Mostrando entradas con la etiqueta Chantaje empresarial. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Chantaje empresarial. Mostrar todas las entradas

1/10/21

Navantia Fene se salva del órdago de Iberdrola al Gobierno de Sánchez

 "La compañía presidida por Ignacio Sánchez Galán ha anunciado que paralizará todos sus proyectos renovables en España como respuesta a las medidas aprobadas por el Ejecutivo de Pedro Sánchez para rebajar el precio de la tarifa eléctrica.

 Iberdrola ha anunciado que va a paralizar todos los procesos de licitación asociados a la construcción de nuevos proyectos renovables en España hasta evaluar en detalle de la viabilidad económica de dichos proyectos tras el plan de choque aprobado por el Gobierno para reducir el precio de la luz. Un pulso que la compañía de presidida por Ignacio Sánchez Galán lanza como respuesta a las medidas aprobadas por el Ejecutivo de Pedro Sánchez para rebajar el precio de la tarifa eléctrica.

Esta medida, anunciada por la Dirección de Compras y Seguros, no afectará a aquellas instalaciones que ya están en construcción o acogidas a un marco retributivo, ya que en este caso no les afectan los recortes aprobados.

Esto significa que en Galicia afecta a dos grandes proyectos presentados ante el Ministerio de Transición Ecológica en la costa norte. Los parques eólicos marinos de San Cibrao y San Brandán, de 490 megavatios de potencia cada uno, que se ubicarían a menos de 15 kilómetros de tierra.

Sin embargo, se salva de esta decisión de Iberdrola la alianza de la eléctrica con Navantia y Windar para realizar 130 cimentaciones tipo monopile XXL entre 2023 y 2025 por valor de hasta 400 millones de euros. Un acuerdo marco que fue suscrito el pasado 22 de julio y que supondrá la puesta en marcha de una fábrica en terrenos del astillero de Fene en la que se invertirán 36 millones de euros."                  (Enfoques, 30/09/21)

8/9/21

A prevision de Feijoo cos amiguetes da electricidade... A Xunta reduciu este ano un 90% o importe da sanción por baleirar encoros que agora propón para Naturgy e Iberdrola

 "A pasada fin de semana, a Xunta anunciou que viña de iniciar expedientes sancionadores contra as empresas eléctricas Naturgy e Iberdrola polos baleirados dos seus encoros galegos neste verán. Facíao despois de que unha información de eldiario.es revelase que Iberdrola avisara o Goberno galego en xuño e xullo da súa intención de baleirar os encoros de Cenza e As Portas. Tamén tras varias semanas centrando as súas críticas no Executivo central do PSOE e Unidas Podemos, para o que a Xunta tamén anunciou un expediente focalizado na Confederación Hidrográfica do Miño-Sil.

O gabinete de Alberto Núñez Feijóo, a través dun comunicado, fixo fincapé en que prevé impoñer "a sanción máxima prevista" ás eléctricas por efectuaren baleirados dos encoros "susceptibles de afectar á fauna piscícola", os devanditos de Cenza e As Portas e tamén os de Salas e Belesar. Faino, especifica a Consellería de Medio Ambiente, baseándose no regulamento de pesca fluvial do ano 1997, porque as eléctricas non tiñan a "autorización necesaria" para protexer os peixes "ante un posible baleirado". 

O baleirado de encoros, cualificado como infracción moi grave na normativa da Xunta de 1997 (esquerda) e como infracción grave na lei de pesca continental vixente dende este 2021 (dereita) CC-BY-NC-SA Praza Pública

Esa "sanción máxima prevista" é na actualidade de 25.000 euros en cada caso, isto é, 100.000 euros en total -equivalente a arredor do 0,002% dos beneficios anuais das compañías-. Trátase dunha multa ata un 90% inferior do que sería hai apenas un ano, como informou a pasada fin de semana Faro de Vigo.A razón é que, neste 2021, a Xunta reduciu fortemente as sancións previstas para este tipo de condutas.

O regulamento de pesca fluvial de 1997 ao que alude á Xunta foi derrogado parcialmente pola lei de pesca continental que, tras ser anunciada polo Goberno galego en diversas ocasións para a pasada lexislatura, quedou definitivamente aprobada polo Parlamento en decembro de 2020 e entrou en vigor o pasado febreiro. Entre as novidades da nova lei figuran cambios nas contías das sancións, que a Xunta xustificou na necesidade de "garantir o principio de proporcionalidade". Ademais, algunhas infraccións cambiaron a súa cualificación. Entre elas, o baleirado de encoros sen atender á normativa.

Así, no regulamento de 1997, "esgotar ou diminuír notablemente o volume de auga dos encoros e das canles" sen autorización ou incumprindo "as condicións que para estes efectos se fixasen cando deste se deriven danos á riqueza piscícola", suposto do que a Xunta acusa agora a Iberdrola e Naturgy, estaba cualificado como infracción moi grave e multado con entre 5 e 50 millóns de pesetas. Ao cambio (sen ter en conta a inflación), supuña entre 30.000 e 300.000 euros.

No entanto, a lei de pesca continental vixente dende este ano 2021 non mantén esta redacción nin a cualificación do regulamento de 1997. Pasa a incluír como infracción grave -non "moi grave"- "alterar de modo apreciable o nivel das augas ou do caudal do río, cando poidan derivar danos para as especies piscícolas", se a actuación non é "conforme (...) ás esixencias da normativa en materia de augas", o cal sucede neste caso, segundo defende a Xunta. Atendendo á nova lei, a sanción máxima para as infraccións consideradas graves son entre 3.000 e 25.000 euros. 

Daquela, neste caso concreto pasou de 300.000 a 25.000, un 91% menos. Polo tanto, as cantidades que as eléctricas terán que afrontar no caso de teren que chegar a abonar as multas serán 100.000 euros e non os 1,2 millóns que terían que afrontar coa normativa anterior.

Alén da notable redución da contía das multas, cómpre agardar pola resolución final dos procesos sancionadores (incluíndo os resultados de eventuais litixios xudiciais por parte das eléctricas). Non en van, as posibles multas baséanse en que a Xunta descoñecía as intencións de baleirar os encoros porque -defende a Consellería-, a Confederación Hidrográfica non llo notificou. No entanto, a Confederación vén acusando á Xunta nos últimos días de "manipular" o acontecido xa que, defende o organismo estatal, os correos electrónicos publicados amosan que coñecía o que ía acontecer, cando menos, nos encoros de Iberdrola."                   (David Lombao, Praza Pública, 07/09/21)

19/2/21

Critican as prácticas de Coren na Limia: utiliza o acoso xudicial contra os que denuncian a contaminación das augas polos xurros

 "A contaminación na Limia non é algo novo, a orixe está na nula xestión dos xurros dunha das grandes empresas cárnicas situada en Xinzo de Limia, que fai verteduras de forma impune dende hai moitos anos sen que as distintas administracións competentes, a Confederación Hidrográfica Miño-Sil e as Consellerías de Medio Ambiente, Rural ou Sanidade, freen esta situación.

A orixe da contaminación das augas públicas está na gandaría industrial, xa que hai 400 macrogranxas instauradas na comarca da Limia que están a pór en grave risco a conservación do medio ambiente e a saúde das persoas. A deforestación, a degradación do chan que non é capaz de absorber máis xurros e a contaminación da atmosfera son algunhas das consecuencias que provoca esta contaminación, que, ademais, non permite aos habitantes consumir dos seus pozos de auga, contaminados por nitratos, e impúlsaos a marchar, provocando o despoboamento da Limia

O pasado 15 de decembro, Ecoloxistas En Acción Galiza organizaron unha palestra para tratar de expór o problema de contaminación que vive diariamente a poboación da Limia. Co lema “A Limia non atura máis xurros”, a conversa contou coa participación de Manoel Santos de Greenpeace, Serafín González da Sociedade Galega de Historia Natural, Montse Valencia de Ecoloxistas en Acción e Alba Pazos da plataforma local Auga limpa Xa

ACCIÓNS DOS COLECTIVOS PARA MUDAR ESTA SITUACIÓN

Colectivos como Ecoloxistas En Acción Galiza, Greenpeace e a Sociedade Galega de Historia Natural, así como outros que formaban parte de Stop Gandaría Industrial, que loitan por un cambio de modelo da gandaría tradicional, comezaron a poñer na mesa do debate público e institucional este problema, cada vez máis groso, sen atopar unha resposta institucional que solucionase o problema da Limia.

