico despegue de cifras, multiplicando por 9 o seu valor en bolsa e con expectativas de rematar 2021 cunhas contas 11 veces máis grandes que en 2017, ano anterior ao visto bo da planta de biomasa. Entre 2017 e 2019, antes da entrada de Mato na empresa, recibiu 781.025€ en subvencións --ningunha de Medio Ambiente-- e un crédito dun millón de euros da man do IGAPE. 

GREENALIA NEGA RELACIÓN

Galicia Confidencial contactou coa Xunta de Galicia e Greenalia para tentar recoller a súa versión do acontecido. Da parte da administración pública, este xornal dirixiuse en dúas ocasións ás consellerías de Facenda e Medioambiente; ás que inquiriu, respectivamente, o respecto de Mato pola Lei de Transparencia e Bo Goberno e a rigorosidade dos estudos desenvoltos para validar os parques de Greenalia. Facenda subliñou que "non hai novidades" con respecto a cuestión de Mato. Medio Ambiente, pola súa banda, defendeu que os parques de Greenalia foran aprobados conforme á Lei de Impacto Ambiental de 2013. 

De parte da empresa, estes manifestaron a "longa traxectoria laboral" de Bea Mato en calidade de enxeñeira industrial como o punto clave da súa contratación, sen ocultar o seu talante público. De xeito paralelo, a compañía nega "taxativamente" que a fichaxe de Mato gardara relación coa adxudicación da planta de biomasa. Destacan --á par da Xunta-- que a autorización ambiental foi asinada pola Dirección Xeral, "como corresponde ás autorizacións ambientais de calquera actividade industrial que así o requira". A compañía engade "ninguén desta empresa mantivo contacto algún con Bea Mato durante os máis de 9 anos do seu labor na administración pública".             (Iago Codesido, Galicia Confidencial, 01/07/21)

12/5/20

Denuncian que unha ex conselleira de Feijóo manexa información privilexiada para aprobar os seus proxectos eólicos

"Greenalia, a enerxética na que dende febreiro é directiva a ex-conselleira de medio ambiente Beatriz Mato, tramita nestes intres coa Xunta 13 parques eólicos, con outros 14 en proxecto, por máis de 700 MW. “Os trámites están a gozar de inestimábeis axudas oficiais e oficiosas”, é a denuncia que fai Adega que acusa á ex conselleira de utilizar información privilexiada na tramitación destes proxectos.

 Esta situación coincide, ademais, coa orde da Xunta do pasado 27 de abril, que desbloquea a tramitación das avaliacións ambientais de 1.000 proxectos enerxéticos, a maior parte deles parques eólicos, paralisados polo estado de alarma. E, curiosamente,  unha destas empresas, nomeadamenrte Greenalia Wind Power SLU, contou para os seus proxectos con "axudas informais da Xunta e mesmo información privilexiada que só obra en poder da administración”, segundo a entidade ecoloxista.
De feito, ADEGA suliña nun comunicado que está a revisar as ducias de proxectos eólicos aos que a Xunta vén de favorecer coa reactivación dos procedementos de avaliación ambiental. Entre eles, os 13 que Greenalia Wind Power SLU ten en diferentes fases de tramitación. Nesta morea de información atoparon que o parque eólico "O Cerqueiral", nos concellos de Cabana de Bergantiños, Coristanco e Santa Comba, xunto cos veciños parques "Campelo", "Bustelo" e "Monte Toural", tamén de Greenalia, son en realidade o "despece" dunha única instalación que a Xunta tramita por separado, afectando a unha área (a contorna da Lagoa de Alcaián) de enorme valor ecolóxico e coa presenza de endemismos únicos no mundo.

Así, denuncia que a tramitación por separado do que debería ser un único parque para eludir determinados procedementos, supón xa unha fraude de lei “que Greenalia nen sequera oculta ao informar de que o PE O Cerqueiral comparte infraestruturas (central de transformación e liña de evacuación) cos outros tres parques veciños de seu”.

EN PERIGO ESPECIES VULNERÁBEIS
Esta empresa que asesora a ex conselleira Mato tamén poñen en perigo dúas especies ameazadas e que están nos plans de recuperación de especies en perigo. Trátase da Centaurea ultreiae, planta endémica en perigo de extinción, da tartaraña cincenta (Circus pygargus) e da gatafornela (Circus cyaneus), dúas especies de aves vulnerábeis.

