Mostrando entradas con la etiqueta Trabajo: degradacion. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Trabajo: degradacion. Mostrar todas las entradas

13/11/23

Ansiedade, impagos e desesperación: as limpadoras de Correos superan os catro meses sen cobrar... Hainas que teñen que elixir entre pagar a luz ou facer a compra"... "Temos máis chea caixa de medicamentos con lorazepam ou diazepam que a neveira"

 "Hainas que teñen que elixir entre pagar a luz ou facer a compra". "A situación é horrible, desesperante; no económico pero tamén no anímico". "Temos máis chea caixa de medicamentos con lorazepam ou diazepam que a neveira". Quen falan son limpadoras de Correos en Galicia. Relatan unha situación de precariedade, preocupación e ansiedade que no seu caso non ten que ver só coas pésimas condicións laborais que levan tempo denunciándose no seu sector, senón que se agravan con meses de impagos e unha folga que implica que arredor de 300 mulleres acumulen uns 130 días sen salario.

"Imos camiño dos cinco meses sen cobrar e aquí seguimos: sen solucións nin traza de mellorar, con rumores contraditorios e sen ninguén que nos garanta nada. Desesperadas pero tirando, convencidas de seguir adiante", conta Lourdes García, limpadora de Correos en Ourense. "É moi duro; nunha das últimas concentracións houbo tres compañeiras que sufriron crises de ansiedade e son moitas as que están a sufrir problemas psicolóxicos e económicos", conta Marta Núñez, traballadora en Santiago.

Os testemuños relatan as consecuencias que sobre unhas 300 mulleres en Galicia teñen a precariedade e a folga indefinida na limpeza de Correos, froito dapolémica adxudicación do servizo por parte da empresa estatal e dos atrasos e impagos que sofren, que tamén afectan outras 400 traballadores no conxunto do Estado. 

Como derivada, a insalubridade e a falta de hixiene nos centros de Correos, que provocou tamén as mobilizacións de persoal da empresa, o apoio ás limpadoras e mesmo a convocatoria —por parte da CGT— dun paro de dúas horas en Ourense este pasado venres. Ambas partes reclaman unha solución que non chega e rematar cun conflito que só fai afondar na precariedade dun sector que se rebela contra unhas pésimas condicións laborais e unhas empresas sinaladas ás que cualifican de "piratas". 

Neste caso as afectadas son o persoal en Galicia da empresa SCT (Limpiezas Córdoba), adxudicataria desde o pasado xaneiro do servizo de limpeza das oficinas de Correos nas catro provincias galegas e en varias máis de todo o Estado. A inmensa maioría mulleres e traballando por horas, con soldos "precarios, que non chegan ao salario mínimo", que agardan aínda por cobrar os seus salarios de xullo e agosto logo de que o de maio lles fose abonado mes e medio tarde e que levan desde o 4 de setembro en folga indefinida. 

"A situación é máis grave aínda porque falamos dunha empresa estatal e dun concurso público", explica Lourdes García, que advirte, como os sindicatos, dos baixos contratos de licitación e da falta de control da compañía sobre as subcontratas. Desde a CIG, por exemplo, cualifican de "neglixente" a actuación de Correos, que prescindiu de SCT pero segue sen contratar nova empresa nin aclarar cando e como se van aboar os salarios pendentes. 

Os "rumores", advirten as traballadoras, son variados e contraditorios, pero non hai información que asegure unha solución á que confían que se achegue na vindeira semana, coa reunión do consello de administración de Correos que advirten que non dá explicación ningunha, ao igual que a empresa externa que xestiona o servizo. Mentres, o persoal denuncia "todo tipo de problemas físicos, psicolóxicos e económicos".

Óscar Martínez, presidente do comité de folga, recoñeceu en rolda de prensa a pasada semana que se atopa se atopa en tratamento farmacolóxico e psicolóxico por mor dunha situación que cualificou como “insostíbel” para el, mais tamén para o resto de compañeiros e, sobre todo, compañeiras nun emprego "feminizado e precarizado como poucos". 

Entre os testemuños, directos ou recollidos das propias conversas entre as traballadoras en folga, "casos de todo tipo". Desde limpadoras que tiran de aforros, ata as que acoden a Cáritas por non poder afrontar o pago da compra nun supermercado ou as que pediron créditos para poder asumir gastos correntes. Tamén as que están a piques de "perder as casas por non poder pagar alugueiros ou hipotecas". Impagos de recibos, cortes de auga, luz ou gas... "E hai quen tivo que rescatar un plan de pensións para poder vivir", contan. 

Tamén casos de mulleres que "se duchan en auga fría por non poder pagar o arranxo dun quentador" ou que "con 50 anos volven ás casas dos pais" por non poder pagar xa o alugueiro. "Hai quen ten que escoller entre pagar a luz ou comer", explica unha das afectadas, que advirte da "feminización da pobreza" nun emprego "moi medicalizado" onde son moitas traballadoras as que tiran de ansiolíticos como o diazepam para "soportar as dores musculares" ou combater a ansiedade. Ou a imposibilidade de conciliar o sono.

"Hai casos de todo tipo", resume Lourdes García. No seu caso, traballa, como na maioría dos casos, cunha xornada parcial, limpando unhas horas e cun soldo pequeno que "axuda a completar os ingresos na familia". Outras moitos, con algunhas horas máis, polo que o seu problema agrávase. As menos, e na peor situación, as poucas que teñen unha xornada completa que, con todo, "non dá nin para o salario mínimo, queda sobre os 1.000 euros"

Tal é a precariedade, advirten varias limpadoras, que mesmo aquelas que traballan oito horas ao día "adoitan facer máis noutro sitio, ata dez, para completar o soldo". Na maioría dos casos, moitas desas xornadas extras son en negro e sen cotizar. E a solución segue sen chegar. 

Correos, como sinalan os sindicatos, sacou en outubro dúas licitacións negociadas sen publicidade para o servizo de limpeza. Unha duns 30 millóns de euros e a segunda, de 50. Nada se sabe e todo fai indicar que, como noutros casos anteriores, quedaron desertas aludindo as compañías á falta de rendibildade. Para as centrais, porque non hai quen queira asumir a débeda de Limpiezas Córdoba. 

Mentres, arredor de 300 mulleres van camiño dos cinco meses sen cobrar e superan xa os dous meses de folga. Con cada vez máis problemas económicos, físicos e psicolóxicos. "Estamos desesperadas", conclúen, tras advertir que Correos, nas últimas mobilizacións, impídelles entrar nos seus centros. Aluden que "xa non forman parte da empresa".     (Miguel Pardo, Praza.Gal, 13/11/23)

10/3/23

"Los médicos están tan hartos que ya ni pagándoles más" dice CESM tras convocar huelga indefinida en el Sergas

 "La sanidad gallega se enfrenta a una huelga indefinida a partir del 11 de abril después de la convocatoria de la Confederación Estatal de Sindicatos Médicos en Galicia (CESM), que llama a la movilización para denunciar la falta de médicos y por la generalización del complemento específico.

El secretario xeral de CESM Galicia, Enrique Marra-López, atiende a Galiciapress para enumerar los motivos del sindicato para convocar la huelga tras varios intentos infructuosos de negociar cambios con la Xunta.

El 11 de abril, y si nada lo remedia, los profesionales de la sanidad gallega están llamados a la huelga, convocados por la Confederación Estatal de Sindicatos Médicos (CESM) en Galicia, que ayer anunció la decisión que afecta a toda la Atención Primaria, a la Atención Hospitalaria al Centro Coordinador FPUS-061 y a las Bases Medicalizadas de las USVA.

La respuesta de la Xunta al paro indefinido la dio ayer el presidente Alfonso Rueda después de la reunión del Consello de la Xunta, invitando a CESM a compartir su posicionamiento con los demás sindicatos y a cumplir con lo acordado en la Mesa Sectorial, de la que CESM no forma parte pese a tener una importante presencia entre los médicos, especialmente en lo referido al cuerpo superior.

Pese a que la Xunta parece dar la imagen de que la convocatoria los ha pillado por sorpresa, lo cierto es que la posibilidad de una huelga indefinida sobrevolaba sobre la comunidad desde hace un tiempo. Enrique Marra-López, secretario xeral de CESM Galicia, matiza que hay que remontarse a “finales de verano” para descubrir los primeros indicios de esta huelga.

NOS TOMARON EL PELO

“Intentamos varias reuniones que fueron infructuosas. En diciembre mandamos una carta al presidente de la Xunta advirtiendo que si no nos reuníamos iba a desembocar en un conflicto. Al final nombró como interlocutores a gente del SERGAS, de Recursos Humanos, y en la primera reunión estuvo presente el director asistencial”, relata Marra-López. En ese primer encuentro el sindicato presentó sus propuestas “en un tono normal”, pero en el segundo encuentro solo son atendidos por Ana ComesañaMargarita Prado, responsables de recursos humanos y, por tanto, más dispuestas a abordar el encuentro desde un punto de vista “más jurídico”. 

“Encima nos dijeron que no habían recibido las propuestas que les trasladamos”, recuerdan desde el sindicato. “Nos habían tomado el pelo en la segunda reunión”, reprocha a una Xunta dedicada a “poner parches” con las “medidas estrella” que anunciaba Rueda y que no corregían la “reforma estructural profunda” que necesita el SERGAS, desde el sindicato se vieron abocados a la convocatoria de la huelga por una “situación insalvable”.