A pasividade e inoperancia das distintas administracións promoveron a creación, de xeito urxente, da plataforma Auga Limpa XA, da que forman parte colectivos locais como o Movemento Ecoloxista da Limia. A este colectivo pertence Manuel García, labrego ecolóxico que confrontou as prácticas impunes da empresa e que foi denunciado pola mesma solicitándolle a Manuel un millón de euros en concepto indemnizatorio. 

“COREN NON SEI FAI RESPONSABLE DOS SEUS RESIDUOS”

Manoel Santos, de Greenpeace, defende que Manuel García “leva toda a vida loitando por unha Limia limpa e Coren en vez de intentar solucionar o problema, utiliza técnicas como o slap, que consiste en levar a cabo o acoso xudicial mediante ameazas de demanda aos que lles confrontan”. 

Manoel Santos defende, ademais, que “se Coren quere arranxar as cousas, debería manifestar que acepta unha moratoria para instalar granxas e amplialas na cabeceira da Limia, ten que dicir que fai cos xurros e co esterco, facer unha contabilidade das súas emisión contaminantes e facer un plan de redución das súas emisións, xa que a Limia está saturada de gandaría industrial”.

Serafín González da Sociedade Galega de Historia Natural, comenta que no 1998, cando Coren construíu o complexo gandeiro de Pedra Alta -proxecto que nunca se someteu a unha avaliación ambiental estratéxica- a Sociedade Galega de Historia Natural advertiu que era unha zona problemática e asolagable

Por outra banda, destaca que no 2006 fíxose un estudo Hidrolóxico Ambiental da Limia no que se demostrou que os niveis de nitritos no río Limia sobrepasaban os límites máximos de contaminación e o 4 de decembro de 2008, comezaron a presentar alegacións a todos proxectos de granxas na cabeceira do río Limia.

“Os datos da Confederación Hidrográfica amosaban uns niveis preocupantes das augas superficiais e pediamos unha moratoria na instalación de novas granxas ou ampliación das existentes”. “Se nos fixeran caso fai 12 anos, no habería tal cantidade de nitrato na actualidade. Hay que seguir insistindo en que hai que establecer unha moratoria inmediata e programar una redución da carga gandeira para levala a uns niveles sostibles”.

CONFRONTACIÓN NA SOCIEDADE DA LIMIA

A Plataforma cidadá Auga limpa Xa creouse en xaneiro de 2019 para expoñer o problema da contaminación da auga en debate público e crear unha concienciación profunda social común, explicou Alba Pazos, “e incidir en que a xestión de residuos sexa asumida pola empresa e non polos gandeiros, para que estes non sexan prexudicados”. 

“Existe un conflito social na Limia: é delicado, xa que os gandeiros defenden a gandaría e teñen medo de que os colectivos en defensa da auga limpa vaiamos detrás deles, pero non é así". Desde Auga limpa Xa esixen prezos xustos para os gandeiros e gandeiras, xa que “non é unha loita contra eles senón contra as empresas que se aproveitan deles”.

"AS ADMINISTRACIÓNS PÚBLICAS SON CULPABLES"

Como sentenciou Serafín González, a Xunta recoñeceu que na Limia hai contaminación de nitratos e fosfatos das augas. E isto é debido á "sobreexplotación gandeira e porque non hai un sistema eficaz de xestión de produtos agrogandeiros", explica González. 

Manoel Santos defende que "Coren é o axente contaminante, pero a culpa tamén é das administracións públicas que non cumpren as normas". A Xunta de Galicia aínda non declarou ningunha zona vulnerable de nitratos na comunidade, cando no resto de España, todas as demais teñen zonas deste tipo declaradas. 

"Hai unha forma de producir carne que non prexudica á saúde e ao medioambiente", defende Manoel Santos, e Alba Pazos vai máis aló: "A gandería industrial é o capitalismo salvaxe no sector primario. Non son granxas, é unha industria na que Coren ten o control e o gandeiro perde ganancias".          (Jessica Fernández, Galicia confidencial, 18/12/20)

19/6/20

Milleiros de gandeiros galegos únense en demandas colectivas millonarias contra grandes empresas lácteas

"Nas últimas semanas, campañas publicitarias de diferentes bufetes de avogados animan granxas galegas a unirse a demandas contra o denominado cártel do leite, un conxunto de empresas lácteas ás que a Comisión Nacional de Mercados e a Competencia (CNMC) multou o pasado ano por intercambiarse información en prexuízo dos gandeiros, "que se viron privados de liberdade para negociar o prezo e escoller clientes en función deste". 

A piques de se cumprir un ano daquela sanción de máis de 80 millóns de euros, e de rematar o prazo o vindeiro 11 de xullo para presentalas, son milleiros os gandeiros de Galicia que se están a sumar ás demandas para reclamar as cantidades que terían deixado de percibir pola manipulación do mercado levada a cabo polas empresas entre 2000 e 2013. 

Sindicatos e organizacións gandeiras, algunhas en colaboración con bufetes de avogados especializados --mesmo chegados de Madrid e Barcelona--, están a ultimar diversas demandas colectivas ás que se uniron xa milleiros de explotacións e polas que se reclaman cantidades de centos de millóns de euros. A merma de ingresos das explotacións durante o período sancionado, segundo a resolución da CNMC e as estimacións de equipos xurídicos e despachos de avogados, roldaría entre o 10 e o 13%, sobre tres céntimos por cada litro de leite vendido.

"Consideramos que cada gandeiro podería reclamar de media máis de 200.000 euros", aseguran desde Eskariam, un dos despachos de avogados especializados neste tipo de casos, que se publicita estes días en Galicia e que asinou un acordo coa asociacion Agromuralla para xestionar as demandas dos seus asociados. Desde este colectivo, xurdido en Lugo ao abeiro das últimas grandes mobilizacións gandeiras, aclárase que son xa 150 as granxas que se uniron á súa demanda. 

"Serán moitos máis nestas últimas semanas", aclaran desde Agromuralla, mentres levan a cabo reunións informativas de última hora e advirten da necesidade de apoiarse en bufetes especializados porque "ante unha batalla coma esta, contra multinacionais, hai que levar as mellores armas". "Isto é semellante ao das cláusulas solo e non se pode ir de calquera maneira a este conflito", din, ademais de aclarar que a demanda "non é só cuestión de cartos, senón de tratar de disuadir as empresas lácteas para que estas prácticas mafiosas non se volvan producir". 

As reclamacións inclúen, como aclara Unións Agrarias (UUAA), "non só o diferencial entre o prezo anormalmente baixo pagado por litro de leite e o que os gandeiros deberan ter cobrado, senón tamén a indemnización polo cesamento da actividade de moitas explotacións que se viron obrigadas a pechar". O sindicato, que foi quen puxo a denuncia que deu lugar á sanción da CNMC, compareceu no procedemento desde o inicio e reuniu xa máis de 2.000 gandeiros para a demanda, tamén doutras comunidades como Asturias, Castilla y León ou Extremadura. Non cobra polos trámites aos afectados, que só pagarán unha porcentaxe da indemnización recibida. No caso do despacho Eskariam, o cobro só se levará a cabo se gañan a demanda e en base á cantidade recuperada.

O labor do equipo xurídico das organizacións agrarias --mesmo co persoal reforzado pola abundancia de denuncias-- ou dos despachos de avogados é abondoso e clave pola importancia de achegar todos os documentos e facturas posibles que xustifiquen a venda do leite entre os anos 2000 e 2013. Abonda un repaso a anuncios e campañas publicitarias para se decatar da magnitude dun proceso que implica moitos bufetes, tanto de Galicia como doutras partes do Estado. 

Desde o Sindicato Labrego Galego (SLG) destacan tamén a avalancha de peticións de información e de casos que se están unindo á demanda que, no seu caso, é tramitada polo bufete barcelonés Redi, especializado en litixios deste tipo contra cárteles e na reclamación de danos por infraccións do dereito da competencia. "Como adoita pasar, moita xente espera á última hora; nas últimas semanas está sendo moita a xente que se está a unir ao proceso", explica Isabel Vilalba, secretaria xeral do SLG, que leva desde o outono pasado informando en asembleas comarcais das posibilidades que se abren con esta reclamación xudicial. Van centos e centos de persoas xa que presentaron a súa documentación para adherirse ao procedemento. "E serán máis", avisa.

O proceso é inxente, especialmente no caso de Galicia. Hai agora 20 anos, cando as empresas lácteas empezaron con estas prácticas irregulares, operaban no país máis de 30.000 explotacións lácteas, máis da metade do total en España. Entre 2000 e 2013, arredor de 30 millóns de toneladas de leite producíronse nas explotacións galegos, o 40% de toda a produción estatal. 

