“Son nai e científica e quero aplicar o aprendido na miña terra e que a miña filla se críe nela”

"Por mor dun erro de previsión da Xunta de Galiza na convocatoria de bolsas posdoutorais até 34 investigadoras e investigadores que estaban contratados polas tres universidades galegas a través do programa da Xunta I2C quedan no paro. Ademais, este ano o programa penaliza a aqueles investigadores e investigadoras que soliciten baixas por maternidade ou paternidade.

Inés Viana é unha das investigadoras afectadas e, ao igual que as súas compañeiras e compañeiros cos que Sermos Galiza conversou a pasada semana, ve con preocupación o desentendemento da Xunta de Galiza perante esta problemática. Precisamente, o día 1 de xullo unha delegación do grupo de investigadoras e investigadores afectados reuníronse coa Consellaría de Educación para tentar paliar o agravio, mais desde a Xunta, e a pesar da súa responsabilidade, instaron o colectivo afectado a pedir solución ás universidades.

Inés Viana ten 34 anos e unha filla de 14 meses coa que vive en Vigo. Traballa no campo da ecoloxía mariña na UVigo investigando organismos mariños do litoral que constitúen un auténtico bosque do mar. Durante tres anos traballou para distintos centros investigando coa bolsa da Xunta dunha modalidade contractual denominada A. 

Ao igual que as outras 34 investigadoras e investigadores a súa idea é continuar dous anos máis mediante o contrato B que tamén convoca a Xunta. Porén, esta institución retrasou a convocatoria e como mínimo até novembro non se poderán incorporar algunhas destas persoas á universidade, co cal todos estes meses ficarán no desemprego e sen poder prever se terán a bolsa para poder continuar os seu traballo.

En que afecta a incertidume en que vos deixa a Xunta á túa investigación e á túa actividade académica?

 No meu caso non estou afectada polo paro de 5 meses, senón por desfrutar dun permiso por maternidade. O programa contempla a paralización dos contratos durante o permiso de maternidade para reanudalos cando te incorporas. Pero esta paralización supón na realidade unha penalización e unha discriminación fronte as mulleres que somos nais, pois quédome descolgada do resto da xente da miña convocatoria e teño que esperar indefinidamente e sen contrato por unha convocatoria que non sabemos nin en que termos nin cando sucederá.

De que me sirve a min que me prorroguen o contrato se o ano que ven mándanme ao paro indefinidamente? É importante facer chegar que en investigación se ti paras, a túa ciencia para contigo, por iso as mulleres que decidimos ser nais e científicas necesitamos dun especial apoio institucional.

Levo traballando en ciencia dende que rematei a carreira hai xa 12 anos, e non quero renunciar ao meu traballo, e non renuncio. Pero eu acollinme o meu dereito de desfrutar do permiso de maternidade, porque penso que teño un compromiso coa miña filla. Quero ser nai e científica, quero aplicar o aprendido na miña terra e que a miña filla se críe nela. Quero que todo o diñeiro publico invertido na miña formación repercuta en melloras para a sociedade e economía galega. Mais a nivel persoal reformúlome o meu futuro científico constantemente ao ver diferentes casos ao meu arredor, co desgaste que iso implica.

Máis da metade das mulleres de 45 anos que non tiveron fillos quixera telos, máis manifestan como un dos principais motivos de non dar o paso as razóns laborais e de conciliación. E parece que teñen razón, pois esta etapa inicial da carreira científica é altamente competitiva e coincide coa etapa, bioloxicamente, co coidado dos menores.

Que lle pedirías á túa Universidade e á Xunta de Galiza?

Á Universidade pediríalle que aposte por esta xeración de científicos e que aproveite as ganas que temos de traballar e de facer ciencia nas universidades da Galiza grazas a este programa I2C.

Pediríalle á Xunta que o seu compromiso coa natalidade inclúa a conciliación, escoitando as mulleres que decidimos ser nais e precisamos dunha especial protección mediante medidas concretas de continuidade na carreira investigadora como o mantemento de prazos fixos das convocatorias, prazos flexíbeis de incorporación, ter en conta o tempo efectivo de traballo, aumento dun ano por fillo nas solicitudes das convocatorias, etc.

Estas medidas xa existen en diversas convocatorias estatais e europeas. Eu pediría á Universidade de Vigo e á Xunta de que aposten pola investigación e a conciliación escoitando as persoas.

En que consiste o proxecto de investigación no que traballaches na convocatoria A?

Traballo en ecoloxía mariña. A miña investigación céntrase no impacto dos aportes antropoxénicos de nutrientes nos macrófitos mariños, macroalgas e fanerógamas, dos sistemas litorais. Estes organismos son os bosques do mar, a súa importancia radica nos seus servizos ao ecosistema que inclúen, entre outros, a produción de osíxeno ou o mantemento doutros organismos proporcionándolles alimento e protección.

Os aportes extra de nutrientes ao medio, provenientes por exemplo da agricultura ou augas residuais, poden exceder a capacidade de autorregulación do sistema producindo un desequilibrio ecolóxico denominado hipereutrofización, que leva asociados cambios, primeiro a nivel fisiolóxico nos organismos, e despois nas comunidades, como perda de biodiversidade.

Estes impactos do ser humano a nivel rexional, xunto cos cambios a escala global, repercuten nas respostas e no equilibrio destes organismos e do sistema.

En que centros de investigación traballaches estes anos coa bolsa da Xunta e que consideras que achegou a túa estadía ao sistema de investigación galego?

Durante a estadía no estranxeiro coa axuda posdoutoral da Xunta de Galiza estiven no Leibniz Centre for Tropical Marine Research (ZMT) en Bremen (Alemaña) e no Centro Interdisciplinar de Investigação Marinha e Ambiental (CIIMAR) en Porto. Anteriormente fixera estadías no Marine Biological Laboratory nos EEUU e no Inter-University Institute for Marine Sciences de Israel.

Nestas estadías aprendín técnicas de análise, deseño experimental e apertura dos meus estudos a un escenario de cambio global do que a Galiza forma parte. Estou a adoptar as ferramentas aprendidas para desenvolver indicadores fronte a contaminación mariña nas costas galegas.

Estudar os efectos nos produtores primarios mariños é importante, especialmente na Galiza, que con máis de 1600 km de costa (a máis extensa do territorio nacional) ten parte da súa economía baseada nestas áreas, como o marisqueo ou turismo, o mesmo tempo que concentra a maioría da súa poboación na costa."                       (Entrevista a INÉS VIANA, INVESTIGADORA E NAI, Sermos Galiza, 06/07/19)

34 investigadores e investigadoras de primeiro nivel contratados polas universidades galegas ficaron esta semana sen emprego. "A Xunta debe asumir a súa mala xestión e impedir a fuga de talento científico que haberá este ano"

"34 investigadores e investigadoras de primeiro nivel contratados polas universidades galegas ficaron esta semana sen emprego pola falta de previsión da Xunta de Galicia á hora de poñer en marcha unha convocatoria pública. 