“El ambiente está muy caliente en muchos círculos sanitarios”, valora Marra-López, que ve en la Xunta la voluntad de hacer cosas pero que “llega muy tarde”. En ese sentido insiste en que lo principal es acometer una “reforma de como funciona la Atención Primaria” para poder ofrecer “verdadera calidad asistencia a los pacientes”. Este ritmo de trabajo actual no está siendo bueno ni para ellos ni para los facultativos”, lamenta por la sobrecarga laboral que están sufriendo inmediatamente después de la pandemia, donde se les requirió un esfuerzo extraordinario.

Desde CESM admiten como válida la tesis de la Xunta de que “no hay médicos”, pero creen que “si se mantienen las mismas plantillas para hacer mucho más trabajo, ese trabajo se más hay que pagarlo a mayores”, y no con “aplausos y homenajes en balcones”. “Eso se acabó, somos trabajadores y tenemos que ser respetados como los demás, con condiciones laborales dignas y adecuadas”, censura.

“LA GENTE QUIERE VER A SU MÉDICO, NO LLAMADAS TELEFÓNICAS”

En las últimas horas el sindicato ha recibido muchas llamadas de apoyo, pero admiten que no todos han acogido igual de bien el anuncio, que tuvo lugar apenas quince días después de la manifestación multitudinaria en defensa de la sanidad pública que tuvo lugar en Santiago de Compostela el pasado 12 de febrero. 

“Las huelgas nunca son un objetivo, sino un instrumento para conseguir algo. El gran éxito sería no llegar a la huelga”, condiciona el sindicato, abierto a llegar a un punto de encuentro que no obligue a llegar a ese extremo. 

No obstante, inciden en que la gran demanda en la sanidad gallega es “que la gente pueda ver a su médico y que le atienda”. “No demandan edificios médicos, no demanda aparatos nuevos, no demanda llamadas telefónicas, las consultas telemáticas…todo eso pasa porque los recursos humanos sean adecuados”, razona.

Desde CESM no tienen cifras concretas sobre el déficit de profesionales sanitarios que presenta el SERGAS, pero existe la evidencia de que “la gente se está marchando”, un problema derivado de la “falta de previsión de las administraciones públicas”. “Los políticos se tiran los tratos a la cabeza y en medio estamos los profesionales y los pacientes. Este tema no se planificó, ni en Galicia ni en el resto del Estado, porque todos están con el mismo problema. Estamos todos igual de mal y en 2008, con la crisis, tendrían que haber empezado a buscar solución”, recapitula.

JUBILACIÓN A LOS 72 AÑOS Y COMPLEMENTO ESPECÍFICO

“Los que estamos podríamos asumir esa sobrecarga asistencial siempre que se abra un futuro esperanzador. Pero nos hemos cansado. No se ofertan plazas de larga duración, no se crean las plazas necesarias…”, critica Marra-López, al tiempo que incide en aspectos positivos como el proceso de estabilización “que parte del Gobierno central por normativa europea”. La propuesta en Galicia, en cambio, ha girado en torno a retrasar la edad de jubilación hasta los 72 años.

“Antes nos mandaban a casa cuando cumplíamos 65 años y por eso perdimos un montón de profesionales que podrían haber seguido”, incide. El escenario, admite el galeno, ha cambiado mucho, y ahora “la gente quiere quitarse de en medio lo antes posible”, producto del cansancio crónico que padece toda la plantilla de los sanitarios. 

Con todo, desde CESM son sensibles con la propuesta de retrasar la edad de jubilación, pero subraya que debe ser “un tema flexible” y tratado detenidamente a nivel estatal. Al tiempo, destaca que las guardias “no contabilizan a la hora del tiempo de jubilación”, un aspecto que lastra a miles de facultativos y que sí se contempla en otros sectores. 

Este capítulo entronca directamente con otra de las grandes reclamaciones del sindicato, que es la generalización del complemento específico, un tema en el que Marra-López invita a detenerse por las confusiones que ha podido generar este debate. “No es lo mismo el tema de la incompatibilidad que el complemento específico”, enuncia. 

CESM explica que el complemento específico “nace de una norma estatal” en el que se pueden remunerar “hasta seis conceptos diferentes”, pero que en el caso de Galicia “dedican íntegramente a la exclusividad”, negando el complemento a los profesionales que no se dedican en exclusividad al sector público. “Lo lógico es que la exclusividad tuviese un peso, pero no del 100%”, denuncian, por lo que piden readaptarlo con un “complemento específico desglosado en el que se cobren los otros conceptos”. 

Pese a todo, salta en este punto el tema de la incompatibilidad, una medida que ha relajado el SERGAS con “una jugada mágica” producto de las “reuniones con los colegios médicos y otras entidades” y que, al entender de Marras-López, responde “a los intereses de los directivos de los hospitales privados y del propio SERGAS, que se han quedado sin médicos”. 

“No queremos que se modifique la Ley de Incompatibilidades, que no entiendo cómo son capaces de flexibilizarla, algo que en todo caso debería hacerse en Madrid, pero aquí nadie va a poder cobrar el complemento específico cuando nada tiene que ver con la exclusividad”, reprende.

Además de la flexibilización, la Xunta también anunció otra medida de calado como la creación de una bolsa de voluntarios para trabajar en los Puntos de Atención Continuada en el área de Pontevedra, a la que apuntaron menos de una veintena de profesionales. “En Pontevedra la situación era muy peliaguda. El nuevo gerente intentó buscar médicos hasta debajo de las piedras. El planteamiento era ofertarles una remuneración mucho más potente”.

Sin embargo, el hecho de que se hayan apuntado tan pocos, escenifica el hartazgo de los sanitarios. “La gente está tan harta que ya ni pagándoles más. Llega un momento en el que es: ‘Dinero sí, pero tienes que darme unas condiciones que me permitan mantener mi salud’. No se imaginan la gente de la de médicos de baja por burnout…”, se queja Marras-López. Cada vez son más los médicos afectados y cada vez más jóvenes, extenuados por una carga de trabajo y una precariedad que cada día van a más."               ( , Galicia Press, 3 de marzo de 2023)

9/3/23

La huelga en la radiotelevisión pública gallega paraliza la emisión de varios programas

 "El presidente de la Xunta de Galicia no se atrevió a opinar, hace unos diez días, sobre la convocatoria de huelga en la Corporación de Radio y Televisión de Galicia (CRTVG), los medios públicos gallegos. A preguntas de la prensa, se limitó a expresar un lacónico “nada que decir, siempre que se respeten los servicios mínimos y la legalidad”. El paro, programado para este lunes 6 de marzo, protesta por un “clima laboral asfixiante” y por las represalias a empleados “no dóciles a la manipulación” a favor del PP. Y, de momento, ha paralizado algunos de los principales espacios matutinos de la parrilla: el magacín A Revista, en la televisión, o el Diario Cultural, O Tempo y la sección de deportes en la radio. Técnicos y redactores de otros que se emiten más tarde han secundado la llamada, por lo que se verán presumiblemente afectados. Fue el caso del cultural Zig Zag.

Fuentes de los sindicatos se mostraban a media mañana “muy satifechas” por el desarrollo de la huelga, pero todavía no ofrecían datos de participación. Fue el comité intercentros el que aprobó la movilización como primer paso en un calendario más amplio que denuncia la convulsa situación de la compañía. Doscientas cincuenta semanas consecutivas de Venres Negros -concentraciones de personal contra la manipulación informativa- son apenas el síntoma más visible del estado del ente. Acabar con el incumplimiento de aspectos clave de la ley gallega de medios públicos y con las reiteradas polémicas sobre contenidos machistas también forman parte de las reivindicaciones de los huelguistas. Todavía recientemente la Justicia condenaba a la CRTVG por vulnerar la libertad de expresión de un trabajador.

“Falta proyecto de medios públicos, de país, de visión y de asunción del mandato público”, añadían fuentes de los trabajadores cuando votaron a favor de ir a la huelga.

La dirección de CRTVG ofreció esta tarde, a petición de Europa Press, sus datos sobre el seguimiento, que cifró en un 28% de la plantilla."                  (Daniel Salgado  , eldiario.es, 6 de marzo de 2023)

20/2/23

La radio pública gallega prescinde de un periodista que se negó a ocultar que el IPC subió en Galicia más que la media

"El Comité Intercentros da Corporación Radio e Televisión de Galicia ha denunciado un nuevo caso de represalias contra un periodista crítico con la manipulación informativa en la empresa que gestiona los medios públicos dependientes de la Xunta, que gobierna el PP. Según el Comité, el trabajador fue cambiado de puesto en la Radio Galega y destinado a un programa de televisión el día después de negarse a manipular un texto informativo para ocultar que el índice de precios al consumo (IPC) había subido más en Galicia que en el resto de España durante el mes de enero.

Según explica el  Comité en un comunicado, el redactor, que llevaba casi 25 años en la Radio Galega, fue informado el jueves de su cambio al programa Galicia Noticias de la TVG  apenas 24 horas después de que se negara a modificar la noticia sobre la subida del IPC elaborada para el informativo Crónica de las 14h de la radio. El texto que había redactado comenzaba diciendo: "Los precios subieron en Galicia en el mes de enero un 6,4%. En toda España, la subida fue del 5,9%. Son los datos oficiales que hoy [por el jueves] ha publicado el Instituto Nacional de Estadística".