"Son uns 35.000 potenciais demandantes só en Galicia", explica Félix Porto, coordinador xurídico de UUAA, que aclara que a cantidade total a reclamar será moi importante, pero que dependará moito do número final de gandeiros que se unan ás demandas e de cadansúa produción. "Tamén hai que convencer moita xente que é escéptica, ten dúbidas ou non sabe das consecuencias", engaden desde Agromuralla. 

De feito, advirte Félix Porto, as organizacións agrarias atópanse "aínda en proceso de captación". "Moitos dos gandeiros non están informados desta posibilidade, algúns porque hai tempo que tiveron que pechar a explotación e outros porque pensan que só pode denunciar aquel que vendese o leite ás empresas que foron sancionadas por Competencia", di. Non é así.

Aínda que Competencia sinalou unhas poucas compañías (Pascual, Nestlé, Shreiber Food, Capsa, Lactalis, Industrias Lácteas de Granada e Danone) e dúas asociacións (a de Empresas Lácteas de Galicia e Gremio de Industrias Lácteas), o "pacto de prezos fraudulento" que denunciaron as agrupacións gandeiras acabou por fixar uns importes artificialmente baixos. Toda granxa que vendese leite cru de vaca entre 2000 e 2013 pode reclamar, aclaran os despachos de avogados implicados, que advirten tamén de que aqueles que pechasen a explotación ou que estean xa xubilados

Serán, xa que logo, milleiros. "En Galicia, con que só fose un 20% dos potenciais demandantes os que reclamasen, estaríamos falando duns 7.000... As cantidades a reclamar, tendo en conta que se inclúen os intereses, serían moi importantes, pero variarán moito dependendo da produción de cadaquén", insiste Porto, que aclara que queda aínda tamén esperar polos recursos que interpuxeron as empresas lácteas sancionadas por Competencia. 

No caso de que a Audiencia Nacional --e no seu caso o Tribunal Supremo-- ratifique, aínda que sexa en parte, as "prácticas ilícitas contra o libre mercado", ábrese a posibilidade á reclamación. Será, daquela, cando milleiros de gandeiros, na súa inmensa maioría galegos, aspiren a recuperar o que deixaron de percibir por mor do acordo do cártel do leite. Centos de millóns de euros e milleiros de explotacións pechadas despois. "                    (Miguel Prado, Praza Pública, 19/06/20)

16/12/19

Así está o sector lácteo tras descubrirse a existencia dun cártel que pactaba os prezos á baixa

"En 2013, a CNMC pechou unha investigación na que decretou que había un pacto nos prezos entre as grandes industrias. As perdas para os gandeiros -só neses anos- estímanse nuns 800 millóns de euros, nun país que produce o 55% do leite do estado español pero é no que máis barato se vende. De non mellorar as condicións, auguran a perda de explotacións e un novo éxodo do rural.

 O sector do leite leva anos perdendo explotacións, 6.000 nos últimos 10 anos. O baixo beneficio que se obtén da leite, a competencia dos outros sectores ou o abandono do rural son algúns dos motivos. O prezo do leite apenas aumentou nos últimos anos. Unha situación que levou no 2013 á Comisión Nacional dos Mercados e Competencias (CNMC) a realizar unha macro operación na que descubriron a existencia dun cártel do leite entre empresas do sector que pactaba prezos.

As pérdas para os gandeiros estimáronse nuns 800 millóns de euros, tal e como asegura a Galicia Confidencial Xulio Fernández, o dinamizador da Dirección do Leite do Sindicato Labrego Galego "e iso, sen contar os propios beneficios das industrias".  Ante isto, a CNMC sancionou economicamente aos conglomerados empresariais cun pago de 80,6 millóns de euros, un 10% das perdas dos gandeiros. 

As empresas sancionadas pola creación do cártel foron Capsa Foods (Central Lechera Asturiana, Larsa...), Danone, Lactalis, Industrias Lácteas de Granada, Pascual, Nestlé, Schreiber Food, Asociación de Empresas Lácteas de Galicia, Gremio de Industrias Lácteas de Cataluña e Central Lechera de Galicia.


O SLG está convencido de que "ese cártel aínda existe" e "debe ser eliminado". Para iso, conta cun equipo de avogados expertos en dereito mercantil que sería o que se encargaría, ademais, de calcular o diñeiro correspondente perdido polos gandeiros estes anos para reclamarllo ás industrias. "O certo é que as perdas dos gandeiros son moito maiores do que se pensa", indica Fernández.


Para concienciar aos traballadores do sector e co fin de unilos, o SLG está realizando campañas informativas sobre o sucedido en diversos puntos de Galicia. Xulio Fernández defende que "existe unha posibilidade de reclamación por uns cartos que non se lles pagaron aos gandeiros". A sanción económica será efectuada polo Estado, a través de Facenda. Para a recuperación do diñeiro por parte dos gandeiros, estes deben "demandar pola vía xudicial antes de que pase un ano da sanción" e así "darlles un escarmento e conseguir a xustiza que merecemos", engade.

A SITUACIÓN DO LEITE EN GALICIA


Á problemática do pacto de prezos entre o sector, súmase tamén o aumento dos custos de produción e a falta de axudas e créditos para afrontar eventuais crises. E iso, a pesar de que Galicia produce o 55% do leite do Estado Español, pero é a que máis barato o vende. Unha situación que repercute nos gandeiros: "os custes de producción aumentaron case un 50% nos últimos anos, pero non aumentaron os beneficios dos gandeiros", suliña Fernández. Esta situación fixo que ante esta precariedade e o "estrés e a ansiedade de non ver como mellora a explotación" moitos gandeiros deixasen as explotacións, chegando a desaparecer unhas 6.000 explotacións nos últimos 10 anos.

A pesar das case 7.000 explotacións gandeiras que aínda quedan en Galicia, a situación non ten pinta de mellorar. Por iso, algúns escollen cambiar a produción de leite pola de carne.  "As cousas cada vez están peor. Os bancos non axudan e falta xente traballando", sinala Xosé Manuel Fuentes, antigo gandeiro dedicado ao leite que mudou pola carne. 

Asegura tamén que o problema está nas axudas do Estado xa que "as levan moitas veces os que teñen máis cartos". Sobre a unión do sector para loitar contra estas inxustizas, laméntase da "difusión que padece e da difícil organización que supón".

Por outra banda, Cristina Carro, estudante de Enxeñaría Agrícola e filla de gandeiros, afirma que "os gobernos estatais e autonómicas deberían coidar máis ao sector lácteo" xa que de seguir así "moi poucas explotacións de leite quedan a 15 anos vista". Sinala tamén que de desaparecer a este ritmo o sector do leite, "aumentará o éxodo rural e, con isto, menos comunicacións, escolas e facilidades para o rural galego".                       

(Raúl Novoa, Galicia Confidencial, 24/11/19)

16/10/18

A sombra da "explotación laboral" en Proxecto Home atranca un dos emblemas da loita contra a droga

""Explotación e persecución laboral" en Proxecto Home Galicia. A grave denuncia que chegou hai xa uns días a través do sindicato CCOO fixo agromar supostas irregularidades e contundentes medidas contra o cadro de persoal da entidade que leva a cabo un importante traballo social con persoas drogodependentes ou con problemas de alcoholismo e outras dependencias no país e que a institución nega rotundamente. 

Segundo varias traballadoras e o sindicato, no último ano a Fundación Monte do Gozo-Proxecto Home Galicia deixou de pagar algúns salarios nas condicións establecidas no convenio, modificou de xeito unilateral os horarios dalgún centro, pechou sedes, destituíu coordinadores, forzou traslados de persoal e vetou cambios de quendas entre compañeiras. 

Todo xorde logo de que Proxecto Home Galicia decidira en 2015 deixar de pagar os soldos conforme ao convenio estatal de acción e intervención social. Tras case dous anos nesa situación, e logo das eleccións sindicais celebradas en xuño de 2017, en outono do pasado ano a representación legal dos traballadores recibiu unha comunicación para iniciar as negociacións dun convenio de empresa para a Fundación. Ao iniciárense as conversas, CCOO decatouse de que a empresa levaba anos aplicando un regulamento de réxime interno que, segundo denuncia, era "un convenio de empresa encuberto" no que se incluían "cláusulas aos contratos de traballo que, de xeito ilegal, rebaixaban as condicións laborais respecto do marco estatal".

