Mostrando entradas con la etiqueta Industria naval. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Industria naval. Mostrar todas las entradas

6/11/23

Galicia con futuro. No es eso, no es eso… ¿soy yo la única que se quedó ojiplática cuando un telexornal de hace 20 años sacó a un Feijoo encantado de conocerse diciendo que somos fantásticos y que mandamos ingenieros a Australia para enseñarlos a fabricar turbinas?, ¿Sin patente?, ¿con origen en industria pública? ¡Pero qué me estás contando!... Astano (hoy Navantia), que siempre había estado en el top de la construcción naval, tenía la tecnología necesaria para fabricar las benditas turbinas. Y las fabricaba. Y luego las regalaba... yo no soy “ecologista”, lo que me pasa es que me cabrea sobremanera ver cómo se rompe todo deteriorando las condiciones de vida de la mayor parte del país. No puede ser que uno usufructúe de los recursos que eran nuestros para llevársela cruda y dejarnos los problemas. Cosa que es, básicamente, lo que viene pasando... A otros paises y a construcción naval privada del área de Vigo... fue una noticia como la del 3% de Maragall, desaparecida... me cabrea sobremanera ver cómo se rompe todo deteriorando las condiciones de vida de la mayor parte del país. No puede ser que uno usufructúe de los recursos que eran nuestros para llevársela cruda y dejarnos los problemas. Cosa que es, básicamente, lo que viene pasando (Elisa Crespo)

 "Contesto al señor que ayer preguntaba si “odiamos a una Galicia con futuro”

https://www.lavozdegalicia.es/…/0003_202310G30P11991.htm

Aclaro antes mi posición: yo no soy “ecologista”, lo que me pasa es que me cabrea sobremanera ver cómo se rompe todo deteriorando las condiciones de vida de la mayor parte del país. No puede ser que uno usufructúe de los recursos que eran nuestros para llevársela cruda y dejarnos los problemas. Cosa que es, básicamente, lo que viene pasando.

Dicho ésto, creo que el problema fundamental es que no tenemos una visión de conjunto de estructura económica en Galicia y así no se puede tener criterio para decidir. Para que os hagáis una idea, tuve que volver al libro de Beiras y a otro de contestación que se le hace. Pero son dos mundos. Cualquier cosa que hagas, aquí, tienes que hacerla de cero. O proponer sin criterio. Pero me asaltan preguntas, por eso busco ahí. Explico las preguntas que me hago:

El problema de la situación internacional consiste en que se dispararon al pie. Y están contentos. Venían disparándose al pie desde hacía tiempo, desde que cambiaron los contratos a largo plazo (que permite al vendedor invertir en nuevos proyectos y al comprador tener un precio estable) por los contratos a corto plazo pese a las advertencias de riesgo. 

Ésto, Europa.

El Estado español puso lo suyo: no contento con desviar gas argelino a Marruecos, entrega el Sahara. En respuesta, Argelia, al vencer el contrato, traslada este suministro a Italia. Pero no sólo, la apuesta estratégica del Estado español fueron las regasificadoras: no sólo se negó al corredor de gas con Francia al considerar su posición una ventaja comparativa, sino que renunció a la regasificación.

Y venimos a Galicia: Endesa fue la empresa que más ingresos dio al Estado durante mucho tiempo. Acabado el carbón, pasaron un tiempo importando carbón del Este de Europa porque era más barato. Luego decidieron parar la producción y ahora no paran de volar trozos. Meirama, misma historia.

Y me diréis: “es muy contaminante” Pues sí, ¿y no es contaminante traerte gas de fracking americano?, ¿no es contaminante deslocalizar la industria y crear de la nada un sector de comercio internacional por mar que tiene millones de containers atravesando océanos todos los días? A mí ésto me suena a que en Almería piden el trasbase del Ebro y tú le riñes a tu hijo porque no cierra el grifo cuando se lava los dientes.

Vamos a la eólica: ¿soy yo la única que se quedó ojiplática cuando un telexornal de hace 20 años sacó a un Feijoo encantado de conocerse diciendo que somos fantásticos y que mandamos ingenieros a Australia para enseñarlos a fabricar turbinas?, ¿Sin patente?, ¿con origen en industria pública? ¡pero qué me estás contando! La historia que yo recuerdo es aproximadamente así: Astano (hoy Navantia), que siempre había estado en el top de la construcción naval, tenía la tecnología necesaria para fabricar las benditas turbinas. Y las fabricaba. Y luego las regalaba, tócate los cataplines. Efectivamente, esas turbinas se pagaban, pero lo que se hacía era trasladar la capacidad de hacerlas. A otros paises y a construcción naval privada del área de Vigo. Ésto es lo que recuerdo sin poder pararme a revisar (que, de todas formas, fue una noticia como la del 3% de Maragall, desaparecida).

Pero no sólo, ¿quién está instalando los eólicos?, ¿cómo es esa estructura de propiedad?, ¿cómo funciona el tránsito de los comunales a las comunidades de montes y esa renta? Este fin de semana me dijeron: “estamos alimentando a las vacas en extensivo con cereales. Las vacas pueden comer pasto y los humanos pueden comer cereales. Igual era más lógico que comiésemos un poco más de cereales y menos vacas” Pues igual. Lo que yo sé es que cuando una solución se hace clásica es porque funciona. ¿Por qué tengo que desviar recursos comunes al beneficio privado? (sin entrar en los planes de Siemens que os traducía ayer). No es una pregunta retórica, realmente me gustaria que alguien me contestase por qué, teniendo la tecnología y la capacidad para haberlo convertido en un sector de titularidad pública, estamos haciendo ésto. Y, de paso, escuchar una discusión cabal al respecto de la conveniencia o no de la eólica. Porque, al final, el asunto de fondo es que hay incluso quien afirma que tanto solar como eólica no tienen una tasa de retorno suficiente (se gasta más energía en su construcción e instalación que energía producen en su vida útil).

Siguiente, Alcoa (anterior Inespal): automóvil, aviación, armas. Dudo, pero ¿hablamos? Porque para mí no es lo mismo que una multinacional me deje aquí sus residuos sin ánimo de constuir sectores industriales integrados porque su interés es la salida al mercado internacional (y, encima, pagarle yo la energía), que tener industria básica de titularidad pública capaz, entre otras cosas, de planificar la integración y desarrollar I+D para, por ejemplo, la gestión de residuos. El balance final es diferente. Al respecto de cómo se paga su consumo energético, son muy interesantes los comentarios de un amigo del Sr. Guadiana que no me parece procedente nombrar aquí. En todo caso, no se puede obviar el contexto: el coche eléctrico está en Asia (ni siquiera Alemania es capaz de seguir el ritmo), Airbus (aviones y drones), está en otros puntos de la península…

Resonac, planta de hidrógeno verde (el hidrógeno va por colores según su impacto) y fabricación de grafito para baterías de coches eléctricos en las antiguas instalaciones de Alcoa/Coruña. Leo sobre el proceso productivo y parece “poco amable”. El caso es que el propio Musk está “no acelerando” la gran planta que Tesla proyecta en Méjico porque no ve claro el futuro de esas compras en EEUU. Pudiera ser.

Igual también tenemos que mirar en panorámica y ver lo que anda por ahí… : AcelorMittal: un país necesita industria de base porque ofrece independencia estratégica. Alto consumo de energía, sí; pero es que alimenta al resto de industrias (de aquí salían, por ejemplo, las planchas para construcción naval, pero tb para automóvil, construcción y electrodomésticos). AcelorMittal era ENSIDESA.

Y quizá alguien debiera revisar si y cómo aprovechar las ventajas de un clima atlántico en todos los frentes.

En definitiva, yo no sé muchas cosas. Lo que es peor, me doy cuenta de que no sé cómo conseguir saberlas. Y me tengo que poner a estudiar de cero. Pero lo que sí sé es que yo no tengo una imagen de la estructura económica de Galicia y de cómo hacerla virar hacia grupos industriales públicos Y, en función de eso, qué me parece razonable asumir como problema y qué no. Y, en el asunto, qué hacer con las constricciones de la UE y qué no. Este hombre, por lo que dice, tampoco tiene esa imagen, pero parece darle igual. Grave me parece en un representante sindical con responsabilidades."               (Elisa Crespo, Sociología crítica, 02/11/23)

20/7/23

Luces, cámara... ¡Feijóo! (4): 37.000 empleos perdidos en la industria tras trece años al frente de la economía de Galicia... El 23% de todo el empleo industrial perdido en España... El acuerdo del presidente de la Xunta con Pemex para construir barcos en los astilleros gallegos acabó con el director general de la petrolera pública mexicana detenido y procesado por corrupción.

 "Desde que en octubre de 2007 Mariano Rajoy ninguneó el cambio climático aludiendo a un chascarrillo de su primo en pleno debate en la UE sobre el cierre de las centrales térmicas, hasta que el Gobierno de Sánchez ordenó en septiembre pasado el de la que tiene Endesa en la localidad coruñesa de As Pontes de García Rodríguez, pasaron 15 años.

La central de As Pontes proporciona más de cien empleos directos, 327 indirectos y 743 inducidos en una localidad de menos de 10.000 habitantes. Pero en todo ese tiempo la Xunta presidida por Alberto Núñez Feijóo no diseñó ningún plan ni ideó estrategia alguna para dotar de alternativas a un municipio que estaba abocado a ver desaparecer su principal motor industrial.