Curiosamente, estes dous documentos de xestión, cuxa redacción e aprobación é obrigatoria por parte da Xunta ao tratarse de especies vulnerábeis, non foron aínda aprobados nin publicados no DOG, polo que non están en vigor. “Como é posíbel que unha empresa privada teña acceso para defender os seus intereses á información contida nuns documentos que non son públicos e que recollen valiosos datos científicos sobre especies tan sensíbeis? Como se entende que universidades, concellos, e cidadanía en xeral non poidamos dispoñer da información necesaria para poder contribuír á conservación destas especies e evitar o seu deterioro, mentres que a Consellaría fai un uso espúreo dela?”, denuncia Adega nun comunicado.

Neste sentido, lembra que os colectivos ecoloxistas levan anos reclamando a aprobación deses instrumentos de xestión dos hábitats e especies máis sensíbeis, “obriga legal e paso imprescindíbel para garantir a súa conservación e recuperación”. A Xunta conta dende hai anos con ducias de planos de xestión e recuperación, moitos deles redactados durante a etapa do bipartito, mais até o de agora só 3 foron aprobados e publicados das máis de 200 especies ameazadas. “O resto fican nunha gaveta da administración”, denuncia.

Por iso, alerta que, “este desleixado proceder ten graves consecuencias no noso patrimonio natural máis valioso: especies como o mazarico real ou o sisón esmorecen por falta de xestión e poden extinguirse en poucos anos como xa fixo o arao dos cons e a pita de monte”. “Outras como a aguia real e o oso pardo, teñen os seus planos sen aprobar e en revisión permanente... Á lista únense agora endemismos únicos, como a Centaurea ultreiaie e máis aves ameazadas”, conclúe.

GREENALIA


Pola súa banda, a empresa enerxética Greenalia nega que tivese acceso "privilexiado" a información oficial da Xunta na tramitación dun parque eólico, como denuncia Adega. Así pois, asegura que tivo acceso "como calquera outra empresa" a estes plans de conservación a través dunha consulta telemática realizada o 22 de novembro á Consellería de Medio Ambiente, que remitiu devanditos documentos.

"Aínda que este plan non está aprobado, é coñecida a súa existencia e serve de referencia a moitas consultoras e empresas para coñecer as especies en perigo da zona á hora de facer informes ambientais", sinala a compañía, que subliña que no momento da consulta Beatriz Mato xa non ocupaba responsabilidades na Consellería de Medio Ambiente."            (Galicia Confidencial, 08/05/20)

12/2/18

A Xunta nomea a ex-conselleira Mosquera directora dunha empresa pública dous meses despois de colocala a dedo

"A finais de novembro a ex-conselleira de Sanidade Rocío Mosquera foi presentada polo seu sucesor, Jesús Vázquez Almuiña, ante o persoal da empresa pública Galaria, responsable da tecnoloxía sanitaria do Sergas, como a súa nova directora, e o presidente Feijóo gabou a súa capacidade para ese posto. 

 Porén, a Xunta non fixo pública a convocatoria para cubrir esa praza ata máis de dúas semanas despois, o 15 de decembro. E non foi ata este xoves, máis de dous meses despois, que se fai oficial o seu nomeamento para un posto outorgado a dedo que xa viña ocupando de feito. 

O proceso para designar a Mosquera directora de Galaria volveu pór en evidencia a discrecionalidade do Goberno galego para nomear a dedo os altos cargos das empresas públicas obviando os procedementos aos que el mesmo se obrigou. Esa discrecionalidade sempre se deu, tanto na Xunta como noutras administracións, en postos que son considerados de confianza, pero foi o Goberno de Feijóo o que modificou a lei para establecer un procedemento de selección

Un procedemento que admite que eses nomeamentos se realizarán “por libre designación”, pero que obriga a cumprir cunha serie de formalidades como que os posibles candidatos presenten as súas solicitudes e sexan avaliados. 

No caso de Mosquera vén de quedar en evidencia ata que punto a discrecionalidade do Goberno galego pasa por riba desas formalidades. A convocatoria oficial para cubrir a praza non foi publicada no Diario Oficial de Galicia ata máis de dúas semanas despois de que Rocío Mosquera fose presentada como nova directora de Galaria, polo que partiu con vantaxe á hora de preparar a súa candidatura para o proceso fronte a outros posibles competidores, no caso de que os houbese. 

Esa situación foi denunciada polo deputado do PSdeG Julio Torrado, que ironizou con que “calquera persoa podería presentarse, pero atrévome a xogar un café co conselleiro a que adiviño para quen vai ser o cargo”.