Nas diferenzas entre o imposto por ese regulamento interno e o convenio estatal, varios prexuízos: unha xornada anual de 76 horas de máis, incumprimento dos descansos mínimos, distribución irregular da xornada, dúas pagas extraordinarias en lugar de tres, percepción do 100% do salario só nos oito primeiros días de baixa, traslados ao criterio da dirección, ausencia de recoñecementos médicos ou inexistencia dun plan de prevención e avaliación de riscos.

Os representantes dos traballadores decidiron, ante estas "irregularidades", paralizar as  negociacións ata que a empresa as emendase. Segundo CCOO, foi daquela cando comezou a "represión" e varias das medidas denunciadas. Tras acudir os traballadores á Inspección de Traballo e presentar varias das traballadoras demandas individuais, a empresa respondeu con decisións aínda máis contundentes, como o peche dos centros de Lugo e Pontevedra, o que "obrigou o persoal a recolocarse en Compostela e Vigo de querer continuar co vínculo laboral" ou o aviso a varios centros de Galicia de que non enviasen persoas usuarias ao centro das Cernadas, comunidade terapéutica que Proxecto Home ten no Val do Dubra. Medidas que, como denuncian, afectan non só o persoal senón ao importante labor que Proxecto Home realiza.

"O centro ten capacidade para unhas cen persoas, malia que a ocupación media nos últimos anos anda polas cincuenta. Logo desta decisión, a ocupación é de 33", denuncia o cadro de persoal. Ademais, e segundo os datos que achega a representación dos traballadores, do total de 66 traballadores que os sete centros de Proxecto Home en Galicia tiñan en xuño de 2007 pasouse a 61 na actualidade, incluíndo o peche da sede de Lugo e da de Pontevedra. Todo malia o importante investimento público na Fundación.

Segundo explica Juan Zas, secretario de Acción Sindical do sector servizos en CCOO-Galicia, a situación de represalias e represión continúa logo de que se presentasen varias demandas en Inspección, ademais de entre 17 e 20 denuncias nos xulgados con respecto a movementos de xornadas laborais ou á non aplicación do convenio en cuestións salariais.

"A situación é de normalidade e non é a primeira vez que se producen peches por motivos estritamente organizativos", explica o avogado da Fundación, que asegura que as denuncias de traballadoras e sindicatos son "absolutamente falsas" e que reduce todo a "un conflito individual dalgunhas persoas que pediron que se declarasen abusivas as súas condicións laborais, algo que a Xustiza non lles aceptou".

Inspección de Traballo confirmou as irregularidades, pediu a anulación das cláusulas ilegais dos contratos, ademais do abono das horas extras e dos salarios que non se percibiron durante as baixas, así como a aplicación do convenio estatal. Desde Proxecto Home, pola contra, ínstase aos representantes dos traballadores a que amosen os informes de Inspección e négase que as irregularidades denunciadas sexan certas. "Que acheguen toda esa documentación se é que a teñen", din desde a Fundación, que acusa o persoal de "querer instrumentalizar e mediatizar".

"Estamos á espera da documentación definitiva, que non se nos facilita ata que é completa, pero a proba máis clara de que se recolleron as demandas é que nos últimos contratos xa non aparecen as cláusulas que denunciáramos", explica Juan Zas.

A empresa, ademais e segundo os representantes dos traballadores, negouse a unha mediación para minimizar as sancións e rexeitou tamén a negociación no seo do Consello Galego de Relacións Laborais, tal e como propuxo CCOO ao director xerente, Ramón Crespo, que é o foco das críticas. De feito, Comisións reclama ao padroado da Fundación, que inclúe representantes empresarias e da Igrexa, que o cesen do seu cargo por "non ser unha persoa válida para xestionar as relacións laborais" e a pesar do seu recoñecido labor durante anos na entidade. "Queren que sigamos o seu guión pero non hai nada que tratar", retruca o avogado da entidade.

"Vulnera o compromiso ético da Fundación co seu persoal  e pon en serio perigo a continuidade de Proxecto Home Galicia", sentencia, pouco antes de denunciar as "presións" que o persoal recibiu nos últimos días para asinar un escrito de apoio a Ramón Crespo e que incluíu mesmo xuntanzas individuais co departamento de Recursos Humanos. No escrito, ademais, acúsase a CCOO de verter críticas "inxustificadas e inxustas" malia que o sindicato lembra que todas as denuncias foron avaladas pola Inspeccion de Traballo.

Segundo traballadoras, as "presións" por parte da dirección de Proxecto Home continúan. "Xuntan o cadro de persoal dos centros en reunións longúisimas nas que, con berros e malos modos, acúsase aos representantes de intentar acabar co proxecto", explican, ademais de intentar xustificar a redución os recortes de persoal. Desde CCOO advirten de que, precisamente, se non se denunciou publicamente e se tomaron máis medidas antes foi "para salvagardar a institución, que fai unha función prioritaria e fundamental na sociedade". "Tivemos esa paciencia e esperamos un ano para acudir á Inspección, ata que non tiñamos outra saída", lembra Juan Zas, que considera "incrible" que sexan agora os acusados de poñer en perigo a entidade. "                (Miguel Pardo, Praza Pública, 11/10/18)

9/10/18

El mayor hospital concertado gallego gana otro pulso a la Xunta

"Povisa, uno de los hospitales privados más grandes de España y con uno de los más rentables conciertos con la Administración pública, echa un pulso a la Xunta: quiere más dinero de la Administración gallega, que le factura 80 millones anuales por un cupo de 137.000 cartillas de pacientes del área de Vigo.

 El policlínico vigués ha solicitado el preconcurso de acreedores apelando la pérdida de 42 millones de euros desde la prórroga del conveniofirmada en 2014. El hospital, que tiene una plantilla de 1.500 trabajadores (273 de ellos, médicos, y 467 técnicos y enfermeros) amenaza al Gobierno gallego, como ya ha hecho en ocasiones anteriores, con romper el concierto y devolver a la sanidad pública los 137.000 pacientes.

 Mientras desde colectivos ciudadanos y sindicales instan al Gobierno de Alberto Núñez Feijóo (PP) a que rescate el hospital para la sanidad pública, la Xunta realizó el jueves una primera cesión: se compromete a asumir la gestión de los gastos farmacéuticos de los pacientes adscritos pero no ingresados en el hospital.  

A diferencia de la Comunidad Valenciana que, en cumplimiento del Pacto del Botánico sellado por el Gobierno de las fuerzas del cambio (Partido Socialista, Compromís y Podemos), ha iniciado la recuperación del hospital de Alzira poniendo fin a la gestión privada de la sanidad pública, el Sergas no quiere oír hablar de rescatar Povisa. Lejos de ello, ha realizado la primera cesión: el pago de los medicamentos a los pacientes ambulatorios.

La Xunta de Feijóo no quiere poner fin al modelo. Pese a la visión de los sindicatos y de la Asociación para la Defensa de la Sanidad Pública, que piden el rescate del hospital convencidos de que el preconcurso de acreedores no es más que una treta de la empresa para renegociar el concierto en términos más beneficiosos, el Sergas ya ha rechazado la opción del rescate que supondría asumir un volumen considerable de pacientes generando un problema de espacio y de personal tras años de recortes en la sanidad pública. No obstante, ha ofrecido al hospital intervenir su farmacia y pagar la medicación ambulatoria de los pacientes externos: unos cinco millones de euros.

La solicitud del preconcurso de acreedores supone un nuevo órdago del hospital privado a la Administración gallega, que hasta la fecha ha accedido a todas las reclamaciones de la empresa. La última, en 2010, cuando Povisa remitió un comunicado a los medios de comunicación anunciando que se vería abocada a presentar un ERE ante la “falta de negociación para un nuevo acuerdo que visibilice el futuro del hospital”. Feijóo reaccionó entonces de inmediato: anunció la prórroga del convenio con el hospital hasta 2014 y el ERE se esfumó.

Unos años antes, en 2006, había presionado también a la Xunta anunciando que acudiría a los tribunales si no pagaba la deuda acumulada en el periodo 2000-2004 por el “exceso de cupo”. El hospital, que registra históricamente las listas de espera más largas de Galicia, aseguraba que si recibía más dinero acabaría en 14 meses con las demoras. 

El Gobierno autonómico, presidido entonces por el socialista Emilio Pérez Touriño, pagó. Las listas de espera continuaron creciendo.
En 2014 Feijóo firmó la prometida prórroga del concierto. Lo hizo su entonces conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, directiva al mismo tiempo del grupo privado Nosa Terra, dueño del hospital.