La coordinadora del informativo le conminó a modificar el texto diciéndole que la noticia no podía ir así, "ya sabes". El redactor se negó alegando que si había algún dato erróneo no tenía problema en modificarlo, pero que él consideraba que la noticia estaba correctamente redactada. La que se emitió finalmente daba una versión distinta: "Dato definitivo del IPC: los precios subieron en enero en toda España un 5,9% con respecto a hace un año. La inflación subyacente, que no cuenta ni los alimentos frescos ni los carburantes, se sitúa en el 7'5%. El precio de los alimentos sigue disparado a pesar de la rebaja del IVA de algunos productos básicos. Los alimentos son un 15,4% más caros que hace un año... Se abarataron tres décimas con respeto al dato de diciembre. En Galicia los precios subieron en el mes de enero un 6,4%".

Este mismo viernes, el subdirector de Gestión de los Servicios Informativos de la CRTVG, Alejandro López Carballeira, le comunicó al redactor su cambio  a partir del próximo lunes justificándolo en que se trataba de "mejorar su productividad". El trabajador le manifestó su sorpresa y su oposición a la modificación de sus funciones, que le fue refrendada por escrito poco después por el director de Recursos Humanos, Víctor Tubío.

El Comité Intercentros interpreta este cambio, a su juicio susceptible de constituir una modificación sustancial de las condiciones de trabajo, como una clara represalia contra el trabajador, crítico con las prácticas de manipulación en la CRTVG. "Se están vulnerando todos los códigos éticos de la profesión periodística y derechos fundamentales protegidos constitucionalmente como la cláusula de conciencia y el derecho a informar libremente, sin que se pueda represaliar o perjudicar a los y las profesionales que se niegan a participar en la elaboración de informaciones contrarias a los principios éticos de la comunicación", afirma la representación laboral.

Público se ha puesto en contacto con la CRTVG para intentar hablar con algún portavoz, pero la dirección ha respondido por escrito alegando que así "dota a las comunicaciones de transparencia y trazabilidad". La empresa alega que el pasado jueves no hizo uno, sino cuatro cambios de redactores; que estaban "planificados respondiendo  a las necesidades del servicio"; que no respondían "a ninguna casuística particular"; que "son innumerables los intercambios" entre la radio y la televisión públicas, y que, además, "es potestad de la empresa la organización del trabajo, está hecha con todas las garantías legales y es consustancial a cualquier medio de comunicación".

Los trabajadores de la CRTVG cumplen este viernes 248 semanas de protestas -los venres negros- contra la manipulación informativa y el incumplimiento por parte de la Xunta de los compromisos recogidos en Ley Galega do Audiovisual, que fue impulsada por el PP con Feijóo en la Presidencia de la Xunta y que está en vigor desde 2011. La norma prevé la creación de un Consejo de Informativos que vele por la despolitización de las informaciones, y establece que el director de la compañía debía ser elegido por una mayoría cualificada en el Parlamento de Galicia.

El PP, que nunca ha dispuesto de esa mayoría parlamentaria, lleva trece años impidiendo que el Parlamento renueve la dirección, que sigue ocupando Alfonso Sánchez Izquierdo, nombrado por Feijóo nada más llegar al poder en 2009.

Con Sánchez Izquierdo al mando, la CRTVG acumula centenares de sentencias en contra por vulnerar derechos fundamentales y laborales de los trabajadores y trabajadoras de los medios públicos. La última de ellas condenó a la compañía a indemnizar con dinero público al periodista Carlos Jiménez, quien, según consideraron probado los jueces del Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, fue perseguido y expedientado por apoyar los venres negros.

El Comité Intercentros asegura que ha transmitido a la dirección "su condena radical" de esas "prácticas de manipulación informativa y represión", le pide que cese "en sus ataques y abusos continuos a las trabajadoras y a sus representantes, y anuncia que convocará asambleas "para dar una respuesta contundente que implique a todo la plantilla".

En noviembre pasado, miles de personas se manifestaron en Santiago contra la manipulación en la CRTVG. Los trabajadores también denunciaron amenazas de la dirección, y los servicios informativos de la casa también manipularon la información sobre esa protesta para restarle impacto y que pasara desapercibida."                        (Juan Oliver, Público, 17/02/23)

23/11/22

Traballadoras de Inditex na provincia da Coruña convocan folga no Black Friday para demandar "salarios dignos"... e explican a súa folga: "En Inditex hai clases sociais e nós somos as máis baixas"

"Las dependientas de Inditex en la provincia de A Coruña mueven ficha con su convocatoria de huelga para el jueves y viernes. 

Representantes de los sindicatos CIG y UGT han explicado este martes los motivos del inicio de unas protestas que coincidirán con el Black Friday.

Según han denunciado en una intervención conjunta, se trata de reclamaciones que ya estaban encima de la mesa años atrás pero que, como consecuencia de la pandemia, se frenaron. Ahora, con un entorno marcado por la inflación y el ritmo de crucero de Inditex tras cerrar los seis primeros meses del año con un beneficio neto de 1.794 millones de euros, este conflicto vuelve a emerger sin que, según aseguran los sindicatos, se hayan producido puntos de entendimiento con la empresa.

As traballadoras e traballadores de todas as tendas do grupo Inditex na provincia da Coruña irán á folga o día 25 de novembro, coincidindo co Black Friday, para demandar da multinacional un incremento salarial "digno" que lles permita chegar "a fin de mes", segundo expuxeron.

Nalgunhas cadeas nas que a multinacional adianta as ofertas, a folga xa se fará efectiva o xoves 24. Ese día, os piquetes informativos comezarán ás 10,00 horas e continuarán o día 25, á mesma hora.

Nesta data tamén están convocadas mobilizacións nas tres cidades, ás 12,00 horas: na Coruña, haberá manifestación con saída da praza de Lugo; en Compostela, desde a praza de Galicia; e en Ferrol farase concentración diante do Centro Comercial Odeón.

"Aínda que somos as que damos a cara todos os días, os beneficios repártense de maneira xenerosa noutras empresas do grupo, para as dependentas nunca hai nada", denunciaron delegadas da CIG e de UGT nunha comparecencia conxunta para informar os motivos que levan á convocatoria desta folga.

As traballadoras xa adiantaron que a oferta económica presentada por Inditex "non é suficiente", polo que de non producirse avances non descartan ampliar os días de paro durante o mes de decembro ou coincidindo co período de rebaixas.

As representantes das traballadoras explicaron que a multinacional non cambiou a súa oferta de outubro, senón que "se limitou a mover" as contías a repartir en cada ano do acordo. A proposta final é, explicaron, un incremento progresivo en tres anos ata conseguir os 182,93 euros/mes en 2024 fronte aos 440 euros/mes que reclaman as traballadoras para o mesmo período." (Galicia Confidencial, 22/11/22)



"Las dependientas de Inditex en la provincia de A Coruña mueven ficha con su convocatoria de huelga para el jueves y viernes.


Representantes de los sindicatos CIG y UGT han explicado este martes los motivos del inicio de unas protestas que coincidirán con el Black Friday.

Según han denunciado en una intervención conjunta, se trata de reclamaciones que ya estaban encima de la mesa años atrás pero que, como consecuencia de la pandemia, se frenaron. Ahora, con un entorno marcado por la inflación y el ritmo de crucero de Inditex tras cerrar los seis primeros meses del año con un beneficio neto de 1.794 millones de euros, este conflicto vuelve a emerger sin que, según aseguran los sindicatos, se hayan producido puntos de entendimiento con la empresa.

«En Inditex hay clases sociales y nosotras somos la más baja», han lamentado las representantes sindicales de la CIG y UGT en Zara, Stradivarius, Bershka, Massimo Dutti, Tempe y Zara Home. Las trabajadores denuncian pasar «dificultades para llegar a final de mes» y consideran «insuficiente» la propuesta de la dirección del grupo de elevar en unos 200 euros al mes su salario en tres años (120 el primero, 40 el segundo y 20 el tercero).
«La discriminación está ahí»

«Somos las que menos cobramos y no tenemos ayudas como en Arteixo», recalcan. Y es que las representantes sindicales subrayan que el personal de tiendas no goza de las mismas facilidades que los trabajadores de oficinas o de los almacenes. «No tenemos comedor ni libros gratis. La discriminación está ahí», subrayan.

En este sentido, las dependientas ponen como ejemplo que no están autorizadas para participar en los mercadillos solidarios que la firma organiza en Arteixo y en los que, por el contrario, sí puede asistir el resto de la plantilla.

Además, los sindicatos lamentan que el personal de la red de tiendas se encuentre, mayoritariamente, a jornada parcial. También censuran que, pese al cambio en la presidencia de Inditex tras el relevo de Pablo Isla por Marta Ortega, el discurso de la empresa sobre estas reclamaciones se ha endurecido.Es por ello que los sindicatos dejan la puerta abierta a mantener un calendario de movilizaciones en el mes de diciembre, coincidiendo con la campaña navideña en el caso de que no se acerquen posturas con la dirección de la empresa."                      (Economía Digital de Galicia, 22/11/22)

24/6/22

El 'rider' gallego Xabier Cid revive en un libro sus días en Glasgow: “Daña más la invisibilidad que la lluvia y el viento”

 "Hay un gran ausente en la literatura gallega contemporánea. No se trata de la ballena blanca, tampoco de la necesidad de facturar best sellers. “Nadie escribe del trabajo. Quiero decir, nadie escribe seriamente del trabajo”, asegura Xabier Cid (Ourense, 1975) en su último libro, “probablemente sea por alguna razón, porque el trabajo canse, o hiera, o provoque rozadura”. Un escritor también existe para reparar ausencias, parece afirmar a continuación: “Pero yo vine aquí a hablar de la belleza del trabajo. Porque esta es la labor más hermosa que tuve nunca”. 10.000 millas de andar na bici (Xerais, 2022, en gallego) es la cuidada pieza de autoficción en que relata su experiencia como rider de comida en Escocia durante dos años.