Ante a pregunta parlamentaria do socialista ao respecto, o Goberno galego respondeu que a designación de Mosquera producírase de xeito provisional á espera de que se resolvese a convocatoria realizada posteriormente. Esa resolución vén de facerse oficial no DOG deste xoves, no que o conselleiro de Sanidade publica a orde que nomea a Mosquera directora-xerente de Galaria. Unha orde con data de 22 de xaneiro, máis de dous meses despois de que a ex-conselleira fose elixida a dedo polo Goberno galego.

Por outra banda, a entrada en Galaria de Mosquera, funcionaria de carreira e conselleira entre 2012 e 2015, produciuse tras a saída da súa anterior directora, María Luisa Brandt, para asumir a xerencia do hospital concertado vigués de Povisa. Unha fichaxe que se concretou sen ningún período intermedio de incompatibilidade

A traxectoria de Brandt, enxeñeira industrial especializada en organización, discorrera na súa maior parte en empresas de consultoría, cun breve paso por Caixanova, antes do seu nomeamento en 2009 na empresa pública Galaria. Tras oito anos de experiencia á fronte da máxima tecnoloxía sanitaria do Sergas, Brandt fichou pola privada Povisa."            (David Reinero, Praza Pública)

23/5/17

Grupo vicepresidido por ex-conselleiro leva 1,5 millóns en contratos da Xunta

"José Antonio Carlos del Álamo Jiménez é vicepresidente de enxeñería Técnica y Proyectos SA (TYPSA). Entre esta consultora e as súas filiais levan gañado euros máis de 1,51 millóns mediante tres contratos coa Xunta dende que o ex-conselleiro é directivo do grupo.

Carlos del Álamo foi conselleiro de Medio Ambiente entre 1997 e 2003. Dous dos tres contratos foron adxudicados por esta consellería. Un deles directamente e outro a través dun órgano dependente dela, Augas de Galicia.

A Consellería de Mediombiente adxudicoulle a Typsa a redacción do anteproxecto dun metro lixeiro metropolitano para Santiago de Compostela.

Era 2011 cando o conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández, recibía ao daquela alcalde de Santiago, Gerardo Conde Roa. Anunciaron un metro lixeiro que conectaría a estación de tren co aeroporto de Lavacolla.

Seis anos despois, Hernández substituíu a Conde Roa como líder do PP en Santiago; pero a promesa dun metro lixeiro dorme nun caixón canda o anteproxecto, polo que os galegos pagamos máis de 447.000 euros. O único resultado público daquela é este breve documento firmado por TYPSA, de 22 páxinas.

GC preguntou á Consellería o motivo do atraso, pero non obtivo resposta. Tampouco respondeu se hai sitio para o metro lixeiro na estación intermodal que se acaba de aprobar para a capital. O Concello de Santiago tampouco respondeu a estas cuesitóns.

O ano pasado TYPSA gañou o concurso do “servizo para a explotación e mantemento da Rede oficial de medición de caudal dos ríos e da Rede de control de calidade e verteduras (rede Cave) da Demarcación Hidrográfica Galicia-Costa” por 1.001.202 euros.

Del Álamo é conselleiro de TYPSA dende 2011, segundo comprobou GC no Rexistro Mercantil. Dende 2010 é presidente doutra consultora, TECNOMA, na que ten por socios a varios empresarios tamén directivos de TYPSA.

A Axencia Galega de Infraestruturas, dependente da Consellería de Medioambiente, adxudicoulle a Tecnoma “a execución do control e vixilancia ambiental da obra: VAC da costa norte. Treito: Celeiro-San Cibrao” por 138.847,53 € en 2010.

Os tres contratos foron adxudicados mediante procedemento público e aberto. É dicir, as empresas de Del Álamo tiveron que presentar mellores ofertas que a competencia. En ningún dos casos se denunciaron irregularidades.

Con todo, a frecuencia dos contratos é relevante para o debate sobre as portas xiratorias, o proceso polo que ex-mandatarios públicos acaban na cúpula de empresas do sector que até hai nada gobernaban. Especialmente, tendo en conta que en dúas ocasións foi a propia Consellería de Medio Ambiente, que dirixiu Del Álamo, quen deu eses contratos.

Cómpre lembrar que o ex-conselleiro é ademais conselleiro no grupo ENCE, cuxa industria de Pontevedra foi prorrogada polo goberno do PP no Estado no medio dunha forte polémica. En ENCE Del Álamo comparte consello de Administración coa ex-ministra Isabel Tocino. En TYPSA faino con outro ilustre político, o ex-deputado de CiU Miguel Roca.