No obstante, la empresa no lograba los beneficios esperados. Dos años después de firmar aquella prórroga, el hospital declaró 7,1 millones de euros en pérdidas y presentó una reclamación administrativa ante el Sergas para que le pagase 9,8 millones de euros por fármacos.

Ahora Povisa pide el preconcurso de acreedores aferrándose a un informe redactado por “expertos independientes” que concluye que las pérdidas registradas desde 2014 ascienden a 42 millones y se deben “exclusivamente” a su actividad en el sector público. La empresa sostiene que el Sergas le factura servicios que no están en su cartera y asegura que que le han reducido progresivamente el envío de pacientes a sus áreas de referencia (tiene 137.000 de los 140.000 que puede asumir) y alude a las dificultades con las que se encuentran los pacientes que quieren trasladarse a su hospital.

El centro ha difundido un comunicado en el que achaca la situación a las “lesivas” reinterpretaciones que el Sergas esta haciendo del convenio y sostiene que hace meses que ha informado de ello a la Xunta. Asegura que no pretende “ganar un solo euro” con la atención pública que considera “altamente deficitaria para el hospital” sino conseguir un equilibrio financiero que le permita mantener su actividad.

 Y asegura que ha hecho frente a esas pérdidas tirando del fondo de reserva derivado de su actividad privada con aseguradoras y pacientes particulares y porque lleva “25 años sin repartir dividendos” entre sus accionistas.

A las acusaciones de la empresa, el Sergas responde señalando que las discrepancias económicas que menciona el hospital privado fueron resueltas ya en los juzgados que confirmaron el criterio de la Xunta y puntualiza que se están cumpliendo “estrictamente” los términos del concierto.

El nuevo órdago de Povisa no ha cogido por sorpresa a los trabajadores. El sindicato CIG asegura que esperaba que la empresa realizase “un nuevo chantaje con los trabajadores, amenazando con no pagar las cotizaciones como método para renegociar un convenio atípico y opaco”; una excusa similar, sostiene, a la del ERE de 2010.

Los grupos de oposición (En Marea, BNG y PSOE) piden una auditoría urgente de las cuentas de la empresa así como de las del grupo familiar que encabeza el empresario naviero José Silveira, presidente del grupo Nosa Terra, “incluida la sicav declarada por miembros de la misma”, puntualiza el portavoz de la Marea de Vigo, Rubén Pérez. La Xunta, de momento, apuesta por el diálogo.

El antecedente de Alzira

EMILIO DE BENITO

Los acuerdos de la sanidad pública con proveedores privados tienen una fuerte crítica ideológica –ahí está la marea blanca-, pero también económica. El caso más claro fue el de Alzira, en el que la Comunidad Valenciana subcontrató con una empresa el funcionamiento del hospital de la zona. La primera concesión fue en 2000, pero tres años después la empresa que lo gestionaba, Ribera Salud, tuvo que pedir ayuda. Gestionar solo el hospital no les era rentable.

 La Generalitat, gobernada por el PP, aumentó la cuantía que le daba por habitante y le asignó, además, la atención primaria, con lo que podían incentivar o desanimar los ingresos y modular el trabajo en el sistema. En marzo de este año la comunidad recuperó la gestión. La empresa afirma que con ello se pierde el ahorro de un 25% del coste en la atención. La Generalitat argumenta en contra.

Aquel modelo fue el más llamativo, pero los conciertos existen en la mayoría de las comunidades, desde Cataluña a Andalucía, gobierne el que gobierne. En Madrid, Esperanza Aguirre inauguró entre 2006 y 2012 hasta nueve hospitales de gestión privada, que se sumaron al buque insignia de este modelo en la comunidad, la Fundación Jiménez Díaz.

 La acusaciones de sobrecoste han sido continuas, y en el caso de este último, recientes: el día 3 de este mes, Podemos denunció que la comunidad se podía ahorrar 60 millones limitando la derivación de pacientes a este centro propiedad de Quironsalud.

Otros casos que han enturbiado las relaciones han sido el de Boi Ruiz, consejero de Salud catalán entre 2010 y 2016 con Artur Mas (Convergència i Unió), quien nombró presidente del Instituto Catalán de la Salud a Josep Prat, proveniente de la empresa privada (igual que sucedió en Madrid con Antonio Burgueño, quien elaboró el plan de privatizaciones para Aguirre después de ser promotor del modelo Alzira y directivo de una empresa de sanidad privada).

Otro tipo de choques han sucedido, por ejemplo, en Andalucía, como la negativa del hospital propiedad de una orden religiosa donde estaba Inmaculada Echevarría a desconectarle el respirador que la mantenía con vida contra su voluntad y que forzó a trasladar a la enferma a un centro público para recibir la atención a la que tenía derecho."                   (Cristina Huete, El País, 05/10/18)

4/9/18

Despidos en Sargadelos, los platos rotos de una marca que “va bien”

"Sepan apreciar el arrepentimiento de un mal hombre como yo que se ha pasado toda su vida explotando y maltratando a sus empleados hasta que los sindicatos le han hecho comprender la realidad social", espetó sarcástico a su plantilla Segismundo García, dueño de Sargadelos, el pasado 17 de agosto. 

Acababa de convocar al personal a la vuelta del festivo de San Roque para anunciar, por sorpresa, "49 despidos" en los siguientes dos meses. Y atribuía la decisión a "amenazas" y "presiones" de una delegada sindical de UGT, que reclamaba una subida de sueldo para los contratados tras el concurso de acreedores de 2014. Esto era algo que, según el consejero delegado, a pesar de ir "bien", Sargadelos no podía asumir.

 "Lo correcto y lo justo sería rebajar el salario de todos los empleados en tanto las empresas no superen el convenio de acreedores. Pero la ley no lo permite. Según el legislador y los sindicatos es mejor cerrar las compañías", criticaba irónico García ante aquel perplejo auditorio. Por eso, concluía el jefe, "he decidido prescindir de los nuevos empleados con efecto inmediato... Doce abandonarán hoy ya sus puestos. No queremos que nadie se sienta explotado”.

Ha pasado medio mes desde que en la factoría más productiva del emblemático sello cerámico gallego, la histórica planta del municipio de Cervo (Lugo), la tierra se partió en dos. De momento, en un goteo que al principio fue más rápido y ahora más lento, han caído a la brecha abierta unos 20 trabajadores, que han recibido ya su carta de despido.

Y de nada han valido las visitas al dueño por parte de responsables de la Xunta de Galicia, ni el grito en el cielo puesto por formaciones como el BNG y el PSOE, que advierten que lo que está en juego, además del trabajo, es el "símbolo" que Sargadelos representa para la cultura gallega. 

Según UGT, en la lista de bajas no solo hay empleados nuevos, de aquellos que cobraban menos y la empresa decía que no podía equipararles el salario, sino que también se ha tenido que marchar a casa algún veterano al que se le ha ofrecido una indemnización mucho mayor. El abogado del sindicato, Pedro Blanco, asegura que está preparando estos días las demandas para impugnar esos despidos porque está "convencido" de que todos van a ser anulados.

En el epicentro de este terremoto está el enfrentamiento laboral y judicial que desde tiempos del ERE que emprendió la firma en 2010 (ahora declarado nulo por el Supremo) mantienen García, accionista mayoritario, y una trabajadora, Rogelia Mariña, que entró en la factoría en 1974, cuando solo tenía 14 años. La maestra decoradora fue presidenta del Comité de Empresa mientras lo hubo y es delegada de UGT en la actualidad. 

Y su sindicato entiende que el dueño de la empresa está tratando a los empleados como "rehenes", a los que "chantajea y coacciona" para lograr borrar de la fábrica a la representante de los trabajadores, contra la que muestra "una inquina personal". Mientras tanto, Segismundo García afirma a este diario que el que se siente presionado es él, pero admite que el anuncio (y ejecución) de los despidos es también un "pulso a los sindicatos y a los jueces de lo social y a la Inspección de Trabajo". "Algo que ya deberían haber hecho otros empresarios", apostilla, "ante la altanería, soberbia e impunidad con que actúan".

El consejero delegado, dueño también de un hotel y perfumerías en Ribadeo (Lugo), reconoce que ahora el negocio cerámico, al que rescató de la quiebra arriesgando su propio patrimonio, "va bien económicamente y en ventas". Pero al mismo tiempo se queja de que "solo este año" la empresa ha tenido que "pagar más de un millón de euros por demandas sindicales derivadas" de ese ERE, que en su opinión era "necesario para la pervivencia de la compañía". 