Según el economista Manuel Lago, asesor del Ministerio de Trabajo y Economía Social y número dos de la candidatura de Sumar por A Coruña, Galicia perdió más de 37.000 empleos industriales durante los mandatos de Feijóo, tal y como corroboran los datos de la encuesta de población activa del Instituto Nacional de Estadística. El 23% de todo el empleo industrial perdido en España

Lago subraya que esa cifra representa el 23% de todos los puestos de trabajos perdidos en la industria española, y recuerda que la Ley Orgánica del Estatuto de Galicia otorga a la Xunta "competencia exclusiva" en esa materia.

Sin embargo, siempre que a Feijóo o a sus conselleiros se les preguntaba por el declive de la industria en Galicia y por el goteo de cierres de fábricas durante sus trece años de gobierno, el líder del PP responsabilizaba al Gobierno central.

La política industrial de Feijóo tuvo dos fiascos: el concurso eólico y los floteles de Pemex

La política industrial de la Xunta bajo su mando, según fuentes de la oposición, tuvo dos fiascos reseñables. El primero fue su decisión de anular el reparto de parques eólicos ejecutado por la anterior Administración autonómica, en manos de PSOE y BNG, y convocar un nuevo concurso que perdonaba a las empresas beneficiarias la obligación de reinvertir en el territorio que iban a ocupar parte de sus ganancias.

La Justicia acabó condenando a la Xunta a abonar más de tres millones de euros en indemnizaciones a las compañías excluidas del reparto de Feijóo, y que sí se habían comprometido a elaborar planes industriales para contribuir al desarrollo de las localidades afectadas.

El fracaso de los floteles de Pemex

El segundo gran chasco fue el fracaso del acuerdo al que Feijóo llegó en persona en 2013 con el entonces director general de Pemex, Emilio Lozoya Austin, para que la petrolera pública mexicana contratara en Galicia la construcción de varios buques-hotel que debían albergar al personal de sus plataformas marítimas de extracción de crudo.

El pacto, que según la Xunta suponía un negocio de 600 millones de dólares, significaba dotar de carga de trabajo durante varios años a los astilleros Hijos de J. Barreras, una mítica empresa de construcción de buques que daba miles de empleos directos e indirectos en Vigo y a la que la crisis financiera había abocado al cierre.

Pemex se comprometía también a contratar otro flotel en las instalaciones de Navantia en Ferrol, y a construir una terminal petrolera de 30.000 metros cuadrados en el puerto exterior de A Coruña.

El conselleiro de Industria de Feijóo, Francisco Conde, a quien muchos sitúan como futuro ministro de Economía si el PP gana las elecciones del 23J y logra armar con Vox una mayoría de gobierno suficiente con Vox, acudió a México para concretar los detalles del acuerdo.

El propio Feijóo viajó a ese país un año después para darse un apretón de manos con Lozoya y asegurar que se trataba del inicio de una gran "alianza estratégica" con la empresa mexicana. "Esperemos que dure mucho tiempo", dijo el 14 de marzo de 2014 en la sede de Pemex.

Detenido por corrupción el firmante del acuerdo

No fue así. El primero de los floteles fue construido, pero antes de ponerlo a flote y de pagarlo, Pemex lo puso en venta por mucho menos de lo que había costado. El buque, ya terminado, se pasó meses amarrado a puerto en Fene, en la ría de Ferrol. Emilio Lozoya dejó Pemex en 2016, y en 2020 fue detenido en Málaga acusado de  corrupción, lavado de dinero, tráfico de influencias y crimen organizado. Está en prisión preventiva en México acusado de haber recibido sobornos de diversas empresas e instituciones de varios países. Dos años después, Hijos de J. Barreras entró en concurso de acreedores.

Al cierre de este artículo, los 33.000 trabajadores del metal en Vigo, muchos de ellos adscritos a otros astilleros de la ciudad o a sus empresas auxiliares, permanecían en huelga para forzar a la patronal a firman un nuevo convenio colectivo.

Ese es uno de los principales objetivos que se ha marcado Juan Carlos López Corbacho, secretario xeral de CCOO Industria en Galicia. Cuando accedió al cargo en junio pasado advirtió de que los cambios en la Consellería de Economía e Industria, motivados por la decisión de Feijóo de nombrar a Francisco Conde cabeza de lista en las generales por Lugo, y de llevarse a Madrid a buena parte de su equipo, ha dejado en el aire "proyectos industriales "que están inacabados" y que podrían verse retrasados.

Corbacho era hasta ahora presidente del comité de empresa de Alú Ibérica, la antigua Alcoa, de la que más de 300 trabajadores, que aún no han recibido las indemnizaciones que les corresponden, fueron despedidos. 

El declive de Alcoa

Alcoa anunció el cierre de su planta de A Coruña en octubre de 2018, alegando que los elevados precios de la electricidad le impedían ser competitiva en el mercado mundial del aluminio. Entonces, Feijóo, que tenía plenas competencias en materia industrial, se limitó a responsabilizar al Gobierno de Pedro Sánchez, que había tomado posesión cuatro meses antes.

Público ha intentado obtener una valoración de la política industrial de Feijóo de la presidenta de la Comisión de Industria del Parlmento de Galicia, la diputada del PP Cristina Sanz, pero al cierre de este artículo no había obtenido respuesta."                   (Juan Oliver, Público, 16/07/23)

21/4/22

Vinte barcos 'pantasma', cerco xudicial e un estaleiro quebrado: dez anos da "alianza" da Xunta con Pemex

 "Hai xusto agora unha década, a oposición en Galicia pedía explicacións pola súbita, imprevista e case clandestina viaxe de Alberto Núñez Feijóo a México

Sen apenas publicidade e con escasa información por parte do Goberno, acompañaba o daquela xefe do Executivo español, Mariano Rajoy, que nun discurso desde o país centroamericano desvelaba que era o que tiña que ver aquela visita institucional con Galicia: o posible interese da petroleira propiedade do Goberno mexicano, Pemex, en construír barcos nalgún estaleiro galego. Á volta, o titular da Xunta advertía dunha "folla de ruta" coa empresa e dunha decisión en dous meses sobre eses posibles encargos.

Non tardou tanto. Un mes despois, a finais de maio de 2012, o Telexornal da TVG interrompeu o seu ritmo habitual para conectar co Pazo de Raxoi e retransmitir a sinatura do acordo entre Xunta e Pemex. Prometéronse milleiros de empregos e, co paso do tempo, a construción en Galicia de tres buques tanque, un atuneiro, un barco de apoio a plataformas petrolíferas, dous quimiqueiros, varios remolcadores, a renovación de parte da frota azteca e mesmo a instalación dunha terminal de hidrocarburos no Porto Exterior da Coruña. A máis de vinte embarcacións ascendeu unha conta que quedou na polémica adxudicación e construción de dous floteis e a adquisición de Barreras, histórico estaleiro que acabou quebrado. 

Polo medio, un ronsel de promesas incumpridas, investigacións xudiciais e do propio Goberno mexicano, litixios, sombras e moitas dúbidas aínda por resolver. Escuridade e sospeitas que medran ao tempo que o actual presidente de México, unha década despois, sinala o "contubernio" dos negocios de Pemex en Galicia apadriñados pola Xunta como clave na súa crise con España.

A extradición do ex-director de Pemex Emilio Lozoya, detido en España e impulsor da man da Xunta dos principais negocios en Galicia, e a súa colaboración coa Fiscalía mexicana estreitou aínda máis o cerco nun proceso de acusacións de corrupción e investigacións xudiciais que afectaron varios directivos máis que negociaran coa Xunta o desembarco en Galicia, como Carlos Roa e José Manuel Carrera Panizzo. O acordo que viña salvar o naval e dar un importante impulso ao sector en Galicia acabou sendo máis relevante polos escándalos que o rodearon que polos seus efectos económicos.

O Ministerio Fiscal investiga se os negocios da petroleira en Galicia deberon ser levados a cabo ou se houbo algún aspecto irregular neles.Tamén pescuda a Secretaría de la Función Pública (SFP) e a UIF (Unidad de Inteligencia Financiera), que levan tempo debullando a fracasada colaboración entre Goberno galego e petroleira.  

Xa hai unha década, o acordo comezara virado. Mentres a Xunta aseguraba que Navantia e Barreras construirían dous floteis, a empresa mexicana deixaba en evidencia a Xunta ao asegurar que non había contrato ningún senón que debería decidir entre varias ofertas. Mesmo conselleiros da firma estatal censuraron un anuncio que consideraron propaganda política. Entre acordos de confidencialidade e apenas información, PMI, filial de Pemex, asinou finalmente os contratos para a construción dos buques-hotel mentres Feijóo prometía novos encargos que nunca chegaron. 

Na prensa mexicana, o inicio de todo sitúano aínda máis atrás. Nas promesas do ex-xefe da Oficina da Presidencia de Felipe Calderón, o falecido Juan Camilo Mouriño -fillo do presidente e máximo accionista do Celta, Carlos Mouriño- a un grupo de empresarios galegos. Comprometérerase a axudalos no outorgamento de contratos de Pemex para a construción de buques pouco antes de falecer nun tráxico accidente.

Sexa como for, e con Feijóo a piques de abandonar a Xunta, as investigacións sobre os negocios de Pemex en Galicia continúan. As pescudas apuntan, sobre todo, á compra de Barreras, decisión á que a petroleira atribuíu a perda de 50 millóns de euros e pola que Lozoya é investigado, ademais de por moitos presuntos casos de corrupción cando estivo á fronte da petroleira. O estaleiro vigués pasou en 2013 a quedar baixo control de Pemex por 5,1 millóns e acabou quebrado e logo vendido a Ritz Carlton.