O metro lixeiro foi unha das promesas electorais clave na campaña electoral que levou a Conde Roa á alcaldía, como se pode ver neste vídeo:


30/6/14

El futuro gobierno de Santiago es “antidemocrático y contrario a la Constitución”

"Los grupos de la oposición en Santiago han emprendido la batalla legal para intentar anular el nuevo gobierno municipal que prepara Agustín Hernández en Santiago con mayoría de concejales no electos. Socialistas y nacionalistas han presentado alegaciones ante la Junta Electoral por considerar antidemocrático y contrario a la Constitución que siete de los 13 concejales del PP vayan a asumir sus escaños sin haberse presentado a las elecciones. 

El BNG sostiene además que el PP presionó a personas que sí fueron en su lista a las municipales de 2011 para que presentasen la renuncia y permitir así que Hernández recurriese a otras que no se presentaron a los comicios.

 Los ediles que no han pasado por las urnas están pendientes de que se celebre un pleno para tomar posesión, último trámite antes de que la Corporación designe como alcalde a Hernández, conselleiro de Medio Ambiente hasta la pasada semana y que ocupaba el último lugar en la candidatura del PP en 2011. 

El BNG, que ya se ha mostrado dispuesto a llegar hasta el Tribunal Constitucional, pide por ahora a la Junta Electoral Central que no permita tomar posesión a los concejales no electos, ya que su designación se realizó siguiendo “parámetros de absoluta discrecionalidad”.

 Los nacionalistas denuncian que la dirección del PP “instó a la renuncia de unos candidatos para poder designar a otros totalmente diferentes a los incluidos” en la lista que concurrió a las elecciones.

El escrito de alegaciones del BNG, al que ha tenido acceso Europa Press, sostiene que esas renuncias fueron “forzadas" por el PP una vez que se “decidió poner un nuevo candidato a la alcaldía” y recuerda que algunos de esos miembros de la lista electoral habían anunciado la intención de asumir sus actas de concejales cuando el aún alcalde, Ángel Currás, diseñaba su equipo y no había presentado la dimisión. 

Los nacionalistas esgrimen como prueba recortes de prensa, entre ellos una entrevista a Hernández en la que este destacaba la “generosidad” de los integrantes de la candidatura que renunciaron.

“Esas manifestaciones apenas dan lugar a interpretaciones, es voluntad del PP y de su candidato, quien confecciona la lista de concejales a designar, instando a las restantes personas de su candidatura a que, con su generosidad, renuncien a ocupar su puesto para poder confeccionar un grupo político municipal a medida del nuevo alcalde, al margen de la propuesta presentada en el proceso de elecciones locales de 2011”, concluye el escrito del BNG, que considera todo el proceso “manifiestamente ilegal”.

Los socialistas también han presentado alegaciones por entender que el futuro gobierno de Santiago es “antidemocrático y contrario a la Constitución” y se basa en “una aplicación expansiva y descontextualizada” de la ley en lo que se refiere a la designación de concejales no electos."                 (El País, 27/06/2014)

18/3/14

Un exconcejal de Santiago diseñó un concurso a medida para que ganara una empresa vinculada al dueño de Monbús y presidente del Obradoiro. “Quedó un poco chapuzas pero vale”

"Pocos fueron los contratos públicos del Ayuntamiento de Santiago que no tuvieron algún minuto de gloria en los teléfonos pinchados por la juez Pilar de Lara en el marco de la Operación Pokémon.

 A principios de junio de 2012, los agentes escucharon cómo el exconcejal de Movilidad de la capital gallega Albino Vázquez Aldrey pedía a Raúl López, un importante empresario del sector del transporte en Galicia, datos para diseñar un concurso con el que el gobierno local pretendía adjudicar el suministro de tres autobuses urbanos.

 Tras un accidentado intercambio de información, que incluyó el rasgado de folios oficiales para ocultar el logo del Ayuntamiento, la sociedad que finalmente ganó la encomienda resultó estar vinculada a López, presidente de Monbús y del club de baloncesto Obradoiro, en virtud de las pesquisas de los investigadores.

El contrato en liza consistía en suministrar a la empresa municipal de autobuses (Tussa) tres vehículos nuevos por 600.000 euros y contaba con financiación de fondos europeos. Los agentes de la Agencia Tributaria concluyen en un informe incluido en el sumario que Vázquez Aldrey, en libertad bajo fianza e imputado por cohecho, revelación de secretos y tráfico de influencias, pidió a López información sobre cómo redactar el pliego de condiciones.

Los pinchazos revelan que el empresario envió incluso a su chófer a la estación de ferrocarril de A Coruña, señalan los agentes, para recoger un sobre que le iba a entregar en mano el entonces concejal compostelano del PP. Y fue ahí, con las prisas del edil por llegar a la cita, cuando surgieron los problemas. 