El caso es que a la semana siguiente del anuncio de despidos que dejó perplejos a todos, empezó a circular por la planta de Cervo un escrito rubricado por parte de la plantilla en el que, con frases casi calcadas a las que había esgrimido el propietario el día 17, los firmantes expresaban su rechazo a UGT y su apoyo al consejero delegado.

 "Rogelia Mariña debería dimitir de su cargo de representante sindical y repartir los 30.000 euros que consiguió por daños morales entre esos trabajadores nuevos que ella tanto quiere defender", decía el documento que, según la compañía, respaldaban más de 50 de los casi 100 trabajadores de la planta.

El párrafo se refería a otra batalla judicial, además de la del ERE, que la empleada había ganado al empresario el pasado febrero: el juzgado de lo Social número 3 de Lugo sentenciaba que su despido, tras oponerse a una ampliación de la jornada generalizada y sin remuneración, era nulo. La juez obligaba a Sargadelos a readmitirla en su puesto, pagarle los salarios no percibidos desde diciembre de 2016 e indemnizarla con 30.000 euros.

 De momento, según su sindicato, no ha cobrado nada de esto porque el fallo ha sido recurrido en el Superior, tanto por la empresa como por UGT, que reclama una indemnización de 70.000. A esto se suma una nueva demanda, esta vez de tutela de derechos fundamentales, que el abogado de UGT acaba de interponer por los hechos de los últimos días y en la que por daños y perjuicios pide 100.000 euros para el sindicato y otros tantos para la representante de los trabajadores, de los que quiere que también se haga cargo el dueño de Sargadelos con su patrimonio personal. En la demanda, UGT solicita también al juzgado de lo social que "paralice los despidos" de forma cautelar.

Rogelia Mariña no va estos días por la fábrica. La misma jornada, 20 de agosto, en que apareció el misterioso escrito de repulsa, la sindicalista recibió una carta firmada por el empresario en la que, con evidente tono socarrón, la mandaba provisionalmente a casa. 

 "Ante la tensión generada en el día de hoy en la planta de producción, con la firma de una carta manifiesto por parte de la mayoría de los trabajadores, y con el fin de poder evitar posibles enfrentamientos personales, esta dirección considera pertinente otorgarle permiso remunerado. En la espera de que los ánimos se calmen y la inquietud se relaje. Confiamos en que sepa entender esta decisión, y como siempre le agradecemos sus desvelos por la compañía".

Aunque Segismundo García niega que las rescisiones de contrato se estén llevando a cabo de forma aleatoria (sino que responden a determinadas necesidades de trabajo para "satisfacer los pedidos"), UGT ha denunciado que el jefe está cosechando para su lista negra a los trabajadores que no firmaron el escrito contra Mariña después de garantizar el empleo a los que lo secundasen. El próximo día 11 tendrá lugar una asamblea solicitada por 48 empleados con un único tema sobre la mesa: la revocación de la delegada sindical.

 Unas horas antes, ese mismo martes el dueño de Sargadelos está citado por el SMAC (Servicio de Mediación, Arbitraje y Conciliación) para un acto de conciliación después de que UGT plantease un conflicto colectivo.

 A esta reunión también están convocados representantes de los sindicatos CC OO y Confederación Intersindical Galega, además de la Confederación de Empresarios de Galicia. A la representante sindical "la respalda la legislación laboral y UGT", decía ante sus empleados García el día que anunció las expulsiones: "A mí solo me ampara el sentido común y las ganas de sacar estas empresas adelante".

En medio de este cataclismo que solo afecta a la planta de Cervo y deja al margen la de Sada (A Coruña), un día amaneció la fábrica lucense con dos pintadas sobre el asfalto. "El trabajo os hará libres", rezaba la primera de ellas. "¡¡Vivan las cadenas!!", replicaba la segunda. Aquella fatídica jornada en que anunció los despidos, el consejero delegado retaba una vez más al sindicato: 

"En estos dos días festivos he revisado el Estatuto de los Trabajadores, las ordenanzas y reglamentaciones laborales, la Ley de Seguridad e Higiene en el Trabajo, la Ley General de la Seguridad Social, las ordenanzas municipales sobre licencias de actividad, la Ley de Marcas, la Ley de Servicios de la Sociedad de la Información y de Comercio Electrónico, la Ley de Protección de Datos y la ley autonómica sobre residuos industriales", dijo. "He detectado que Sargadelos incumple 262 normas o preceptos y deseo facilitar esos datos a UGT para que curse las correspondientes denuncias y, si es el caso, se proceda a la clausura de la compañía".

 Era la primera vez en mucho tiempo, después de los agónicos años de crisis en que casi naufragó, que se hablaba de cierre en Sargadelos. Pero desde hace medio mes el temor a ese desenlace ha estado en boca de trabajadores y representantes políticos de todos los colores que claman por salvar este icono cultural. La semana pasada, además, el propio Segismundo García echaba más leña al fuego con unas declaraciones en las que vinculaba el futuro de la firma a la respuesta que diera el juzgado a la demanda de tutela presentada por UGT.

 Si la empresa se veía obligada a pagar 100.000 euros (y el accionista mayoritario otros 100.000), para García la única salida sería la venta o el fin de una marca que Galicia identifica como parte de su acervo."             (Silvia R., El País, 03/09/18)

10/10/17

La Xunta contrata el salvamento marítimo con la empresa a la que vendió sus helicópteros

"La Xunta de Galicia adjudicó el martes a la multinacional Babcock España, que adquirió a la antigua Inaer, el contrato para prestar el servicio autonómico de salvamento marítimo con helicópteros. Tendrá un coste para las arcas públicas de 33 millones de euros durante los próximos cuatro años, prorrogables otros dos años hasta un máximo de 51 millones de euros.   

El servicio costará así unos 8,5 millones de euros al año, un millón más al año que antes de que la Xunta le vendiese en 2012 precisamente a Inaer los dos helicópteros que hasta entonces eran propiedad autonómica.

 El Consello de Contas, equivalente del Tribunal de Cuentas estatal, criticó que la Xunta no hiciese en su momento “ningún estudio sobre la repercusión de la venta de los helicópteros” en adjudicaciones futuras como la ahora concretada, que confirma el augurio de un incremento del coste que hacía el órgano fiscalizador de las cuentas públicas.

En 2005, tras la catástrofe del Prestige, el gobierno de Manuel Fraga compró por 27 millones de euros dos helicópteros Sikorsky S-76C+ y adjudicó la gestión del servicio y el mantenimiento de los aparatos a la empresa Inaer. 

En 2012, tras varias modificaciones irregulares del contrato denunciadas por Contas, el Gobierno gallego le vendió a la empresa los dos aparatos por 13 millones de euros con el argumento de que se estaban quedando viejos y que destinaría el dinero que obtenía por la venta a rebajar la cuota anual a pagarle por operar el servicio, que tenía que seguir prestando con esos mismos aparatos.

 Si hasta 2012 el coste anual del servicio era de 7,5 millones de euros, en el contrato que le otorgó ese año la Xunta a Inaer por cinco años ascendía a 8,9 millones al año, que lograba rebajar a 6,1 millones gracias a restar lo obtenido por la venta de los aparatos.


El pasado abril, ante la cercanía del fin de aquel contrato, la Xunta convocó un nuevo concurso para buscar una empresa que siguiese prestando el servicio en los próximos cuatro años prorrogables a seis con un coste máximo de 6,5 millones al año. A esa primera licitación no se presentó Inaer, adquirida en este tiempo por la multinacional británica Babcock y que ahora se denomina Babcock Mission Critical Services España. 

Sí concurrió otra empresa más pequeña con sede en Ferrol, Seprogal Servicios Aéreos, que fue descalificada porque la Xunta entendió que no cumplía con los requisitos exigidos y que a su vez denunció al Gobierno gallego ante la Fiscalía.
 
En su oferta, al contrario de lo que suele suceder con la mayoría de los concursos públicos, en los que los diferentes candidatos intentan proponer la mayor rebaja posible en sus precios porque desconocen si alguna otra oferta los bajará aún más, Babcock no rebajó ni un solo céntimo el importe máximo que estaba dispuesta a pagar la Xunta. 

La otra posibilidad que daba la Xunta a las empresas interesadas para mejorar las condiciones de partida de la licitación era la de ofrecer un número de horas de servicio prestadas de manera gratuita, pero nuevamente Babcock no ofreció ni una sola hora de trabajo a mayores.