Pemex presentou unha denuncia ante a Fiscalía mexicana por posible delito de administración fraudulenta por aquela compra, cando Lozoya era director de Pemex e o dereitista Peña Nieto o presidente mexicano. Foi daquela cando se acentou a deriva de Barreras, da que Pemex buscou saír así que houbo cambio de goberno e López Obrador chegou ao poder. O novo Executivo soltou lastre, sobre todo tras gañar un "litixio" á propiedade do estaleiro para recuperar máis de 13 millóns de euros e dar por "finiquitado" un proceso que "resultou ser un fracaso". 

A porfía con Barreras foi o último episodio pero non o derradeiro aínda daquela publicitada "alianza estratéxica". Nunha das últimas referencias aos negocios en Galicia, o actual director xeral de Pemex, Octavio Romero Oropeza, lembrou o "fracaso" dunha operación "non produtiva" e onde non se levou a cabo "unha debida supervisión ao manexo e finanzas da empresa", malia posuír máis da metade das accións.

"Un funcionario fixo unha xira en España, dixéronlle que había un estaleiro en problemas, pechado, quebrado, e tomouse a decisión de que Pemex investise; mercou o 51% das accións para botalo a andar". Así foi como Romero Oropeza relatou a decisión para que a petroleira pasase a ser o principal accionista en Barreras en 2013, tal e como adiantara Praza.gal

A Auditoría Superior de la Federación (ASF), o equivalente ao Tribunal de Contas en España, xa cuestionara nun dos seus informes este e outros negocios de Pemex en Galicia por supor un investimento nun sector produtivo que non lle correspondía e que supuña perdas, ademais de pola súa opacidade e escurantismo, sobre todo no caso da construción dos floteis, salpicada de inexactitudes, contratos nunca revelados e adxudicacións postas en dúbida.

Ademais, a ASF lembraba que Lozoya levou a cabou a operación malia que as auditorías pagadas pola propia Pemex desaconsellaban a compra de Barreras e advertiran de serios problemas ante os que non se tomaron "medidas para mitigar os riscos".

Romero Oropeza tamén lembrara que os floteis "nunca se puideron ocupar á súa máxima capacidade" e que Pemex non os podía vender, malia os intentos, "porque estaban moi por debaixo do prezo ao que os construíran". Custaran perto de 150 millóns de euros.

Antes, a ASF xa alertara de que nunca se puido probar que eses floteis cumprisen cos requisitos establecidos no concurso público, nin que a oferta de Navantia Ferrol fose a mellor -porque non se facilitou nunca o contrato-, nin que construír os dous buques en Europa resultase máis barato que manter as 25 plataformas fixas que Pemex xa tiña. Só nos custos de ter un deses buques amarrado en Ferrol, Pemex gasou 3,6 millóns. Dos 2.000 empregos para construílo na ría ferrolá dos que falara a Xunta, chegouse a unha cifra máxima de 500 a pleno rendemento. 

Foi só unha máis de todas as polémicas e irregularidades agora investigadas que aconteceron sendo director xeral de Pemex Emilio Lozoya, que enfronta máis de 40 anos de cadea por dúas causas, e a quen Feijóo intentou desligar sempre dos negocios da petroleira en Galicia malia que, segundo indicou o propio Goberno galego en 2013 e 2014, o presidente da Xunta en persoa tratou directamente con el. O fiscal xeral de México sinalárao como "símbolo" da corrupción da etapa de Peña Nieto á fronte do Executivo azteca."                  (Miguel Pardo, Praza Pública, 20/04/22)

11/2/22

México sinala o "contubernio" dos negocios de Pemex en Galicia apadriñados pola Xunta como clave na súa crise con España

  "Nos últimos días multiplícanse nos medios españois os titulares e análises a respecto das declaracións nas que Andrés Manuel López Obrador, presidente de México, reflexiona sobre a necesidade de "facer unha pausa" nas relacións con España, "darnos tempo para respectarnos e que non nos vexan como terra de conquista". Tivo menos difusión, non obstante, o contexto das palabras do líder mexicano, centradas no que considera un "contubernio" para "saquear" o seu país en mandatos anteriores ao seu.

Dentro desa "promiscuidade económica-política", o presidente de México sinala os negocios da petroleira estatal Pemex apadriñados pola Xunta, especialmente a controvertida -e finalmente, ruinosa- compra do estaleiro vigués Barreras en 2013 e as encargas de barcos que Alberto Núñez Feijóo convertera en bandeira electoral. Como informa este venres Lara Graña para Faro de Vigo, na súa comparecencia informativa do pasado día 9, López Obrador interveu ante os medios co actual director xeral de Pemex, Octavio Romero Oropeza, ao que instou a ilustrar cun exemplo "como nos ía coas empresas españolas".

 "No caso dos estaleiros, por exemplo, de Vigo, foi un...", comezou Oropeza. "Vigo, España. Nós falamos para o pobo, ou sexa, súbelle, non báixalle", animou López Obrador, dando paso ao relato do máximo dirixente da petroleira: "Foi un estaleiro en España, en Vigo" que "estaba practicamente en bancarrota", comezou, en referencia a Barreras. "Nalgunha visita que fixeron as autoridades mexicanas, decidiron rescatar eses estaleiros que estaban pechados, estaban quebrados, e para isto mercaron o 51% das accións", evocou, en referencia á operación adiantada daquela por Praza.gal.

 "Investíronselle cartos mexicanos de parte de Pemex, pero non chegaba para botar adiante a actividade dos estaleiros" e "daquela, encargáronlle construír uns barcos para prestarlle servizo a Pemex". Estes, evoca, eran os famosos floteis -Pemex encargara un a Navantia en Ferrol e outro, á propia Barreras a través dunha filial-. "Cando se terminaron de construír, resultou que Pemex non os necesitaba, encargáranllelos nada máis para darlles o negocio" e "viabilidade ao estaleiro". Os antigos mandatarios de Pemex -boa parte deles actualmente inmersos en investigacións de presunta corrupción- ligaran as dificultades para colocar os dous floteis construídos e a cancelación doutros proxectos prometidos unicamente á crise internacional de á baixada experimentada daquela polos prezos do petróleo.

Pero Romero Oropeza subliña que aquilo "non foi só un tema de que se lles deron cartos", nin sequera só a compra de accións de Barreras. "Déuselles un traballo que se cobrou a un sobreprezo" e ao cabo, "a empresa sempre producía perdas; Pemex nunca gañou un só centavo" no que "foi, indubidablemente, un pésimo negocio para Petróleos Mexicanos". Non obstante, lembra o responsable da petroleira, "nesta administración logramos recuperar os cartos que investíramos nas accións e o que tiñamos como garantía" no estaleiro vigués, lembra en referencia ás negociacións e ao litixio tras o que, o pasado 2021, Pemex deu recuperado algo máis de 13 millóns de euros.

Varias investigacións abertas en México

Esta non é, en calquera caso, a primeira ocasión na que o actual director xeral de Pemex critica abertamente os negocios de Pemex en Galicia, apadriñados pola Xunta durante as presidencias mexicanas de Felipe Calderón e Enrique Peña Nieto e culminadas -no caso de Barreras, por exemplo- cando a empresa estatal estaba dirixida por Emilio Lozoya, detido en 2020 en España pola súa implicación en varios casos de presunta corrupción. En varias ocasións, o propio Feijóo tentou desligar a Lozoya dos negocios da petroleira en Galicia malia que, segundo indicou o propio Goberno galego en 2013 e 2014, o presidente da Xunta en persoa tratou directamente con el.

 Alén das declaracións cruzadas, son varios os entes oficiais de México os que veñen pescudando dende hai anos sobre os negocios de Pemex en Galicia. Como veu informando este xornal, ata catro organismos do país americano puxeron o foco na operación. Trátase da Unidad de Inteligencia Financiera (UIF), equivalente á UDEF en España, da Secretaría de la Función Pública (SFP) do Goberno de México e da Fiscalía General de la República. 

Así continúan os ecos do que, hai agora unha década, fora presentado pola Xunta como unha "alianza estratéxica" coa empresa mexicana para dar folgos ao sector naval galego nun dos seus momentos máis delicados. Remolcadores, quimiqueiros e barcos abastecedores sumaban xa uns 24 barcos prometidos cando, en vésperas das eleccións de 2012, a Xunta solemnizou o encargo dos dous floteis. En 2014, cando Pemex xa entrara no accionariado de Barreras, Feijóo e e o conselleiro Francisco Conde finalizaran unha viaxe a México "certamente optimistas" dando por boas as promesas previas e anunciando "barcos adicionais na ría de Vigo" que nunca chegaron."               (David Lombao, Praza Pública, 11/02/22)

25/11/21

O naval esmorece en Vigo e os sindicatos apuntan a intereses inmobiliarios nos terreos dos estaleiros

 "Tanto a CIG como CCOO comparten a visión de que as Administracións no seu conxunto –en concreto a Xunta de Galicia, a Autoridade Portuaria de Vigo e o Goberno do Estado– están deixando esmorecer o sector naval en Vigo coa súa inacción. O conflito non é novo e non mudou desde que comezou a pandemia, mais está en vías de empeorar de non resolverse a situación do principal estaleiro privado do Estado, o vigués Hijos de J. Barreras

Practicamente amortizado o que foi o segundo estaleiro da ría de Vigo, Vulcano, o sector depende de que as instalacións de Barreras volvan funcionar a pleno rendemento para garantir tamén o futuro da industria auxiliar. Freire e Armón teñen neste momento unha carga de traballo con continuidade, en Metalships non hai obra nova, pero si reparacións, como en Cardama. Aínda que estes últimos tampouco poderían tirar do sector por si sós debido ás súas dimensións.