A Consellería de Educación publicou hai dúas semanas a convocatoria que debe permitir a renovación por dous anos da vinculación aos seus actuais centros de investigación. Porén, este proceso, que debería ter comezado hai meses, non se resolverá no mellor dos casos ata o 1 de decembro. 5 meses no pao, no mellor dos casos.

Mentres, a súa participación e numerosos proxectos de investigación está paralizada, e tampouco poderán dar clases durante o primeiro semestre do vindeiro curso. Varios destes e destas investigadoras están procurando unha saída noutras comunidades ou noutros países e alertan da "fuga de cerebros e de talento" que se pode producir por mor do atraso da Xunta.

Os investigadores e investigadoras afectadas esixen "unha solución para a súa situación ata que se publique a resolución da adxudicación das novas axudas correspondentes á Modalidade B". E sinalan que esta medida "non supón un gasto adicional para a Xunta, xa que queda diñeiro orzado na convocatoria do 2016 sen gastar debido a desvinculación de 15 investigadores do programa", unha cantidade "máis que suficiente para cubrir estes contratos até a resolución da Modalidade B", din.

"Así o único que conseguen é unha fuga de talento das institucións galegas"

 Unha destas investigadoras é a murciana Marta Marín Luna, de 34 anos, unha especialista en Química Orgánica que estaba a traballar na Universidade de Vigo na "protección selectiva de polioles e revalorización de produtos derivados da biomasa", unha investigación de grande importancia "para a síntese total de produtos con relevancia biolóxica e farmacéutica" e para "reciclar os produtos secundarios que proveñen da biomasa mediante o deseño de novos catalizadores metálicos". Marta Marín chegou a Vigo procedente da Ludwig-Maximilians-Universität de Munich e contribuíu a establecer una liña de colaboración entre a universidade galega e a alemá, "situando a Galicia como un punto de referencia en Munich".

O atraso na convocatoria da Modalidade B do programa IC2 obrigouna non só a renunciar á docencia que estaba previsto que impartise no primeiro cuadrimestre do vindeiro curso. "Isto é un obstáculo máis para a miña futura estabilización xa que é un requisito indispensable ter horas de docencia acumulada para conseguir unha praza na Universidade",afirma. Salienta tamén que perdeu o dereito a ser titora de estudantes que ían a desenvolver o seu Traballo Fin de Grao na liña de investigación que ela lidera.

 A súa situación de desemprego obrigouna tamén a regresar a Murcia, a casa de seus pais, ata que solucione a súa situación laboral. "Non podemos facer ciencia vivindo do aire", di, e afirma que "a forma en que nos tratan e nos valoran desde a Universidade e a Xunta fixo que dubide se seguir neste programa e empece a valorar outras ofertas de traballo". "Os programas financiados con diñeiro público deben reverter na sociedade dalgunha forma, e iso é o que queremos os investigadores: devolver o que un día se gastou na nosa formación". Porén, conclúe, "con estas formas de xestión o único que conseguen é unha fuga de talento das institucións galegas".

As universidades "deben implicarse publicamente na defensa dos seus investigadores"

Algo semellente opina o compostelán Javier Dubert, de 35 anos, e especialista en microbioloxía mariña. Traballa no grupo de Investigación de Patoloxía en Acuicultura, da USC. As súas investigacións céntranse en esclarecer a virulencia de bacterias patóxenas do xénero Vibrio que provocan altas mortalidades en bivalvos de alto valor engadido e causan grandes perdas económicas en acuicultura, un sector clave na economía galega. Antes de chegar á USC, realizou estadías en centros de prestixio internacional en Francia e en Boston (Estados Unidos).

El non terá que paralizar as súas investigacións, pois o seu grupo financiará o seu contrato durante estes meses, pero si que quedará sen poder dar clases no primeiro cuadrimestre do vindeiro curso. Con todo, pídelle á Xunta unha solución global a través de contratos-ponte: "que sexan consecuentes e aposten por este programa de I+D". Ademais, estende a responsabilidade ás universidades para as que traballan, sinalando que "son culpables ao 50% deste problema".

"Para a USC somos man de obra gratuíta e quitámoslles unha carga docente de 80 h por ano e investigador, sen incluír TFGs, TFMs e Teses", critica. Sinala que "a eles nosa situación non lles preocupa, posto que ano tras ano entra unha nova remesa de investigadores" e conclúe que "debían implicarse publicamente na defensa dos seus investigadores e non limitarse a asumir un papel de mero espectador nas negociacións coa Xunta".

"Somos bos, aí están os nosos CV, no meu caso rexeitei un contrato de dous anos no MIT polo meu desexo de retornar a Galicia", explica e salienta que "estas ganas de trasladar e implementar o coñecemento adquirido en centros de referencia mundial non pode verse freado por trabas burocráticas que che deixan fóra de xogo". 

"Só lles pido aos políticos que melloren o programa en consenso directo cos investigadores, para adecuar mellor os prazos de convocatoria e avaliación, e facelo atractivo para os aspirantes facilitando a súa estabilización e retención evitando deste xeito a fuga de cerebros", di. "Aí están os resultados xerados por programas como o ICREA ou o Ikerbasque, cuxo retorno supera con fartura ao investimento, sexamos como eles", remata.

"As mulleres que decidimos ser nais e científicas necesitamos dun especial apoio institucional"

O atraso na convocatoria prexudicou especialmente a aquelas persoas que solicitaran un permiso por maternidade ou paternidade, tres mulleres e un home, que terán que agardar ata a próxima convocatoria do programa cando rematen o seu contrato (sen saber sequera se haberá convocatoria para o ano próximo) para que o seu traballo na Modalidade A sexa avaliado, sen  poder presentarse polo tanto á convocatoria da Modalidade B neste ano 2019. 

É o caso da coruñesa Inés Viana, de 34 anos, que tamén traballa na Universidade de Vigo e que ten unha filla de 14 meses. Viana traballa en ecoloxía mariña e a súa investigación céntrase no impacto das achegas antropoxénicas de nutrientes nos macrófitos mariños, macroalgas e fanerógamas, dos sistemas litorais. "Estes organismos son os bosques do mar, a súa importancia radica nos seus servizos ao ecosistema que inclúen, entre outros, a produción de osíxeno, ou o mantemento de outros organismos proporcionándolles alimento e protección", explica.