 Este martes, después de críticas de En Marea, PSdeG y BNG, que la acusaron de hacer un concurso a la medida de Babcock-Inaer, la Xunta hizo pública la resolución de la adjudicación por los citados 33 millones por cuatro años, prorrogables a seis años por un máximo de 51 millones. Se confirma así el incremento del coste del servicio que temía el Consello de Contas por la falta de estudios previos por parte de la Xunta."                          (eldiario.es, 05/10/17)

22/2/17

Fragas de Catasós: donde el pueblo ha vencido a FENOSA

"Conseguimos salvar las Fragas de Catasós contra el mastodonte de Fenosa, los poderes fácticos y una Declaración de Impacto Ambiental (DIA) que aceptaba el proyecto. Es un orgullo". Miguel Diéguez, abogado del Ayuntamiento de Lalín en la batalla judicial contra la eléctrica, resumía así el proceso que esta semana acabó con la denegación por parte de la justicia de la licencia que la compañía tenía para construir una línea de alta tensión en un valorado bosque y que amenazaba miles de árboles autóctonos, la mayoría de ellos castaños y muchos centenarios.

Después de más de dos años de batalla social liderada por la plataforma Salvemos Catasós -y algún tiempo más de pelea burocrática por parte de los afectados-, la justicia acaba de darles la razón en un conflicto de los que raras veces acaban girando hacia ese lado.

 "Hay unos grandes vencedores que son el pueblo de Lalín, la plataforma y el Ayuntamiento, y unos grandes perdedores: los poderes fácticos, en este caso Fenosa, y la inacción de gobiernos anteriores", aseguró el alcalde Rafael Cuiña al dar a conocer la "buena noticia". Una noticia que ha llegado, además, cuando menos esperanzas había entre la sociedad civil de esta localidad del interior de Pontevedra. 

Poco antes de Navidad, varios vecinos recibieron cartas de expropiación forzosa de los terrenos afectados con los detalles del importe a recibir. "Aquello nos pareció el momento que nos condenaba al desastre, en el que todo acababa y en el que, una vez más, los grandes y poderosos ganaban a pesar de las evidencias y pruebas documentales de que todo el proceso había sido erróneo", resume Celso Fernández, portavoz de la plataforma, que reconoce así su "satisfacción pero también sorpresa" por la sentencia.

 Tanto es así que la acción pacífica en la que propietarios de los bosques y miembros del colectivo abrazaban los árboles en diciembre pareció ya más una despedida que un acto de esperanza. Todo mientras esperaban por la resolución de la Xunta para la declaración de la zona como Espacio Natural de Interés Local (ENIL), lo que parecía "el mecanismo más efectivo para paralizar la obra".

Mes y medio más tarde, ha llegado la sentencia en la que la magistrada desmonta los argumentos de Gas Natural Fenosa y asegura que el Ayuntamiento "no sólo no puede sino que no debe autorizar la ejecución de las obras".

 Una paralización que llegó con la licencia en poder de la eléctrica, una DIA de la Xunta que daba el visto bueno y el favor del anterior gobierno municipal, del PP, que gobernó en el municipio con amplia mayoría hasta que una coalición liderada por el ex-popular Cuiña,  hijo del ex-conselleiro de Fraga, acabó con su hegemonía

. "Lo fácil para el nuevo ejecutivo habría sido dejar hacer y otorgar el permiso", advierte Diéguez. Pero no fue así. La compañía, ante el silencio de la administración local, pidió ejecutar las obras pero el Ayuntamiento se negó. La empresa recurrió esta negativa y el juzgado de instrucción número 3 de Pontevedra acaba de desestimar el recurso en un dictamen recurrible ante el Superior gallego.

"La situación era muy compleja jurídicamente, pero cuando la gente que tiene razón lucha y trabaja saca réditos", insiste el letrado Diéguez, que destacó lo "muchísimo" que sirvió tanto el trabajo como las pruebas e informes que la plataforma y la ciudadanía fueron aportando: el del Consello da Cultura Galega (CCG), el del Valedor do Pobo o los del catedrático en Botánica de la Universidad de Santiago, Javier Guitián. 

Todos coincidían en señalar los defectos en la evaluación de la afectación real que las obras suponían, lo que llevó a la magistrada a sentenciar que "unidos todos ellos [los documentos] en la contestación municipal a la demanda, es posible inferir serísimas dudas sobre el verdadero impacto que las obras van a tener no sólo en el medio ambiente sino a nivel paisajístico". Además, incidió en el hecho de que la legislación medioambiental debe estar por encima de la urbanística.

Un bosque único

La actuación prevista preveía cortar hasta 2.000 árboles. La línea de alta tensión afectaba a una parte de una zona compuesta por especies autóctonas: robles, además de varios tipos de castaños, uno de ellos de más de 30 metros de altura. 

Además, las especies presentes en las 4,5 hectáreas registran una de las mayores tasas de crecimiento de toda Europa. El Decreto 76/2000 de la Xunta declaró la Fraga "Monumento Natural" por sus "características botánicas de gran importancia, singularidad y belleza" y el Decreto 67/2007 del Gobierno gallego creó el Catálogo gallego de árboles singulares y la incluyó como "formación singular".

 Pero ni eso ni la Ley 42/2007 del Patrimonio Natural y la Biodiversidad, ni otras figuras de protección lograron detener la autorización de mayo de 2014 de la Consellería de Economía para que una línea de alta tensión (el proyecto sectorial de incidente supramunicipal LAT 132 kV O Irixo-Lalín) pasase por esa zona. Tampoco sirvió la constancia de que buena parte de Los Pazos de Ulloa fuese escrita por Emilia Pardo Bazán paseando por este lugar.

Con todos estos antecedentes, en la DIA aprobada por la Xunta ni se recoge la existencia de especies autóctonas, tal y como luego advirtió el CCG. Aun así, el anterior gobierno municipal del PP lo obvió.

 "Fue una dejadez total; si llegamos aquí fue porque los técnicos del anterior ejecutivo avalaron el proceso sabiendo que estaba mal hecho; desde el ejecutivo nos acusaron de politizar la plataforma y de tener interés electoral", relata Celso Fernández, que vivió la lucha en la plataforma desde el inicio.

Contempló también como Fenosa rechazaba las alternativas que se le presentaban u ofrecía otras que no convencían. "Propuso sobrevolar las Fragas con torres más altas, pero saben que bajo un tendido eléctrico no se permite vegetación por muy alto que las subiesen; ofrecían algo que no se podía cumplir", recuerda. 

Al tiempo, expertos propusieron desvíos de la red por otras zonas o el soterramiento de la línea, como ocurre en las áreas que coinciden con el Camino de Santiago. "Algunas se estudiaron, pero nunca las quisieron porque ya tenían un proyecto y porque otras opciones eran más caras", añade.

Desde el Ayuntamiento se advirtió de la necesidad de unas medidas de prevención y no de recuperación, ya que los expertos cifraban entre 50 y 100 años el plazo para recuperar la zona. Además, se insistió en la unidad paisajística de todo el entorno, algo que tuvo en cuenta la jueza que, según el abogado Diéguez, "desmonta punto por punto" las argumentaciones de Fenosa.

Aunque recurrible, nadie piensa que a la eléctrica se le ocurra a hora intentar de nuevo la construcción de la línea. "¿Cómo defenderá Fenosa seguir adelante con el mismo proyecto con una sentencia que le advierte de todos los daños medioambientales?

 ¿Cómo va a defender esto ante la ciudadanía?", se pregunta Diéguez, convencido de que "buscará alternativas" tras un dictamen que "paró también la DIA y los procedimientos de expropiación". "Salvamos las Fragas de Catasós", insisten todos los implicados. En primera persona del plural."            (

21/6/16

A "estratexia do conflito" das empresas de Florentino Pérez en Galicia

"O negocio de ACS mantense a pleno rendemento en Galicia. Varias empresas da construtora presidida por Florentino Pérez contan cunha importante actividade no país, especialmente a través de servizos municipais externalizados nas principais localidades. A xestión de residuos, limpeza, xardinería, auga ou axuda no fogar son asumidas por compañías desta multinacional, que acumula tantas concesións como denuncias por incumprimentos de contrato, demandas laborais ou conflitos xudicializados que inclúen "estratexias" de presión aos traballadores a través da súa potente maquinaria xurídica.

 Así o denuncian os sindicatos, que veñen de afrontar a última delas. A Fiscalía e Albada -filial de Urbaser que á súa vez é filial de ACS- solicita penas de prisión para os nove membros do comité de folga do paro convocado na compañía que xestiona a plata de tratamento de residuos de Nostián (A Coruña) en 2013. 