 "Barreras está a punto de entrar en liquidación polas débedas acumuladas", asegura César Rodríguez, responsable do naval da CIG-Industria de Vigo, para quen "a única solución é a intervención pública". "Ritz-Carlton nunca tivo interese na construción naval, só en acabar o seu barco, o Evrima [que está a ser rematado en Santander]. Coa crise de Havila tomaron o control para non perder o invertido aí", engade sobre a compañía que colocou a Douglas Prothero na presidencia do estaleiro ata o mes de xullo, cando foi destituído pola actual xestora

"Non somos alleos a que os terreos interesan ao sector inmobiliario", apunta Ramón Sarmiento, de CCOO Industria de Vigo, quen sinala que varias promotoras en mans de fondos de inversión xa se fixeron con varias parcelas nos arredores do estaleiro. Un extremo que tamén coñecen na CIG. Por outra banda, trasladouse que varias firmas da construción naval, algunhas de dentro do Estado e outras de fóra, estarían interesadas en retomar a actividade en Barreras. 

"Temos claro que ninguén o vai querer coller coas débedas actuais –afirma Rodríguez sobre o estaleiro–, outra cousa é que estean agardando a que haxa unha liquidación; pero aquí tamén entramos noutra cuestión: Cal sería a resposta do consello de administración do Porto de Vigo? Será a mesma que con Vulcano?".

 "Vulcano é un estaleiro que non existe", lamenta o representante da CIG. A Autoridade Portuaria de Vigo impediu calquera saída para que se mantivese a construción naval nel ao eliminarlle o dereito de uso da lámina de auga que empregaba dende a súa instalación en Teis. Está parado en relación a un litixio entorno á concesión administrativa da Autoridade Portuaria de Vigo. Sarmiento detalla que "a súa situación está limitada pola posición intransixente que foron tomando as Administracións, en concreto o Porto de Vigo, que non deu nin tan sequera oportunidade a que puidera callar un proxecto industrial da man de quen adquiriu as instalacións". Mentres, especúlase sobre unha saída inmobiliaria para os terreos, sobre os que as construtoras xa mostraron interese, segundo os sindicatos.

CIG e CCOO ven con preocupación que o devir de Vulcano, que fica nunha especie de limbo á espera dalgún tipo de resolución, se repita no caso de Barreras. "Máis alá de que poida haber alguén que sabemos que está interesado en retomar a actividade nas instalacións, o que compre o estaleiro tamén quere garantías de que adquire unha instalación e unha capacidade de produción; e non adquire litixios, pleitos, embargos, reclamacións... Hai que dotar de seguridade a ese suposto proceso de transmisión das instalcións. E, non sendo fácil, as Administracións son as que teñen que dar garantías nese proceso", salienta Sarmiento.

 Coa incerteza sobre o futuro aínda presente, a Unión Comarcal da CIG de Vigo e a federación de Industria convocan unha nova manifestación en defensa do sector naval para o vindeiro martes, día 23, que sairá dende o cruce da Dobrada ás 19.00 horas e rematará diante da delegación da Xunta. O sindicato mantén o pulso na rúa para evitar, din, o desmantelamento do sector sen que haxa alternativa. Xa que defenden que "a construción naval ten futuro", só que coa "renovación encuberta" do 'tax lease' e a "inacción por parte dos Gobernos" a maioría do traballo se leva a cabo noutros estaleiros europeos.

″Quero destacar o difícil que nos está a resultar enganchar á sociedade no seu conxunto sobre a importancia do sector. Isto o dis nos oitenta, ou incluso nos anos noventa, e te din que estás tolo. Xa son varias as manifestacións que facemos neste sector, que ten unha importancia de arrastre moi importante, e vemos difícil que cale a mensaxe. Eu son dos que penso que son as grandes mobilizacións da xente as que acaban por activar ás Administracións, senón ao final parece que van deixando que o sector caia sen repercusións″, di César Rodríguez.

 Ante esta situación, chama a atención que non haxa unha unidade sindical nas mobilizacións, aínda que si hai reunións conxuntas cos traballadores de Barreras. "Reclamamos a unidade dende o principio", manifesta Ramón Sarmiento dende CCOO, quen incide en que "é a CIG a que non a acepta". O responsable de Comisións Obreiras deixa fóra a UGT, que ten a maioría sindical no comité de empresa de Barreras e "valida a situación" da empresa. O representante da CIG-Industria no naval rexeita esa negativa á unidade con CCOO e mantén "que se ve perfectamente quen leva anos na rúa defendendo o sector e quen o fai puntualmente". 

"Isto vén de lonxe, non descubrimos a pólvora agora. Había certa unidade sindical na negociación do convenio do metal e despois xa miramos en que quedou todo... Costounos moitas veces que se sumaran ás mobilizacións o resto de sindicatos, pasou en Vulcano e en Barreras. O que non pode ser é estar á marxe de todo e despois querer accións para facerse a foto. Estamos a falar dun sector clave na industria de Vigo, que podemos poñer ao nivel da automoción", agrega o representante da CIG.

O secretario comarcal da CIG en Vigo, Alberto Gonçalves, resalta que os últimos datos da EPA (do terceiro trimestre deste ano) "confirman que non hai ningún síntoma de recuperación real, máis ben ao contrario". Gonçalves critica que o emprego industrial en Vigo continúa por debaixo dos niveis anteriores á crise da COVID, xa que se destruíron por volta de 1.400 postos de traballo. "E hoxe, en Vigo, hai 6.100 empregos industriais menos dos existentes en 2009", lamenta.

 Un delegado da CIG en Barreras foi despedido "por demandar carga de traballo e denunciar a situación do estaleiro" despois dunha das mobilizacións convocadas pola central sindical. O despedimento está xudicializado e está prevista a vista para este luns. "Materialízase todo no noso delegado porque é a CIG quen está a denunciar o que está acontecendo en Barreras", defende César Rodríguez. Ambos sindicatos confirman que desenvolver a actividade sindical en Hijos de J. Barreras é extremadamente complicado cunha maioría sindical que de UGT que "deu apoio á saída do Evrima" das instalacións de Beiramar cara a Santander, o último golpe no estaleiro en medio dos equilibrios que mantén desde a saída do seu anterior presidente, José García Costas, e que viñan de antes.

"Habería que dotar ao proceso de transparencia, o sector non se merece máis aventuras", asevera Sarmiento, quen observa que hai unha "repunta de consultas comerciais" no sector. "O naval, de determinadas crises de carácter global, se está a beneficiar. Nese carácter cíclico que ten a actividade naval, podemos estar ás portas dun dente de serra en positivo no que é a demanda de construción de barcos", vaticina.

A semana que vén tamén está previsto que o Ministerio de Industria se volva sentar cos sindicatos para avanzar no deseño do Proxecto Estratéxico para a Recuperación e Transformación Económica (PERTE) para o sector naval, que permita "diversificar" a capacidade de construción de barcos nos estaleiros do Estado, así como apostar por empregar fontes de enerxía menos contaminantes nesta industria. A ministra de Industria, Reyes Maroto, confirmoulle esta semana ao presidente da Xunta que haberá un PERTE para 2022 no naval, polo que o sector se poderá beneficiar de fondos europeos."                   (Ana G. Liste, Praza Pública, 20/11/21)

1/10/21

Navantia Fene se salva del órdago de Iberdrola al Gobierno de Sánchez

 "La compañía presidida por Ignacio Sánchez Galán ha anunciado que paralizará todos sus proyectos renovables en España como respuesta a las medidas aprobadas por el Ejecutivo de Pedro Sánchez para rebajar el precio de la tarifa eléctrica.

 Iberdrola ha anunciado que va a paralizar todos los procesos de licitación asociados a la construcción de nuevos proyectos renovables en España hasta evaluar en detalle de la viabilidad económica de dichos proyectos tras el plan de choque aprobado por el Gobierno para reducir el precio de la luz. Un pulso que la compañía de presidida por Ignacio Sánchez Galán lanza como respuesta a las medidas aprobadas por el Ejecutivo de Pedro Sánchez para rebajar el precio de la tarifa eléctrica.

Esta medida, anunciada por la Dirección de Compras y Seguros, no afectará a aquellas instalaciones que ya están en construcción o acogidas a un marco retributivo, ya que en este caso no les afectan los recortes aprobados.

Esto significa que en Galicia afecta a dos grandes proyectos presentados ante el Ministerio de Transición Ecológica en la costa norte. Los parques eólicos marinos de San Cibrao y San Brandán, de 490 megavatios de potencia cada uno, que se ubicarían a menos de 15 kilómetros de tierra.

Sin embargo, se salva de esta decisión de Iberdrola la alianza de la eléctrica con Navantia y Windar para realizar 130 cimentaciones tipo monopile XXL entre 2023 y 2025 por valor de hasta 400 millones de euros. Un acuerdo marco que fue suscrito el pasado 22 de julio y que supondrá la puesta en marcha de una fábrica en terrenos del astillero de Fene en la que se invertirán 36 millones de euros."                  (Enfoques, 30/09/21)

21/7/21

El astillero que Feijóo entregó a Pemex se encamina a la liquidación

 "El centenario Hijos de J. Barreras no sale del colapso. El mayor astillero privado de España, en su día propiedad del Estado, salió tocado del concurso de acreedores que emprendió hace ahora 10 años. 

Después, unas controvertidas gestiones del presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, convirtieron a Pemex en su accionista mayoritario, operación que investiga la fiscalía de México y que concluyó hace apenas un año, cuando Ritz-Carlton, que proyectaba un crucero de superlujo, se quedó con la compañía entera. 