Antes de chegar a Vigo, esta investigadora traballara en centros de prestixio de Alemaña, Portugal, Estados Unidos e Israel. "Estou a adoptar as ferramentas aprendidas nestes lugares para desenvolver indicadores fronte a contaminación mariña nas costas galegas, estudando os seus efectos nos produtores primarios mariños", comenta.

Para ela esta paralización supón unha dobre penalización para as investigadoras que son nais, "pois quedo descolgada do resto da xente da miña convocatoria e teño que esperar indefinidamente e sen contrato por unha convocatoria que non sabemos nin en que termos nin cando sucederá". O programa contempla a paralización dos contratos durante o permiso de maternidade para reanudalos cando a muller se incorpora. "Pero de que me serve a min que me prorroguen o contrato se o ano que ven mándanme ó paro indefinidamente?", di.

"En investigación se ti paras, a túa ciencia para contigo, por iso as mulleres que decidimos ser nais e científicas necesitamos dun especial apoio institucional", salienta Inés Viana, que lembra que "esta etapa inicial da carreira científica é altamente competitiva e coincide coa etapa, bioloxicamente, de coidado dos menores". "Quero ser nai e científica, quero aplicar o aprendido na miña terra e que a miña filla se críe nela. Quero que todo o diñeiro publico invertido na miña formación repercuta en melloras para a sociedade e economía galega. Pero a nivel persoal repenso o meu futuro científico constantemente ao ver diferentes casos o meu arredor e o desgaste que isto implica", di.

Pídelle á Xunta que "o seu compromiso coa natalidade inclúa a conciliación, escoitando as mulleres que decidimos ser nais e precisamos dunha especial protección". Neste senso, suxire medidas concretas de continuidade na carreira investigadora "como o mantemento de prazos fixos das convocatorias, prazos flexibles de incorporación, ter en conta o tempo efectivo de traballo, aumento dun ano por fillo nas solicitudes das convocatorias, etc". "Estas medidas xa existen en diversas convocatorias nacionais e europeas, engade.

"Unha investigación paralizada custa moito traballo retomala"

Nunha situación semellante queda a ourensá Susana Cid Fernández, de 35 anos, especialista en Neurociencia, máis concretamente en Psicofisioloxía. Na actualidade traballa na USC na procura de marcadores psicofisiolóxicos que permitan a detección da Enfermidade de Alzheimer moito antes de que presente os seus síntomas característicos. "Estanse a aplicar técnicas de estimulación eléctrica cerebral non invasiva coa intención de atopar terapias alternativas ou que poidan mellorar os resultados das actuais terapias farmacolóxicas, que polo momento só conseguen ralentizar a enfermidade, no mellor dos casos", comenta,

Antes de regresar a Galicia traballou no Centro San Giovanni di Dio en Brescia (Italia), un hospital especializado en demencias e enfermedades mentais, no grupo liderado por Carlo Miniussi, "unha das máis importantes personalidades mundiais na investigación sobre estimulación cerebral non invasiva", explica, destacando que "a niña estadía achegoulle ao sistema de investigación galego novas técnicas e novas aplicación que non se dominaban ata agora, ademais de estender a rede que vai unindo grupos na loita contra as demencias".

O seu permiso de maternidade fixo que o seu contrato ficara prorrogado ata xaneiro do ano 2020, polo que terá que presentarse á convocatoria do ano que vén, que co atraso que acumula a de 2019 podería adiarse ata o mes de novembro. Isto é, Susana Cid podería quedar no paro un ano enteiro, no mellor dos casos. "Neste período cortaranse todos os traballos dirixidos que podería comezar no curso 2019-2020. E, por suposto, as investigación suspéndense neste tempo, e unha investigación paralizada custa moito traballo retomala", explica.

"Durante un ano enteiro terei que elixir entre cobrar o paro e non traballar, concorrer a outras convocatorias que de novo (e de ser o caso, será para sempre) me leven fóra de Galicia, ou cambiar de traballo, abandonando a investigación e o sistema público galego para traballar de calquera outra cousa na empresa privada", di. "As dúas últimas opcións significan botar a perder os recursos investidos por todos os galegos durante os 32 anos de formación financiada publicamente que recibín na miña vida", engade.

Susana Cid pídelle á USC "que rompa unha lanza por nós" e aposte "polos que estamos nesta situación, co persoal tan altamente cualificado que tiveron a sorte de captar con esta convocatoria". É á Xunta reclámalle que "asuma a mala xestión do programa e facilite contratos que impidan a fuga de talentos que sen dúbida haberá este ano" e que en próximas convocatorias "utilice a lóxica". "Existen outras convocatorias a nivel estatal que resolven de forma sinxela todo isto, non entendemos por que a Xunta é tan reticente a usar esas fórmulas probadamente útiles", di."                    (Marcos Pérez Pena, Praza Pública, 04/07/19)


"Las protestas fuerzan a la Xunta a corregir el error que dejó sin empleo a 34 investigadores de alto nivel.

El Gobierno gallego prorrogará sus contratos hasta el 15 de octubre para evitar el vacío generado por el retraso en la convocatoria que debía permitir su continuidad (...)"         (Marcos Pérez, eldiario.es, 08/07/19)

Martes negros por unha carreira de investigación digna

"O calendario semanal galego suma máis un día de loito. Aos venres negros da TVG únense os martes negros convocados pola Asemblea de Investigadoras da USC (AIC). O colectivo reclama a fin da fenda salarial que sofre parte do persoal docente e investigador, a equiparación dos diferentes contratos do persoal predoutural e o remate da precarización deste sector.

Arancha Nogueira é investigadora predoutural pola facultade de Filoloxía. “Eu recibín unha bolsa da Xunta de Galicia que me permitiu asinar un contrato de tres anos coa USC. Este contrato ten como finalidade principal que eu faga a miña tese, pero conleva unha serie de obrigas xunto a esta, das que normalmente as universidades se aproveitan.

 Unha é a docencia. Partindo da base de que ás bolseiras nos toca o que o resto do profesorado non quere, no caso do meu departamento esta docencia asignase ao chou, non ten que ver coa liña da miña investigación. Iso repercute en nós (o persoal investigador), que temos que pasar moito tempo preparando as aulas, pero tamén no alumnado, que recibe unha docencia con menor calidade”.

O caso de Arancha podería ser paradigmático de moitos outros no eido dos investigadores predoutorais. Un eido confuso, no cal é doado perderse entre súas as múltiples variables contratuais. “Hai moito descoñecemento. 