Aquela folga durou 108 días e tivo a súa orixe no despedimento de 19 traballadores. A da recollida do lixo en Lugo, hai agora dous anos, rematou con Urbaser cedendo cun novo convenio colectivo e a renuncia ao despedimento de once membros do comité de folga, pero despois da apertura de moreas de expedientes sancionadores e ameazas. 

Tamén na Coruña, onde a batalla xudicial lanzada por ACS sitúase agora coa Fiscalía asumindo as teses da empresa e solicitando, para os afectados, penas de entre un e dous anos de prisión e o depósito dunha fianza conxunta de 400.000 euros que rematará, de non reunirse os cartos, no embargo das contas dos traballadores. 

En plena negociación colectiva, ás centrais sindicais non lles sorprende a actitude das empresas do grupo ACS. Xabier Filgueira, secretario comarcal da CIG na Coruña, ten experiencia dabonda en conflitos con elas. "Todo obedece a unha táctica, a unha estratexia habitual en conflitos longos coma este ou como o que ocorreu co lixo en Lugo", explica. 

Para Sergio López, secretario xeral da Federación de Construción e Servizos de CCOO-Galicia, hai diferenzas entre as empresas de Florentino Pérez "derivadas do sector da construción, que adoitan ter un talante dialogante" e as que se dedican a servizos como limpeza, axuda no fogar ou recollida de lixo. "Neses casos, buscan o conflito e chegar aos extremos", advirte. 

Ambos lembran como, no caso de Albada e noutros, a empresa optou pola denuncia masiva a traballadores, demandas por folga ilegal que son desestimadas... "Hai imputados membros do comité de folga que estaban realizando servizos mínimos e aos que se lle atribúen delitos nese momento", explica López, que cualifica de "surrealistas" as actitudes dos representantes legais de Urbaser.

 "Pero teñen cartos, poder, unha enorme capacidade económica e avogados moi bos; denuncian constantemente e os traballadores acaban pensando que se fan iso nun conflito laboral e con representantes legais, que non farán con eles", insiste. 

"O seu enorme poder permítelles facer isto"

"O grupo ACS ten un enorme poder que lle permite facer estas tolerías; non é unha mecánima normal, pero o apoio económico que hai detrás, a súa capacidade... Manteñen continuos litixios abertos e non só cos comités de empresa, senón coas propias administracións onde teñen concesións. Non lles importa, é a súa forma de presionar", insiste Filgueira, que coincide con Sergio López en que a súa táctica consiste en "atacar os dereitos dos traballadores e dos seus representantes". 

Coa apertura do xuízo oral aos sindicalistas, CCOO, UGT e CIG volveron saír á rúa no medio dunha negociación colectiva que non arrinca. O fsical asume o relatorio que vai xa no escrito de denuncia da empresa. "Temos bastante temor porque están empregando estes traballadores de reféns; é unha ateaque ao dereito de folga e unha advertencia"

"Intentan meter medo e temor; as actitudes do grupo ACS naqueles sectores que se mobilizaron son así: xera tensións, atrancos nas negociacións... É todo un intento de presionar ou de rebentar as protestas, pero Urbaser tamén ten denunciado ao Consorcio das Mariñas e a administracións por cantidades millonarias. Viven do conflito e polo conflito", resume Sergio López. 

E os conflitos reprodúcense. O Concello da Coruña vén de expedientar a Clece, outra empresa de Florentino Pérez, por desatender dependentes e incumprir co acordado nos contratos.  Antes, Ferrol contemplou con escándalo como Urbaser foi denunciada tras admitir que a súa depuradora do Cabo Prioriño non traballaba malia facturar por facelo durante un ano. E non hai moitos días, o BNG de Betanzos denunciou as condicións laborais do servizo de xardinería que tamén leva unha empresa de ACS. 

En Pontevedra, o Concello recoñeceu hai máis de dous anos que tamén Clece, outra filial do grupo de Florentino Pérez, lle facturara 38.000 euros por servizos non prestados logo de que á empresa se lle abrisen varios expedientes. Na Universidade da Coruña hai varias denuncias presentadas á mesma empresa por conflitos laborais. 

Non hai moito, en Compostela, a xunta de goberno deu conta dunha sentenza do TSXG que anulaba a adxudicación das escolas infantís de Conxo e Fontiñas a Clece aprobada en 2013 e que chegou cando estaba a punto de expirar a prórroga do contrato coa firma, o que pode supor "unha reclamación patrimonial ao Concello".

 No verán de 2014, o goberno local do PP abrira expediente á filial do grupo de Florentino Pérez pola xestión das devanditas escolas por incumprimento "grave" das condicións do contrato e tras as múltiples queixas presentadas polos pais dos nenos. O caso quedara nunha mínima sanción de 3.000 euros á firma.

No pasado verán, a Inspección de Traballo, logo dunha demanda de CCOO, cualificara como "grave vulneración dos dereitos fundamentais" a cláusula de subrogación formulada por Clece, adxudicataria do servizo de limpeza do Arsenal Militar de Ferrol. A compañía obrigara ás traballadoras a asinar unha cláusula na que renunciaban expresamente a reclamar á nova empresa as débedas salariais da anteriores.

Ademais, en Vigo, a Oficina de Dereitos Sociais de Coia leva tempo denunciando que esta empresa do grupo ACS, malia as denuncias e problemas que acumula, "leva a metade do orzamento da Concellería de Benestar Social" (máis de 5 millóns de euros) ao xestionar o Pograma de Infancia, o Servizo de Axuda no Fogar e unha parte dos servizos e persoal de Cedro. Non é un caso único en Galicia.

Tamén na construción se lle acumulan os conflitos. O último logo de que o TSXG relatase como Vías y Construcciones, outra filial do grupo, usou traballadores como indefinidos para logo despedilos como temporais. Así, ACS tentaba aproveitarse do deseño fragmentario, aos anacos, que fixo Adif das obras do AVE á Meseta licitando por separado as vías esquerda e dereita. "                 (Miguel Pardo, Praza Pública, 14/06/16)

28/1/15

Cementos Cosmos S.A. denuncia os veciños por usaren auga dun río 'seu'

"O expediente iníciao a Confederación Hidrográfica Miño-Sil após denunciaren axentes do Seprona (Garda Civil) e Cementos Cosmos a "derivación de augas" do Teixido "sen concesión administrativa" por parte da veciñanza de Vilavella en Triacastela. O uso desa auga responde, segundo recolle a propia notificación administrativa, a usos agrarios para o rego dunha "parcela" sita no propio termo. 

Porén, amparándose na Lei de Augas e o regulamento de dominio público hidráulico (1986) coida unha "infracción leve" o aproveitamento desta auga e fixa como "sanción aplicábel" até 10 mil euros de multas. 
Os textos foron remitidos desde o goberno español a varios domicilios da parroquia que contan cun prazo de 10 días para presentaren as súas alegacións e probas.

Auga para unha cementeira mais non para regar as leiras

A sanción que prevé impor o Ministerio de Agricultura á veciñanza de Vilavella que usou auga do Teixido para regar as súas leiras baséase na concesión que lle foi outorgada a Cementos Cosmos S.A. para fins industriais e que converten a empresa cementeira en propietaria do río. 

Segundo algunhas das persoas ás que lle foi remitida a sanción a veciñanza descoñecía a existencia desta concesión que "prevalece", afirman, "sobre o secular uso agrícula" das augas do Teixido polo que "continuou a regar como toda a vida os prados da ribeira de devandito río".

Neste senso, denuncian que a Conferencia Hidrográfica que os sanciona é a mesma que "non atendeu aínda ningunha das denuncias feitas polos veciños polo corte e destrución do cauce, verquidos sen autorización, moitos deles altamente tóxicos, usurpación do dominio público hidráulico e dos propios recursos hídricos, captacións ilegais de mananciais... que realiza Cementos Cosmos", afirmaba Marcos Celeiro na súa conta de Facebook após coñecer o contido do expediente sancionador aberto desde Agricultura, entre outras, á súa familia. 

O conflito entre Cementos Cosmos e a veciñanza de Triacastela non se limita ao río Teixido. A cementeira denunciou o propio Celeiro por un suposto delito contra a honra da empresa que atribúen á súa acción social contra a canteira que posúe en Vilavella e que prexudica os restos arqueolóxicos máis antigos do Noroeste peninsular, a Cova Eirós. "              (Sermos Galiza, 28/01/2015)