Esta es una obra que comenzó a escribirse en un armario. Periodista de formación, implicado en un proyecto empresarial que le “había arrancado las energías y las ilusiones”, Cid detestaba su forma de vida, ligada sobre todo a las pantallas. A inicios de 2018 se convirtió en deliveira, el ajustado neologismo que creó para referirse a las trabajadoras y trabajadores de las empresas de reparto de comida. “Estaba en el armario laboral”, explica a elDiario.es, “la chispa para escribir el libro nace de ese contraste entre la comunidad que me rodeaba y la realidad del oficio”. “Durante las primeras semanas realicé este trabajo a escondidas de mi pareja”, escribe, “después de varios meses se lo dije finalmente a la familia, y ahora a ti. Costó menos salir de otros armarios”.

Hubo más motivos. Y ninguno tenía que ver con la denuncia de las condiciones laborales que se podría esperar de un libro sobre reparto de comida. Más bien al contrario: tenían que ver con la respuesta a una denuncia. “Es que no hay mucho que denunciar”, asegura, de entrada provocador pero con una reflexión de fondo: “Para poder denunciar hay antes que comprender”. Y eso, añade, fue justamente lo que no hizo Antía, una usuaria de Twitter que un día de temporal proclamó en su cuenta que no estaba bien pedir comida a domicilio en semejantes circunstancias. “Antía, entiendo tus reparos morales, pero primero pregúntanos a nosotros. Este libro es una respuesta a esa denuncia”, dice el autor. El subalterno habla.

Porque subalterna es la fuerza de trabajo que, según describe Cid, se encargaba en Glasgow de llevar alimentos cocinados la casas particulares. “Yo y las otras deliveiras (que somos casi todas hombres)”, relata, “estamos hechas con la materia con que se hacen las sobras: inmigrantes ilegales, personas con limitaciones sociales o sentimentales, estudiantes, cuidadoras, humanas en crisis y huida...”. 10.000 millas de andar na bici mira el mundo desde ese lugar. No prescribe, no critica, apenas define, con un registro a no mucha distancia de lo poético. “Nada nos ata, nada nos protege”.

Dividido en cinco capítulos, el libro traza la geografía del repartidor, las áreas suburbanas, los no lugares, los descampados. Los insterticios. Glasgow, recuerda Cid, es hoy una ciudad con la tercera parte de la población que tenía en el siglo XIX: unos 600.000 habitantes, 1.800.000 con área metropolitana. “Es una ciudad con huecos. Donde había fábricas ya no las hay. Donde había gente ya no la hay. No es bonito, no es hermoso, pero fui extremadamente feliz en ese paisaje”, dice. Y lo transcribe: “Caminamos entre los restos como si no fuesen nuestros”. Ese es el territorio por el que pedalea la deliveira. Por donde transporta batidos de nutella, un kebab, albóndigas de seitán, una caja de donuts, una pizza “la misma de todas las noches, al mismo señor que vive solo”. Donde observa el mundo tal cual es, donde él a menudo no es observado: “Daña la invisibilidad más que la lluvia y el viento contra la cara”.

El caso es que 10.000 millas de andar na bici es también un testamento. El escritor, que dejó el oficio a los dos años porque abandonó Escocia, pronostica que los repartidores de comida desaparecerán. La tecnología los sustituirá. “Lo veo en el fondo como un alivio. El valor que este trabajo da al ser humano es muy bajo y enseguida lo hará una máquina”, dice, y establece una comparación con los cobradores en los peajes de las autopistas: “Hace falta una reforma social para que estos trabajos desaparezcan. No son buenos para el ser humano. Debe haber otros trabajos, o pagar para que estos no los hagan personas”. Cid enlaza la reflexión con una lectura, la del ensayo Trabajos de mierda (Bullshit Jobs, 2018, en castellano en Ariel), del antropólogo anarquista David Graeber. “No me identifico con sus posiciones anticapitalistas, pero el libro es muy bueno. Hace una clasificación de oficios que deben desaparecer. No incluye los repartidores, pero si lo hiciera hoy, los incluiría”.

El escritor, de hecho, es crítico con la manera en que el Gobierno español legisló sobre la materia. A su ver, lo que denomina estandarización legal del reparto acaba por ir en contra de los más débiles. “Mi experiencia en Escocia es que este era un trabajo en que los empleados tenían una situación laboral o familiar nada estable, gente en transición”, cuenta, “había muchos inmigrantes ilegales. No es lo óptimo, lo óptimo sería su regularización, pero para ellos era el trabajo posible en su situación”. “Hace falta repensar ese molde legislativo y ajustarlo para defender los más débiles”, añade. En cualquiera caso, 10.000 millas de andar na bici, la distancia que separa Ourense de Yakarta no trata sobre vicisitudes legales. Sí, entre otras cosas, sobre una ausencia, la del trabajo en la literatura gallega.

Autoficción por accidente

A Xabier Cid le faltaba algo. “Quería contar algo que creo que debía ser contado”, dice, “porque en la literatura gallega hay personajes que son escritores escribiendo una novela, pero faltan los otros trabajos”. La vieja división entre el cuello azul –obreros industriales– y el cuello blanco –el sector terciario–. Preguntado por el porqué, avanza alguna hipótesis: “Los escritores vienen de una parte de la vida en que son maestros, profesores... pero hay poco de lo demás”.

Como método de escritura, para resolverlo, se decantó por la autoficción. Pero antes de saber de la etiqueta. “Es que yo llegué tarde a esto”, se excusa, “después de escribirlo, me preguntaba qué tenía entre manos. Si eran unas memorias o qué era. Algunos amigos lo leyeron y dijeron: 'Esto es autoficción'. Creo que encaja bien ahí, porque es una etiqueta poco definida”. Se tuviera que definirla, diría: contar la vida desde la realidad, con cierta voluntad estilística. 10.000 millas de andar na bici cumple la tesis. Pero no parece que Cid vaya a seguir por el camino. Su anterior libro, As bicis (Gusanillo Mayor, 2020), fue de poemas, y se adentraba en la misma experiencia pero desde un lenguaje diferente. Ahora quizás pare. “No creo que se deba escribir más. Los hombres blancos debemos estar callados. Hay ya demasiados textos”, concluye."                  (Daniel Salgado  , eldiario,es, 17 de junio de 2022)

2/6/22

A precariedade dos coidados, en primeira persoa: "Imos traballar dopadas de paracetamol"... denuncian estrés, problemas musculoesqueléticos, dificultades na conciliación, soldos "indecentes" e un longo etcétera de abusos laborais por parte das grandes empresas privadas que xestionan o servizo en boa parte dos concellos galegos

 "A Isabel, que prefire non ser identificada co seu nome real, sempre lle gustou coidar da xente maior. "Crieime coa miña avoa", explica, "e ves a necesidade de axudar persoas que realmente o precisan, que están soas no seu día a día e que non se apañan para facer as cousas". Ela leva anos empregada no Servizo de Atención ao Fogar que a Xunta de Galicia ofrece ás persoas en situación de dependencia ou con dificultades para manexarse no básico. "É un traballo que require de moita paciencia e dedicación", describe. Que gratifica, pero que "come moito" física e psicoloxicamente.

Máis aínda cando estes coidados se exercen na invisibilidade e na precariedade á que se ven sometidas estas traballadoras. O sector está conformado por unhas 8.000 profesionais sociosanitarias, a maioría mulleres e un bo número delas migradas e racializadas, que denuncian estrés, problemas musculoesqueléticos, dificultades na conciliación, soldos "incedentes" e un longo etcétera de abusos laborais por parte das grandes empresas privadas que xestionan o servizo en boa parte dos concellos galegos

O DÍA A DÍA

Isabel chega ao seu primeiro domilicio ás nove e cuarto da mañá. Por diante quédalle unha longa xornada de traballo que non rematará ata máis alá das oito da tarde e na que pateará A Coruña para prestar os seus coidados nun total de entre seis e oito fogares. En cada domicilio, Isabel debe comprimir en moi pouco tempo todos os labores: mobilizar a persoa, dispensarlle as medicacións, aseala, vestila, axudala a comer, limpar, mudar sábanas... Todo está axustado ao milímetro. "Nas casas nas que saio de paseo coa usuaria, en menos de cinco minutos debo vestila e colocala na cadeira de rodas para baixar", explica. 

Só conta con dez minutos para ir duns domicilios a outros, que adoitan estar en diferentes puntos da cidade. "Mentres agardo un semáforo xa me marchou o tempo. Chegas suada, cansa, desesperada. No inverno acabo empapada", relata. "É unha vida moi axitada. Menos mal que me tocaron bos usuarios e familias que me entenden, pero tamén hai quen está mirando a hora exacta e che recrimina cinco minutos de retraso". Un ritmo frenético de traballo que tropeza coa humanidade, a paciencia e os tempos lentos que requiren os coidados. 