Ha sido efímero. Una consultora especializada en liquidaciones ha cesado al consejo de administración en pleno, empezando por su presidente, Douglas Prothero, el hombre en Vigo de la marca de hoteles y resorts de lujo.

La consultora Kroll desembarcó en Galicia hace apenas una semana para hacerse cargo de un nuevo preconcurso de acreedores en Barreras. No era un buen augurio, dado que se trata de una especialista en liquidaciones. En solo siete días, sus primeras decisiones han sido no solo fulminar al consejo de administración, que llevaba apenas un año al frente del astillero. 

También abrió negociaciones con los sindicatos para activar un Expediente de Regulación Temporal de Empleo (ERTE), aunque esa noticia ya se la había adelantado de forma sucinta la consultora a los sindicatos con representación en el comité de empresa, apelando a causas productivas. 

 La plantilla, que en los tiempos dorados alcanzó los 2.000 empleados, asciende ahora a solo 140. Todos ellos se encuentran de vacaciones forzosas desde hace tres meses, cuando, de forma inesperada, el todavía dueño de Barreras decidió terminar en el astillero santanderino de Astander el buque Evrima, el causante de la inopinada entrada de Ritz-Carlton en el accionariado de Barreras. Además de haber menguado su plantilla, el grueso del trabajo se encarga a proveedores externos. Durante muchos años, en concreto, a empresas vinculadas a José García Costas, antiguo accionista y el hombre que se quedó al timón del negocio tras el pacto de Feijóo con los mexicanos de Pemex.

El Evrima lo desencadenó todo con su azarosa construcción. Era un encargo de Ritz-Carlton con el objetivo de trasladar a los océanos el boato de sus hoteles, pero la incapacidad del tándem Pemex-García Costas para sacar delante el trabajo obligó a la compañía a tomar el control para salvar el superyate. Lo hizo The Ritz Carlton Yatch Collection a través de la sociedad Cruise Yatch LTd, con sede en Malta. El cliente se convirtió en administrador y dueño del 100% del astillero. La compañía conocida por sus hoteles de lujo, y en concreto el fondo de inversión Oaktree, salvaron sobre la bocina un concurso de acreedores, y a Prothero se le encargaba formalizar nuevos contratos que nunca llegaron.

 Lejos de conseguir carga de trabajo para la histórica factoría naval, Prothero se llevó el Evrima para ser terminado en Santander y desató las alarmas. Fue el pasado 15 de abril, con la promesa del propio Prothero de regresar a Vigo en un mes. No ha vuelto ni se le espera. En su espantada, el barco también dejaba atrás 20 millones de euros de deuda con la industria auxiliar de la ría de Vigo, especialmente sensible a la salud de Barreras, un pasivo que Prothero se comprometió a saldar a corto plazo, pero que todavía no ha sido afrontado. Los problemas del astillero gallego no terminan ahí. Sus pérdidas superan los 50 millones de euros y el patrimonio está en rojos, mientras pesa sobre él una espada de Damocles de 65 millones de euros, correspondientes a las devoluciones que reclaman dos clientes, Havila Kystruten y Naviera Armas.

La limpia en el consejo de administración se atribuye al fondo Oaktree, que fue quien realizó el encargo a Kroll Business. Lo hizo con los informes que le remitió la propia consultora, que habrían alertado de una situación muy próxima a la quiebra técnica. Además, para el fondo inversor la entrega del Evrima es una urgencia para comenzar a rentabilizar una inversión de 240 millones de euros, en lo que se considera el mayor contrato civil de la historia de la construcción naval española. Es una cantidad que se ha quedado ya corta. Los problemas de la factoría naval y errores constructivos han disparado el coste de la operación por encima de los 370 millones.

 El buque acumula un retraso de más de 10 meses y todavía no hay fecha para su entrega. Mientras en Vigo Barreras camina hacia la liquidación, en Santander Ritz-Carlton trata de acelerar la finalización del barco, para lo que ha nombrado a un nuevo director del proyecto. Se estima que su botadura se producirá en septiembre, cinco meses después salir de Vigo.

El concurso de acreedores es visto ya por los trabajadores de Barreras como un mal menor, ante el evidente riesgo de liquidación. Sería la segunda desaparición en un año de un histórico del naval de Vigo, tras la reciente crisis definitiva de Factorías Vulcano. Culmina además una polémica operación liderada por Feijóo, de la mano de García Costas, para facilitar la entrada de Pemex como accionista mayoritario de Hijos de J. Barreras. Por parte mexicana, el interlocutor del presidente gallego fue Emilio Lozoya, director general de la petrolera entre 2012 y 2016. Su gestión en España fue duramente criticada por el propio presidente de México, Andrés Manuel López Obrador. El directivo, que se encontraba en paradero desconocido, fue localizado y detenido en febrero de 2020 en Málaga como consecuencia de una orden de captura internacional interpuesta por México por blanqueo de capitales. España lo extraditó cuatro meses más tarde a su país, donde está a la espera de juicio."                  (Pablo López, El Confidencial, 17/07/21)

28/5/21

Drama na industria de Ferrolterra: "Non é un problema só do naval, é da comarca e a súa industria"

 "Os traballadores do sector naval na ría de Ferrol volveron a saír á rúa na mañá deste juevespara demandar carga de traballo e, así mesmo, visualizar que o problema da industrialización na comarca excede o ámbito dos estaleiros.

"Non é un problema só do naval, é da comarca e de toda a súa industria", asegurou o presidente do comité de empresa de Navantia Ferrol, Emilio García Juanatey (CC.OO.), en declaracións aos medios durante a protesta que tivo lugar ante o acceso ao porto interior de Ferrol.

Alí chegaron tras partir ás 10,00 horas do estaleiro nunha marcha a pé que coincidiu coa protesta dos traballadores da central de Endesa nas Pontes e as súas auxiliares que, á mesma hora, dirixíanse á AG-64 para cortar o tráfico na autovía que une Ferrol e Vilalba.

"Hai empresas en lugares moi afastados que dependen do sector naval e pensamos que temos que visualizar este problema, xa que estamos ante un gran drama tanto para as persoas como para as empresas", detallou García Juanatey. "Aquí non só está afectado o sector naval, tamén o enerxético, que se están desmontando na nosa rexión", aseverou o responsable sindical.

QUEIMA DE PNEUMÁTICOS

Durante a concentración na rotonda de acceso ao porto un grupo de persoas queimaron pneumáticos, acción da que o presidente do comité de empresa de Navantia Ferrol desvinculouse. En canto á posibilidade de lograr algunha carga de traballo para o estaleiro de Ferrol, o representante sindical detallou que non hai novidades.

"Estamos pendentes do que nos poida informar o delegado do Goberno das súas xestións en Madrid, a dirección de Navantia informounos que hai numerosas accións comerciais, pero que son a longo prazo e que non se producirán nun prazo menor aos dous anos e por tanto non son o que necesitamos agora", aseverou.

A CIDADE CON PEOR TAXA DE ACTIVIDADE DO ESTADO

A preguntas dos xornalistas sobre o dato, publicado o mércores polo INE, de que Ferrol é a cidade de máis de 20.000 habitantes con peor taxa de actividade laboral do Estado; García Juanatey lamentou este feito.

"Por desgraza levamos tempo en posicións próximas e o problema que temos aquí é o monocultivo do sector naval. Non soubemos diversificar. Entendemos que para o futuro é importante a aposta que se está facendo en Fene --en alusión á eólica mariña-- e en turbinas co hidróxeno, e non podemos esperar a que o sector naval estea puxante para revivir", declarou. Así, destacou que "esta comarca necesita unha continuidade, un traballo máis lineal" para deixar atrás unha realidade que alterna "picos de carga de traballo a outros anos a poula".

CORTE DE ESTRADA DE TRABALLADORES DAS PONTES

Traballadores de Endesa e das compañías auxiliares que desenvolven a súa actividade na central térmica das Pontes cortaron na mañá deste xoves o tráfico de vehículos na autovía AG-64 (Ferrol-Vilalba) para reclamar tanto ás administracións como á empresa eléctrica "garantías de emprego".

Os operarios partiron sobre as 10,00 horas desde o complexo enerxético en dirección á vía de alta capacidade, onde se colocaron durante varios minutos en todos os carrís para impedir a circulación.

O responsable da CIG nas Pontes, Alberte Amado, detallou que esta acción de protesta desenvolveuse ao mesmo tempo que os traballadores do sector naval de Ferrol cortaron o acceso á cidade, na rotonda situada no acceso ao porto.

A protesta ten como obxectivo reclamar "a garantía de emprego que está en dúbida coa ampliación do proceso administrativo de peche", xa que o acordo con Endesa de garantía de emprego vence o 30 de xuño.

O comité demandou "responsabilidades" ás administracións implicadas, tanto ao Ministerio de Transición Ecolóxica como a Xunta, que "teñen que garantir que este peche ten que vir acompañado do compromiso do mantemento de emprego".

PROXECTOS

Alberte Amado tamén pediu que "se empecen a concretar os proxectos de futuro e as garantías que teñen que ter". "Temos este tempo extra, que non se contaba, para dar esa garantía", apostilou.

O representante do sindicato nacionalista detallou que o próximo día 2 de xuño está convocada unha da mesa para a "transición xusta das Pontes", onde sentan o Ministerio de Transición Ecolóxica, Xunta, Concello das Pontes, sindicatos, transportistas, empresarios e comerciantes. "Esperamos que neste encontro póidanse ir xa concretando temas, dada a situación na que estamos", aseverou." 
            (Galicia Confidencial, 27/05/21)

27/2/20

Os Mouriño, peza chave na negociación con Pemex... era Juan Camilo Mouriño, o fillo do presidente do Celta, quen intercedía para lograr os acordos da Xunta con Pemex.