Pese a que Vázquez Aldrey había advertido al gerente de la empresa municipal de transportes, José Ramón Mosquera Ferreiro, que suprimiera cualquier rastro de que los documentos procedían del Ayuntamiento, en el último momento el edil se percata de que en los pies de página pone "Concello de Santiago. 

Plaza del Obradoiro". Hubo que ir cortando "hojita a hojita", comentan Vázquez y Mosquera. "Quedó un poco chapuzas pero vale", despacha el exedil. Al día siguiente, añade Aduanas, el empresario le deja otro sobre a Vázquez Aldrey en la recepción de un hotel de Santiago.

Con discusiones de por medio porque Raúl López no estaba conforme con los precios estipulados, el contrato fue adjudicado finalmente en septiembre de 2012 a Talleres La Campiña, SL, una sociedad de la que participa el empresario a través de Lartimer, SA. Los investigadores han requerido al Ayuntamiento de Santiago todos los encargos que se le hayan hecho a Talleres La Campiña entre junio de 2011 y febrero de 2013.

 Las aportaciones recibidas por el club de baloncesto Obradoiro, que preside López, de la concesionaria municipal Aquagest son también objeto de investigación dentro del sumario de la Pokémon. Aduanas asegura que la empresa entregó al Obradoiro 60.000 euros "a iniciativa de Ángel Luis Espadas Díez [exjefe de gabinete de la alcaldía de Santiago imputado en la causa] para pagar nóminas y jugadores" y "como acuerdo" para renovar la concesión del suministro de aguas."             (El País, 05/03/2014)

4/3/14

Para vigilar a los ladrones... quién mejor que Baltar y la Diputación de Ourense

"José Manuel Baltar, el hijo y sucesor del expresidente de la Diputación de Ourense que se sentará dentro de unos meses en el banquillo acusado de prevaricación, ha ideado un “código ético y de buena conducta” para cargos electos y personal de la institución.

 El hijo del cacique, que contrató hace unos meses a dedo a un socialista como asesor en prácticas de buen gobierno y transparencia, intenta convertirse ahora en referente ético en Galicia y “en la vanguardia nacional”, en plena explosión de las operaciones judiciales contra la corrupción política. (...)

El texto incide en la “erosión de la confianza de la ciudadanía en la actividad política” y en la necesidad de hacerle frente “multiplicando esfuerzos para poner en valor la política y su funcionalidad para una sociedad democrática en unos momentos particularmente complejos”.

 Junto a ello postula la “tolerancia cero con conductas impropias” por lo que, sin hacer mención del enchufismo, propone regular los regalos institucionales o la gestión de los fondos públicos.

“Consciente de la necesidad de hacer una aportación positiva para mejorar la calidad democrática", el presidente-sucesor del PP y de la Diputación de Ourense hace suya la preocupación de la Unión Europea sobre la “deriva y deterioro de la calidad democrática de las instituciones” y postula a la institución que preside como vigilante de “cualquier conducta que no encaje en los márgenes razonables en los que se debe desarrollar la actividad política”.            (El País, 24/02/2014)

20/2/14

Vendex diseñó una guardería para abrir hueco a todos los enchufes políticos

Inauguración de la guardería en Santiago 

"¿Se puede hacer una selección o hay que contratarlos a huevo?”, le preguntó preocupada a su jefe en Santiago la empleada de Vendex que había sido designada directora de la flamante guardería municipal de Salgueiriños.

 La mujer quería saber si en los escasos días que quedaban para abrir el centro, en la segunda semana de septiembre de 2012, iban a darle la posibilidad de “hacer un filtrado para no tener que meter a toda la morralla” que, preveía, le iban a mandar desde el Ayuntamiento gobernado por Ángel Currás. 

Cuando empezaron a apilarse los currículums en la sede de la empresa, todos procedentes de cargos políticos del PP, funcionarios municipales y miembros del anterior gobierno socialista, el responsable de Vendex en Galicia, José María Tutor, tomó una decisión práctica: anotar al margen “de quién son”, marcarlos a lápiz en una esquina para saber “de dónde vienen” y luego “valorarlos”, porque está bien que los contratados “den un poquito de talla”, pero lo que más “interesa” es “atender a quien haya que atender”.

 Al final completan la plantilla con todas las enchufadas, “unas niñas”, aunque las que logran mejor contrato son las supuestas recomendadas del alcalde y de “la chica guapita”, es decir, la concejala de Educación, Rebeca Domínguez.