"Nós atendemos persoas, non máquinas", denuncia María, outra traballadora con máis de dez anos de experiencia no servizo de atención a domicilio da Coruña. "Non se trata só de cambiar un cueiro, as persoas precisan cariño e empatía", prosegue esta empregada, que lamenta tamén a actitude das empresas. "Non dan marxe para adaptarse á situación de cada usuario, e impiden que tomemos confianza con eles porque nos cambian continuamente de domicilios. Falta consideración, cos maiores e coas traballadoras, que somos a forza física e emocional desas persoas que xa non poden. Acabamos deteriorándonos moito", denuncia.

DEIXAR A SAÚDE NO TRABALLO

No corpo destas mulleres vanse amontoando as marcas do traballo a base de estrés e accidentes e enfermidades laborais non recoñecidas. "Cada dous por tres, unha colle unha tendinite, unha lumbalxia... E chega un momento en que o teu corpo di: ata aquí". Isto foi o que lle aconteceu a María, que tras anos convivindo con dores diarias, vén de chegarlle un informe no que a incapacitan para desenvolver este servizo, aínda que descoñece se de forma permanente ou revisable ao cabo dun ano. María sofre unha tendinite no hombro, unha lumbalxia e unha ernia que lle compromete a perna esquerda, ademais dunha estenose da canle medular. Identifica perfectamente esas tarefas nas que o seu corpo dixo 'ata aquí', pero a mutua non recoñece a súa vinculación co traballo. 

Isabel tamén sufriu varios accidentes laborais. O primeiro sucedeu cando a mandaron cabo dunha usuaria cuxo marido lle acababa de pegar. "Ela estaba moi alterada. Procurei mobilizala e colleume con tanta forza do meu brazo dereito que me rompeu un tendón do pulso", relata. Dende ese momento, Isabel está de baixa cada pouco tempo. A empresa asígnalle, sen informala con anterioridade da situación na que está cada usuario, persoas maiores con sobrepeso ou que teñen actitudes violentas coas traballadoras. "Nunha destas, outra usuaria pilloume o brazo que tiña mal coa cadeira de rodas e volvín caer de baixa. Coa man morada, a mutua díxome que tiña artrose. Nin se dignou a mirarme", denuncia. 

Recoñecer as enfermidades laborais, implementar axudas técnicas e dispoñer dun sistema de prevención de riscos, son, de feito, algunhas das maiores reivindicacións da Plataforma SAF Galiza, que reúne en torno a 500 traballadoras na loita polos seus dereitos laborais. "Imos traballar dopadas de paracetamol", sentenza María José Iglesias, membro da Plataforma e traballadora no Concello de Piñor, en Ourense. "Moi poucas camas están articuladas. As axudas técnicas son mínimas ou nulas, e ao final do día acumulamos traslados de 600 ou 700 quilos", explica. "Nalgunhas casas fas malabares para poder traballar", engade María.

Outra das reivindicación pasa porque as baixas por enfermidade sexan cobradas ao 100%, cousa que non acotece sequera coa covid, a pesar de seren traballadoras sociosanitarias. "Quen traballa a media xornada, se cae enferma por covid, ese mes non come", denuncia María José, que tamén lembra a falta de EPIs para as traballadoras durante a pandemia e a elevada exposición ao contaxio que sufriron no peor da pandemia. Isabel chegou a traballar en contacto con persoas positivas por Covid sen que a empresa a tivese avisado.

Máis alá da saúde física, moitas traballadoras trasladan que o seu labor tamén compromete a saúde mental. "É agobiante e traballas con moita presión. Houbo un tempo en que tiven moita ansiedade. Non me daba tempo nin a comer ben", sinala Isabel. O contexto de precariedade no que se moven non deixa oco tampouco para xestionar os "baleiros emocionais" - cualifica María - que quedan nas traballadoras cando algunha das persoas ás que atenden falecen.

VIVIR PARA TRABALLAR, TRABALLAR PARA NON VIVIR

Isabel é consciente de que aínda non está "apta" para traballar, pero non se pode permitir estar máis tempo de baixa con tan só 500 euros mensuais. "Non me queda outra, de que vou vivir? Morro de fame o mes que vén se non volvo traballar", explica. Nin ela nin María, empregadas da empresa OHL Servicios Ingesan, alcanzan un soldo de mil euros. "Non é un traballo nada ben pagado. Con horas extra, eu podía sacar en torno a 900 ou 920 euros a xornada completa", explica María, que denuncia tamén que a empresa só a deu de alta na Seguridade Social por media xornada durante todos estes anos. 

Boa parte dos 527 euros que recibe agora pola incapacidade van destinados só ao pago do aluguer. "Sobe a luz, sobe a auga... A onde vas? Solicitei bonos pero non tiven ningunha resposta aínda, pedín axuda para alimentos no Concello da Coruña e dinme que non hai nada. Como vivo soa...", relata María. Os baixos salarios do servizo de atención a domicilio da Xunta de Galicia coloca moitas traballadoras a rentes da pobreza. De feito, segundo datos de OxfamIntermon, o 32,5% das traballadoras remuneradas do fogar vive baixo o limiar da pobreza do Estado español. Delas, 1 de cada 6 está en situación de pobreza severa - vive con menos do equivalente a 16 euros diarios -. 

CLASISMO, MACHISMO E RACISMO

Unha das cousas que máis sofre Isabel son as inxustizas que ve no día a día: ter que atender ás presas a unha persoa que pasa os seus días en soidade para chegar a outro fogar onde, ademais dela, hai ata outras dúas auxiliares privadas. E é que este é un traballo atravesado, moitas veces, polo clasismo e a discriminación. "Hai xente que vive na extrema pobreza, e ao lado, xente que ten moita solvencia económica, e son precisamente as que te tratan tan mal, as que che obrigan a facer tantas cousas que non debes, as que abusan de ti", explica Isabel. Ela ten chegado a traballar as fins de semana para unha señora que, sinala, "movía influencias" na Xunta de Galicia e non aceptaba ningunha outra empregada que non fose Isabel. "Estábame matando e mateime. Agora véxome operada do tendón, co túnel carpiano estropeado...".

A ese clasismo do que son obxecto, súmase o racismo e o machismo de quen expón as traballadoras do fogar e de coidados a múltiples situacións de abuso e vulneración dos seus dereitos fundamentais. No primeiro día de traballo de Isabel, muller racializada, unha familiar da usuaria advertiuna de que á súa nai "non lle gustaba a xente de cor". Tamén María ten recibido comentarios racistas semellantes no seu traballo. "Denígrante con palabras, a min téñenme dito que me fora para a miña terra, pero procuro xestionalo de forma que non me afecte demasiado. Dígolles: 'ese idioma eu non o entendo", explica.

Isabel relata ter sufrido situacións de acoso sexual por parte dalgún usuario, pero deixa claro: "que unha persoa estea enferma nunca xustifica que che toque o cu, que che meta a man nunha teta ou que baixe o seu pantalón cada dous por tres". Ante este tipo de feitos, as traballadoras denuncian a impunidade e a falta de apoio e protocolos específicos para facerlles fronte.

DEMANDAS

Concello da Coruña, que adxudicou o servizo a Ingesan, empresa para a que traballan María e Isabel, non respondeu as preguntas formuladas por Galicia Confidencial a respecto das condicións laborais das traballadoras. A Xunta de Galicia, pola súa banda, desmárcase da problemática e di que se trata dun "recurso de competencia municipal".

Nas traballadoras, "aínda hai medo a denunciar as súas condicións". "Sempre está o 'que non se entere o alcalde, o xefe...', pero a pesar das dificultades estamos facéndonos visibles", sinala María José. E dende esa visibilidade, reclaman unha xubilación digna, unha mellor coordinación e comunicación entre empregadas, persoas usuarias e empresas, unha zonificación máis efectiva nas cidades ou maiores axudas para os desprazamentos en coche no rural. Piden, á fin, que o seu traballo, esencial para o desenvolvemento da vida, se valore e se respecte no marco dunha sociedade que dicía poñer os coidados no centro."                   (Uxía Iglesias , Galicia Confidencial, 27/05/22)

28/2/22

O 70% das enfermeiras eventuais do Sergas pensou en abandonar a profesión pola precariedade que sofre

 "O 70% das enfermeiras e enfermeiros sen contrato fixo no Servizo Galego de Saúde (Sergas) pensou en abandonar a profesión "pola precariedade laboral que vive". Enfermeiras Eventuais en Loita realizou unha enquisa sobre a xestión do Sergas a preto de 1.500 profesionais da enfermería en Galicia, sendo o 89% das enquisadas mulleres e o 47% persoas de entre 30 e 40 anos. 

"Isto ten que facer que no Sergas se decaten de que as profesionais estamos pedindo un cambio, que está nas súas mans. Están tirando moito da corda, que xa está moi tensa, e pode rachar en calquera momento. E o que está claro é que no Sergas precisan persoal", explican desde o colectivo.

Non é a primeira enquisa deste colectivo, que durante os peores momentos da pandemia da COVID-19 xa preguntou aos profesionais polo tipo de contratos que estaban a asinar na sanidade pública. A eventualidade vese tamén nesta ocasión, pois afirman que "o 62% das enfermeiras asinaron na súa vida laboral máis de 100 contratos no Sergas".