"A detención e posterior ingreso en prisión do ex director xeral de Pemex, Emilio Lozoya, fixo emerxer as conexións dunha presunta trama corrupta coa operación de compra do estaleiro vigués Hijos de J. Barreras por parte dunha filial da petroleira mexicana. 


O caso, que está a ser investigado polas autoridades do país azteca, outórgalle ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo e a algún dos seus asesores máis próximos un papel relevante nesas negociacións, que permitiron á empresa pública de petróleos mexicanos facerse co control do estaleiro no que se estaba a construír un dos floteis, e cuxa consecución aproveitou o titular da Xunta para obter réditos políticos na batalla electoral. 


Pero antes de que se fechase a compra de Barreras e aparecera Lozoya en escena, o presidente galego xa tivera numerosos contactos  con altos directivos da petroleira mexicana e do Goberno daquel país para garantir carga de traballo para o naval galego. Todo o plan comezouse a fraguar anos atrás, en 2007, e a familia Mouriño foi a chave para que os estaleiros galegos levaran un concurso público que non será recordado pola súa transparencia, pero si pola súa repercusión no emprego na Galiza nos anos máis duros da crise económica. 


Desas negociacións case nada se soubo na Galiza, pero cando se anunciou, os medios mexicanos destacaron un nome propio  en toda a operación. Era o de Juan Camilo Mouriño, fillo do presidente e máximo accionista do Real Clube Celta de Vigo, Carlos Mouriño, que emigrara a México a mediados do século pasado. Alí fixo carreira política (mesmo soaba o seu nome como candidato á Presidencia da República), pero un tráxico accidente de avión rematou coa sua vida en novembro de 2007.


Man dereita de Calderón


Por aquel entón, Juan Camilo Mouriño era secretario de Gobernación do Executivo de Felipe Calderón e persoa de máxima confianza do presidente mexicano. Precisamente, desde a prensa azteca sinalaban no 2012, cando se deu a coñecer o acordo para a construción dos floteis, que con el Calderón daba cumprimento á promesa feita por Mouriño cinco anos atrás ás empresarias viguesas, xa que en xullo de 2007, como xefe da Oficina da Presidencia da República, o político de orixe galega comprometérase a beneficiar a empresarios galegos co outorgamento de contratos do sector público para salvar o naval.


Contratos ocultos


O acordo entre Pemex e a Xunta para a construción de dous floteis, un no estaleiro público de Navantia Ferrol e outro no de Barreras, entón en situación concursal, serviu para impulsar a carreira de Núñez Feixoo á súa reelección á fronte do Goberno galego, pero nunca se deu a coñecer en detalle, aludindo a un acordo de confidencialidade entre as partes. Só os directivos das compañías implicadas e algún membro do comité de empresa aseguran haber tido acceso ao documento, cuxa existencia mesmo negaban desde o cuartel xeral de Pemex.


A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscosou na súa lectura na nube."              (Pablo Barro, Nós, 22/02/20) 
ou na súa lectura na nube.

21/2/20

A tormenta de Pemex tamén salpica o círculo de confianza de Feixoo...

 "(...) Los contratos a empresas privadas por los que Lozoya asegura recibió presión del expresidente Peña Nieto para otorgarlos suman unos 850 millones de dólares y tienen que ver con plataformas de perforación, la adquisición de Fertinal y los astilleros en España. 

Precisamente por contactos relacionados con este último negocio fue como Lozoya logró establecerse en España. El exdirector de Pemex forjó vínculos y negocios con el político Alberto Núñez Feijóo, presidente de la Junta de Galicia, y la empresaria Mar Sánchez Sierra, tras la compra de un astillero a sobreprecio y mediante presuntos actos de corrupción. Ellos protegían a Lozoya en la Costa del Sol española, a donde llegó a finales del año pasado tras una estancia en Rusia.  (...)"                   (Mario Maldonado, El Universal, 17/02/20)

"A detención en Marbella e posterior entrada en prisión de Emilio Lozoya, ex director xeral da petroleira Pemex, sitúa o nome do presidente en funcións da Xunta e candidato do PPdeG o 5 de abril, Núñez Feixoo, en boca de boa parte da prensa mexicana.

 “O caso Lozoya complica o presidente da Galiza”, resume a situación La Política Online.


Fronte ao silencio das principais cabeceiras mediáticas na Galiza, en México o tema de Pemex e Barreras ocupa novas, reportaxes e mesmo artigos e de opinión e análises. En El Universal, o xornalista especializado en economía e finanzas, Mario Maldonado escribe que o responsábel de Pemex agora detido “forxou vínculos e negocios” con Núñez Feixoo, citando tamén Mar Sánchez Sierra, secretaria xeral de Medios desde 2009 e unha das asesoras política de total confianza do presidente da Xunta.


Ao tempo que a treboada mediática en México sobre Pemex salpica o Goberno de Feixoo, Executivo e Fiscalía do país azteca continúan a centrase na investigación dos negocios da petroleira na Galiza e posíbeis consecuencias penais.


Sete anos despois da compra de Barreras por Pemex con todas as benzóns da Xunta de Feixoo, a operación está a ser investigada polo Goberno de México, que pretende levala perante a Fiscalía Xeral da República (FGR, nas súas siglas en español).  


Baixo sospeita


México confirmou que investiga o ex dirixente de Pemex, entre outros casos, pola entrada da petroleira na firma viguesa Hijos de Barreras no ano 2013 por 5,1 millóns de euros. O presidente mexicano chegou a sinalar ao respecto que aqueles contratos "non ofrecían un trato xusto" para a compañía azteca. Porén, a operación "vendeuse" na Galiza como un éxito derivado das negociacións desenvolvidas polo Goberno de Feixoo. Ese ano e o seguinte, o presidente galego chegou a manter dous encontros con Lozoya na capital mexicana para "reforzar a alianza estratéxica"


Segundo recollen distintos medios mexicanos, a Unidade de Intelixencia Financeira (UIF) ten en curso unha investigación sobre aquela compra e ten previsto levar o caso perante a Fiscalía Xeral da República Mexicana, baixo a tese de que a adquisición de Barreras reportou perdas de 50 millóns de euros a Pemex. Onte, após o Consello da Xunta, Feixoo negou a Nós Diario que existise, "polas informacións que coñece", tal investigación.


A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube."     (Nós, 19/02/20)

13/2/20

La carambola que llevó a Ritz Carlton del lujo a construir barcos en Vigo. La empresa de hoteles y resorts salva de la liquidación al astillero centenario Hijos de J. Barreras y finiquita el pacto Feijóo-Pemex de 2012

"Los representantes de Ritz Carlton no se cansan de repetirlo: su vocación no es construir barcos. Lo suyo es el lujo. Básicamente, hoteles como el Ritz de París y el Carlton de Londres, que le dan nombre. 

Pero un día pretendió que el esplendor de sus resorts surcara los océanos, y la aventura salió mal. Tan mal que ha acabado donde menos se lo esperaba, en el nada glamuroso mundo de los astilleros, forjado a base de chapas de acero y obreros del metal.

 La cadena se ha hecho ya definitivamente con el control del histórico astillero Hijos de J. Barreras, en tiempos propiedad del Estado español, al que ha tenido que rescatar ante su incapacidad de sacar adelante su multimillonario pedido de un crucero de superlujo.

El pasado domingo, casi sobre la bocina del concurso de acreedores, Ritz Carlton presentó ante el juez un acuerdo que lo hace pasar de cliente a administrador. El convenio aísla al que la mayoría del capital social considera el principal culpable del desastre: el empresario vigués José García Costas (24,5% de las acciones), quien pergeñó junto al presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, el controvertido desembarco de Pemex en Barreras de 2012. Todos los socios excepto Costas se han puesto de acuerdo para ceder sus derechos a Cruise Yacht 1 Ltd, del Grupo Ritz Carlton y con sede en Malta. Eso significa que será este grupo el que dirija el astillero y se encargue de finalizar el pedido en marcha, el Evrima, además de afrontar otros “contratos viables” que no concreta.

El Evrima lleva meses parado en las gradas del astillero vigués. Y el tiempo apremia, porque Ritz Carlton no se puede permitir más retrasos en un yate que este 5 de febrero, coincidiendo con la Superbowl, debía haber realizado su viaje inaugural desde Miami. La Barreras presidida por Costas, ya destituido, fue incapaz de cumplir los plazos y el presupuesto, de 250 millones de euros. No solo eso. 

El armador sospecha que desvió al Evrima hasta 70 millones ingresados por pedidos en lista de espera, lo que ha provocado la caída de esos contratos y el eventual pago de indemnizaciones. En realidad, existía de antemano una paralización encubierta: una auditoría encargada por Ritz Carlton sorprendió en septiembre a los operarios durmiendo o ejerciendo actividades ajenas a sus obligaciones, como pescar o ver películas en el teléfono móvil.

La operación de Ritz Carlton para salvar los muebles de su inversión ha sido compleja. Encontró reticencias en Pemex, titular del 51%, que está de retirada desde el cambio de Gobierno en México, cuando el equipo de López Obrador descubrió el desastre de su inversión en Vigo. La poca fidelidad que le quedaba al expresidente de Barreras venía de su viejo socio Albacora (24,5%), pero el plan del 'holding' norteamericano era el único posible. En él se involucró también la banca, liderada por CaixaBank y con el respaldo del Cesce (agencia de crédito participada por el Estado español).