Un dos principais problemas cando empezas unha carreira investigadora é que non sabes o que vas atopar”, sinala Aldara Cidrás. Ela e máis Valeria González son investigadoras predoutorais e forman parte da AIC. “A asemblea é un espazo de debate e defensa dos dereitos do colectivo de investigación da USC, isto engloba ao persoal de investigación, de xestión e técnico”, engade Valeria.

Un convenio para rematar coa desigualdade contratual

A desigualdade na carreira investigadora comeza no propio casilleiro de saída. Existen distintas posibilidades para as persoas que desexan realizar unha tese de doutoramento: por unha banda, as bolsas convocadas pola Xunta de Galicia e, pola outra, as convocadas polo Ministerio de Ciencia, Innovación e Universidades e denominadas FPU e FPI. En todos os casos a relación contratual é coa universidade, mais a duración dos contratos é diferente: tres anos para as persoas cunha bolsa da Xunta e catro para as beneficiarias dunha FPU ou FPI.

As diferencias van máis alá. “No caso das FPU ti podes solicitalas antes de estar matriculado no doutoramento, e polo tanto saber se vas ter unha estabilidade laboral ou non. No caso da Xunta é obrigatorio estar matriculado para solicitar a bolsa”, di Aldara. A Xunta, non obstante, inclúe nas súas partidas unha destinada as estadías no estranxeiro que realizan os investigadores, algo que non fai o Ministerio. 

“Tes que participar nunha convocatoria aparte, e o número de estadías que se conceden é moi inferior ao número de persoas solicitantes”, explica Valeria. “Queremos unha unificación deste tipo de contratos. Estamos a realizar o mesmo labor, por que se nos trata de forma diferente?”, incide a súa compañeira. “Tampouco temos un convenio propio”, continúa Aldara, “Precarios, a organización que actúa a nivel estatal, está mantendo esa loita co Ministerio por un convenio que fixe os dereitos do persoal predoutoral”.

As diferencias son máis acusadas cando se compara a situación deste colectivo coa doutros do persoal docente e investigador da USC. “Actualmente a nosa bandeira é a equiparación salarial”, sinala Aldara. Denuncia que a parte do persoal investigador está a cobrar por debaixo do salario mínimo, ao non ser beneficiario das recentes subas salariais. Por exemplo, unha persoa cun contrato FPU ou FPI percibe actualmente 1.173€ mensuais, setenta menos do que debería segundo a táboa laboral actualizada, 1.244,91€. Ao ano, isto significaría unha perda de 1.000€.

Trasladadas as reclamacións á xerencia da USC, a resposta foi a falta de fondos para cubrir a diferencia salarial. “Os nosos contratos están integramente cubertos polas axudas da Xunta e do Ministerio, tamén cobren a seguridade social”, explica Valeria. A maiores, tras unha petición realizada pola AIC ante a Valedora do Pobo, o colectivo foi informado de que a USC recibía 1,3 millóns de euros da Xunta “pola captación de talento investigador”. “Queremos saber a onde se está destinando esa partida orzamentaria”, reclaman as dúas investigadoras.

A precariedade na docencia

Na carreira investigadora, en cada final de etapa agarda un novo contrato por unha serie de anos. O predoutoral, o posdoutoral, as bolsas concedidas aos equipos de investigación universitarios e un longo etc. A posible meta, o posto de profesor ou profesora titular nalgunha facultade, é hoxe practicamente inalcanzable. 

Namentres, os investigadores tratan de acumular todos os méritos posibles. Isto implica non só a propia tese, senón as estadías no estranxeiro, a redacción de artigos para publicacións de prestixio ou as horas de docencia.

Outra das diferencias entre contratos predoutorais que acusa a AIC son as horas de docencia: 240 no caso das FPU, 120 no caso das FPI e 60 no das bolsas da Xunta de Galicia (xa que o contrato ten unha duración menor). Na actualidade, estas horas de docencia son empregadas pola universidade para cubrir as fendas que deixa a falta de reposición do profesorado. 

Manuel Magán é investigador FPU: “O alumnado fala de tres ou catro predocs nun mesmo ano dando aulas”. “Actualmente o Ministerio e a Xunta poñen máis cartos para contratar predocs, ti non tes por que dar as horas de docencia, pero somos cada vez máis, e para que ti podas competir no futuro, por méritos, o mellor é que as deas”. Aliméntase así unha dinámica competitiva entre o persoal predoutural."                         (Raquel C. Pérez, El Salto, 25/02/19)

“Moitos investigadores abandonan ante os atrasos das bolsas da Xunta”. Esta situación fomenta o abandono de moitas persoas que inician os seus estudos de doutoramento

"A Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC) critica os “os continuos retrasos que se están a producir na convocatoria das Axudas de apoio á etapa predoutoral por parte da Consellería de Educación da Xunta de Galicia”. 

Segundo os datos recompilados polos licenciados, os mozos deben agardar até 10 meses non só para cobrar, senón para saber se lograron a bolsa. “Esta situación fomenta o abandono de moitas persoas que inician os seus estudos de doutoramento e tamén a súa precariedade, xa que nalgúns casos teñen que agardar un ano sen ningún tipo de recurso antes de poder sequera optar ás Axudas de apoio á etapa predoutoral debido aos continuos retrasos e aos erros de calendario que sistematicamente perxudican ás investigadoras e investigadores predoutorais”, explican nun comunicado.

Segundo explicou a GC Adrián Dios, un dos voceiros deste colectivo, este problema dáse en toda Galicia, porque son as bolsas que son da Xunta, e non afecta só aos investigadores da USC.

Dios asegura que “tivemos varias conversas coa Universidade e non se nos deu demasiada resposta”; polo que finalmente deron o paso de facer pública a súa protesta. 

Tedes constancia que a raíz destes atrasos hai investigadores que abanadonaron a carreira ou emigraron? “Moitísimos casos”, responde Dios a esta interpelación, aínda que sinala tamén que este é só un dos problemas que está a lastrar o I+D no país. 

O investigador apunta que “hai moitos  investigadores que teñen que agardar un ano para solicitar a bolsa, igual teñen que agardar todo o primeiro curso para poder solicitar a axuda, logo está por ver se cha dan ou non”. Segundo o seu relato, é frecuente que os mozos se matriculen en setembro e non dispoñan da bolsa até maio do ano seguinte, co curso preto da súa fin. 

Dios tamén explica que polo menos nunha ocasión a Xunta publicou a convocatoria das axudas en agosto, impedindo que se poidesen presentar os alumnos que finalizan o seu traballo fin de mestrado en setembro, que son o 90%.

A Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC), asociación que agrupa máis de 200 investigadoras e investigadores da Universidade de Santiago de Compostela no seu Campus de Compostela, constituíuse este ano. 

Na súa opinión, Educación non pode alegar que se trata só dunha cuestión burocrática; pois isto “ non é casual, senón que responde á estratexia da Xunta de Galicia para recortar recursos ao ensino e á investigación, nunha estratexia de aforro onde investimentos fundamentais para o desenvolvemento económico de Galiza”.

GC pediu o punto de vista de Educación sobre esta denuncia pública, sen resposta polo de agora. (...)"               (Galicia Confidencial, 18/07/17)

A xeración perdida da investigación galega

"No ano 2006 o Goberno galego lanzou o plan INCITE de promoción da investigación, que incluía convocatorias de contratos pre-doutorais e dous tipos de post-doutorais: o programa Ángeles Alvariño (para doutores e doutoras que acababan de defender a súa tese e cunha duración de tres anos, dos que dous debían ser fóra de Galicia) e o programa Parga Pondal (unha segunda fase, para investigadores/as con experiencia fóra, unha duración de cinco anos e un compromiso de estabilización). Ao abeiro deste plan, houbo tres convocatorias de Ángeles Alvariño (2007, 2008 e 2009).

O obxectivo deste tipo de plans de promoción é ofrecer oportunidades de desenvolver unha carreira investigadora en Galicia. Porén, a chegada ao poder do Partido Popular e os recortes aplicados en I+D+i dende o ano 2010, significaron un bloqueo para moitas destas carreiras, en especial para estas promocións de novos e novas doutoras (os Ángeles Alvariño), que en condicións normais deberían ter accedido á posibilidade de competir por un contrato Parga Pondal (ou a denominación que tivese), entendido como contrato de continuidade e de retorno a Galicia. 

Houbo unha derradeira convocatoria de Parga Pondal en 2010, que xa no seu momento foi cualificada de pseudo-Parga Pondal, pois a súa duración era inferior (3 anos en lugar de 5) e non incluía un compromiso de estabilización).

A Xunta lanzou nese momento un novo plan, para substituír o INCITE, denominado Plan Galego de Investigación, Innovación e Crecemento (I2C), de catro anos de duración (2011-2015). En teoría, no marco desta iniciativa (así foi presentada), debían lanzarse contratos postdoutorais para os novos e novas investigadoras (equivalente ao Ángeles Alvariño: dous anos fóra e un de retorno á universidade galega), e un tipo de contrato postdoutoral 2 que permitiría dar continuidade a aqueles que xa tiveran o primeiro contrato (equivalente ao Parga Pondal).

Ao abeiro do IC2 lanzáronse os correspondentes contratos postdoutorais de primeiro nivel. Porén, a primeira convocatoria de contratos postdoutorais de segundo nivel aínda se vén de publicar este mes, catro ou cinco anos máis tarde do prometido. 

Ademais, as bases só permiten concorrer a eles aos investigadores e investigadoras que acaban de completar o contrato postdoutoral 1 lanzado pola Xunta en 2012. E deixan fóra, polo tanto, ás tres xeracións de Ángeles Alvariño (2007, 2008 e 2009) que, por mor dos recortes, nunca tiveron a posibilidade de participar neste tipo de convocatorias en Galicia.

"Xa sospeitabamos que nos podían excluír. 

E por isto en novembro comezamos a movernos e puxémonos en contacto coa Xunta e cos vicerreitorados de investigación das tres universidades. Vendo o atraso no lanzamento desta convocatoria, pensabamos que estaban esperando ao ano no que remataban a post-doc 1 os que comezaran co plan I2C, para que fosen eles os que puidesen optar", explica unha das investigadoras afectadas. 

Efectivamente, a convocatoria saíu en marzo e está destinada á xente que remate agora. E non pode participar ninguén máis, aínda que no curriculo conste unha formación equivalente (por exemplo as Ángeles Alvariño), un contrato de características similares, pero dun goberno anterior. 

"Isto xa está convocado, polo tanto xa non temos opción, pero si pedimos que publiquen outra convocatoria, na que si teñamos cabida, e na que nos dean unha posibilidade de continuidade na investigación", di.

 "Normalmente tes varias oportunidades, pero nós estivemos dende 2010 ata 2016 sen ningunha convocatoria autonómica na que poder participar. Eles alegan que nós xa lles levamos moitos anos de diferenza aos que rematan agora. Si, pero non tivemos oportunidades nas que poder competir", denuncia.

Dende que a primeira xeración de Ángeles Alvariño rematou o seu contrato en 2010 foron escasas as oportunidades que o Goberno galego lles ofreceu para continuar a súa carreira investigadora en Galicia.  

Si houbo unha convocatoria de pseudo-Parga Pondal en 2010, aínda que aberta a todo o mundo, na que tiveron que competir con persoas que tiñan moitos máis anos de experiencia e méritos acumulados. En 2012 a Xunta publicou tamén unha convocatoria para os Ángeles Alvariño, que lles ofreceu un contrato dun só ano.

Entre 2008 e 2013 o investimento en I+D descendeu 115 millóns de euros en Galicia, case un 20%, pasando de representar o 4% do total estatal a ser o 3,6%. Dos 6.683 investigadores e investigadoras que en 2010 traballaban en Galicia pasouse a 5.397 tres anos máis tarde, un 19% menos. 

Os Orzamentos da Xunta de 2010 e 2011 significaron un recorte de máis trinta millóns no dedicado a I+D. A pesar de que dende entón asistimos a cinco anos consecutivos de ascensos, a cifra total segue lonxe das cantidades previas ao inicio da crise. 

A consecuencia é que Galicia dedica a I+D+i ao redor do 0,9% do seu PIB, lonxe da media española (1,3%) e aínda máis lonxe dos obxectivos propostos no devandito plan IC2 da Xunta: "asume como obxectivo xeral a converxencia do esforzo galego en I+D+i co esforzo do conxunto de España, que en ningún caso debe ser inferior ao 2% do PIB no ano 2015, cifra que nos porá na senda de acadar o obxectivo fixado pola UE para o ano 2020 do 3% do PIB".

"Algúns afortunados estamos en grupos de investigación que teñen financiamento por outras vías, por exemplo a través de proxectos estatais ou europeos, e polo tanto puideron manter os nosos contratos. Pero moita xente tivo que marchar ou quedou polo camiño", explica a investigadora. 