Enfermeiras Eventuais trasladoulle o sentir da profesión á directora de recursos humanos do Sergas, Ana Comesaña, nunha reunión hai menos de dúas semanas. "O Sergas ten que ofrecer uns coidados de calidade e, obviamente, así non o podemos facer. Un exemplo claro sucede na Atención Primaria, se mandas cada día unha enfermeira, non ves unha evolución do paciente. E ese doente acabará, seguramente, en urxencias, sobrecargando aínda máis o sistema. Ao final falla a continuidade asistencial e prexudícase a todo o sistema", debullan.

"Se no Sergas non deciden facer un cambio, imos seguir cun problema moi grave. A pelota está no seu tellado, e precisan persoal", engaden, poñendo xa a vista no verán e nas dificultades do pasado ano para cubrir os períodos de descanso do persoal sanitario. "Non é só pola pandemia", inciden. 

Desde Enfermeiras Eventuais en Loita ven claro que o Sergas debe "buscar outros métodos" para que as profesionais queiran ficar na sanidade pública galega. "Hai que ter en conta que da enquisa obtemos que o 92% considera inxusto o sistema de chamamentos do Sergas", salientan, "e case o 100% non está satisfeito coa súa xerencia e coa súa dirección de enfermería". Polo que reclaman "persoal formado e competente" nestes postos directivos. 

"Para que se entenda, o sistema de chamamentos agora é unha persoa que te chama por teléfono en calquera momento. E ti tes que fiarte de que te estea dicindo realmente todos os contratos que hai dispoñibles. Non hai ningunha transparencia, e falamos dun ente público sometido a unha lei de transparencia", defenden. 

"O que non pode ser é que cada área sanitaria funcione dunha maneira diferente. Non se fan os mesmos contratos en Ferrol, que en Vigo ou en Ourense. Non se xestiona todo igual e iso non pode ser, temos que ter unha mesma liña de traballo", critican. Na enquisa, o 57% afirma que existen esas diferentes maneiras de actuar entres a áreas.

Unha das principais demandas do colectivo é a transparencia na xestión de recursos humanos e, polo tanto, nas contratacións. Algo que, destacan, "non implica un maior gasto económico". Pois "o 94% considera que existen agravios comparativos entre compañeiras e servizos". Reclaman que exista unha lista pública de chamamentos como hai en Educación.

Contratos estables

A reforma laboral non lles afecta, pero si a lei estatal para reducir a temporalidade no emprego público. "Queremos saber como vai ser o concurso de méritos que vai ter que realizar o Sergas en base a esta lei, do que non se sabe nada", aseguran. Como tamén lembran que lles prexudica a taxa de reposición na contratación pública: "Máis aínda ao ver que o Sergas, na futura convocatoria de oposición, só vai ofertar o 50% das prazas que podería sacar. Podería ofertar case 2.000 prazas e saca 1.070". 

A respecto da estabilización na contratación, o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, anunciou a creación de "461 interinidades" para a enfermería eventual despois dunha xuntanza coa secretaria do sindicato SATSE. Un anuncio que neste colectivo consideran "máis que insuficiente" porque "supón que só se lle ofrece un contrato estable ao 10% das enfermeiras eventuais que estamos agardando por unha interinidade", que cifran en "4.142".

Dobre penalización por ser muller

"O 93% considera que o Sergas non ofrece un trato axeitado ás mulleres traballadoras embarazadas". Un dato "alarmante" que reflicte a dobre penalización que sofren as traballadoras polo feito de seren mulleres, pois "o 41% non puideron gozar de horas de lactancia e ao 24% foilles moi complicado debido o tipo de contratos que se lle realizaban".

Así mesmo, na enquisa recollen que "ao 74% das mulleres que traballaron embarazadas non se lle realizou unha adaptación de posto durante esa etapa laboral". Unha situación que se agravou durante a pandemia, xa que "tan só o 13% viu adaptado o seu posto laboral por estar coa lactancia ou en situación de risco" coa emerxencia da COVID.

"Poñamos o exemplo de que levas sete anos traballando no Sergas con contratos precarios. Se no momento que vas dar a luz non tes ningún tipo de vinculación co Sergas, ou tes un parto prematuro, ou tes que coller unha baixa por outro motivo previo ao parto e se che termina o contrato, non cho van prorrogar. Estanche penalizando por quedar embarazada e ser muller, é así", denuncian no colectivo."                (Ana G. Liste , Praza Pública, 23/02/22)

31/1/22

Traballadoras temporais de Política Social advirten da precariedade: "Temos que aceptar contratos de dúas horas"... "É imposíbel vivir cun mínimo de dignidade cos ingresos que xera un contrato de dúas horas por xornada, son moi inferiores ao salario mínimo interprofesional e incluso á Risga"

 "Un grupo de traballadoras e traballadores da Administración pública pertencentes á categoría de técnicos auxiliares de enfermaría (TCAE) vén de remitir un escrito á Valedora do Pobo para reivindicar os seus "dereitos" sobre as listas de contratación.

Estas persoas, que forman parte das listas de contratación para a cobertura temporal de postos nos centros dependentes da Consellaría de Política Social, denuncian que o sistema é "inxusto", está "desfasado" e incorre en "irregularidades".

"Estanse a utilizar contratos de fin de semana, de media xornada ou de calquera contrato inferior a xornada completa e, de ser requiridos por citación electrónica ou por teléfono para cubrir estas vacantes, estamos obrigadas e obrigados a aceptalos, pois, de non facelo, aplícasenos unha penalización brutal: suspensión de seis meses sen ningunha oferta de traballo neste sistema de listas", censuran.

Tamén se aplica ese "castigo" de seis meses "se se rexeita o contrato que ofertan por estar traballando noutro centro privado ou público, como o Sergas", e mesmo "por non poder aceptar o contrato estando cunha incapacidade temporal ou enfermos, xa que o xustificante médico non lles vale", lamentan.

Sobre as condicións dos contratos, sinalan: "É imposíbel vivir cun mínimo de dignidade cos ingresos que xera un contrato de dúas horas por xornada, unhas 3,5 horas cada xornada durante dous días á semana... Son ingresos moi inferiores ao salario mínimo interprofesional e incluso á Risga, como é o caso dun contrato de dúas horas ao día".

No caso de se ofertaren estes contratos, as e os traballadores piden que a súa aceptación sexa "libre e voluntaria", con base nas "circunstancias e necesidades persoais de cadaquén".

A resposta da Consellaría ás súas reclamacións, aseguran, "no canto de mellorar as condicións laborais e humanas ameazan con contratar persoal non cualificado, menos preparado e máis barato, como anunciaron estes días baixo o pretexto da escaseza de traballadores nas listas". Moitas destas persoas, afirman, "están en suspensión voluntaria de chamamento a causa dos contratos lixo ofertados, e outras penalizadas por rexeitaren estes contratos de até dúas horas por xornada".

"É un clamor entre nós a sospeita de que, presuntamente, en moitos centros existe un sistema ilegal de listas paralelas de contratación a cargo dos xefes e xefas de persoal nas que se favorece certas traballadoras e traballadores", engaden."                     (Nós, 20/01/22)

11/10/21

Cultivo vermello, ¿qué ocorre detrás dos invernadoiros intensivos de Surexport en Galicia?

 "A implantación de Surexport en Galicia obedeceu no seu momento á expansión que experimentaba o consumo de froito vermello. O aumento do consumo de fresa ou arando trouxo a expansión de empresas como a mencionada e a procura de lugares onde se puidesen cultivar sen grandes esforzos hídricos. 

A todo isto hai que sumarlle o réxime de aluguer de terras a comunidades de montes ou particulares e que boa parte da recollida fana traballadores inmigrantes. Ademais está a impugnación das eleccións sindicais por parte de CCOO e a morte dun traballador inmigrante e as denuncias de posible explotación laboral así como presuntas ameazas ao cadro de traballadores.

 SUREXPORT

As instalacións de Surexport en Baamonde e Cospeito (ambos os dous lugares na provincia de Lugo) son unha ampliación que a empresa con base en Huelva, quere levar adiante para entrar con forza no mercado do froito vermello. “Chegaron e pagaban o dobre por alugar os terreos a comunidades de montes e así retiñan terras” din desde o SLG. Un dos resultados destas prácticas é deixar sen oportunidades aos pequenos produtores para a venda do seu produto.

Por outra parte, as condicións hídricas do terreo en Galicia fan atractivo o terreo para Surexport que en Andalucía se enfronta a problemas de irrigación. Aínda así, segundo denuncia tamén o SLG “non respectan os horarios de rega, porque mentres os agricultores de aquí poden regar mediante aspersión, esta empresa usa o metodo pinga a pinga que consume máis auga”.

“Cando chegaron prometeron postos de traballo mais o que vemos agora é que veñen 300 traballadores, inmigranes a maioría, durante a época da recollida” di Cristian López da CIG. “Esta é unha empresa que vive da súa imaxe con varios lanzamentos comerciais apoiados en actos de presentación”.

“Sabemos que levan aquí desde hai seis ou sete anos cando se puido observar un mar de plástico en Baamonde” di Carlos García de UGT. García sinala que desde o seu sindicato descoñecen os motivos que moveron a Surexport a moverse cara a Galicia.