El magistrado del Juzgado de lo Mercantil número 3 de Pontevedra, Sergio Burguillo Pozo, dio su conformidad esta semana a admitir a trámite la solicitud de homologación del acuerdo de refinanciación del astillero, lo que evitó una liquidación segura. La decisión judicial blinda el astillero ante cualquier petición de concurso necesario por parte de algún acreedor, al paralizar las ejecuciones singulares en trámite y las que puedan iniciarse. La sociedad controlada por Ritz Carlton asume el compromiso de compensar el sobrecoste del Evrima, aumentando su precio en 70 millones (320 millones, en total), en tanto que los acreedores aceptan un plazo de tres meses sin instar la liquidación para que se normalice la situación.

Una vez que se valide el acuerdo por parte del juzgado, se nombrarán de forma temporal nuevos equipos “externos y experimentados”, que tendrán el "desafío de garantizar la finalización del Evrima y sondear otros contratos", lo que equivale a garantizar cierta estabilidad a la gestión del astillero por el grupo hotelero. El CEO de Cruise Yacht 1 Limited, Douglas Prothero, calificó el proceso que ahora comienza de “viaje desafiante”. Pese a sus reticencias iniciales, la compañía ya había avanzado hace semanas su intención de tomar el control de Barreras mediante la cesión de derechos políticos por parte de Pemex y de Albacora.

 El futuro de Barreras es un asunto de Estado en México, donde el propio Andrés Manuel López Obrador ha cuestionado la inversión de 5,1 millones de euros que en 2012 convirtió a la estatal Pemex en máxima accionista del astillero. Fue una operación negociada por Feijóo con Felipe Calderón y concretada con Enrique Peña Nieto, y que nunca supuso el control de la compañía, que se delegó en García Costas. Los contratos para construir dos floteles —buques de apoyo para trabajadores de explotaciones petrolíferas—, firmados a la par que el desembarco en el accionariado, resultaron ruinosos para los mexicanos, que pagaron en torno a 150 millones de euros para cada uno.

El actual director general de Pemex, Octavio Romero Oropeza, acusó la semana pasada a su antecesor, Emilio Lozoya Austin, actualmente prófugo de la Justicia, de comprar un astillero “en proceso de quiebra y que actualmente registra pérdidas por 50 millones de euros”, una transacción que registró tantas irregularidades que la petrolera presentó una denuncia ante la Fiscalía General de la República (FGR) por el posible delito de administración fraudulenta. A la espera de que se resuelva esa acción judicial, Lozoya, uno de los ejecutivos que negociaron con Feijóo aquella operación, ha visto ratificada esta misma semana por la Justicia mexicana una condena de inhabilitación por 10 años para desempeñar cargos públicos por otro caso de corrupción.

Los términos del acuerdo de Ritz Carlton con Pemex no han trascendido, pero Romero Oropeza reveló a la prensa entre risas la oferta de compra de sus acciones por un euro. El máximo responsable de la petrolera advirtió de que no se irán del astillero vigués sin recuperar lo invertido y se mostró dispuesto a llevar Barreras a la liquidación. Fue solo unos días antes de un acuerdo que salva del desastre a una empresa centenaria, pero que no resuelve su futuro mucho más allá del Evrima."                (Pablo López, El Confidencial, 07/02/20)

12/12/19

Ritz asalta el mayor astillero privado de España y desbarata el tándem Feijóo-Pemex

"Ritz-Carlton nunca tuvo pinta de acabar haciendo barcos, pero una serie de carambolas políticas y empresariales ha puesto al grupo de hoteles de lujo y resorts al frente del mayor astillero privado de España. Son las consecuencias del incumplimiento por parte de Hijos de J. Barreras del contrato para la construcción de un crucero de lujo en Vigo. 

El proyecto ha derivado en un desastre total, con el buque sin entregar, un sobrecoste descomunal y una deuda de entre 70 y 80 millones de euros que ha llevado a la factoría naval a preconcurso de acreedores. La única solución para el grupo hotelero es tomar las riendas de Barreras, lo que desbarata definitivamente el polémico tándem Feijóo-Pemex sellado en 2012.

La caída del empresario vigués José García Costas, presidente de la Cámara de Comercio de Vigo y amigo personal de Alberto Núñez Feijóo, ilustra a la perfección el hundimiento de la operación Pemex. En él delegaron los mexicanos la presidencia del astillero cuando desembarcaron con 5,1 millones de euros y el contrato de un barco para hacerse con el 51% del capital. 

La petrolera se desentendió desde el primer día de la gestión de la compañía y dejaron a Costas –titular del 24,5% de las acciones– como presidente. Ahora, el resto de accionistas se alían para dejar el mando en un cliente como Ritz-Carlton, lo que señala al gallego como el principal causante de la catástrofe empresarial.

Ritz-Carlton desembarca en la gestión a través de su división Cruise Yatch Upper Holdco Limited. Un comunicado conjunto hecho público el 1 de diciembre ratificaba su principio de acuerdo con Pemex y Albacora –titular del 24,55% restante– para hacerse con el control de la compañía privatizada en 1995. 

En ese anuncio, el consejero delegado de Cruise Yatch, Douglas Protero, subraya que su prioridad es terminar el minicrucero Evrima, atascado en las gradas del astillero, aunque propone sentar las bases para que la empresa pueda conseguir “negocios nuevos y rentables en el futuro”.

La toma de control se produce sin contraprestaciones económicas, que no se descartan en el futuro. De momento, se ejecuta una suerte de delegación por parte de los demás socios, excepto García Costas, para que Ritz-Carlton tome las riendas de la compañía sin entrar en su accionariado. Así, la primera decisión consistirá en el nombramiento temporal de nuevos administradores, con “nuevos equipos externos y experimentados que trabajarán por la continuidad del astillero”. En cuanto a Costas, los nuevos responsables de la empresa invitan a sumarse al proyecto “a quienes hasta este momento hayan decidido no participar en esta solución”.

Pemex se adhirió con gusto a la entrega del timón a una compañía externa, ávida como está de gestionar una salida honrosa del astillero gallego. La de la petrolera mexicana fue una operación difícil de entender en España y en México, sobre todo por el absoluto desinterés en la gestión que mostraron los dirigentes de Pemex. La lluvia de contratos que anunciaron Feijóo y los mexicanos cuando sellaron el acuerdo de 2012 se sustanció en un único barco, un buque-hotel que resultó poco rentable para el principal accionista, según una auditoría interna de la petrolera. El propio presidente de México, Andrés Manuel López Obrador, criticó la inversión en Barreras y anunció una revisión del negocio en el contexto de una “limpia” contra la corrupción. No en vano, la justicia mexicana ha imputado a los artífices de Pemex que pilotaron la compra de la factoría naval viguesa.

A García Costas se le acusa desde el sector aliado en su contra de formular una baja temeraria para hacerse con el contrato del crucero de lujo para Ritz-Carlton, valorado en unos 250 millones de euros y sobre el que pesa ya un sobrecoste de 60 millones aproximadamente. La construcción se ha detenido y el grupo hotelero ha tenido que aplazar el viaje inaugural del Evrima, previsto inicialmente para el 5 de febrero. García Costas trató de facturar al grupo hotelero 50 millones de sobrecoste, pero otra auditoría sobre el proceso de construcción le hizo desistir y enfilar la puerta de salida de la presidencia, cargo que asumió después de pilotar un concurso de acreedores de 2012 que supuso la ruina para multitud de empresas auxiliares.

Sobre la gestión de García Costas pesa otro negocio desastroso para el centenario astillero, la firma de un contrato con la noruega Havila Kystruten en 2017 para la construcción de dos cruceros, que debían ser entregados en 2020 y 2021. Ambos navíos están parados desde meses antes del preconcurso de acreedores, debido al supuesto desvío de 30 millones de euros adelantados por el cliente al crucero de Ritz-Carlton, con el objetivo de tapar el desfase presupuestario. No solo eso. Graves errores de diseño cometidos por los ingenieros que trazaron los barcos contribuyen a bloquear el proyecto.

A Ritz-Carlton le incomoda ese compromiso, que puede poner en peligro la entrega de su crucero. El consejo de administración de Barreras aprobó el 22 de noviembre la cancelación de los contratos de los dos cruceros, valorados en 150 millones de euros cada uno. La decisión llegaba tarde, porque hacía semanas que Havila había decidido llevarse los dos buques a otro astillero, el turco Tersan, cliente habitual de los noruegos.
La Xunta, mientras, se mueve entre la defensa del empresario vigués García Costas y la necesidad garantizar la viabilidad de Barreras. De momento, el Gobierno gallego reclama “transparencia” a los gestores. “Necesitamos que tanto los accionistas como Ritz-Carlton sean transparentes en la gestión de este conflicto, y que se traslade la información con claridad. No conocemos ningún dato sobre la situación del astillero, ni sobre el contenido de la auditoría acerca de cada proyecto, ni el alcance real de los diferentes acuerdos que se están adoptando”, lamentó el 'conselleiro' de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde.

De todo ello están pendientes los alrededor de 100 empleados de la compañía, pero también las auxiliares que dependen de ella, que aportan el grueso de la mano de obra y que ven en riesgo un millar de puestos de trabajo. Tras el mal trago de hace ocho años, cuando soportaron quitas del 80%, ahora se aferran a la operación liderada por Ritz-Carlton como tabla de salvación."            (Pablo López, El Confidencial, 08/12/19)

31/10/19

"Menuda lista de muertos": los cierres industriales que retratan a Feijóo

"Es para estar preocupado, aquí en los círculos patronales no se habla de otra cosa. Menuda lista de muertos…". 