Era preciso pagar favores antiguos y actuales. La escuela infantil de Salgueiriños había sido uno de los proyectos estrella del gobierno socialista pero el PP fue su heredero y quien se apuntó el tanto de la foto inaugural. El 9 de julio se había cerrado el plazo de presentación de solicitud de plaza para los niños, pero la contratación de la gestión de la guardería no comenzó a tramitarse hasta finales de ese mes.

 Los agentes de Vigilancia Aduanera encargados de los pinchazos y de la investigación sospechan que el proceso se dilató en el tiempo deliberadamente desde el consistorio para, al final, adjudicar el servicio por la vía del procedimiento negociado sin publicidad, consistente en invitar a tres empresas para que presenten sus ofertas.

Al filo del mes de agosto, a poco más de un mes de empezar el curso, podía decirse que había una “urgencia sobrevenida” que justificaba no sacar a concurso, por el camino habitual, la gestión del centro. Así, supuestamente con la participación activa de Román Otero (alias Casa Comidas), jefe en el negociado de Contratación del Ayuntamiento, y de otro funcionario, José Manuel Rodríguez, técnico del área de Educación, la empresa Sermasa, del grupo Vendex, se hizo con el contrato. 

Antes incluso de aprobarse la vía del procedimiento negociado, según Aduanas, el grupo empresarial está avisado, y Otero le pide a Sermasa que proponga a las otras dos empresas contrincantes, siempre y cuando estas se comprometan a no presentar contraoferta.

Para salvar los escollos legales, la adjudicación sería solo por cuatro meses, y por un valor ligeramente inferior a 100.000 euros. Así, presuntamente, quedaba abierta la puerta a Vendex para los siguientes cuatro años. Nadie podía imaginarse que solo unos días después estallaría la Operación Pokémon, con las primeras detenciones de miembros de la empresa y cargos políticos.

La guardería de Salgueiriños es un perfecto caso práctico de fomento del empleo, según las leyes del planeta Pokémon. En principio hay que contratar a 12 personas con sueldos mileuristas, aunque se decide hacer medias jornadas para satisfacer a todos los enchufadores, en previsión de la avalancha.

 Solo un par de personas, según se describe en las diligencias de la juez De Lara, podrán disfrutar del horario completo: serán los compromisos “muy tal”, “las más así del alcalde”. El sumario recoge conversaciones que apuntan a que el propio regidor, reunido con su jefe de gabinete, Francisco Castro, y la concejala de Educación (que se adelanta a todos para colocar a su “apuesta número uno”), se han encargado, según se recoge en el sumario, de hacer el “filtrado”.

 Solo entregarán a Sermasa, la empresa que ha obtenido de manera supuestamente irregular la gestión, los mejores candidatos. Alberto Quintana, responsable de Vendex en Santiago, llega a reconocer que a él le da igual si son mejores o peores, porque ellos están “a lo que manden”.

Se celebran una sucesión de entrevistas exprés en las que se alecciona a las futuras empleadas para que sean “discretas” y no digan quién las colocó, porque luego “cuando se juntan en el trabajo, hablan”. Hay una enchufada que no tiene ni educación infantil, pero la van a llamar igual, para auxiliar. 

A otra de las recomendadas, sin embargo, no la pueden “coger tan pronto” porque “habían hecho [anteriormente] el paripé de que la echaban”, se supone que por alguna otra conveniencia. Los dos funcionarios que supuestamente propician la adjudicación también logran sitio para sus propuestas; y Román Otero incluso felicita a Vendex por contratar a la suya: el marido de su enchufada es el que “parte el bacalao” en Noia, algo que a la firma siempre le puede interesar.

El jefe de gabinete, a última hora, les endosa, según comentan los de Sermasa, un currículum nuevo, y aun así, la empresa lo amaña todo para hacer hueco a los deseos de la oposición. Es la empresa, por iniciativa propia y porque esto del mandar es algo “cíclico”, la que telefonea al edil socialista Bernardino Rama, El Padrino, y la exconcejala Mercedes Rosón para preguntarles si quieren enchufar a alguien.

 Al final, de los socialistas, habrían colocado a cuatro porque, en palabras de Alberto Quintana, “las amistades son lo más importante”, mientras que “la política es lo más corrupto” que ha visto "en la vida". O sea, que “de bien nacidos es ser agradecidos”, concluye, porque “¡la vida da tantas vueltas!”.            (El País, 12/02/2014)

13/2/14

Ángel Espadas abrió los despachos de alcaldes y conselleiros a empresarios

"Ángel Espadas fue un hombre magníficamente relacionado dentro de la familia del PP de Galicia pero con una carrera política accidentada. 