CONDICIÓNS DE TRABALLO E ELECCIÓNS SINDICAIS

As denuncias sobre as condicións de traballo falan de ausencia de auga potable para o persoal, xornadas de entre 12 e 14 horas, estando expostos mesmo ás horas de máis sol e situacións hixiénicas “deplorables”. Desde forzas sindicais como  SLG denuncian que ás veces “estenden lonas para cubrirse do sol mentres comen e para isto teñen 30 minutos”.

A tempada de recollida ten o seu  punto máis elevado nos meses de verán, aínda que en febreiro xa se achegan traballadores que “preparan o terreo”. Cando remata a tempada de recollida en Andalucía, os temporeiros chegan en autobuses para seren aloxados, nalgúns casos, en vivendas alugadas ás veces carentes dalgúns servizos ou en pensións e locais previamente contratados pola empresa. Así fálase dun local alugado no polígono industrial de Castro Ribeiras de Lea. “Surexport é unha empresa da que se un traballador encontra outra oportunidade, vaise” di Cristian López. “Se ese traballador ademais se implica na reivindicación de dereitos xa non pode vivir tranquilo”.

Así e todo, o pasado 25 de agosto celebráronse eleccións sindicais, a única candidatura presentada foi a de UGT. Carlos García, representante deste sindicato, apunta que o feito de seren a única candidatura obedece a que “dentro do período electoral é cando se presentan as candidaturas e a nosa foi a única que apareceu”. Desde CC.OO, José Luis López apunta que “tiñamos 11 candidatos para as nosas listas e dun día para outro nos din que non podemos presentarnos porque dimitiron 5 da nosa candidatura”. López sospeita de presións internas desde a dirección da empresa para obrigar a estes cindo traballadores a abandonar a lista.

“Existe unha forte oposición aos sindicatos agás a UGT” di Cristian López. “Non nos puidemos presentar, CCOO tampouco puido presentarse e á parte existen sospeitas de chivatos que informan sobre as candidaturas”. “O que din outras forzas sindicais foi o que lin e vin nos medios, non entro a facer valoracións” di Carlos García “que non houbese outras candidaturas é algo habitual en todos os procesos electorais para comités de empresa”. García engade que “os mesmos traballadores e traballadoras de Surexport teñen visto como os rexeitaban con pancartas mentres eles me din que veñen facer o traballo que non queren facer os españois”.

O día 27 de agosto CCOO lanzaba un comunicado onde se lía que“do censo de 300 electores (en Surexport), votaron 192, 184 en apoio a UGT e 8 en branco.”, confirma o que denunciabamos o mércores pasado, que a votación “van facer o paripé da votación hoxe pola tarde”. Tan paripé debeu ser que mesmo inventou o 87,5% do censo oficial e que votaron 192 cando o máximo posible legalmente eran 160 traballadores/as con dereito a voto”.

INFLUENCIAS POLÍTICAS?

Indo máis lonxe, hai quen apunta á influencia de Ángel Tomé Roca, secretario xeral comarcal de UGT Lugo e irmán do presidente da Deputación de Lugo, José Tomé Roca. Esa influencia sobre os procesos electorais en Surexport é para Carlos García unha acusación sen sentido. “É como se un sindicalista non puidese ter un familiar nun alto cargo” e engade ademais que “ante as acusacións de que haxa parentes de Tomé dentro de Surexport en Galicia podo afirmar que non é certo”.

E mentres o proceso electoral entraba na última fase, o pasado 20 de agosto morría un dos traballadores de Surexport. O suceso ocorreu en Castro Ribeiras de Lea cando un temporeiro de 25 anos e orixe romanesa. As informacións que manexa UGT é que esta persoa sufriu un ictus mentres durmía, aínda que non queren pronunciarse antes de que saia a autopsia. Desde a CIG evitan especulacións mentres que CCOO pediu a investigación do acontecido.

Surexport segue traballando terras na provincia de Lugo e a intención é continuar espallando a produción en Galicia. Os prezos que paga por aluguer de terras son superiores a outras oferas, aínda que tamén se acusa a esta empresa de ocupar terreos sen os permisos pertinentes. A investigación das condicións laborais e hixiénicas, así como o esclarecemento da morte dun traballador e a polémica arredor das eleccións sindicais do 25 de agosto, de momento son cuestións que están a influír no comportamento de Surexport.

Galicia Confidencial púxose en contacto vía telefónica con Surexport, en concreto a súa sede central en Andalucía e de aí foi derivado á axencia de prensa. Non houbo resposta telefónica nin ao email que se enviou directamente ás oficinas centrais da empresa."                    (Moncho Mariño, Galicia Confidencial, 27/08/21)

23/4/21

Lo que ha pasado mientras gobernaba Feijóo: Galicia pierde 232.210 personas entre 16 e 44 años, el 27,4% de los que había en 2008 y aumentan en 135.555 las personas activas entre 45 e 64 años... un mercado de trabajo cada vez con menos actividad y más viejo... un auténtico desastre

 "(...) No se entiende como no se les cae la cara de vergüenza: en febrero de 2008 hay 1.076.713 personas afiliadas y 161.828 paradas y en este último febrero ha habido 994.029 afiliadas y 185.228 paradas. Hablan de una disminución del paro registrado cuando se produce una pérdida de la afiliación de 82.684 personas, el 7,7%.

Si tomamos los datos de la EPA, lo que ha pasado con la actividad mientras gobernaba Feijóo es claro: Galicia pierde 232.210 personas entre 16 e 44 años, el 27,4% de los que había en 2008 y aumentan en 135.555 las personas activas entre 45 e 64 años, un 30,0%. El saldo también es claro: hay 96.655 personas activas menos, una pérdida del 7,4% en relación con 2008.

La conclusión es obvia: en Galicia tenemos un mercado de trabajo cada vez con menos actividad y más viejo. Señoras y señores del Gobierno de Galicia, no saquen pecho. Sean decentes, por favor."       (Enrique Negueruela , Nueva Tribuna.es, 23 de marzo de 2021)

16/4/21

Las manos de esta tierra: trabajo inmigrante en el rural gallego. El trabajo precario en el campo gallego se presenta como una de las pocas opciones de subsistencia para las personas migrantes en situación irregular.


"A Ousmane le duele la espalda. Aun así, va a trabajar todos los días: se levanta a las siete de la mañana, camina una hora bajo el sol o la lluvia hasta una granja de la parroquia vecina, deshace el camino hasta su casa al mediodía, come en una hora, anda otra de vuelta al trabajo y acaba su jornada laboral ya bien entrada la noche. Ousmane llegó a un pueblo da Costa da Morte desde Senegal hace dos años y medio. Desde ese momento, sobrevive a base de trabajos precarios en el campo esperando a que, cuando cumpla tres años de estancia aquí, pueda solicitar arraigo social. Para conseguirlo, necesita que alguien le haga un contrato laboral. Por eso, repite una y otra vez, continúa trabajando aunque le duela la espalda.

Para Ahmed, de origen marroquí, lo más importante es obtener la residencia y el permiso de trabajo. De ahí que, en cuanto vio un anuncio en una página de internet el pasado verano en el que se prometía un contrato de trabajo a través del que regularizar su situación, no dudó en contactar con el anunciante. “La oferta era para trabajar como peón agrícola y se especificaba que podían hacer un contrato para conseguir la residencia”, cuenta Ahmed. El empresario le pidió 2.400 euros para costear los “trámites de gestoría”. Estuvo trabajando durante 15 días en una finca en Tordoia. Nunca percibió ningún tipo de salario, no volvió a saber de los trámites para regularizar su situación ni de sus 2.400 euros. Ahmed y otras nueve compañeras y compañeros se encuentran en un proceso judicial tras denunciar a este empresario que acusan de trata con fines de explotación laboral. “Este caso sale a la luz porque a uno de los trabajadores migrantes lo atan, lo meten en una furgoneta y lo llevan a un monte próximo para amenazarlo con una pistola con el objetivo de que borrase de su teléfono unas pruebas que tenía del sitio en el que trabajaban”, explica Brais González, abogado de la Central Unitaria de Trabajadoras – CUT– que lleva el caso.

Todas las personas denunciantes narran una historia similar: consiguen el trabajo a través de una plataforma web y pagan cantidades que oscilan entre los 400 y los 2.400 euros para, supuestamente, regularizar su situación.

“A mi me dijo que el trabajo consistía en recoger y empaquetar hortalizas, pero cuando llegué allí me puse a cortar árboles y a hacer otro tipo de trabajos más duros y sin medidas de seguridad”, explica María, procedente de Venezuela.

A muchas de las personas migrantes a las que se les ofreció trabajo las recogía en la estación de autobuses de Carballo y las llevaba, siempre por caminos diferentes, hasta una finca en Tordoia, donde trabajaban en régimen cerrado. “Tuvimos que firmar un pre-contrato en el que se especificaba que teníamos 15 días de prueba y que, si no lo superábamos, no nos devolvería el dinero”, explica María.

Segundo ella, lo que el empresario intentaba era que se cansaran y renunciaran al trabajo por voluntad propia. La jornada laboral comenzaba a las nueve de la mañana, se alargaba hasta las cuatro de la tarde, con 15 minutos de descanso al mediodía para comer. “Cuando entrábamos en la finca echaban el cierre, quedábamos encerrados y no podíamos salir”, explica Juan, colombiano que también denunció la situación.