"A Xunta investiu moito diñeiro público na nosa formación, e agora córrese o risco de perdelo por completo, porque se non temos posibilidade de traballar aquí, teremos que marchar a outro lugar, di."              (Marcos Pérez Pena, Praza Pública, 21/03/16)

O machadazo da Xunta ao I+D+i: recorte do 20% en 5 anos

"Non hai goberno que na teoría non sbscriba que o I+D+i (Investigación, desenvolvemento e innovación) é un alicerce insustituíbel no progreso dun país. Entre eles, o goberno galego. O seu presidente, Núñez Feijóo, ten nos seus discursos máis importantes un lugar de luxo para se referir ao I+D+i e á súa importancia. Volveuno facer na Mensaxe de Fin de Ano.

Até aquí a teoría. Na práctica, e desde o inicio da crise e até 2013, o que o goberno galego fixo con este sector foi aplicar unha política constante de recorte tras recorte. Reducións moi por riba da media do Estado español e que deixaron xa os seus efectos: Galiza pasou de ser no 2008 o sétimo territorio do Estado en investimento en I+D+i, cun 0,9 por cento do seu PIB, a ser no 2013 -e segundo dados do Instituto Nacional de Estatística- a decimo-terceira. Caída de seis postos.

Nese período a Xunta recurtou case un 20% nas partidas destinadas a ese eido, mentres que a media no Estado foi do 11%, nove puntos menos. Iso tivo unha tradución clara na perda de máis de 1.400 empregos en Galiza vencellados a investigación, desenvolvemento e innovación, dos cales 1.287 foron de investigadores. Malia os recortes, por volta de 9.300 persoas seguían traballando en I+D+i no noso país. Neses cinco anos a ‘austeridade’ da Xunta apostou en detraer 116 millóns de euros ao I+D+i galego.

En só doce meses, entre 2012 e 2013. a tesoirada que o goberno Feijóo meteu no sector foi de nove millóns de euros, recortando un 3,9%. Novamente, un machadazo moi por riba do que era media no Estado español (un recorte por baixo do tres por cento, 2,8%)."              (Sermos Galiza, 03/04/2015)

Galiza destruíu 1.240 empregos de persoal investigador nestes tres anos

"É, quizás, unha das promesa dos discursos políticos que menos se cumpre. A promesa de apoiar e apostar polo I+D+i polo que supón de ferramenta, din, para unha economía competitiva e que xere moito valor engadido. Mais esas promesas, recorrentes, na realidade non se cumpren.   (...9

No noso país destruíronse nestes tres anos (2010, 2011 e 2012) un total de .1240 postos de traballo de persoal investigador. Desde técnicos e auxiliares até investigadores principais. En 2010 o I+D supoña en Galiza 6.683 postos de traballo EDP (equivalencia a xornada completa). A finais de 2012 esa cifra derrubárase a 5.443. Uns números que indican que na Galiza pérdese un empregos de persoal investigador cada día.

Só en 2012, e como informa El Correo Gallego, foron 781 os empregos perdidos en persoal investigador. Unha sangría. E desde o goberno galego optaron por meter tesoira tamén neste eido, no I+D+i, malia as reiterados discursos e promesas en senso contrario.

Así, e como lembra este xornal, Galiza ocupa o 12 posto en canto ao esforzo (en relación co PIB) dos territorios do Estado español pola investigación e desenvolvemento. E o gasto en I+D caeu no noso país un 7,3 por cento, case dous puntos máis que a media do Estado español (xa de por si baixa), que foi dun 5,6%."            (Sermos Galicia, 18/11/2013)

Feijóo, el sepulturero de la ciencia. Dice que Galicia no puede pagar a 50 científicos, porque ya mantiene a los cientos de enchufados de Baltar con buenos sueldos. Y no llega para todos.

"Después de que en 2010 el Gobierno autonómico desmantelara el programa de recursos humanos destinado al apoyo económico de la formación investigadora, ahora la ausencia de un compromiso firme por parte de San Caetano y los organismos contratantes de estos profesionales para consolidar sus puestos de trabajo dejan de nuevo en la estacada el futuro de un sector hastiado del permanente olvido y maltrato de las Administraciones.  (...)

El próximo 28 de diciembre 51 investigadores del Programa Isidro Parga Pondal, creado en 2003 con el objetivo de incorporar doctores de alto nivel a organismos gallegos dedicados a la investigación, finalizan los cinco años de contrato que se contemplan en el plan.

Entonces, las entidades contratantes deberían convocar las plazas públicas para estabilizar sus puestos e incorporarlos de forma estable a su plantilla.

Después, la Xunta incentivaría durante tres años más su contratación a través del Programa Manuel Colmeiro y el ciclo se cerraría de forma existosa. Nuevos investigadores integrarían el sistema de I+D gallego y la convergencia con Europa estaría un pasito más cerca.

Pero la realidad es bien distinta. A tres meses del fin de sus contratos, ninguno de los 51 investigadores sabe si podrá optar después a un puesto de trabajo.Tampoco los que han completado los tres primeros años del programa y necesitan que se les apruebe la prórroga por otros dos conocen las intenciones de la Xunta.

Tras 15 años de formación en distintos programas de recursos humanos, captación de fondos estatales y europeos y especialización en las necesidades de las universidades y empresas gallegas, científicos y técnicos hipercualificados que renunciaron a prestigiosas ofertas internacionales de trabajo para regresar a Galicia podrían tener que emigrar.

Con ellos, harían las maletas proyectos de investigación punteros y miles de euros de fondos públicos invertidos en su formación, unos 500.000 según cálculos de los propios beneficiarios, serían aprovechados por otros. Evitar la enésima fuga de cerebros depende ahora de un puzle de trámites, plazos y negociaciones para los que el cronómetro no se detiene. (...)

Para Javier Mas, profesor de física de partículas de la Universidade de Santiago, fue la flexibilidad que ahora desaparece lo que le ha permitido trabajar con calidad y "ser muy rentable" al Gobierno gallego. Hasta ahora, Mas empleaba los remanentes que acumulaba en cada convocatoria para captar investigadores "lo suficientemente competitivos como para ganar nuevas becas con las que liberaban más fondos para gestionar.

Ahora tendrá que devolver sus 50.000 euros de remanentes y no podrá pagar a dos de los tres investigadores que ya tiene en plantilla. "Y encima, a los ojos de la Xunta, eres considerada una persona incapaz de gastarte el dinero que te fue concedido. Con lo cual, en la siguiente convocatoria eres penalizado. Es kafkiano".              (El País, ed. Galicia, Galicia, 26/09/2011, p. 3) 

"La gallega María Díaz escudriña la galaxia en un prestigioso centro alemán.