 Mano derecha del defenestrado exalcalde de Santiago Gerardo Conde Roa, tuvo que dimitir como candidato al Ayuntamiento en 2011 porque fue pillado ebrio al volante y, tras ser resucitado como jefe de gabinete del regidor cuando el PP ganó las elecciones, fue destituido en 2012 después de que su jefe dejara el cargo por un fraude fiscal.

Esos golpes que lo acabaron echando del despacho del consistorio no arruinaron, sin embargo, el mayor capital político de Espadas. Apenas un mes después de dejar el Ayuntamiento de la capital gallega, el ahora imputado en el caso Pokémon por cohecho, tráfico de influencias y uso de información privilegiada entró en nómina de varias empresas para abrirles los despachos de los cargos públicos de su partido que adjudicaban contratos desde consellerías, diputaciones y ayuntamientos. 

En mayo de 2012, apenas un mes después de ser destituido como en el Ayuntamiento, Espadas negoció un sueldo con dos constructoras que acababan de aliarse —la gallega Unika y la vasca Inbisa— y con Aquagest, concesionaria de aguas de Santiago.

 Según los pinchazos de la Pokémon, Espadas empezó a cobrar unos 3.000 euros al mes de estas compañías. “Les sales regalado”, le dijo por teléfono su esposa al exdirigente popular. Aquella primavera, según se desprende de las investigaciones, Ángel Espadas, Puñales para la trama, volvió a florecer en el PP, esta vez como representante de empresarios ávidos de que les “echaran una mano” para lograr contratas públicas.

 Las escuchas del sumario dejan claro que Espadas se afanó en ganarse el sueldo. El 3 de julio de 2012, a las 20.30 horas, ya tenía concertada una reunión con el conselleiro de Infraestructuras, Agustín Hernández. Según le contó Espadas al gerente de la constructora Unika, Francisco Sánchez Varela, el encuentro, de hora y cuarto, fue “muy bien”.

 Hernández le preguntó “en qué podía echarle una mano” y, tras hablar de “Sogama, la rotonda de Sabón [en Arteixo] y el tema de Vilamarín”, fijaron una comida para finales de mes entre el conselleiro, el directivo de la constructora y el propio Espadas. “Ángel, en esta vida hay que tener paciencia y la legislatura es muy larga”, le dijo el conselleiro de Feijóo, según contó por teléfono el exconcejal.

 El trabajo de Espadas, licenciado en Física por la Universidad de Santiago y fundador de la Asociación Liberal de Estudiantes, consistía básicamente en “tirar de agenda”, decía él. Así lo hizo con el alcalde de A Coruña, Carlos Negreira. 

El 12 de julio de 2012, a las 13.45 horas, agentes apostados en María Pita observaron cómo Espadas franqueaba la puerta del Ayuntamiento y cómo al salir, sobre las 15 horas, se reunía en esa misma plaza con su amigo José Luis Míguez, alias El Pesetas, entonces gerente de Aquagest en Santiago e imputado en la operación, para comer juntos.

Las escuchas policiales captan al que fue secretario de Organización del PP compostelano relatando su entrevista con el regidor coruñés, a quien entregó, dice, “un papeliño” con “unas cosas”. Negreira le advierte que “en el Ayuntamiento, alguna cosa de servicios, pero que de obra nada a corto o medio plazo”, afirma posteriormente Espadas, quien en esa reunión con el alcalde pactó una segunda cita a la que da mucha importancia: una comida en la que Negreira compartirá mesa y mantel con directivos de Aquagest, una de las empresas que, según admite el exconcejal popular, le pagan el sueldo.

 Espadas no escondía su peregrinaje por los despachos. Tras salir del encuentro con Negreira, llama a Paula Prado, excompañera suya en la corporación compostelana y actual portavoz del PP de Galicia, para informarle de “que estuvo con este [por Negreira] hasta las 15.15 horas”. 

Tras esta llamada, Espadas telefonea a su mujer, que le pregunta si el alcalde de A Coruña tiene algo para él de “trabajo”. “No hay gran cosa”, le responde Espadas, aunque ha logrado, añade, que el regidor coma con los mandamases de Aquagest.

 ¿Pero qué negocio veía esta empresa de aguas en una ciudad, A Coruña, en la que el abastecimiento está en manos de una compañía municipal, Emalcsa? Los investigadores graban a Míguez, El Pesetas, confesando su interés en Smartcities, “un proyecto de cinco millones” financiado por la UE pero adjudicado por el gobierno coruñés, que incluye inversiones en tecnología relacionada con el agua.