Cuatro de las personas denunciantes conversan fuera del juzgado de Ordes mientras algunos de los acusados declaran en el interior del edificio. Rememoran sus vivencias, comparten sensaciones y miedos. “No nos dejaba hablar entre nosostros. Nos decía que no podiamos ir a tomar algo sin el”, cuenta Martina, natural de Uruguai que lleva algo menos de un año en Galicia. El resto asienten. “El supuesto empresario casi siempre buscaba a gente que se desplazara hasta un lugar más o menos inmediato y, cuando ya llevaba dos o tres días, les ofrecía alojamiento cerca de la finca”, explica el abogado Brais González.

Algo parecido le ocurrió a Martina. Ella vivía en A Coruña y, cuando aceptó ese trabajo, el le dijo que no podía estar yendo y viniendo todos los días, que tenía que mudarse a Santa Comba, donde le enseñó un piso. “En el piso firmé el pre-contrato y, a partir de ahí, empezó a preguntarme cosas raras como si me parecía linda, si me iría con él de haberlo conocido en una discoteca… Yo me sentía incómoda y comencé a apurar para marchar”, contesta Martina.

Ella fue a trabajar un día y, tras percibir incongruencias y situaciones de las que no se fiaba, decidió dejar el trabajo. El socio del empresario le siguió escribiendo un tiempo, insistiéndole para que volviera a trabajar con ellos: “A mí él me daba miedo. Fui a contarlo a la Policía Nacional y solo me dijeron que lo bloqueara en el teléfono”.

Antonio, de El Salvador, no nos cuenta su historia, a diferencia de sus compañeros y compañeras, desde Ordes. Él nos habla desde Madrid, donde también estaba cuando descubrió la oferta de trabajo en la que prometían un contrato a través de regularizar su situación. Vino desde allí para comenzar a trabajar en esta finca de Tordoia. Fua a él a quien el empresario pidió ayuda para “castigar” a un compañero suyo de origen marroquí.

Antonio se nego y, al día siguiente, denunció lo ocurrido ante la Guardia Civil. Tras las denuncias, el principal responsable entra en prisión provisional para volver a quedar en libertad veinte días después. “Es absolutamente extraordinario que levanten la medida de prisión provisional en cualquier delito, ya no de trata, sino de detención ilegal”, explica Brais González. “Cuando lo liberaron, nadie me avisó, ni la Policía Nacional, ni la Guardia Civil”, asegura Martina

Desde la CUT explican que en la actualidad existe un conflicto de protección porque “tanto la policía judicial, que en este caso fue la Guardia Civil, como la Subdelegación de Gobierno y Extranjería están obligadas, cuando se identifica un caso de trata, a establecer determinados mecanismos de protección que acabarían en una autorización de residencia y trabajo temporal para las personas que colaboran con la justicia”. Hasta el momento, las personas afectadas no han recibido ningún tipo de protección. Para Brais González, una de las claves del caso es que “al calificar a este grupo de compañeros como víctimas de trata con fines de explotación laboral se abre un interrogante: el de la explotación laboral en el trabajo migrante, que casi siempre es esclavo”.

Por otro lado, Carlos Villar, del servicio jurídico de la ONG Ecos do Sur, asegura que ellos ya habían presentado otra denuncia contra ese mismo empresario en 2019: “Pedían el mismo perfil para trabajar a través de un portal de internet y, cuando la gente les decía que estaban en situación irregular, el comentaba que no era un problema, que se podría solucionar previo pago de 2.500 euros. Ya desde ese momento nos llegaron varios casos de gente que nunca había percibido su salario”. .

María, de Venezuela, dice que lleva un tiempo con depresión por la difícil situación en la que se encuentra. Martina está trabajando de interna cuidando a una señora por muy poco dinero y asegura que a veces aún siente culpa “por confiar, por regalar mi plata, pero en ese momento, la primera vez sola en un país, lo vi como una oportunidad. También era el momento de la pandemia y se empezaba a decir que el Gobierno iba a regularizar a las personas que trabajaban en el campo, y el (el empresario) utilizó esto en nuestra contra”. A Juan le salió un trabajo por unos dias sueltos como carpintero y va “poco a poco”. Ahmed, que ya lleva tres años aquí, está esperando por una oportunidad para poder obtener la residencia.

Todos continúan en situación irregular. Cuando se tomó la declaración de las víctimas, Fiscalía no compareció. “Es impensable que Fiscalía no esté en un caso de detención ilegal -incluso obviando la cuestión de la trata- con una persona sometida a tortura, retenida en contra de su voluntad, atada, etc. No es una causa atractiva porque son migrantes”, asegura Brais González.

El caso de Tordoia es particular en tanto los abusos y malos tratos a los que fueron sometidas las personas que trabajaban para ese empresario. No obstante, la precariedad del trabajo migrante en el campo gallego es una realidad. Moussa es de Senegal, pero ya lleva 10 años viviendo en la Costa da Morte. Hace tiempo que pudo regularizar su situación pero, desde que llegó, estuvo varios años viviendo sin documentación. “Si te digo que los primeros años fueron fáciles te estaría mintiendo. Cada día trabajas para una persona diferente y algunos días te toca con uno que te trata bien, y otros no. A veces la gente se aprovechaba de mi pero tenía que aguantarlo, no quedaba otra”, explica.

Bajo la normativa actual, una persona migrante que llega al país y no puede acceder al sistema de asilo queda totalmente desamparada durante, al menos, tres años. “Las personas migrantes no pueden optar a un puesto de trabajo hasta que demuestren, mediante el padrón o la tarjeta sanitaria, que llevan tres años viviendo aquí”, explica Esther Lora, abogada de la organización Sos Racismo. Sin embargo, para poder solicitar el arraigo social se necesita un contrato de trabajo: “Aunque alguien lleve tres años aquí, no puede solicitar el permiso de trabajo a la Subdelegación de manera genérica, es necesario un contrato indefinido o de un año y de, por lo menos, 30 horas semanales y firmado por un empresario o empresaria”.

Moussa conoce a mucha gente de la zona. A veces, cuando alguien necesita mano de obra, le preguntan a el si sabe de personas que necesiten trabajar: “Para que yo recomiende a alguien tienen que pagarle, mínimo, siete euros”. No obstante, es consciente de que algunas personas se aprovechan de la situación de vulnerabilidad en la que viven muchas de las migrantes que llegan a nuestros campos. “En verano vi compañeros que trabajaban en invernaderos durante diez horas, sin que les dieran agua fresca ni comida y se iban de allí con 50 euros. Hay gente que no tiene otra opción y se ve obligada a aceptar esas condiciones: trabajan todos los días, de lunes a viernes y a veces también los sábados por la mañana y gana al mes 600 euros”, cuenta Moussa. Por otra parte, también es muy complicado que estas personas puedan acceder a ayudas o subvenciones de la administración. “Normalmente las prestaciones y las ayudas exigen residencia legal. Esta es una manera premeditada de condenar a la gente a la miseria”, afirma Lora.

Carlos Villar, de Ecos do Sur, explica que muchas personas migrantes, en la temporada de la aceituna o de la fresa en el sur, se desplazan hasta esos lugares para trabajar. “Aquí en invierno es más complicado, por eso cuando llega el verano vas a trabajar independientemente de lo que te paguen, porque necesitas vivir el resto del año”, asegura Moussa. Villar explica que “en la temporada de la patata, si que llegan ofertas que muchas veces rechazamos directamente, por ofrecer salario irrisorios. No se debe generalizar, porque a veces si nos encontramos con buenas condiciones, pero es habitual que el trabajo sea precario, que se aprovechen de las personas en situación irregular para ofertar trabajos en condiciones próximas a la explotación”.

Para Esther Lora, la Ley de Estranxjería es “la peor muestra de racismo institucional”. Según Brais González el mecanismo de esta ley es de “disciplinamiento” y actúa “dependiendo de las necesidades de trabajo que tenga una determinada comunidad”. Carlos Villar subraya que “se trata de una ley del año 2000 y que está alejada de la realidade; va siendo hora de darle una vuelta”. Por otro lado, Mónica Branco, del Sindicato Labrego Galego, afirma que el principal problema en la administración es la burocracia: “No hay manera ni de hacer una consulta ni manera de arreglar las situaciones que se dan. La única respuesta es que mandes un correo electrónico. Es una situación de indefensión total“.

Moussa asegura que, a lo largo de todos estos años que lleva viviendo aquí, se encontró con muchas personas que trabajaban en el campo a las que se les hacían promesas de contrato: “De todas las personas que conozco que en esa situación, solo a una le acabaron dando los papeles”. A Ousmane también le prometieron un contrato en la granja en la que lleva trabajando varios meses. Cuando tenga los papeles, dice, podrá sacarse el permiso de pesca submarina, que es unha de las cosas que más le gustaba hacer en Senegal. Este verano se cumplirán tres años desde que llegó y podrá obtener la residencia si finalmente ese contrato se materializa. Mientras tanto, continúa caminando y trabajando porque no tiene otra opción.

* Los nombres de las personas migrantes que aparecen en este reportaje no son reales. Preservamos, de esta manera, sus identidades por la situación de vulnerabilidad en la que se encuentran. "                   (Sofía Caamaño , Pablo Santiago , El Salto, 10/04/21)