 Aunque evita criticar las condiciones de la investigación en España, Díaz explica que en países como Alemania u Holanda, en los que ella ha trabajado, las facilidades que encuentra un científico son enormes.

"En Alemania, por ejemplo, los investigadores son muy respetados por la gente. Ellos aprecian que un investigador ha hecho algo importante por el país o puede llegar a hacerlo. En cambio, en España un investigador es alguien que seguramente no va a tener en su vida un sueldo decente", concluye. Dadas las dificultades de financiación a la que se enfrenta la investigación en España en la actualidad no parece que las condiciones vayan a mejorar en el corto plazo.

La llegada de la crisis ha empeorado el panorama, y Díaz apunta que varios compañeros españoles están ahora en un momento de incertidumbre porque no saben qué va a suceder con el programa Ramón y Cajal que favoreció el retorno de investigadores a España, pero ahora algunos no tienen garantizado un puesto de trabajo permanente como inicialmente estaba previsto.

"Esta fue una buena iniciativa pero ahora parece que está empezando a fallar porque este año hay gente que no va a poder seguir adelante. Para que la investigación funcione se necesita mucha continuidad, no basta con financiar un programa un tiempo y luego abandonarlo", señala Díaz."                (El País, ed. Galicia, 24/09/2011, p. 8)

La Universidad de Santiago niega una plaza a un investigador que captó 400.000 euros

"La vida del investigador universitario es incierta. Los años de doctorados, becas, proyectos pueden quedarse en nada. José Ramón Vidal, un biólogo que ha desarrollado su carrera en Francia, Estados Unidos y España, que consiguió captar 400.000 euros en proyectos nacionales e internacionales para la Universidade de Santiago (USC) como investigador principal, es un caso claro.

Cuando llegó la hora de consolidar su plaza, el tribunal evaluó su proyecto con un 1,7 sobre 10 y lo dejó en el paro. (...)

La plaza fue convocada para darle a Vidal la oportunidad de consolidar su puesto, un compromiso de la USC con quienes, como él, han recibido una evaluación positiva del programa I3 del Ministerio de Ciencia e Innovación, que persigue precisamente incentivar la incorporación de los investigadores a puestos estables.

Para llegar a este punto, Vidal había terminado una beca Ramón y Cajal de cinco años, una de las más exigentes que concede el Ministerio y que requiere estancias investigadoras en el extranjero.

Durante ete tiempo, el biólogo se había puesto al frente de cinco proyectos, dos financiados por el Gobierno, otro por la Comisión Europea y el último por la Xunta. Además, había participado en otros proyectos. En total, además de los 400.000 euros que captó como investigador principal, participó en la consecución de más de 600.000.

Todo esto quedó en nada cuando la comisión que le examinó, compuesta por personal de su departamento, tuvo que evaluar su proyecto investigador y docente, al que dieron, por unanimidad, calificaciones que equivalen al "muy deficiente".

Vidal no puede evitar la deducción de que el entonces jefe de departamento y presidente de ese tribunal, Ignacio Zarra, no quería que entrase en la Universidad para reservar esa plaza a alguien de su gusto.

Este lo desmiente: "Los méritos de las dos personas que se presentaron a esa plaza [también optó una profesora adjunta que quedó por detrás de Vidal] no eran suficientes desde el punto de vista de la investigación y tampoco del docente. El proyecto mostró muchos déficits, a juicio de la comisión". (...)

La propia USC también explica que todo se hizo según el procedimiento y que la actuación de la Universidad fue la correcta. El comité de reclamaciones del centro dio la razón al tribunal así como una sentencia administrativa.

Vidal se escuda en que estas instancias no analizan el fondo de la cuestión, en el que solo tiene competencias el propio tribunal, y se limita a revisar los aspectos de forma, que fueron siempre correctos. Un portavoz de la USC recuerda: "No le fue concedida la plaza por unanimidad del comité y quedó vacante".

Antonio Segura, integrante del departamento de Fisiología Vegetal que sacó el puesto a concurso y actual jefe de Vidal -tras quedarse en paro fue contratado con cargo a un programa de investigación de la propia USC- cree que la situación es "injusta".

"La valoración de los meritos del concursante se ha hecho con un nivel de exigencia muy elevado, desde mi punto de vista, para la plaza objeto del concurso", asegura. (...)

Los consiguió de los grupos parlamentarios, que presentaron un escrito al rector de la USC para que, "respetando la autonomía universitaria", tenga en cuenta la "importancia de que los investigadores con capacidad de captación de proyectos y presencia internacional sean fijados en el sistema de educación superior".

También se dirigió al Valedor do Pobo, que hace un mes emitió su dictamen. Aunque tampoco puede meterse en si el tribunal fue o no justo, sí escribe un texto en el que critica la endogamia de la universidad y pide una solución para este tipo de situaciones a la USC.

Los cuatro sindicatos con representación en la universidad, a través del comité de empresa enviaron una carta al rectorado para trasladarle su "preocupación por la existencia de varios casos de plazas dotadas presupuestariamente que, después de los oportunos concursos, quedaron desiertas, habiendo candidatos acreditados que pierden sus puestos de trabajo y que al mismo tiempo supone una descapitalización de la universidad". El comité pide una "reflexión" a la junta directiva de la USC para que solucione el conflicto.

También encontró Vidal el respaldo de personal universitario. Logró reunir un millar de firmas para pedir una reacción al Rectorado sobre su situación y otra de características similares que sufría una compañera en la Facultad de Medicina. El Colegio de Biólogos se sumó a la preocupación por la situación de estos investigadores y también se la trasladó por carta a la USC. (...)

Cuando salieron las plazas, en 2009, todavía estaba el anterior equipo directivo y Vidal siempre tuvo esperanzas de alcanzar una solución ya que sus interlocutores de entonces, según cuenta, se mostraron preocupados por el asunto. Esa fue otra de las razones por las que decidió no acudir a los tribunales para dirimir su problema.

Vidal también recibió buenas sensaciones del nuevo rector, pero el tiempo ha pasado y ve casi imposible ganar una plaza. "Me han arruinado una carrera de años", lamenta." (El País, 20/04/2011, 3)

Galicia destierra a sus investigadores... a unos 300... casi todos los que hay

"Pero la Xunta ha dado un giro a su política con los investigadores, que ni siquiera tienen asegurada las becas con las que solían contar hasta ahora. (...)

La nueva filosofía que proclama la Administración gallega es que no se pueden crear falsas esperanzas en estos investigadores y que solo puede haber ayudas para aquellos a los que pueda absorber el sistema universitario.