 La frase, pronunciada estos días en una conversación privada, resume una idea que se repite en los últimos meses entre la clase empresarial de Galicia: su industria está en serios problemas. Es una situación que ha puesto alerta a los expertos e inquieta a la Xunta, afrontada sin tapujos por un Alberto Núñez Feijóo que ya reconoce su gravedad de forma abierta. "Nunca estuve tan preocupado por la política industrial como lo estoy ahora", confesó el presidente días atrás.

Las palabras de Feijóo estaban motivadas por la crisis de las plantas de Alcoa en San Cibrao (Lugo), en la que se tambalean 1.700 puestos de trabajo, pero hay más. El reciente y sorpresivo anuncio del cierre de la planta de Endesa en As Pontes (A Coruña) ha sido otro jarro de agua fría; no en vano, llegó a dar trabajo a 4.000 familias, y su influencia económica se extiende de Ferrol a la frontera con Asturias. 

En el sector naval acaba de caer una histórica, Factorías Vulcano, y se tambalea un gigante, Hijos de J. Barreras, el mayor astillero privado de España, en preconcurso de acreedores. Naturgy ha anunciado el cierre de su térmica de Meirama. Ferroatlántica, Isowat, Poligal, Siemens-Gamesa, Reganosa e incluso la incertidumbre que pende sobre Ence, debido al posible fin anticipado de su concesión en la ría de Pontevedra, son otros factores de un panorama que excede lo coyuntural.

 "Las perspectivas no son buenas", asume José Francisco Armesto Pina, economista del Foro Económico de Galicia. "Hay un pesimismo arraigado por lo que ocurra con las grandes industrias, porque las pequeñas ya cayeron con la crisis", subraya. 

Lo cierto es que Galicia acumula nueve meses consecutivos de caídas interanuales del índice de producción industrial, al confirmarse un descenso en agosto del 6% respecto al dato del año anterior, frente al 0,5% estatal. Hay que remontarse a noviembre del pasado año para encontrar un dato interanual positivo. Son malos presagios, pero la opinión mayoritaria de los expertos es que lo peor está por llegar. Cuando se trasladen a las estadísticas casos como el de As Pontes, la situación como es lógico empeorará.

 Los economistas distinguen entre la industria en general y la manufacturera en particular, un sector que se defiende mejor, y que sigue en crecimiento en Galicia pese a estar todavía lejos de los niveles precrisis. El resto, dominado por las grandes, es un conglomerado diverso que atiende a estímulos distintos, lo que dificulta cualquier análisis pero no impide que se levanten voces contra la falta de previsión de las instituciones.

 "En el Foro venimos pidiendo reflexión sobre la política industrial desde hace años", apunta Armesto, que cita el ejemplo de las térmicas. "La descarbonización nos ha pillado por sorpresa, como si nadie hubiese querido atender los avisos que llevamos años escuchando". Pero no todo son malas noticias. "Hay sectores que se defienden muy bien, como el de la alimentación, el conservero o el textil, más allá de Inditex".

El catedrático de Economía de la Universidad de Vigo Xosé Henrique Vázquez coincide en que ha faltado reflexión, y también en salvar de la quema a sectores que están "en parámetros normales". Sin embargo, el volumen de las que están en crisis ensombrece todo lo demás. Y responde, en efecto, a varias causas, pero la fundamental, la que ha extendido la desconfianza entre los empresarios y la propia Xunta, tiene que ver con la energía y el CO2. "Son factores que no son nuevos, a nadie puede sorprender estas dificultades, porque Alcoa consume 3,5 millones de megavatios, el 20% del consumo total de Galicia. Era previsible que entrara en dificultades".

El caso del sector naval, con la quiebra de Vulcano y el preconcurso de Barreras, ambas en la ría de Vigo, también requiere en opinión de los expertos un análisis aparte. "Más que un contexto de crisis, lo que se ha producido es una mala gestión", señala Armesto, que contrasta esa situación con la de otros astilleros menores que resisten y tienen carga de trabajo, como Freire, Metalships o Cardama. Pero la imagen del imponente Azora, encargado por The Ritz-Carlton y empantanado en las gradas de Barreras a medio construir, es una imagen demasiado poderosa como para no ensombrecer el panorama. La mayoría de los 1.000 trabajadores a los que afectan los problemas de la centenaria factoría naval están subcontratados a empresas auxiliares y ya han perdido su empleo.

Otro rasgo de la industria gallega es la llegada masiva de capital extranjero, pero en unas condiciones peculiares. "Vienen a por empresas ya consolidadas, pero no con nuevos proyectos de inversión", lamenta Armesto. La lista es extensa: el nuevo hospital de Vigo, Iberconsa, Barreras, Cupa, Hijos de Carlos Albo o, muy recientemente, el policlínico Povisa, la segunda empresa de Vigo en número de empleados. 

"Galicia tiene que hacer un esfuerzo para que ese dinero que llega lo haga asociado a nuevos proyectos. Algo no estamos haciendo bien cuando se emprenden nuevas inversiones con capital extranjero en el Norte de Portugal y aquí, a este lado de la frontera, solo vienen para comprar", opina el miembro del Foro Económico de Galicia.

Precisamente, del país vecino es de donde aconseja Xosé Henrique Vázquez tomar nota para prevenir lo que pudiera convertirse en una crisis generalizada en el sector secundario. "La experiencia de los últimos años en Portugal debería enseñarnos muchas cosas. Todo el mundo habla de lo que ha ocurrido allí, y si es un país atractivo para nuevos proyectos empresariales la razón es que ha hecho las reformas de carácter institucional necesarias y ha apostado por la innovación", relata el catedrático.

El 'ranking' de competitividad regional de la Unión Europea ya refleja las dificultades que asfixian a Galicia, que cede 16 puestos y cae hasta el 197 de las 268 regiones evaluadas, con suspensos en mercado laboral e innovación, columnas vertebrales del tejido industrial. La relación de las grandes industrias en problemas o abocadas al cierre pinta un panorama nada alentador. Estas son sus cinco principales víctimas:

Alcoa. El futuro de la planta de Alcoa en San Cibrao (Lugo) se decide en Pittsburgh, donde la multinacional anunció su intención de deshacerse de más activos y también que revisará la capacidad de producción en algunas de sus plantas. Es una "situación límite", en palabras del 'conselleiro' de Industria de la Xunta, Francisco Conde, en una comunidad autónoma en la que la compañía cuenta con 2.200 empleados. 
El pesimismo se ha instalado entre los trabajadores y es compartido por la Xunta. "A Mariña desaparecerá industrialmente si Alcoa se va, pero este no es un problema exclusivo de una provincia, es un problema de toda Galicia", ha advertido Feijóo.

Endesa As Pontes. Endesa anunció el pasado 27 de septiembre el cierre anticipado de su térmica de As Pontes, clave para una localidad de 11.000 habitantes, para la comarca y para toda una franja que atraviesa Galicia de Oeste a Este. 
Las movilizaciones de los vecinos, que siguieron masivamente una huelga general el pasado día 16, da muestra de la preocupación existente por una noticia que no se esperaba a corto plazo, tras la inversión emprendida por la empresa en 2018 de 217 millones de euros para reducir sus emisiones. La escalada en las cotizaciones de los derechos de emisión de CO2 han llevado a la compañía a anticipar el fin de la planta. 

Barreras. La del astillero Hijos de J. Barreras, el mayor privado de España, es una crisis inesperada, porque llega cuando tenía encima de la mesa una importante cartera de pedidos. El preconcurso de acreedores que acaba de emprender constata el fracaso de la operación Pemex, la compra por la petrolera mexicana del 51% del capital de la factoría naval viguesa por 5,1 millones de euros, pilotada por Feijóo. 
Barreras no ha cumplido los plazos de entrega ni se ajusta a los presupuestos comprometidos en el barco que construye para The Ritz-Carlton y tiene serios problemas con otros dos, lo que la ha llevado a una situación que amenaza con arruinar a la industria auxiliar. Sin tesorería y sin posibilidad de realizar cobros relevantes a corto plazo, debido a los graves errores de diseño que paralizaron en julio la construcción y los cobros de dos grandes buques para Havila, no se atisban soluciones para el astillero privatizado en 1995.

Vulcano. Factorías Vulcano acaba de entrar en proceso de liquidación y de emprender el despido de todos sus empleados en el año de su centenario, con una deuda de 209 millones de euros. El del astillero es un caso similar al de Barreras, al sucumbir a una desastrosa gestión que le ha enfrentado a dos concursos de acreedores en los últimos 20 años. 
La tercera crisis ha sido la definitiva, ya con la Xunta dispuesta a no consumir más recursos públicos en una compañía que ha sido víctima de aventuras empresariales descabelladas. Aunque llegó a alcanzar el millar de trabajadores, su plantilla se fue reduciendo progresivamente, por lo que su impacto en el empleo se producirá sobre todo en la industria auxiliar.

 Meirama. Naturgy anunció en enero el cierre de la central térmica de Meirama, para sumarse al cambio ciclo energético que tutela la Unión Europea. El desmantelamiento de la histórica instalación de Unión Fenosa, inaugurada en 1980 por Adolfo Suárez, durará entre dos y tres años, y permitirá salvar, al menos por ese tiempo, unos 40 empleos. El resto de los 77 trabajadores se irán a la calle a través de salidas pactadas. Como en otros casos, el impacto del cierre trasciende al del empleo directo, y tiene un fuerte componente simbólico: el fin de una era de producción energética que resultó especialmente significativa para la industria gallega."                    (Pablo López, El Confidencial, 26/10/19)