 “Como es importante la participación de empresas locales, habría que saber en qué empresas estaría interesado el Ayuntamiento de A Coruña”, afirman los directivos de Aquagest ignorando que estaban siendo grabados por los agentes.

Según consta en la parte desvelada del sumario, Espadas también medió entre el vicepresidente de la Diputación de Pontevedra —el popular José Crespo— y la empresa GRS, interesada en un concurso que finalmente no ganó.

 Pese a que el exdirigente del PP veía en Crespo “cierta receptividad e interés en echar una mano”, los empresarios a los que ofrecía sus servicios le recriminaron el fiasco: “Eso está mamoneado por los técnicos”, se excusó Espadas. Según asegura en los pinchazos, Espadas mantiene contactos con los alcaldes populares de Ferrol, Santa Comba (el gerente de la constructora Unika le pide que “básicamente les dé” una obra) y Boqueixón (este último también imputado). 

Y el 7 de agosto de 2012 se reúne incluso con la conselleira de Medio Rural, Rosa Quintana, dice él, para abordar un favor que le pide alguien sin identificar relacionado con “una plaza en el Laboratorio de Sanidad y Producción Animal de Lugo”. La crucial comida de Espadas y sus aliados de Aquagest con Negreira y el concejal que gestiona el proyecto Smartcities en A Coruña, Martín Fernández Prado, se fija para el 6 de septiembre de 2012. Lo que ocurrió en aquella cita se mantiene de momento oculto por el secreto de sumario."                     (El País, 10/02/2014)

20/2/13

La Xunta de Galicia subvencionó con 30.000 euros a un hotel del ‘liquidador’ Ángel de Cabo que le costó 2 euros

"Ángel de Cabo Sanz es un empresario que está en la cárcel desde el pasado mes de diciembre. Se le impuso la mayor fianza de la historia de España: ¡50 millones de euros! acusado de numerosos delitos que se explican con el apodo con el que fue bautizado en medios policiales, periodísticos y empresariales: el Liquidador.

 Su actividad consistía en comprar empresas con problemas a precios irrisorios, liquidarlas y -por lo descubierto por la policía-  entregaba a los antiguos propietarios ingentes cantidades de dinero en negro para evitar que los acreedores de dichas empresas cobraran sus deudas (alzamiento de bienes). Los empresarios conservaban además sus propiedades y se quedaban con el dinero.

 De Cabo se encargó de liquidar Nueva Rumasa para la familia Ruíz Mateos, de liquidar viajes Marsans y otras empresas de el ex presidente de la CEOE, Gerardo Díaz Ferrán. También ‘liquidó’  las empresas del empresario leonés Martínez Núñez, cuya constructora Teconsa está siendo investigada dentro del caso Gürtel por la organización del viaje del Papa Benedicto XVI a Valencia. Del Cabo compró Teconsa por un euro en el año 2009 después de presentar suspensión de pagos y quebrar.

Compra un hotel por 2 euros

El empresario José Martínez Núñez, además de su constructora Teconsa, era propietario de varias canteras y hoteles. Entre otros tenía hoteles de cuatro estrellas en las capitales gallegas de Lugo, Orense y Santiago de Compostela. El hotel San Martín de Orense tiene cuatro estrellas y Ángel de Cabo se lo compró en 2011 al grupo Martínez Núñez por una cantidad que oscila entre uno y dos euros.

 El liquidador compró el hotel a través de la empresa Sociedad Promociones de Alojamientos Orensanos S.A. de la que De Cabo es administrador único desde septiembre de 2011.

La Xunta de Galicia (gobernada por el PP) le otorgó una subvención de 30.000 euros a través de un programa que se puso en marcha en junio de 2012 para incentivar el turismo en establecimientos hoteleros.

 Según publica La Voz de Galicia, en el Diario Oficial de esa Comunidad Autónoma figura la subvención, destinada a “sufragar el cambio de los colchones en los cuartos de las habitaciones y la sustitución del canal de frío en el sistema de climatización”.

La subvención es por un importe exacto de 29.753,15 euros con cargo a un programa subvencionado en un 80% por la Unión Europea. Pero además se concedió y publicó en pleno estallido del escándalo  por la operación policial y judicial denominada “caballo de Troya” que investiga el juez Vázquez Taín desde Santiago de Compostela. 

Ya era público que Ángel de Cabo estaba siendo investigado. Como consecuencia de esta operación han sido detenidas 17 personas en Ponferrada (León), Galicia y Madrid, entre ellas a los dos hijos del empresario Martínez Núñez."         (El Plural, 15/02/2013)