Eso, y que la investigación tiene que ser productiva, por lo que se potenciará en las empresas en detrimento, previsiblemente, de la universidad, según palabras del propio conselleiro de Economía, Javier Guerra:

"Las becas Ramón y Cajal en toda España son 250; se estaban ofreciendo en Galicia entre 70 y 80 de este tipo y parece que no tiene un especial sentido. Eso no se puede mantener a largo plazo".

Quienes han terminado sus tesis doctorales o están a punto de hacerlo y contaban con conseguir un contrato gracias una convocatoria posdoctoral similar a la de otros años, pueden tenerlo casi imposible para continuar investigando. (...)

Esto se une a la ley de reforma laboral aprobada el pasado septiembre, que imposibilita los contratos por obra y servicio durante más de tres años.

Muchos investigadores mantienen este tipo de relación con las universidades, que no pueden hacerlos fijos, tal y como establece la ley, a partir del tercer año. Cuando finalizan estos contratos, a los investigadores no les queda otra opción que las becas. O eso, o abandonar su investigación.

El colectivo de investigadores Precarios, lleva meses denunciando esta situación. Argumenta que todo el tiempo y la inversión que se ha hecho en unos 300 investigadores puede irse al traste. Estos son algunos casos.

- Armand Hernández, geólogo. Acabó su tesis doctoral en septiembre. Se apresuró en hacerlo en esas fecha porque era en las que solían convocarse las becas posdoctorales. Pero sigue esperando y asume que lo tiene muy difícil. Ya está buscando trabajo en el extranjero.

Pero sabe que tiene que ser en una universidad, porque su estudio sobre el cambio climático a través de la sedimentación en los lagos tiene difícil encaje en la empresa.

- Ronald Teijeira, informático. Su contrato con la universidad para finalizar su tesis doctoral acaba en junio. A partir de ahí, no puede renovar porque cumple tres años por obra y servicio. Su futuro como investigador pasaría por una de las becas a las que probablemente no pueda acceder. Trabaja en sistemas de búsquedas web.

Hay pocas empresas que puedan aprovechar sus investigaciones, pero al menos, existen, no como les sucede a algunos compañeros. Si se marcha al mundo privado, todo el capital invertido en él hasta ahora revertiría en una empresa.

- Saúl Beceiro, astrofísico. Está finalizando su tesis doctoral. "Lo que nos dicen siempre en la Xunta es que todos queremos ser funcionarios. Yo no tengo ningún interés, pero la carrera investigadora pasa por la universidad y todos son puestos de funcionario.

Qué más quisiera yo que tener puesto de investigación que no pasase por la función pública", explica. En su caso, su investigación sobre reacciones en estrellas tiene muy difícil aplicación práctica hoy por hoy.

"A lo mejor dentro de años puede servir para algo, como investigaciones de hace décadas han sido fundamentales para curar el cáncer", apunta. Tiene sobre la mesa una oferta de trabajo para irse dos años a un laboratorio alemán.

Prefiere quedarse, porque al marcharse perdería vinculación con su grupo de investigación de aquí y le resultaría muy difícil volver a Galicia. Pero es muy posible que no le quede otro remedio.

- Paloma Díaz, física. Lleva dos años y dos meses con un contrato por obra con la universidad y si quiere acabar su tesis doctoral solo lo podrá hacer con una beca. De lo contrario, tendrá que terminarla sin ningún tipo de subvención. Su campo de investigación sobre núcleos tiene, según reconoce, difícil explicación para un lego en la materia.

Y esta es la razón por la que aspira a quedarse en la universidad. Fuera de ella, difícilmente podría realizarla. Pero la Xunta, con el plan de Innovación, investigación e crecemento que aprobó esta semana, busca resultados y reverter en la sociedad su inversión, algo que no siempre consigue a corto plazo." (El País, Galicia, 26/12/2010, p. 5)

"Nin unha soa bolsa de investigación en todo 2010. A Xunta remata o ano sen convocar nin unha soa nova praza ou renovar as bolsas para os mozos que sosteñen o I+D.

Nas súas mobilizacións de decembro, os mozos investigadores denunciaron que as bolsas convocadas pola Xunta caeron de máis de 500 co bipartito a 15 durante 2010. Agora, a Asociación de Investigadores Parga Pondal denuncia que nin se quera se convocaron esas 15 prazas." (Galicia Confidencial, 03/01/1011)

"Nefasta I+D+i da Xunta"... que aplauden los empresarios

"Los empresarios aplauden la nueva orientación de la I+D de la Xunta. 500 investigadores en paro protestan en la calle por la ausencia de becas.

Los empresarios se alinean al 100% con la nueva orientación que la Xunta quiere imprimir al que será el Plan de Investigación, Innovación y Crecimiento 2011-2015. Aunque más que un plan, como lo califica la Dirección Xeral de I+D, es "un documento de intenciones", según varios científicos consultados.

(...) es muy positivo que "haya una mayor incidencia de ayudas a la I+D en el ámbito empresarial", y se persigan más resultados que puedan traducirse en el mercado con mayores ingresos, "porque son las empresas las que generan valor y empleo". (El País, Galicia, 17/12/2010, p. 5)

"Laboratorios baleiros e proxectos que se paralizan. Este é o futuro que lle auguran os mozos inves­tigadores á ciencia en Galicia. Baixo o lema "A sociedade galega rexeita a nefasta política de I+D+i da Xunta porque lastra o desenvolvemento de Galicia", máis de medio milleiro de persoas manifestáronse onte ante a Xunta para protestar pola "mísera" convocatoria de 15 prazas para o programa Parga Pondal que realiza a Xunta para este ano.

Precarios-Galicia estima que uns trescentos investigadores descoñecen se terán traballo nos vindeiros meses." (Galicia Hoxe.com, 17/12/2010)

"En el aire el futuro de casi trescientos investigadores. Según los cálculos de Precarios Galicia, este año deberían de entrar en el sistema unos 70 investigadores y otros tantos tecnólogos. Además, unas 135 personas no podrán ascender en el itinerario de la carrera científica al tener que pasar de un programa a otro para el que no habrá convocatoria.

Actualmente en Galicia unas 850 se benefician de los programas financiados por la Xunta de Galicia. Armados con pancartas de con lemas como 'Más ciencia y menos paciencia' o 'Investigadores en paro, la Xunta no nos quiere', los manifestantes subrayaban ayer que el problema transciende el ámbito laboral. Temen que, con excusa de la crisis, se desmantele el sistema científico gallego que estaba comenzando a asentarse." (El Correo Gallego.es, 17/12/2010)